II SAB/Ol 57/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 kwietnia 2015r. sprawy ze skargi A. Z. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie wykonania zbiornika bezodpływowego na ścieki sanitarne i instalacji centralnego ogrzewania oraz instalacji wodno-kanalizacyjnej postanawia odrzucić skargę. W dniu 23 czerwca 2012r. A. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, za pośrednictwem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, skargę na bezczynność tego organu w załatwieniu jego zgłoszenia o zbadanie legalności robót budowlanych przeprowadzonych we wskazanym budynku mieszkalnym w Ł. - wykonania zbiornika bezodpływowego na ścieki sanitarne i instalacji centralnego ogrzewania oraz instalacji wodno-kanalizacyjnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że skarżący nie był stroną postępowania w sprawie instalacji związanych z budynkiem mieszkalnym położonym w Ł. Organ opisał przebieg postępowania w sprawie. Podał, że decyzją z dnia 6 kwietnia 2012r. umorzył postępowanie w sprawie legalizacji zbiornika bezodpływowego na ścieki sanitarne i instalacji centralnego ogrzewania oraz instalacji wodno-kanalizacyjnej w Ł. Pismem z dnia 12 września 2012r. skarżący wystąpił do tutejszego sądu o sporządzenie i doręczenie mu odpisów i kopii wyszczególnionych dokumentów. W dniu 17 września 2012r. skarżący został wezwany do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 30 zł za wykonanie powyższych czynności, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi, wnioskiem z dnia 18 września 2012r. złożonym na urzędowym formularzu, skarżący wystąpił o zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2013r. Sąd odmówił skarżącemu przyznania wnioskowanego prawa pomocy wobec nieujawnienia źródła utrzymania siebie i źródła finansowania ponoszonych wydatków. Postanowieniem z dnia 26 marca 2013r., sygn. akt II OZ 125/13 Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko WSA, oddalając zażalenie skarżącego na to postanowienie. Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 8 kwietnia 2013r. skarżący został wezwany ponownie do wykonania zarządzenia z dnia 13 września 2012r. o uiszczeniu opłaty kancelaryjnej. W dniu 26 kwietnia 2013r. skarżący wystąpił z kolejnym wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 19 września 2013r. tutejszy Sąd odmówił przyznania prawa pomocy, a postanowieniem z dnia 13 listopada 2013r., sygn. akt II OZ 952/13 NSA oddalił zażalenie na to postanowienie. W dniu 11 grudnia 2013r. skarżący sporządził następny wniosek o przyznanie prawa pomocy, domagając się zwolnienia od wpisu od skargi. Na podstawie zarządzenia z dnia 17 stycznia 2014r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczone zostało stronie w dniu 6 lutego 2014r. W odpowiedzi skarżący złożył w tutejszym Sądzie wniosek datowany 10 lutego 2014r. o zwolnienie go od wpisu od skargi. Jednocześnie A. Z. wystąpił z wnioskiem o wyłączenie sędziów i referendarzy tutejszego Sądu od rozpoznania sprawy. Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2014r., sygn. akt II OW 51/14 Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku do rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziów i referendarzy WSA w Olsztynie. W dniu 3 października 2014r. wpłynęło do tutejszego Sądu postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 12 maja 2014r., sygn. akt II SO/Bk 6/14 o oddaleniu wniosku A. Z. o wyłączenie od orzekania w niniejszej sprawie sędziów i referendarzy WSA w Olsztynie. Postanowieniem z dnia 3 listopada 2014r., sygn. akt II SAB/Ol 57/12 referendarz sądowy w tutejszym Sadzie odmówił częściowego zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych wobec nieprzedstawienia przez stronę informacji wskazujących na rzeczywistą sytuację materialną i zdolności finansowe. W złożonym sprzeciwie skarżący zarzucił, że referendarz sądowy nie wezwał go powtórnie i należycie do wyjaśnienia powstałych wątpliwości co do sytuacji majątkowej, a w konsekwencji tego zaniechania gołosłownie i bezpodstawnie ocenił, że skarżący nie wykazał, iż jest osobą ubogą. Stwierdził, że w obowiązujących przepisach prawa nie ma przesłanki wykazania sytuacji materialnej "w sposób niebudzący wątpliwości", którą posłużył się referendarz sądowy odmawiając przyznania żądanego prawa pomocy. Podniósł też, że wniosek został bezpodstawnie oceniony przez pryzmat innych spraw. Ocenił, że odmowa przyznania prawa pomocy narusza jego prawo do sądu i sprawiedliwego procesu. Odmowę przyznania prawa pomocy uznał za nieobiektywną i naruszającą przepisy prawa, gdyż w ocenie skarżącego wykazał on, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. Wraz ze sprzeciwem skarżący złożył kolejny wniosek o wyłączenie sędziów i referendarzy z orzekania w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2014r., sygn. akt II OW 227/14 Naczelny Sąd Administracyjny odmówił wyznaczenia innego wojewódzkiego sądu administracyjnego do rozpoznania pisma skarżącego dotyczącego wyłączenia sędziów i referendarzy sądowych. Wskazał, że żądanie skarżącego stanowi jedynie polemikę z prawomocnym postanowieniem WSA w Białymstoku z dnia 12 maja 2014r. i zmierza do uniemożliwienia rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny. Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2015r., sygn. akt II SAB/Ol 57/12 tutejszy Sąd oddalił wnioski skarżącego z dnia 11 grudnia 2013r. i 10 lutego 2014r. o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.") od skargi, jako pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym, pobiera się wpis sądowy. Stosownie zaś do art. 220 § 1 cytowanej ustawy sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W przypadku skargi, Przewodniczący wzywa wnoszącego, aby pod rygorem jej odrzucenia, uiścił wpis w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. W myśl art. 220 § 3 p.p.s.a podlega odrzuceniu przez sąd skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. W rozpoznawanej sprawie, na podstawie § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), strona skarżąca zobowiązana była do uiszczenia wpisu stałego w kwocie 100 zł Mimo prawidłowo doręczonego wezwania do uiszczenia wpisu oraz zawartego w nim pouczenia o skutkach zaniedbania nałożonego obowiązku, wnioskodawca nie uiścił wpisu sądowego i mimo prawomocnego postanowienia o odmowie zwolnienia od kosztów sądowych, złożył kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, nie zgadzając się z dotychczasowymi rozstrzygnięciami wydanymi w tym zakresie. Okoliczność ta uzasadnia odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, iż po bezskutecznym upływie siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu od skargi, określonego w zarządzeniu przewodniczącego wydanym po oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odmawiające przyznania stronie prawa pomocy, sąd pierwszej instancji winien odrzucić skargę na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2009 r. II OZ 869/09, z dnia 16 grudnia 2011 r. I OZ 1047/11, z dnia 7 lutego 2011 r. II FSK 2274/10 i powołane tam orzecznictwo). W wyroku z dnia 7 lutego 2011r., sygn. akt II FSK 2274/10 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że konsekwencji nieuiszczenia wpisu od skargi nie niweczą dalsze czynności skarżącego w postaci kolejnych wniosków o prawo pomocy. Zarządzenie przewodniczącego wzywające do uiszczenia wpisu i postanowienie odrzucające skargę są konsekwencją wyczerpania toku postępowania w przedmiocie prawa pomocy z wniosku, który został prawomocnie, negatywnie załatwiony dla wnioskodawcy (postanowienie NSA z dnia 16 września 2008 r., I FSK 1395/08, niepubl.; B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2008, str. 458). Tutejszy Sąd w pełni podziela pogląd, zgodnie z którym złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w sytuacji, gdy kwestia ta została już merytorycznie, prawomocnie rozstrzygnięta wskutek uprzedniego wniosku w tym przedmiocie (w rozpoznawanej sprawie dwóch wniosków), nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Ponowne złożenie wniosku, nawet w terminie przewidzianym dla uiszczenia wpisu, nie może bowiem uchylić skutków prawomocności pierwotnego rozstrzygnięcia w kwestii prawa pomocy. Jest to tym bardziej istotne w sprawie, w której kolejny wniosek strony o prawo pomocy nie wskazuje na jakiekolwiek nowe okoliczności, które byłyby nieznane przy rozpoznawaniu poprzednich wniosków tejże strony a zakres wnioskowanego prawa pomocy jest taki sam jak już prawomocnie orzeczony. Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.