II SAB/Ol 57/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.Z. na bezczynność Wojewody W. w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia rozbiórki obiektu postanawia odrzucić skargę. W dniu 22 maja 2013 r. A.Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność i przewlekłość Wojewody W. w sprawie sprzeciwu do zgłoszenia rozbiórki obiektu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że w dniu 9 kwietnia 2013 r. wydał decyzję, która zakończyła postepowanie odwoławcze. Zarządzeniem z dnia 22 maja 2013 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi, wnioskiem z dnia 12 czerwca 2013 r. złożonym na urzędowym formularzu, skarżący wystąpił o zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Postanowieniem z dnia 19 września 2013 r. Sąd odmówił skarżącemu przyznania wnioskowanego prawa pomocy wobec nieujawnienia źródła utrzymania siebie i źródła finansowania ponoszonych wydatków. Postanowieniem z dnia 13 listopada 26 marca 2013r., sygn. akt II OZ 955/13 Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko WSA, oddalając zażalenie skarżącego na to postanowienie. Na mocy zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II z dnia 21 listopada 2013 r. skarżący został wezwany ponownie do wykonania zarządzenia z dnia 22 maja 2013 r. tj. do uiszczeniu wpisu sądowego. W dniu 11 grudnia 2013 r. skarżący wystąpił z kolejnym wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 10 marca 2014 r. tutejszy Sąd odmówił przyznania prawa pomocy, a postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OZ 375/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na to postanowienie. Zarządzeniem z dnia 6 maja 2014 r. skarżący został kolejny raz wezwany do wykonania zarządzenia z dnia 22 maja 2013 r. o uiszczeniu wpisu sądowego od skargi. W dniu 5 czerwca 2014 r. skarżący złożył w tutejszym Sądzie wniosek o wyłączenie sędziów i referendarzy tutejszego Sądu od rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jednocześnie złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2014 r., sygn. akt II OW 114/14, Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku do rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziów i referendarzy WSA w Olsztynie. Postanowieniem WSA w Białymstoku z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt II SO/Bk 28/14 oddalono wniosek skarżącego o wyłączenie od orzekania w niniejszej sprawie sędziów i referendarzy WSA w Olsztynie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.") od skargi, jako pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym, pobiera się wpis sądowy. Stosownie zaś do art. 220 § 1 cytowanej ustawy sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W przypadku skargi, przewodniczący wzywa wnoszącego, aby pod rygorem jej odrzucenia, uiścił wpis w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. W myśl art. 220 § 3 p.p.s.a podlega odrzuceniu przez sąd skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. W rozpoznawanej sprawie, na podstawie § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), strona skarżąca zobowiązana była do uiszczenia wpisu stałego w kwocie 100 zł. Mimo prawidłowo doręczonego wezwania do uiszczenia wpisu oraz zawartego w nim pouczenia o skutkach zaniedbania nałożonego obowiązku, wnioskodawca nie uiścił wpisu sądowego. Okoliczność ta uzasadnia odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, iż po bezskutecznym upływie siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu od skargi, określonego w zarządzeniu przewodniczącego wydanym po oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odmawiające przyznania stronie prawa pomocy, sąd pierwszej instancji winien odrzucić skargę na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2009 r., sygn. akt II OZ 869/09, z dnia16 grudnia 2011 r., sygn. akt I OZ 1047/11, z dnia 7 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 2274/10 i powołane tam orzecznictwo). W wyroku z dnia 7 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 2274/10 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że konsekwencji nieuiszczenia wpisu od skargi nie niweczą dalsze czynności skarżącego w postaci kolejnych wniosków o prawo pomocy. Zarządzenie przewodniczącego wzywające do uiszczenia wpisu i postanowienie odrzucające skargę są konsekwencją wyczerpania toku postępowania w przedmiocie prawa pomocy z wniosku, który został prawomocnie, negatywnie załatwiony dla wnioskodawcy (postanowienie NSA z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt I FSK 1395/08; B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2008, s. 458). Tutejszy Sąd w pełni podziela pogląd, zgodnie z którym złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, w sytuacji gdy kwestia ta została już merytorycznie, prawomocnie rozstrzygnięta wskutek uprzedniego wniosku w tym przedmiocie (w rozpoznawanej sprawie dwóch wniosków), nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Ponowne złożenie wniosku, nawet w terminie przewidzianym dla uiszczenia wpisu, nie może bowiem uchylić skutków prawomocności pierwotnego rozstrzygnięcia w kwestii prawa pomocy. Jest to tym bardziej istotne w sprawie, w której kolejny wniosek strony o prawo pomocy nie wskazuje na jakiekolwiek nowe okoliczności, które byłyby nieznane przy rozpoznawaniu poprzednich wniosków tej strony a zakres wnioskowanego prawa pomocy, jest taki sam jak już prawomocnie orzeczony. Kolejny wniosek skarżącego o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych, z dnia 13 lutego 2014 r., zostanie rozpoznany odrębnie. Z tych względów należało orzec, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.