II SO/Ol 28/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia A. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 grudnia 2012r., sygn. II SO/Ol 28/11 w sprawie z wniosku A. Z. o wymierzenie Poczcie Polskiej S.A. Centrum Poczty Polskiej Oddziałowi Rejonowemu grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia: odrzucić zażalenie. WSA/post.1 - sentencja postanowienia A. Z. wniósł do tut. Sądu wniosek o wymierzenie Poczcie Polskiej S.A. Centrum Poczty Polskiej Oddziałowi Rejonowemu grzywny w trybie art. 55 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w wymiarze do jej górnej granicy, tj. w kwocie 31.029.60 zł z powodów naruszenia przez ten organ art. 54 § 2 p.p.s.a. Skarżący zarzucił, że mimo ustawowego obowiązku jednostka ta nie przekazała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie jego skargi z dnia 10 października 2011 r. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez ten organ w zakresie udzielenia informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. A. Z. wyjaśnił, że wnioskiem z 4 sierpnia 2011 r. zwrócił się o udzielenie informacji publicznej, ale wniosek ten nie został rozpoznany w sposób przewidziany prawem, a wnioskodawca nie może się doczekać załatwienia sprawy. Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2012r., sygn. akt II SO/Ol 28/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił wniosek A. Z. o wymierzenie ww. grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. Pismem z dnia 14 stycznia 2013r. A. Z. wniósł zażalenie na ww. postanowienie Sądu. W związku z zarządzeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2013r. A. Z. został na podstawie zarządzenia z dnia 25 lutego 2013r. z-cy Przewodniczącej Wydziału II wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 grudnia 2012r., w kwocie 100 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 od skargi, jako pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym, pobiera się wpis sądowy. Stosownie zaś do art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W przypadku skargi, Przewodniczący wzywa wnoszącego, aby pod rygorem jej odrzucenia, uiścił wpis w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. W myśl art. 220 § 3 p.p.s.a podlega odrzuceniu przez sąd skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. Analogicznie w przypadku zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, które należy opłacić, podlega ono odrzuceniu w przypadku nie uiszczenia w terminie wpisu sądowego. W niniejszej sprawie, na podstawie § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), strona skarżąca zobowiązana była do uiszczenia wpisu stałego w kwocie 100 zł. Mimo prawidłowo doręczonego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu oraz zawartego w nim pouczenia o skutkach zaniedbania nałożonego obowiązku, skarżący nie uiścił wpisu sądowego i mimo prawomocnego postanowienia o odmowie zwolnienia od kosztów sądowych (postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2012r., akta sądowe, k . – 75), złożył kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, który również prawomocnym postanowieniem tut. Sądu z dnia 22 lipca 2013r. został negatywnie rozpoznany, a więc odmówiono zwolnienia wnioskodawcy od kosztów sądowych (akta sądowe, k. – 206). Okoliczność ta uzasadnia odrzucenie zażalenia na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, że po bezskutecznym upływie siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu od skargi (zażalenia), określonego w zarządzeniu przewodniczącego wydanym po oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odmawiające przyznania stronie prawa pomocy, sąd pierwszej instancji winien odrzucić skargę (analogicznie zażalenie) na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2009 r. II OZ 869/09, z dnia 16 grudnia 2011r. I OZ 1047/11, z dnia 7 lutego 2011 r. II FSK 2274/10 i powołane tam orzecznictwo). W wyroku z dnia 7 lutego 2011r., sygn. akt II FSK 2274/10 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że konsekwencji nieuiszczenia wpisu od skargi (zażalenia) nie niweczą dalsze czynności skarżącego w postaci kolejnych wniosków o prawo pomocy. Zarządzenie przewodniczącego wzywające do uiszczenia wpisu i postanowienie odrzucające skargę (zażalenie) są konsekwencją wyczerpania toku postępowania w przedmiocie prawa pomocy z wniosku, który został prawomocnie, negatywnie załatwiony dla wnioskodawcy (postanowienie NSA z dnia 16 września 2008r., I FSK 1395/08, niepubl.; B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2008, str. 458). Tutejszy Sąd w pełni podziela pogląd, zgodnie z którym złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w sytuacji, gdy kwestia ta została już merytorycznie, prawomocnie rozstrzygnięta wskutek uprzedniego wniosku w tym przedmiocie, nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Ponowne złożenie wniosku, nawet w terminie przewidzianym dla uiszczenia wpisu, nie może bowiem uchylić skutków prawomocności pierwotnego rozstrzygnięcia w kwestii prawa pomocy. Jest to tym bardziej istotne w sprawie, w której kolejny wniosek strony o prawo pomocy, jak ma to miejsce na gruncie niniejszej sprawy, nie wskazuje na jakiekolwiek nowe okoliczności, które byłyby nieznane przy rozpoznawaniu poprzednich wniosków tejże strony, a zakres wnioskowanego prawa pomocy mieści się w tym, który jest już prawomocnie orzeczony. Należy wskazać, że ostatni (czwarty) wniosek strony o przyznanie prawa pomocy (zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego) został prawomocnie negatywnie dla strony rozpoznany postanowieniem Sądu z dnia 23 stycznia 2015r, Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.