II SO/Ol 4/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku E. G. o wymierzenie Wójtowi Gminy K. grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia 1. wymierzyć Wójtowi Gminy K. grzywnę w wysokości 200 zł (dwieście złotych), 2. zasądzić od Wójta Gminy K. na rzecz wnioskodawczyni kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Pismem z 24 kwietnia 2025 r., E. G. (dalej jako: wnioskodawczyni lub skarżąca) wystąpiła z wnioskiem o wymierzenie grzywny Wójtowi Gminy K. za nieprzekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie skargi wniesionej przez wnioskodawczynię w dniu 28 marca 2025 r. na bezczynność organu w przedmiocie jej wniosku z 25 stycznia 2025 r. w sprawie udzielenia informacji publicznej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Wnioskodawczyni podniosła, że przesłanką wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu w ustawowym terminie, bez względu na powody takiego stanu rzeczy, a organ pozostaje w zwłoce z powodu nieprzekazania ww. skargi. W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o jego oddalenie. Wyjaśnił, że w toku prowadzonego postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej, z uwagi na obciążenie pracowników organu innymi pilnymi zadaniami, wydłużono termin do realizacji wniosku, a następnie pismem z 26 marca 2025 r. poinformowano wnioskodawczynię o kosztach udzielenia informacji i jednocześnie wskazano, że część żądanej informacji nie jest informacją publiczną. Z uwagi na konieczność oczekiwania na stanowisko skarżącej w związku z informacją o kosztach udzielenia informacji, nastąpiło kolejne przesunięcie terminu załatwienia sprawy, zaś w międzyczasie, tj. 28 marca 2025 r. wpłynęła skarga na bezczynność. Podkreślono, że nie było zamiarem organu nieprzesyłanie skargi do sądu administracyjnego, czy też umyślne przewlekanie rozpoznania sprawy. Wyjaśniono, że organ niezasadnie przyjął, że skarga winna zostać przesłana w terminie 30 dni. Wskazano, że informacja została udostępniona wnioskodawczyni 16 kwietnia 2025 r., zaś skargę na bezczynność organu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią organu, zawierającą informację o udzieleniu informacji przekazano do sądu administracyjnego 25 kwietnia 2025 r. Z kolei informacja o złożeniu przez wnioskodawczynię wniosku o wymierzenie grzywny wpłynęła do organu 28 kwietnia 2025 r., a więc już po otrzymaniu przez skarżącą żądanej informacji publicznej. Zdaniem organu okoliczności niniejszej sprawy jednoznacznie wskazują, że opóźnienie nie było wynikiem celowego zaniechania, lecz wynikało z przekonania o 30-dniowym terminie przekazania skargi i w tym terminie skarga została przekazana. W ocenie organu wniosek o wymierzenie grzywny zmierza wyłącznie do wywołania represji na organie i nie służy spowodowaniu załatwienia sprawy wskazanej w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Wskazać należy, że zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie do art. 54 § 2 p.p.s.a. organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w postaci papierowej lub elektronicznej w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Jednakże zgodnie z art. 21 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. W razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania w terminie skargi, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (art. 55 § 1 p.p.s.a.). Z przytoczonych przepisów wynika, że przesłankami uprawniającymi sąd administracyjny do wymierzenia grzywny organowi jest stosowny wniosek oraz nieprzekazanie skargi sądowi w ustawowym terminie, bez względu na przyczyny takiego stanu rzeczy. Przyczyny, które spowodowały nieprzekazanie sądowi skargi w zakreślonym przez prawo terminie oraz okres uchybienia mogą natomiast rzutować na wysokość wymierzonej grzywny (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09 oraz postanowienia NSA: z 23 września 2014 r., sygn. akt I OZ 759/14; z 22 lipca 2014 r., sygn. akt I OZ 489/14; z 6 czerwca 2013 r., sygn. akt I OZ 429/13; z 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt OZ 278/13, dostępne w CBOSA). Przy czym wymierzenie grzywny może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązków, nawet jeżeli dopełnienie obowiązku przekazania akt sprawy wraz ze skargą nastąpiło jeszcze przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny (por. postanowienie NSA z 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OZ 232/13, dostępne w CBOSA). Sfomułowanie "sąd może orzec o wymierzeniu grzywny", użyte w art. 55 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że wymierzenie grzywny nie jest obligatoryjne i kwestia ta pozostawiona jest uznaniu sądu, który wymierza ją w wysokości adekwatnej do stopnia niewypełnienia przez organ obowiązku przesłania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie. Podnieść przy tym należy, że grzywna wymierzana w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany, tj. dyscyplinująco-restrykcyjny. Ukaranie organu służy zatem także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy (por. uchwała NSA z 3 listopada 2009r., sygn. akt II GPS 3/09; postanowienie NSA z 30 stycznia 2013 r., sygn. akt I OZ 45/13, dostępne w CBOSA). W ten sposób organ ponosi odpowiedzialność za uniemożliwienie albo utrudnienie realizacji prawa do sądu. W niniejszej sprawie bezsporną jest okoliczność, że organ naruszył przepisy prawa przez nieprzekazanie tutejszemu Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w ustawowym terminie. Jak podał sam organ skarga na bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku skarżącej o udzielenie informacji publicznej wpłynęła w dniu 28 marca 2025 r. Z uwagi na fakt, że dotyczyła ona bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej, organ był zobowiązany przekazać ją Sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 15 dni od jej otrzymania, czyli najpóźniej do 12 kwietnia 2025 r. Tymczasem skarga wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę została przesłana Sądowi dopiero 25 kwietnia 2025 r., co także potwierdził organ w odpowiedzi na wniosek. Zatem nie ulega wątpliwości, że organ przekazał Sądowi skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi z naruszeniem przepisów określających termin na wykonanie tych czynności. W związku z tym zaistniały podstawy do uwzględnienia wniosku o wymierzenie grzywny. Wyjaśnić przy tym należy, że dla oceny zasadności wniosku o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi w ustawowym terminie nie mają znaczenia okoliczności towarzyszące wnioskowi o udostępnienie informacji publicznej. Przy rozpoznawaniu wniosku o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie akt w ustawowym terminie Sąd nie ocenia zasadności samej skargi, której nieprzekazanie stanowi podstawę do wymierzenia grzywny. Podkreślić również należy, że wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązku, nawet jeżeli dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. nastąpiło przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Przesłanką do wymierzenia grzywny jest bowiem sam fakt nieprzekazania skargi sądowi w ustawowym terminie, bez względu na przyczyny takiego stanu rzeczy. Odnosząc się do wysokości wymierzonej grzywny wskazać należy, że w ocenie Sądu jest ona współmierna do stwierdzonego przez Sąd uchybienia i mieści się w granicach określonych w art. 154 § 6 p.p.s.a. Ustalenie wysokości wymierzonej grzywny pozostawione zostało miarkowaniu Sądu, a jedynie jej górną granicę określono do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Sąd uznał, że niewykonanie obowiązków ciążących na organie nie wynikało z celowego naruszenia przepisów prawa, lecz z mylnej ich interpretacji. W tych okolicznościach wymierzona grzywna w kwocie 200 zł będzie stanowić adekwatną dolegliwość za niewykonanie ustawowego obowiązku przekazania skargi, a także wpłynie na prawidłowe działanie organu w przyszłości. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O kosztach postępowania Sąd orzekł stosownie do treści art. 200 i art. 205 § 1 w zw. art. 64 § 3 p.p.s.a. uwzględniając wysokość wpisu uiszczonego przez skarżącą.