I SA/Op 145/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 16 marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne w związku z wnioskiem skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 16 marca 2018 r. nr [...] wydanie w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne F. L. (dalej określany jako skarżący, strona) zawarł wniosek o "zawieszenie postanowieniem tymczasowym do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w niniejszej sprawie, postępowania egzekucyjnego sygn. [...] podjętego postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 28.03. 2018 r. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez A S.A. w [...]". Uzasadniając swój wniosek, skarżący jednozdaniowo wskazał, że skierowanie do jego majątku jeszcze przed prawomocnym rozpatrzeniem niniejszej skargi czynności egzekucyjne mogą spowodować szkody, które po zapadnięciu korzystnego dla niego orzeczenia będą bardzo trudne lub niemożliwe do naprawienia. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy odnosząc się do przedmiotowego wniosku, uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Należy jednakże zauważyć, iż ww. przepis odnosi się po pierwsze do ewentualnego wstrzymania wykonania zaskarżonego do Sądu aktu, zaś w niniejszej sprawie przedmiot zaskarżenia stanowi postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 16 marca 2018 r. nr [...] wydanie w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Dokonując zatem oceny złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania, w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonalności może bowiem dotyczyć jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i podlegają wykonaniu. Pojęcie "wykonanie aktu administracyjnego" nie jest jednak jednoznaczne. Zdaniem T. Wosia "wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu" (T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. T. Woś, Warszawa 2016, s. 557). Wstrzymanie wykonania dotyczyć może jedynie sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne (B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2013, uw. 7 do art. 61). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 30 czerwca 2015 r., II GZ 306/15). Postanowienie wydane w toku postępowania egzekucyjnego, dotyczące zarzutów na to postępowanie, nie stanowi natomiast aktu, z którego wprost wynika obowiązek zapłaty określonej kwoty dochodzonej w egzekucji należności.. Nie kreuje on samego obowiązku zapłaty, ani też nie obliguje adresata do określonego zachowania. Z tego teŻ względu nie może być również wykonane w trybie przymusowym poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Jest to zatem akt prawny nienoszący znamion wykonalności, niezależnie od tego, że jego wydanie otwiera możliwość wyegzekwowania od strony skarżącej (ustalonej w innym trybie) zaległej należności (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FZ 678/15). Jak się wydaje, sam skarżący zwrócił na to uwagę, ponieważ w przedmiotowym wniosku o wstrzymanie, wskazał jako przedmiot nazwanego przez siebie "postanowienia tymczasowego jakie miałby wydać sąd w trybie art. 61 § 1 p.p.s.a., zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec niego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kluczborku na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez A S.A. w [...], do czasu prawomocnego zakończenia niniejszego postępowania. A zatem de facto, przedmiotem wniosku uczynił sprawę, która nie stanowi przedmiotu obecnego postępowania sądowego. Wskazać przy tym należy, że Sąd nie ma kompetencji do wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Kognicja wojewódzkich sądów administracyjnych określona została w art. 3 i 4 p.p.s.a. Z treści tych przepisów wynika, iż wstrzymanie prowadzenia egzekucji wykracza poza właściwość sądów administracyjnych, w związku z czym Sąd nie jest uprawniony wstrzymać prowadzoną egzekucję, o której mowa we wniosku skarżącego. Sądy administracyjne nie mają bowiem kompetencji do zastępowania administracji publicznej, a jedynie sprawują kontrolę jej działalności na podstawie art. 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z dnia 27.07.2010 r., sygn. akt II GZ 178/10; z dnia 8.11.2011 r., sygn. akt II OZ 1065/11; z dnia 19.01.2012 r., sygn. akt II GZ 593/11 Jedynie na marginesie, Sąd zauważa, że sam też wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. To strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie. Twierdzenia strony powinny zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) i wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymczasem skarżący, jako podstawę do wstrzymania, powołał się jedynie na trudne lub niemożliwe do odwrócenia skutki, gdyby jego skarga została uwzględniona, nie wskazując na czym miałyby polegać te nieodwracalne następstwa, wyegzekwowania należności pieniężnej. Z wyżej wymienionych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia