I SA/Op 276/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kuczyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Wójcik Sędzia WSA Grzegorz Gocki Protokolant Wanda Raczyńska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 lipca 2013r. sprawy ze skargi Ł. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 26 marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie o zwrot nadwyżki podatku od towarów i usług oddala skargę. . Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 26 marca 2013 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z 21 lutego 2013 r., odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wydania formalnej decyzji w przedmiocie wniosku wierzyciela Ł. S. o zwrot nadwyżki podatku od towarów i usług zgodnie z deklaracjami podatkowymi składanymi przez dłużnika M. N. W dniu 21 grudnia 2012 r. do Urzędu Skarbowego w K. wpłynęło pismo Ł.S., w którym działając w imieniu swojego dłużnika M.N. wniósł o zwrot nadwyżki podatku od towarów i usług, zgodnie ze składanymi przez dłużnika deklaracjami podatkowymi na rachunek bankowy P.S., Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w K., zgodnie z zajęciem wierzytelności z 23 listopada 2011 r. w sprawie sygn. akt [...]. Autor pisma wskazał, że wierzytelność M.N. na dzień 19 grudnia 2012 r. wynosiła 59.090,13 zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K., pismem z 4 stycznia 2013 r., nr [...] poinformował Ł.S., że przekazanie nadwyżki podatku od towarów i usług lub jakiejkolwiek innej wierzytelności można zrealizować tylko na prawomocne zajęcie wierzytelności i praw, dokonane przez komornika sądowego lub skarbowego, a nie na wniosek wierzyciela. Ponadto, wskazał, iż zajęcia wierzytelności mogą obejmować tylko wierzytelności istniejące w momencie otrzymania zajęć i przysługujące dłużnikowi na podstawie określonego stosunku prawnego, nie obejmują natomiast wypłat przyszłych. Egzekucję z wierzytelności powstałych później można prowadzić tylko na podstawie nowego zajęcia. Organ podatkowy nadmienił , że odpowiedź na zajęcie Komornika Sądowego z 23 listopada 2011r. została udzielona Komornikowi w dniu 13 grudnia 2011r., a do dnia sporządzenia przedmiotowego pisma nie odnotowano wpływu nowego zajęcia o sygnaturze [...]. W dniu 9 stycznia 2013r. do Urzędu Skarbowego w K. wpłynęło kolejne pismo Ł.S. , w którym ponownie wniósł o zwrot nadwyżki podatku od towarów i usług zgodnie ze składanymi przez dłużnika deklaracjami podatkowymi, a jako podstawę prawną żądania wskazał art. 887 w związku z art. 902 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 296 ze zm; dalej jako kpc). Wskazał nadto, że na dzień 7 stycznia 2013r. dług M.N. wynosi 59.298,18 zł. Do pisma załączył kserokopię odpisu zajęcia wierzytelności z 7 stycznia 2013r. oraz kserokopię zaświadczenia Komornika Sądowego z 7 stycznia 2013r. W odpowiedzi na powyższe pismo, organ podatkowy, pismem z 23 stycznia 2013r. poinformował, że M.N. w składanych deklaracjach VAT-7 wykazuje kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, a do zwrotu na rachunek wykazuje jedynie niewielkie kwoty, składając jednocześnie wnioski o ich przeksięgowanie na poczet zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych. Zauważył przy tym, że aby możliwe było przekazanie kwoty nadwyżki podatku na rachunek bankowy komornika, to oprócz prawomocnego zajęcia wierzytelności i praw dokonanego przez komornika w czasie istnienia wierzytelności (data wpływu zajęcia musi być późniejsza, niż data złożenia deklaracji podatkowej) , podatnik musi zadeklarować kwotę nadwyżki podatku do zwrotu na rachunek bankowy. Pismem z 4 lutego 2013r Ł.S. wniósł o wydanie formalnej decyzji organu podatkowego w przedmiocie wniosku wierzyciela z 7 stycznia 2013r. a nie informacji w sprawie. W dniu 21 lutego 2013r. po rozpoznaniu wniosku z 4 lutego 2013r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. wydał na podstawie art. 165a w zw. z art. 216 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r. poz. 749 ze zm.) postanowienie, którym odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania formalnej decyzji w przedmiocie wniosku wierzyciela Ł.S. o zwrot nadwyżki VAT zgodnie ze składanymi przez dłużnika deklaracjami podatkowymi. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że wierzyciel nie jest wymieniony w art. 133 ustawy Ordynacja podatkowa jako strona w postępowaniu podatkowym, stąd postępowanie takie nie może być wszczęte na wniosek Ł.S. Na powyższe postanowienie wniesione zostało zażalenie, w którym zarzucono rażące naruszenie przepisów art. 165a oraz art. 216 ustawy Ordynacja podatkowa, a przez to naruszenie naczelnych zasad postępowania podatkowego, w szczególności art. 121 i art. 122 tej ustawy poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie art. 887 § 1 kpc poprzez jego niezastosowanie. W związku z tym wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji albo ewentualnie o uznanie, że wierzyciel ma prawo do zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług zgodnie ze składanymi przez dłużnika deklaracjami podatkowymi. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że organ I instancji nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wszechstronny całego materiału dowodowego, a dokonana analiza sprawy nie została przeprowadzona rozmyślnie i wnikliwie . Podkreślono, że organ podatkowy dokonał błędnej wykładni art. 165a ustawy Ordynacja podatkowa uznając, że Ł.S. nie jest stroną postępowania. Ponadto, nie uwzględniono przepisu art. 887 § 1 kpc, zgodnie z którym z mocy samego zajęcia wierzyciel może wykonywać wszelkie prawa i roszczenia dłużnika , bowiem dochodząc należnej mu kwoty, ma prawo podejmować wszelkie przewidziane prawem działania pozwalające zaspokoić się z majątku dłużnika. Elementem takiego majątku jest zaś niewątpliwie nadwyżka podatku od towarów i usług. Zaznaczył, że kwestia postępowania z przedmiotową nadwyżką leży wyłącznie w gestii podatnika, który jest w przedmiotowej sprawie uprawniony do złożenia przed organem podatkowym wniosku o zwrot nadpłaty w podatku od towarów i usług, z czego jednak dłużnik w celu udaremnienia egzekucji nie chce korzystać. W takiej sytuacji, to wierzyciel zamiast dłużnika może złożyć stosowne oświadczenie i niejako w jego zastępstwie skorzystać z przysługującego dłużnikowi prawa. Wskazał na orzeczenie Sądu Najwyższego z 8 listopada 2005 r., sygn. akt I CK 167/05, w którym stwierdzono, że nadpłata podatku od towarów i usług nie należy do kategorii praw niezbywalnych, a więc może być ona poddana egzekucji na podstawie przepisów kpc. Zakaz prowadzenia egzekucji z kwot należnych podatnikowi tytułem zwrotu podatku od towarów i usług nie wynika z ustawy o VAT. Zgodnie z art. 887 § 1 kpc wierzyciel, po zajęciu przez komornika sądowego wierzytelności dłużnika, może domagać się od organu podatkowego wykonania tych działań, do których miał prawo dłużnik. Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji . Zauważył, że istotą sporu prowadzonego w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy Ł.S., jako wierzyciel M.N. jest uprawniony do domagania się wydania formalnej decyzji w przedmiocie zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług zgodnie z deklaracjami podatkowymi składanymi przez swojego dłużnika i tym samym przysługuje mu legitymacja procesowa do domagania się zwrotu tego podatku. Podkreślił, że dłużnik w składanych deklaracjach VAT-7 wykazuje nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, a do zwrotu na rachunek bankowy wykazuje niewielkie kwoty, wnosząc jednocześnie o ich zaliczenie na poczet zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych. Wskazał też, że autor zażalenia stosuje zamiennie pojęcia "nadwyżka podatku" i "nadpłata", które nie są tożsame. Wierzyciel domagał się w istocie wszczęcia postępowania podatkowego wobec swojego dłużnika w celu określenia w podatku od towarów i usług nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, w całości do zwrotu na rachunek bankowy podatnika i jednoczesne potrącenie zajętej wierzytelności dłużnika, aż do zaspokojenia egzekwowanej należności i kosztów egzekucyjnych i przekazania jej komornikowi. Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu zaznaczył, że zagadnienia związane z egzekucją wierzytelności w tym kwestia pierwszeństwa zajęcia wierzytelności wobec zaliczenia zwrotu podatku na istniejące lub przyszłe zobowiązania podatkowe, leżą poza zakresem rozpoznawanej sprawy. Stwierdził, iż w spornej sprawie Ł.S. nie jest stroną postępowania i nie posiada w niej interesu prawnego, zatem wydane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie jest prawidłowe i w pełni uzasadnione. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skarżący wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji, zarzucając im rażące naruszenie: - art. 124 w związku z art. 6-9, art. 11 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267; zwaną dalej również kpa) poprzez ich błędne zastosowanie, w szczególności poprzez brak jasnego i jednoznacznego uzasadnienia, - art. 7, art. 11 i art. 77 kpa poprzez niezebranie i nierozpatrzenie przez organ odwoławczy w sposób wszechstronny materiału dowodowego, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu skarżonego postanowienia, w którym nie przedstawiono w sposób zdecydowany przesłanek, na jakich oparto rozstrzygnięcie, - art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. w sytuacji, gdy to postanowienie zostało wydane z szeregiem uchybień prawnych, a także poprzez naruszenie naczelnych zasad postępowania podatkowego, w szczególności niewłaściwe zastosowanie art. 121 i art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa, tj. niewłaściwą i dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, - art. 133 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez jego niewłaściwą wykładnię, a tym samym błędne uznanie, że Ł.S. nie jest stroną i nie posiada interesu prawnego w dochodzeniu praw przed organem podatkowym. Uzasadniając zarzuty Skarżący podniósł, że zaskarżone postanowienie nie zawiera jednoznacznego oraz jasnego uzasadnienia faktycznego i prawnego podjętego rozstrzygnięcia. W kwestii zaś naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy Ordynacja podatkowa, autor skargi wskazał, że organ II instancji nie odniósł się szczegółowo do argumentacji podniesionej w zażaleniu, utrzymując w mocy postanowienie, które zostało wydane z szeregiem uchybień prawnych powodujących, iż rozstrzygnięcie to nie może funkcjonować w obrocie prawnym. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, Skarżący opisał stan faktyczny sprawy, konkludując, że - na mocy art. 895 § 1 kpc w związku z art. 902 kpc w związku z art. 887 § 1 kpc oraz ustawy o podatku od towarów i usług - wierzyciel, jako strona uprawniona do żądania wszczęcia postępowania w celu zmiany dyspozycji podatnika i odzyskania od dłużnika należnych kwoty wynikających z deklaracji V AT -7, zasadnie zwrócił się o zajęcie podatku. Odmowa uznania Ł.S. za stronę postępowania podatkowego jest zdaniem wnoszącego skargę krzywdząca i sprzeczna z prawem. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269, ze m.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi postanowień, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Postanowienie podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ) . Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd takiego naruszenia się nie dopatrzył. Sporne w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy Skarżący jako wierzyciel M.N. jest uprawniony do żądania wszczęcia postępowania podatkowego wobec swojego dłużnika w celu określenia w podatku od towarów i usług nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w całości do zwrotu na rachunek bankowy podatnika i jednoczesne potrącenie zajętej wierzytelności dłużnika aż do zaspokojenia egzekwowanej należności oraz kosztów egzekucyjnych i przekazanie jej komornikowi. Słusznie zauważył organ odwoławczy, że działanie organów w sprawie odbywało się na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2012 r. poz. 749) a nie Kodeks postępowania administracyjnego. Ustosunkowując się do zarzutów prawidłowo zatem przywołano stosowne zapisy ustawy Ordynacja podatkowa. Przepis art. 165 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa ustanawia zasadę, iż postępowanie podatkowe może być wszczęte na żądanie strony lub z urzędu. Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi podatkowemu, z zastrzeżeniem art. 165a. Zgodnie z przepisem art. 165a § 1 tej ustawy, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w przypadku, gdy żądanie zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z innych przyczyn nie może być wszczęte. W związku z wprowadzeniem do ustawy Ordynacja podatkowa instytucji odmowy wszczęcia postępowania, postępowanie podatkowe wszczynane na wniosek strony toczy się w zasadnie w dwóch fazach. Z dniem doręczenia organowi podatkowemu żądania następuje wszczęcie postępowania wstępnego, w którym organ podatkowy bada, czy podanie pochodzi od osoby posiadającej legitymację procesową oraz czy nie zachodzą inne przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania (np. sprawa nie może być rozstrzygnięta w drodze decyzji wydawanej w tym postępowaniu). W tej fazie organ podatkowy nie rozpoznaje merytorycznie sprawy podatkowej, lecz jedynie bada dopuszczalność prowadzenia w danej sprawie postępowania podatkowego. Jeśli organ stwierdzi, że występuje którakolwiek z przeszkód do prowadzenia postępowania, wydaje jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W przypadku, gdy po wstępnym zbadaniu wniosku okaże się, że prowadzenie postępowania jest dopuszczalne, organ podatkowy nie wydaje żadnego aktu administracyjnego, lecz przystępuje do dalszych czynności procesowych. W tym przypadku następuje przekształcenie fazy postępowania wstępnego w postępowanie zasadnicze. Przepis art. 165a ustawy Ordynacja podatkowa ma zastosowanie wyłącznie do postępowań wszczynanych na wniosek. Jest on podyktowany między innymi ekonomiką postępowania. Jeżeli już w momencie wszczęcia postępowania na wniosek strony można przewidzieć, że zostanie wydana decyzja umarzająca postępowanie (art. 208 tej ustawy), mija się z celem nie tylko prowadzenie takiego postępowania, ale również jego wszczynanie. Art. 165a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, jako przesłankę odmowy wszczęcia postępowania wyraźnie wskazuje jedynie wniesienie żądania, o którym mowa w art. 165 tej ustawy, przez osobę niebędącą stroną. Z przepisu tego wynika niewątpliwie powinność organu podatkowego do ustalenia, czy osoba wnosząca podanie ma w sprawie interes prawny oraz czy jest którymkolwiek z podmiotów wymienionych w art. 133 ustawy, zgodnie z którym stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także osoby trzecie, o których mowa wart. 110 -117a, które z uwagi na swój interes prawny żądają czynności organu podatkowego, do której czynność organu podatkowego się odnosi lub której interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy (§ 1). Z art. 133 § 2 wynika z kolei, że stroną może być również osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej inna niż wymieniona w § 1, jeżeli zgodnie z przepisami prawa podatkowego przed powstaniem obowiązku podatkowego ciążą na niej szczególne obowiązki lub zamierza skorzystać z uprawnień wynikających z tego prawa. Stwierdzenie braku jednego ze wskazanych warunków oznacza, że osoba wnosząca podanie nie może być stroną, co z kolei stanowi przeszkodę do prowadzenia postępowania. W ugruntowanym już orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że interes prawny, który jest niezbędnym atrybutem podmiotu żądającego określonego działania organu podatkowego, przejawia się w tym, że określony podmiot ma roszczenie o przyznanie mu uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku . Dla przyjęcia, że dana osoba jest stroną postępowania podatkowego każdorazowo niezbędne jest zatem wykazanie, iż w danym postępowaniu ma ona własny interes prawny na co wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2006 r., o sygn. akt II FSK 336/05. O tym, czy i kto posiada interes prawny można orzec wyłącznie na podstawie analizy właściwych norm materialnoprawnych. Interes prawny to interes wynikający z prawa materialnego, zgodny z nim i chroniony przez to prawo. Interes prawny winien przy tym opierać się na konkretnej normie prawa materialnego ustanawiającego prawa i obowiązki. Status strony w rozumieniu art. 133 ustawy Ordynacja podatkowa ma tylko ten podmiot, którego własny interes prawny tj. obowiązek lub uprawnienie , podlega konkretyzacji w postępowaniu podatkowym na co wskazują między innymi np. wyroki WSA w Kielcach z 5 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Ke 183/12; WSA w Olsztynie z 3 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Ol 523/11). Zatem należy wskazać, że podmiotom wymienionym w przepisie art. 133 ustawy Ordynacja podatkowa służy przymiot strony w postępowaniu, które dotyczy ich prawnie chronionych uprawnień i obowiązków, zaś podstawą do oceny czy takie interesy lub obowiązki wystąpiły, są przepisy prawa materialnego. W sprawie będącej przedmiotem postępowania będą to przepisy ustawy o podatku od towarów i usług. Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o VAT, w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Wybór sposobu postępowania z powstałą nadwyżką podatku pozostawiony został podatnikowi. Sąd mając na względzie dokonane ustalenia stwierdza , iż w spornej sprawie Skarżący nie był stroną i nie posiada w niej interesu prawnego. Dla uzyskania przez określony podmiot przymiotu strony nie wystarcza bowiem wykazanie jakiegokolwiek interesu faktycznego. O tym, czy określony podmiot ma przymiot strony, rozstrzyga konkretna norma ustawowa. W postępowaniu podatkowym interes prawny odzwierciedla się w możliwości skonkretyzowania wobec danego podmiotu zobowiązania podatkowego wynikającego z obowiązku podatkowego lub przyznania określonych uprawnień (ulg) związanych z tym zobowiązaniem. Tylko te podmioty, wobec których możliwa jest taka konkretyzacja nabywają status strony. Skoro decyzja w przedmiocie zwrotu na rachunek bankowy nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, której wydania Skarżący żądał, pomijając oczywiście formalną i merytoryczną ocenę możliwości wydania takiego rozstrzygnięcia w danej sprawie, mogłaby zostać skierowana jedynie do M.N., bo tylko on posiada interes prawny w tym postępowaniu i tylko on mógł by być jego stroną. Słusznie zauważył organ odwoławczy, że przytoczony przez Skarżącego wyrok Sądu Najwyższego zapadł w stanie faktycznym, w którym dłużnik w deklaracji VAT -7 zażądał zwrotu nadwyżki podatku na rachunek bankowy. Sąd orzekł, że w takiej sytuacji - która jednak nie zaistniała w niniejszej sprawie - zwrot podatku nie podlega wyłączeniu spod egzekucji sądowej na podstawie art. 831 § 1 pkt 3 kpc. Nie podziela Sąd zarzutów naruszenia przepisów postępowania, a to art.165a, art. 216, art. 121 i art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na prowadzeniu postępowania w sposób sprzeczny z ogólnymi zasadami postępowania podatkowego oraz niewłaściwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zaskarżone postanowienie zawiera prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne . Materiał dowodowy w sprawie został zebrany i wszechstronnie rozpatrzony. Ustalony stan faktyczny sprawy organy prawidłowo oceniły .Nie została naruszona zasada zaufania do organów podatkowych . Sąd podkreśla, że zaskarżone postanowienie odnosiło się jedynie do kwestii spełnienia przesłanek formalnych wynikających z pisma Skarżącego z dnia 4 lutego 2013 r. o wydanie decyzji w przedmiocie wniosku wierzyciela o zwrot nadwyżki podatku od towarów i usług na rachunek Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w K. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 887 § 1 kpc poprzez jego niezastosowanie, Sąd w pełni akceptuje stanowisko organu , który zauważył, że dotyczy on egzekucji z wynagrodzenia za pracę , zatem nie mógł być podstawą do orzekania w niniejszej sprawie. Mając na względzie powyższe Sąd postanowił jak w sentencji wyroku o oddaleniu skargi a to na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U z 2012 r. poz. 270).