I SA/Op 426/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Łozowska Asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur Protokolant Referent Grażyna Sułkowska-Kosmider po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2024 r. sprawy ze skargi A. Spółki z o.o. w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 lutego 2024 r., nr SKO.40.3491.2023.po w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2023 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu na rzecz strony skarżącej kwotę 4031,00 zł (słownie złotych: cztery tysiące trzydzieści jeden 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej przez A. spółkę z o.o. w O. (dalej jako: skarżąca, strona, podatnik, Spółka) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z 27 lutego 2024 r., którą organ ten, działając na podstawie przepisu art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm.) [dalej: "O.p"], utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Krapkowic z 16 sierpnia 2023 r., nr PD.3120.W. 184.2023. określającą stronie wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2023 r. w kwocie 14.347 zł. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Burmistrz Krapkowic wszczął 7 czerwca 2023 r. z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2023 rok. w związku z uzyskaniem ze Starostwa Powiatowego w K. informacji o dokonanych zmianach w ewidencji, z której wynikało, że Spółka pozostaje w posiadaniu - na podstawie umowy przeniesienia użytkowania wieczystego gruntu (akt notarialny Rep. a m [...] z 21 października 2022 r.) - gruntów zakwalifikowanych w Ewidencji Gruntów i Budynków Starostwa Powiatowego w K. jako "Ba"- tereny przemysłowe, tj. nieruchomości położonej w K. na działkach nr a, b, c z karty mapy [...], o łącznej powierzchni 13.043,00 m2. Wobec ustalenia posiadania przez Spółkę ww. gruntu podlegającego opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości, nie wykazanego w stosownej deklaracji podatkowej za dany rok podatkowy, Burmistrz Krapkowic decyzją z 16 sierpnia 2023 r. określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2023 r. w kwocie 14.347 zł, przyjmując stawkę podatkową przewidzianą dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Spółka - działając poprzez ustanowionego na tym etapie postępowania podatkowego pełnomocnika procesowego, wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, podnosząc zarzuty naruszenia: - art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 70; dalej jako: u.p.o.l.) - przez bezzasadne przyjęcie, że nieruchomość w postaci niezabudowanych działek położonych w K. o nr a, b i c - będąca w użytkowaniu wieczystym Spółki, są związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu tego przepisu; - art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji RP - przez dokonanie interpretacji art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w sposób sprzeczny z konstytucyjnym prawem do własności i konstytucyjną zasadą proporcjonalności w ograniczeniach praw i wolności nakładanych przez władzę publiczną - przez przyjęcie, że samo posiadanie (użytkowanie wieczyste) nieruchomości przez przedsiębiorcę stanowi podstawę do obciążenia przedsiębiorcy podatkiem od nieruchomości zgodnie ze stawkami od działalności gospodarczej - nawet gdy przedsiębiorca nie wykorzystuje lub wręcz nie może jej wykorzystywać do działalności gospodarczej; - art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. - przez nieprzeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego, a wręcz jego faktyczne zaniechanie i przyjęcie, że przedmiotowa nieruchomość jest związana z działalnością gospodarczą, chociaż w rzeczywistości podatnik nie prowadzi tam żadnej działalności, nie wykorzystuje przedmiotowej nieruchomości do prowadzenia działalności i z niej nie korzysta. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, wskazana na wstępie decyzją z 27 lutego 2024 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że dowody zebrane w sprawie dowodzą, że doszło do istotnej prawnie zmiany stanu faktycznego dotyczącego opodatkowanych nieruchomości Spółki, w związku z objęciem przez nią w posiadanie gruntów zakwalifikowanych w Ewidencji Gruntów i Budynków Starostwa Powiatowego w K. jako "Ba"- tereny przemysłowe, tj. nieruchomości położonej w K. na działkach nr a, b, c z karty mapy [...], o łącznej powierzchni 13.043,00 m2. Powyższą okoliczność potwierdzają stosowne zapisy w ewidencji, która zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne, determinowała w sprawie zakres koniecznego do przeprowadzenia postępowania dowodowego. Ewidencja gruntów i budynków ma walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 O.p., a więc stanowi dowód tego, co zostało w niej stwierdzone. Przeprowadzenie przeciwdowodu (zgodnie z art. 194 § 3 O.p.) jest dopuszczalne jedynie wyjątkowo. W dalszej kolejności Kolegium, mając na względzie powołany przez Spółkę wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., sygn. SK 39/19, wskazało, że strona jako spółka prawa handlowego jest przedsiębiorcą, zaś analiza znajdującej się w aktach administracyjnych informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z rejestru przedsiębiorców KRS prowadzi do wniosku, że działalność Spółki obejmuje przede wszystkim wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi (PKD 68.20.Z). Kolegium przywołało zasadnicze motywy w/w wyroku SK 39/19, podkreślając, że Trybunał Konstytucyjny nieproporcjonalność ingerencji w konstytucyjne prawo własności upatrywał w braku precyzyjnych kryteriów, poza samym posiadaniem nieruchomości przez przedsiębiorcę, pozwalających ustalić występowanie faktycznego lub potencjalnego związku gruntu lub budynku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stąd też zastosowanie wyższej stawki podatkowej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.) wyłącznie na podstawie kryterium posiadania danej nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą uznano za nieproporcjonalną ingerencję w prawo własności tych podmiotów. Dokonując analizy powołanego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, zdaniem Kolegium należy jednakże dostrzec, że stanowi ono wyrok interpretacyjny. Z tego typu wyroków wynika zakaz interpretacji przepisu, który mógłby doprowadzić do jego odczytania i zastosowania w sposób niezgodny z Konstytucją RP. Cechą wyroku interpretacyjnego, czy też zakresowego jest to, że nie pozbawia on domniemania konstytucyjności całego przepisu prawnego, do którego się odnosi. W takim przypadku wyrok Trybunału Konstytucyjnego pozbawia domniemania konstytucyjności jedynie określony wariant interpretacyjny danego przepisu. W konsekwencji przyjąć należy, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 24 lutego 2021 r., SK 39/19 uznał za niezgodną z Konstytucją RP wykładnię art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w świetle której o stosowaniu stawki opodatkowania przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. decyduje wyłącznie fakt posiadania gruntu (budynku lub budowli) przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Uzasadnienie wskazanego wyroku prowadzi do wniosku, że opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków - niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej - wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą jest niezgodne z art. 64 ust. 1 Konstytucji RP. Trybunał Konstytucyjny nie zakwestionował jednak konstytucyjności innych wariantów interpretacyjnych art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W ocenie Kolegium wnioskując a contrario przyjąć należy, że opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków wykorzystywanych lub mogących potencjalnie być wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej nie narusza reguł konstytucyjnych. Analiza wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., SK 39/19 prowadzi do wniosku, że zakwestionowane przez Trybunał rozumienie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. dotyczyło podmiotów posiadających przedmioty opodatkowania niewykorzystywane oraz niemogące być potencjalnie wykorzystywanymi w działalności gospodarczej. W rozpatrywanej sprawie podatnik, jako spółka prawa handlowego jest przedsiębiorcą, a analiza znajdującej się w aktach administracyjnych informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z rejestru przedsiębiorców KRS prowadzi do wniosku, że działalność Spółki obejmuje przede wszystkim wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi (PKD 68.20.Z). W świetle poczynionych powyżej rozważań - co do zasady - sam tylko status podatnika, jako podmiotu prowadzącego jedynie działalność gospodarczą, wystarcza do uznania spornych obiektów za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nadto, co według Kolegium jest szczególnie istotne - z uwagi na argumentację przedstawioną przez stronę obecnie w odwołaniu - właściwie organ I instancji przyjął, że sklasyfikowanie gruntów w ewidencji gruntów i budynków ma kluczowe znaczenie w kontekście prawidłowego wymiaru podatku, co wprost wynika z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne. Nie zgadzając się z roztrzygnięciem Kolegium, pełnomocnik podatnika wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu podnosząc zarzuty już uprzednio wskazywane w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a nadto wskazując na naruszenie prawa materialnego, tj. art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne przez jego niewłaściwe zastosowanie - poprzez przyjęcie, że w świetle tego przepisu organ podatkowy jest związany klasyfikacją gruntu jako Ba (tereny przemysłowe) w taki sposób, że jest zmuszony objąć ten grunt najwyższa stawką podatkową jako związaną z działalnością gospodarczą, już tylko przez sam fakt sklasyfikowania jako Ba, niezależnie od tego, czy podatnik prowadzi na tym gruncie działalność gospodarczą i czy wykorzystuje nieruchomość do takiej działalności. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik rozwinął podniesione zarzuty, podkreślając niezasadność opodatkowania nieruchomości najwyższą stawką podatku od nieruchomości, bez uwzględnienia reguł interpretacyjnych wynikających z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r. (sygn. akt SK 39/19), pomimo tego, że sporna nieruchomość jest niezwiazana z prowadzoną działalnością gospodarczą Spółki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 - dalej jako: p.p.s.a). Równocześnie w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem niemającym tu zastosowania). Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, wykazała, że została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym uwzględnienie wniesionej skargi. Aczkolwiek spór w niniejszej sprawie dotyczy kwestii opodatkowania nieruchomości Spółki według stawki najwyższej, jako związanej, według Kolegium, z prowadzeniem działalności gospodarczej podatnika, to jednakże Sąd przystępując do oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, zobligowany był do oceny w pierwszej kolejności, czy sama decyzja Burmistrza Krapkowic z 16 sierpnia 2023 r., nr PD.3120.W. 184.2023. określająca A. Sp. z o.o. w O. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2023 r. w kwocie 14.347 zł, została skutecznie wprowadzona do obrotu prawnego, a tym samym, czy organ odwoławczy miał podstawy prawne do dokonywania w ramach zaskarżonej obecnie decyzji merytorycznej oceny stanowiska organu I instancji. W sprawie nie było sporne, że podatnik - jako spółka prawa handlowego - jest osobą prawną, co oznacza, że w zakresie procedury doręczeń pism organu zastosowanie miały zasady wynikające z regulacji art. 151 O.p. Z kolei nieskuteczne doręczenie decyzji powoduje, że nie wchodzi ona do obrotu prawnego, co z mocy art. 228 § 1 pkt 1 O.p. skutkuje niedopuszczalnością odwołania. Natomiast jeśli doręczenie decyzji było prawidłowe, a odwołanie złożono po terminie, organ odwoławczy zobligowany jest do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania (art. 228 § 1 pkt 2 O.p.). Wyłącznie doręczenie zgodne z regułami przewidzianymi przez ustawodawcę w art. 144-154c O.p. winno skutkować wejściem do obrotu prawnego decyzji oraz związaniem organu, jak i strony postępowania treścią decyzji. Tylko taka decyzja wywiera skutki prawne, materialne i procesowe oraz załatwia sprawę podatkową. Przywołując istotne dla rozstrzygnięcia sprawy orzecznictwo wypada w pierwszej kolejności wskazać na uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 grudnia 2000 r. o sygn. akt FPS 10/00 z aprobującymi glosami A. Bartosiewicza i R. Kubackiego, przywoływaną w aktualnym orzecznictwie NSA (por. wyrok NSA z 15 marca 2017 r. o sygn. akt II FSK 3337/16, LEX nr 2251836). Z uzasadnienia tej uchwały wynika, że decyzja procesowa, jako akt zewnętrzny, musi być zakomunikowana stronie. (...) Doręczenie lub ogłoszenie decyzji stanowi jej wprowadzenie do obrotu prawnego. Od tego dopiero momentu decyzja wiąże organ administracji publicznej i stronę. Fakt, że organ administracji do chwili doręczenia stronie lub ogłoszenia decyzji nie jest nią związany, oznacza, że do tego momentu sporządzona już decyzja może zostać jeszcze przez ten organ zmieniona, a zatem pozbawiona jest jeszcze przymiotu stabilnego rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Bez tego przymiotu nie może wiązać ani organu, ani też strony. Decyzja sporządzona (a więc spełniająca wymagania formalne), ale niedoręczona nie załatwia sprawy administracyjnej. Nie załatwia tej sprawy, ponieważ nie wiąże ani organu, ani strony (por. uchwałę NSA z 4 grudnia 2000 r. o sygn. akt FPS 10/00, ONSA 2001/2/56, OSP 2002/12/154, M.Podat. 2001/2/2, a także wyrok NSA z 15 marca 2017 r. o sygn. akt II FSK 3335/16, LEX nr 2251834, wyrok NSA z 15 marca 2017 r. o sygn. akt II FSK 3336/16, LEX nr 2251835). W dacie doręczenia stronie decyzji wchodzi ona do obrotu prawnego jako akt administracyjny załatwiający konkretną sprawę indywidualnego podmiotu. Od daty doręczenia jakakolwiek zmiana decyzji pod względem treści lub formy może nastąpić tylko na zasadach i trybie przewidzianym przepisami postępowania podatkowego. Decyzji, która nie została wprowadzona do obrotu prawnego, nie można skutecznie zaskarżyć w postępowaniu podatkowym i poddać merytorycznej ocenie w toku kontroli instancyjnej (por. B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2016, s. 926 oraz S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2010, s. 871, jak również wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 marca 2017 r. o sygn. akt II FSK 3336/16, LEX nr 2251835, z 3 czerwca 2016 r. o sygn. akt II FSK 1439/14, z 4 grudnia 2015 r. o sygn. akt I FSK 1309/14, z 3 lipca 2015 r. o sygn. akt I FSK 441/15, z 10 kwietnia 2014 r. o sygn. akt I GSK 543/12). Na tle przywołanych powyżej uwag należy wskazać, że zgodnie z art. 151 O.p. osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji lub prokurentowi. Przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 oraz art. 150 i art. 150a stosuje się odpowiednio (§ 1). W razie niemożności doręczenia pisma w lokalu siedziby pisma doręcza się za pokwitowaniem zarządcy budynku lub dozorcy, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma zarządcy budynku lub dozorcy umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, na drzwiach lokalu siedziby adresata lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję, na której mieści się lokal tej siedziby (§ 2 ). Jak wynika natomiast z akt sprawy, organ I instancji po uprzednim skierowaniu pisma wzywającego Spółkę do złożenia stosownej deklaracji podatkowej, a następnie już samego postanowienia o wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego, początkowo pisma te kierował na adres Spółki ujawniony w Krajowym rejestrze Sądowym tj., na adres: O. [...] (które to przesyłki, po ich podwójnym awizowaniu, uznano za doręczone w trybie art. 150 O.p.), natomiast kolejne pisma - w tym samą decyzję - skierował na inny adres, tj.: O. [...], gdzie doręczono je K. W., ujawnionej na zwrotnych potwierdzeniach ich odbioru jako "pełnoletni domownik". W tym miejscu Sąd zwraca uwagę, że w odniesieniu do Spółki, jako osoby prawnej, z oczywistych względów nie ma zastosowania forma doręczenia przesyłek do rąk pełnoletniego domownika. Zatem już tylko z tego tylko powodu nie można uznać doręczenia decyzji organu I instancji za prawnie skuteczne, a tym samym skutkujące wprowadzeniem jej do obrotu prawnego. Sąd również zwraca uwagę, że poza samym wyjaśnieniem Burmistrza Krapkowic zawartym w piśmie z 11.09.2023r. przekazującym odwołanie organowi odwoławczemu, informującym o poczynionym przez organ ustaleniu innego adresu Spółki, brak jest w aktach sprawy jakichkolwiek dowodów, potwierdzających, by rzeczywiście doszło do zmiany jej siedziby na nowy adres. Z ogólnodostępnych informacji, w tym z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że pod adresem wskazanym na zwrotnym potwierdzeniu doręczenia decyzji organu I instancji adresie figuruje Przedsiębiorstwo Wielobranżowe V. z o.o. [...], zaś z danych dostępnych w Krajowym Rejestrze Sądowym, z uwagi na zbieżność danych osobowych członków jej zarządu, mogą wynikać ewentualne powiązania osobowe ze skarżącą Spółką, co wymagałoby formalnego potwierdzenia w postępowaniu podatkowym. Nie zmienia to jednakże samego faktu, że nie jest to ujawniona w KRS siedziba skarżącej, aczkolwiek - co również wymagałoby dalszego wyjaśnienia - taki samym adres skarżącej jak na zwrotnym potwierdzeniu doręczenia decyzji organu I instancji figuruje na znajdującym się w aktach zawiadomieniu Starostwa Powiatowego w K. o zmianach danych ewidencyjnych z dnia 22.03.2023 r. Z uwagi na powyższe Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. W ponownym rozpoznaniu sprawy Kolegium w pierwszej kolejności będzie zobowiązane do dokonania oceny skuteczności wprowadzenia do obrotu prawnego decyzji Burmistrza Krapkowic z 16 sierpnia 2023 r., nr PD.3120.W.184.2023. określającej A. Sp. z o.o. w O. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2023 r. w kwocie 14.347 zł. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 4 p.p.s.a. i art. 209 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit a w związku z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Zasądzony zwrot kosztów postępowania obejmuje wpis od skargi w wysokości 431 zł, pobrany od skarżącej na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535), oraz zwrot kosztów zastępstwa procesowego, w wysokości ustalonej na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit a w związku z § 2 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.