I SA/Op 478/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Łozowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Sędzia WSA Anna Wójcik Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Zamojska-Jaszczyk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 października 2013 r. sprawy ze skargi G. Z. na interpretację indywidualną Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 19 lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. określa, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie może być wykonana, III. zasądza od Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi na rzecz strony skarżącej 200,00zł (dwieście złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżący G. Z. wnioskiem złożonym dnia 9 listopada 2012 r., uzupełnionym pismem z dnia 22 stycznia 2013 r., zwrócił się do organu podatkowego o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie dostawy wraz z montażem i uruchomieniem kabin saun, montażem urządzeń do saun, montażem wanien SPA, łaźni parowych. Opisując zdarzenie przyszłe podał, że jako zarejestrowany czynny podatnik podatku od towarów i usług, będzie się zajmował świadczeniem usług polegających na dostawie wraz z montażem i uruchomieniem kabin saun, montażu urządzeń do saun, montażu wanien SPA, łaźni parowych, przy spełnieniu warunku, iż będą wykonywane w budynkach lub ich częściach i będą zaliczane do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym (PKOB-11), opodatkowując je 8% stawką podatku od towarów i usług, jeżeli przedmiotowe usługi będą wykonywane w procesie budowy, remontu i modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy przedmiotowego obiektu budowlanego. Z klientami wnioskodawca będzie zawierał umowy na wykonanie prac budowlano montażowych polegających na dostawie, montażu i uruchomieniu odpowiednio sauny (sklasyfikowane według PKWiU 2008 - 43.32.10.0), montażu urządzeń do saun, wanien SPA, łaźni parowej lub innych urządzeń SPA (sklasyfikowane według PKWiU 2008 - 43.22.1). Usługa wykonywana będzie głównie z materiałów klasyfikowanych według kodu PKWiU 2008 -16.23.19.0. W związku z powyższym zadał następujące pytanie: Czy usługi polegające na dostawie wraz z montażem i uruchomieniem kabin saun, montażu urządzeń do saun, montażu wanien SPA, łaźni parowych, przy spełnieniu warunku, iż są wykonywane w budynkach lub ich częściach i są zaliczane do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym (PKOB-11), są opodatkowane 8% stawką podatku od towarów i usług, jeżeli przedmiotowe usługi są wykonywane w procesie budowy, remontu i modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy przedmiotowego obiektu budowlanego? Wnioskodawca wskazał także na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu w dniu 30 listopada 2011 r. wydany w podobnej sprawie. Wnioskodawca zamierza opodatkować stawką 8% podatku od towarów i usług świadczone usługi polegające na dostawie wraz z montażem i uruchomieniem kabin saun, montażu urządzeń do saun, montażu wanien SPA, łaźni parowych, przy spełnieniu warunku, iż są wykonywane w budynkach lub ich częściach zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym (PKOB-11), jeżeli będą one wykonywane w procesie budowy, remontu i modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych, zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym (PKOB-11). Minister Finansów – Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi, w interpretacji indywidualnej wydanej w dniu 19 lutego 2013 r., na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – zwanej dalej – O.p., oraz § 2 i § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji, organ powołał i dokonał analizy szeregu przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) – zwanej dalej – ustawą o VAT, tj.: art. 2 pkt 6, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 5a, 8 ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 41 ust. 2, art. 41 ust. 12, art. 41 ust. 12a, art. 41 ust. 12b. Wskazano także na przepisy § 7 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 73, poz. 392 ze zm.). Organ podniósł, że przepisy ustawy o VAT nie definiują pojęć budowa, remont, modernizacja, termomodernizacja oraz przebudowa, dlatego też w tym zakresie odwołał się do przepisów prawa budowlanego, a także do słownikowej definicji pojęcia modernizacja. Jednocześnie wskazał na słownikowe znaczenie pojęcia montaż. Zdaniem organu, analiza stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę na tle przytoczonych przepisów prawa prowadzi do wniosku, iż do czynności polegające na dostawie wraz z montażem i uruchomieniem kabin saun, montażu urządzeń do saun, montażu wanien SPA, łaźni parowych, w budynkach lub ich częściach zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, zastosowanie znajdzie stawka podatku VAT w wysokości 23%, bowiem czynności tych nie można uznać za wymienione w art. 41 ust. 12 ustawy, jak również za roboty, o których mowa w § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Dalej organ wskazał, że w swej istocie czynności wykonywane przez wnioskodawcę polegające na dostawie wraz z montażem i uruchomieniem kabin saun, montażu urządzeń do saun, montażu wanien SPA, łaźni parowych są zaopatrywaniem budynku w elementy wyposażenia, niestanowiące jego elementów konstrukcyjnych, a jedynie podnoszące jego użyteczność i funkcjonalność. Czynności tych nie można też zaliczyć do remontów, czy też robót konserwacyjnych. Byłoby to bowiem niedopuszczalne stosowanie wykładni rozszerzającej, która jest wyłączona w odniesieniu do przepisów mających charakter wyjątkowy, a takimi są właśnie normy statuujące możliwość skorzystania z preferencyjnej stawki podatkowej. Przy ustaleniu właściwej stawki podatku VAT decydujące znaczenie ma ustalenie, co jest przedmiotem sprzedaży, czy podatnik dokonuje dostawy towarów czy świadczy usługę oraz czy czynność wykonywana przez podatnika mieści się w zakresie czynności wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT (dostawa, budowa, remont, modernizacja, przebudowa obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym). Strony w umowach cywilnoprawnych określają, co jest przedmiotem sprzedaży. Wobec powyższego, jeżeli przedmiotem sprzedaży ma być konkretna usługa nie powinno się wyodrębniać poszczególnych elementów, które złożyły się na tę usługę i opodatkować ich osobno, ponieważ usługodawca sprzedaje określoną usługę a nie elementy (koszty). Stosowanie tych samych zasad opodatkowania do usługi zasadniczej oraz usług pomocniczych dotyczy również stawki VAT. Oznacza to, że całe świadczenie kompleksowe podlega opodatkowaniu taką stawką VAT, jaka jest właściwa dla świadczenia podstawowego. Stawka VAT dla świadczeń pomocniczych "podąża" za stawką VAT dla świadczenia podstawowego. W przypadku wnioskodawcy można rozpatrywać świadczenie kompleksowe, które obejmuje świadczenie podstawowe, usługę montażu i uruchomienia kabin saun, montażu urządzeń do saun, wanien SPA, łaźni parowych oraz świadczenie pomocnicze dostawę materiału. Świadczenie kompleksowe będzie opodatkowane stawką właściwą dla usługi zasadniczej. Biorąc pod uwagę przedstawione zdarzenie przyszłe oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa podatkowego organ stwierdził, iż dostawa wraz z montażem i uruchomieniem kabin saun, montaż urządzeń do saun, montaż wanien SPA, łaźni parowych, mimo iż czynności te będą wykonywane w budownictwie objętym społecznym programem mieszkaniowym, to nie będą dokonywane w ramach budowy, remontu, modernizacji lub przebudowy i będą podlegać opodatkowaniu 23% stawką podatku VAT. Pismem z dnia 3 marca 2013 r. wnioskodawca wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Jako wnoszącego podanie wskazano G. Z., jednakże pismo nie zawierało podpisu wnioskodawcy. Wobec powyższego, na podstawie art. 169 § 1 O.p., pismem z dnia 14 marca 2013 r., wezwano wnioskodawcę o uzupełnienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa o jego podpis w terminie 7 dni od daty otrzymania tego wezwania pod rygorem pozostawienia ww. wezwania bez rozpatrzenia. Uzupełnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa należało dokonać poprzez osobiste złożenie podpisu na przesłanym wcześniej podaniu - w siedzibie Biura Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim. Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 19 marca 2013 r., a zatem wyznaczony termin upłynął z dniem 26 marca 2013 r. G. Z. w dniu 23 marca 2013 r. nadał w placówce pocztowej podpisany odpis wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 3 marca 2013 r. Organ działając na podstawie art. 216 i 169 § 1 i § 4 O.p., pozostawił bez rozpatrzenia wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 3 marca 2013 r., które wpłynęło do organu w dniu 12 marca 2013 r. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że wnioskodawca, pomimo wezwania, nie uzupełnił braków formalnych przedmiotowego pisma, ponieważ nie złożył podpisu na przesłanym wcześniej podaniu osobiście w siedzibie Biura Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim. Nadmieniono, iż pismo wnioskodawcy nadane w placówce pocztowej w dniu 23 marca 2013 r., stanowiące, zdaniem organu, kolejne wezwanie do naruszenia prawa indywidualnej pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego zostało załatwione odrębnym pismem (pozostawiono pismo bez rozpatrzenia z uwagi na upływ terminu określonego w art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) – zwane dalej – p.p.s.a.). Jednocześnie organ pouczył stronę, że na przedmiotowe postanowienie przysługuje zażalenie. Organ odwoławczy, w wyniku rozpatrzenia wniesionego zażalenia postanowieniem z dnia 5 czerwca 2013 r. utrzymał w mocy postanowienie z dnia 10 kwietnia 2013 r. pozostawiające bez rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (data wpływu 12 marca 2013 r.). Na powyższe postanowienie wnioskodawca wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, która została przez tut. Sąd odrzucona postanowieniem z dnia 2 października 2013 r., sygn. akt I SA/Op 553/13. Na interpretację przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie z dnia 19 lutego 2013 r., wnioskodawca złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu (data stempla pocztowego 8 maja 2013 r., data wpływu 9 maja 2013 r.). W skardze wydanej interpretacji indywidualnej zarzucił: I. naruszenie prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 41 ust. 2 w związku z art. 146a pkt 2 ustawy o VAT, poprzez ich błędną interpretację i w konsekwencji nieprawidłową ocenę, iż usługi świadczone zgodnie z treścią pytania skarżącego winny zostać opodatkowane 23% podatkiem od towarów i usług, nie zaś 8% podatkiem - zgodnie z treścią wskazanych przepisów, II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez jego niezastosowanie, w wyniku czego organ administracyjny nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i w konsekwencji właściwej interpretacji przepisów, nie zważając przy tym na słuszny interes obywateli oraz - art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez jego niezastosowanie, w wyniku czego została wydana niewłaściwa interpretacja indywidualna, która stoi w sprzeczności z dotychczasową linią orzeczniczą, a w konsekwencji zaufanie skarżącego do władzy publicznej zostało naruszone. Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o: 1. zmianę interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi, 2. zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż nie zgodził się ze stanowiskiem organu przedstawionym w zaskarżonej interpretacji, dlatego też pismem z dnia 3 marca 2013 r. (nadanym w dniu 11 marca 2013 r.) wezwał organ administracyjny do usunięcia naruszenia prawa. Z uwagi jednak na opieczętowanie powyższego pisma a jego nie podpisanie przez skarżącego, Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi pismem z dnia 14 marca 2013 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wezwania do usunięcia naruszenia prawa w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania. Organ jednak błędnie pouczył skarżącego, iż uzupełnienia można dokonać jedynie poprzez osobiste złożenie podpisu na przesłanym wcześniej podaniu. Skarżący usunął braki formalne w terminie poprzez przesłanie wezwania podpisanego przez siebie, co zostało jednak potraktowane przez organ, jako niedotrzymanie terminu. Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi postanowił pozostawić wezwanie skarżącego bez rozpoznania. W ocenie skarżącego postępowanie organu jest błędne i stoi w sprzeczności z przepisami prawa, dlatego też skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Wobec powyższych okoliczności skarżący nie uzyskał odpowiedzi organu na swoje wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z uwagi jednak na upływający termin do wniesienia skargi zmuszony był podjąć dalsze działania w postaci jej wniesienia. Ponadto zdaniem skarżącego w przedmiotowej sprawie organ administracyjny nie dokonał należytej oceny stanu faktycznego w wyniku czego wydana interpretacja stoi w sprzeczności z przepisami prawa, a także przyjętą linią orzeczniczą. Działanie takie negatywnie wpływa na zaufanie skarżącego do władzy publicznej. Skarżący wskazał, iż czynności określone we wniosku winny zostać zakwalifikowane do czynności wskazanych w samej interpretacji, tj. do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowych, do których zastosowanie ma 8% stawka podatku od towarów i usług. Stanowisko takie zostało potwierdzone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 30 listopada 2011 r. (sygn. akt: I SA/Op 456/11). W uzasadnieniu tegoż wyroku, Sąd uznał, iż czynności takie jak: dostawa, montaż i uruchomienie kabin saun, montaż urządzeń do saun, montaż wanien SPA, łaźni parowych itp. "przy spełnieniu warunku, iż są wykonywane w budynkach lub ich częściach i są zaliczane do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, są opodatkowane 8% stawką, jeżeli przedmiotowe usługi są wykonywane w procesie budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektu budowlanego." Takie też warunki spełniają czynności, które świadczyć ma zgodnie z zapytaniem skarżący. W ocenie skarżącego, nieprawidłowym więc było uznanie przez organ, iż usługi, które świadczyć ma skarżący nie mieszczą się w katalogu czynności wymienionych w przepisach prawa. Stanowisko to zostało również potwierdzone przez Naczelny Sąd Administracyjny, który oddalił skargę kasacyjną organu w sprawie wyżej powołanej. Wskazano, iż nie można wykluczyć, że usługi takie jak: dostawa, montaż i uruchomienie kabin saun, montaż urządzeń do saun, montaż wanien SPA, łaźni parowych itp. są wykonywane w ramach budowy, remontu, modernizacji czy przebudowy obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części. Jeśli więc usługi takie są świadczone w takich okolicznościach stosować należy 8% stawkę VAT. Bez wątpienia sprawa przywołana jest tożsama z niniejszą sprawą co do zakresu usług oraz okoliczności ich świadczenia. Dlatego też takie stanowisko winno zostać uznane w interpretacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na to, że skarżący nie wniósł skutecznie w terminie wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu Dyrektor Izby Skarbowej wskazał na dotychczasowy przebieg postępowania. Jedynie z ostrożności procesowej stwierdził, że zarzuty merytoryczne skargi nie zasługują na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie jednak Sąd odniesie się do wniosku organu o odrzucenie skargi. Przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W sprawach dotyczących interpretacji podatkowych Ordynacja podatkowa nie przewiduje żadnego środka zaskarżenia w postaci odwołania, zażalenia, czy wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od aktu interpretacji, który nie zapada w typowym postępowaniu jurysdykcyjnym. Zatem, aby strona mogła skutecznie wnieść skargę na tego rodzaju akt do sądu administracyjnego, musi zrealizować wymóg uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Instytucja ta stanowi jedynie surogat środka zaskarżenia (odwołania), ale nie można utożsamiać jej z odwołaniem, gdyż odwołaniem nie jest. Jej zadaniem jest wyłącznie próba polemiki ze stanowiskiem organu i przekonanie go do jego zmiany bez konieczności wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Od wezwania do usunięcia naruszenia prawa zależy nadto kwestia terminowości złożenia skargi. Również odpowiedź organu na powyższe wezwanie ma wpływ na obliczanie terminu do wniesienia skargi. Organ nie jest nawet zobligowany do udzielania odpowiedzi na wezwanie. Brak tej odpowiedzi skutkuje bowiem jedynie innym mechanizmem obliczania terminu do złożenia skargi od wydanej interpretacji. Takie milczenie natomiast nie pozbawia strony prawa do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Podzielić należy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z dnia 1 lutego 2010 r. II FSK 1443/09, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, przewidziane w art. 52 § 3 p.p.s.a., nie jest instytucją postępowania administracyjnego (nie jest środkiem zaskarżenia), lecz formalnym wymogiem wniesienia skargi. Zatem ocena, czy warunek ten został spełniony, należy wyłącznie do sądu administracyjnego, a nie organu administracji, który dokonał czynności. W świetle powyższego to Sąd rozpoznający skargę na przedmiotową interpretację indywidualną, a nie organ, uprawniony był do oceny czy skarga została prawidłowo i w terminie wniesiona przez skarżącego czy też zawierała braki formalne, które skutkowałyby jej odrzuceniem (zob. postanowienie z dnia 2.10.2013r., I SA/Op 553/13). W niniejszym postępowaniu skarżący w terminie wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Ponieważ jednak wezwanie to nie było opatrzone podpisem skarżącego, prawidłowo organ wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wezwania do naruszenia prawa na postawie art. 169 § 1 O.p. o jego podpisanie, przy czym błędnie pouczył stronę, że można tego dokonać wyłącznie poprzez osobiste stawienie się w siedzibie Biura Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim i podpisanie pisma wysłanego do organu. Zdaniem Sądu brak było podstaw prawnych do takiego wezwania, wystarczającym było natomiast wysłanie przez skarżącego podpisanego już odpisu wezwania do naruszenia prawa, co też skarżący uczynił w terminie zakreślonym przez organ. Zatem skarżący uzupełnił w terminie brak formalny wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a zatem chybiony jest wniosek organu o odrzucenie skargi. Skarga na wydaną interpretację została wniesiona w terminie (zob. postanowienie z dnia 2 października 2013 r., I SA/Op 553/13), i została poprzedzona wezwaniem na piśmie organu do usunięcia naruszenia prawa. Zatem biorąc pod uwagę przytoczone wyżej okoliczności brak było podstaw prawnych do odrzucenia skargi. Przechodząc do istoty sporu podnieść należy, iż w ocenie Sądu organ wydając zaskarżoną interpretację indywidualną przytoczył odpowiednie przepisy ustawy o VAT, jednak dokonał niewłaściwej wykładni art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Stosownie do art. 41 ust. 12 ustawy, 8% stawkę podatku, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Słusznie organ podniósł, iż przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym – zgodnie z art. 41 ust. 12a ustawy o VAT – rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b. Jednocześnie, zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 73, poz. 392), obowiązującego od dnia 6 kwietnia 2011 r., stawkę podatku wymienioną w art. 41 ust. 1 ustawy obniża się do wysokości 8% dla: a/ towarów i usług wymienionych w załączniku nr 1 do rozporządzenia; b/ robót konserwacyjnych dotyczących budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym; - robót konserwacyjnych dotyczących: obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy, lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12 - w zakresie w jakim wymienione roboty nie są objęte tą stawką na podstawie pkt 2. Przez roboty konserwacyjne, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, rozumie się roboty mające na celu utrzymanie sprawności technicznej elementów budynku lub jego części inne niż remont (§ 7 ust. 2 rozporządzenia). Nie ma wątpliwości, iż czynności polegające na dostawie wraz z montażem i uruchomieniem kabin saun, montażu urządzeń do saun, montażu wanien SPA, łaźni parowych nie są objęte dyspozycją cytowanych powyżej rozporządzenia z dnia 4 kwietnia 2011 r. Nie oznacza to jednak, iż usługi takie nie mogą korzystać z preferencyjnej stawki podatku VAT. Jak wskazano powyżej, zgodnie z art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, 8% stawkę podatku, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. W tym miejscu wskazać należy, że organ dokonując prawidłowej analizy pojęć użytych w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, błędnie jednak uznał, iż usługi wykonywane przez wnioskodawcę nie mieszczą się w katalogu czynności wymienionych w powołanym przepisie. Zdaniem Sądu, nie można wykluczyć, iż usługi polegające na: dostawie wraz z montażem i uruchomieniem kabin saun, bez względu na to, czy dokonuje ich producent wyrobu czy podmiot niebędący producentem, montażu urządzeń do saun, montażu wanien SPA, łaźni parowych, w obiekcie budowlanym lub jego częściach zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, mogą być wykonywane w ramach budowy, remontu, modernizacji czy przebudowy. Zatem usługi świadczone przez wnioskodawcę, przy spełnieniu warunku, iż są wykonywane w budynkach lub ich częściach i są zaliczane do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, są opodatkowane 8% stawką podatku od towarów i usług, jeżeli przedmiotowe usługi są wykonywane w procesie budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy przedmiotowego obiektu budowlanego (zob. wyrok NSA z dnia 08.02.2013 r., I FSK 243/12). W ocenie Sądu, odmienne stanowisko Ministra Finansów zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu, nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach, a dokonana wykładnia art. 41 ust. 12 ustawy o VAT jest nieprawidłowa. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja indywidualna wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego. W wyniku czego ten akt został wyeliminowany z obrotu prawnego, co oznacza, że zachodzi konieczność dokonania ponownej oceny stanowiska skarżącego, zaprezentowanego we wniosku o wydanie interpretacji z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w niniejszym orzeczeniu. Zwrot dla strony skarżącej kosztów postępowania sądowoadministracyjnego w kwocie 200 zł zasądzono na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.