I SA/Op 525/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Komorowska-Kaczkowska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska Protokolant Starszy inspektor sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2025 r. sprawy ze skargi Z. S.A. w T. na interpretację indywidualną Wójta Gminy Tarnów Opolski w przedmiocie przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. zasądza od Wójta Gminy Tarnów Opolski na rzecz strony skarżącej Z. S.A. w T. kwotę 697,00 zł (słownie złotych: sześćset dziewięćdziesiąt siedem 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną interpretacją indywidualną (nie opatrzoną ani datą ani żadnym numerem) Wójt Gminy Tarnów Opolski , działając na podstawie 14j § 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111- dalej jako "op") oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 1265 – dalej jako "upol") po rozpatrzeniu wniosku Z. S.A. z siedzibą w T. (dalej jako: Spółka, Skarżąca, Wnioskodawca) z dnia 14 lutego 2025 r. o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości, uznał stanowisko własne wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji organ wskazał, że Wnioskodawca w złożonym wniosku opisując stan faktyczny podał, że Spółka prowadzi działalność [...] i produkcyjną w branży [...] w [...] oraz [...] m.in. na obszarze Gminy T. Dla potrzeb prowadzonej działalności, konieczne jest zasilanie energią elektryczną różnych urządzeń poprzez należące do spółki zakładowe sieci elektroenergetyczne i przy wykorzystaniu należących do spółki transformatorów. Na terenie gminy Tarnów Opolski posiada i wykorzystuje następujące transformatory: 1) dwa transformatory 110/15 kV - są to transformatory stojące na zewnątrz budynków, nie są osłonięte, stoją na betonowych fundamentach w postaci tac ociekowych wypełnionych kruszywem, których zadaniem jest przeniesienie obciążenia od transformatora na grunt, stabilizacja transformatora w poziomie oraz w przypadku awarii zmagazynowanie oleju, który mógłby wyciec z wnętrza transformatora i zanieczyścić środowisko, 2) transformatory 15/6 kV ; 15/04 kV - są to transformatory zlokalizowane w stacjach transformatorowych stanowiących budynki murowane z cegły z betonowymi stropodachami krytymi papą, w takiej stacji każdy transformator ma wydzielone pomieszczenie z drzwiami zwane komorą transformatorową, 3) transformatory 15/04 kV - poza transformatorami tego typu opisanymi w punkcie 2, część transformatorów redukujących napięcie z 15 kV na 0,4 kV, jest umieszczona w kontenerowych stacjach transformatorowych, które są obiektami budowlanymi posiadającymi fundamenty, ściany i dach, przy czym fundamentem jest element betonowy zagłębiony w gruncie, zapewniający całości stabilność oraz jednocześnie stanowiący tacę ociekową, 4) transformatory 6/04 kV - to transformatory w metalowych (blaszanych) obudowach zaopatrzonych w płozy, na których można przesuwać całość łącznie z transformatorem. Stosowane są do redukcji napięcia przy zasilaniu mobilnych urządzeń lub urządzeń o charakterze tymczasowym. Ponadto, na terenie stacji 110 kV oraz w budynkach stacji transformatorowych wskazanych poprzednio w ppkt. 2) i 3) znajdują się rozdzielnice pracujące na napięciu wynikającym ze zmiany generowanej przez transformatory. Rozdzielnice znajdujące się w stacjach murowanych oraz kontenerowych mają charakter metalowych szaf, natomiast rozdzielnica na stacji 110 kV, podobnie jak transformatory na otwartym powietrzu stanowi zespół przełączników oraz innych urządzeń do rozdziału energii. W tak przestawionym stanie faktycznym zadano na gruncie staniu prawnego obowiązującego od 1 stycznia 2025 r. , pytanie dotyczące opodatkowania podatkiem od nieruchomości należących do Spółki transformatorów ( podkreślenie Sądu), stając na stanowisku , że budynki opisane w pkt 1 ppkt 2 podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, których podstawę opodatkowania stanowi zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy oraz kontenery wskazane w pkt 1 ppkt 3 wniosku podlegają opodatkowaniu na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Natomiast transformatory i rozdzielnice wymienione w pkt 1 ww. wniosku są urządzeniami technicznymi niewymienionymi w art. 1a ust 1 pkt 1 ustawy, stąd nie podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości ani jako budynki, ani jako budowle. We wskazanej na wstępie interpretacji organ nie zgodził się ze stanowiskiem Wnioskodawcy stwierdzając , że opisane we wniosku transformatory i rozdzielnice spełniają definicję budowli z dwóch niezależnych powodów. Po pierwsze - zgodnie z załącznikiem nr 4 do ustawy, budowlami są "występujące samodzielnie lub stanowiące element sieci obiekty (...) trakcja elektroenergetyczna, linia elektroenergetyczna (...) wraz z przewodami, fundamentem, podbudową słupową oraz konstrukcją wsporczą, o ile je posiadają", zaś przedmiotowej sprawie transformatory i rozdzielnice stanowią element sieci elektroenergetycznej, bez którego sieć nie mogłaby funkcjonować. Linia elektroenergetyczna jest bowiem systemem urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej, składającym się nie tylko z przewodów, ale także z urządzeń transformujących i rozdzielających energię elektryczną. Transformatory są niezbędnym elementem każdej sieci elektroenergetycznej, gdyż umożliwiają zmianę napięcia elektrycznego, co jest konieczne do efektywnego przesyłu energii na różne odległości i do różnych odbiorców. Podobnie rozdzielnice, które służą do rozdziału energii elektrycznej, są integralnym elementem sieci elektroenergetycznej. Bez transformatorów i rozdzielnic sieć elektroenergetyczna nie mogłaby spełniać swojej podstawowej funkcji, jaką jest przesył energii elektrycznej. Po wtóre - niezależnie od powyższego, transformatory i rozdzielnice są "urządzeniami technicznymi innymi" w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. "d" upol , które podlegają opodatkowaniu "wyłącznie w zakresie ich części budowlanych". Ponadto ich fundamenty stanowią budowle jako "fundamenty pod urządzenia techniczne, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową" (art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. "e" upol ). Wszystkie też wymienione obiekty zostały wzniesione w wyniku robót budowlanych, co spełnia końcowy warunek definicji budowli z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy. We wniesionej do tut. Sądu skardze, pełnomocnik Skarżącej, wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych podniósł zarzuty naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) prawa procesowego , a to art. 14c op - poprzez niespełnienie wymogu uzasadnienia prawnego oceny stanowiska wnioskodawcy oraz wymogu wskazania prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym; 2) prawa materialnego, a to: ❖ art. 1a ust. 1 pkt. 2 lit. c) upol, poprzez niewłaściwą ocenę co do jego zastosowania polegającą na przyjęciu, że transformatory i rozdzielnice objęte wnioskiem są urządzeniami technicznymi bezpośrednio związanymi z liniami elektroenergetycznymi i niezbędnymi do użytkowania linii elektroenergetycznych o których mowa w rytm, przepisie, ❖ art. 1a ust. 1 pkt. 2 lit. d) upol, poprzez niewłaściwą ocenę co do jego zastosowania polegającą na przyjęciu, że transformatory i rozdzielnice objęte wnioskiem skarżącej są urządzeniami technicznymi, o których mowa w tym przepisie, ❖ art. 1a ust. 1 pkt. 2 upol, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że to samo urządzenie techniczne może być urządzeniem technicznym o którym mowa w art. la ust. 1 pkt. 2 lit. c) i jednocześnie urządzeniem technicznym, o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt. 2 lit. d) ustawy, W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej zarzucił, że z uwagi na wady sporządzonego uzasadnienia wydanej interpretacji nie sposób zrozumieć i logicznie zinterpretować stanowiska Wójta Gminy Tarnów Opolski ,albowiem: 1) organ podatkowy uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe w całości, co oznacza, że za nieprawidłowe uznane zostało również stanowisko skarżącej dotyczące opodatkowania podatkiem od nieruchomości - jako budynków - budynków i kontenerów w których umieszczone są transformatory i rozdzielnice, zaś z wywodów organu podatkowego można by wnioskować (aczkolwiek zdaniem skarżącej nie taka była chyba intencja organu podatkowego), że te budynki i kontenery stanowią wraz ze znajdującymi się w nich transformatorami i rozdzielnicami łącznie jedną budowlę, której podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowi ich wartość początkowa, 2) organ podatkowy w wywodach zawartych w interpretacji odwołuje się do załącznika nr 4 do ustawy i wskazuje na wymienienie tam obiekty takie jak trakcja elektroenergetyczna oraz linia elektroenergetyczna, po czym wywodzi, że transformatory i rozdzielnice wskazane we wniosku stanowią element sieci elektroenergetycznej bez którego sieć nie mogłaby funkcjonować oraz są niezbędnym elementem każdej sieci elektroenergetycznej - w tym zakresie organ podatkowy zdaje się stawiać znak równości pomiędzy pojęciem linii elektroenergetycznej, a pojęciem sieci elektroenergetycznej i nie widzi żadnej różnicy znaczeniowej pomiędzy tymi pojęciami, 3) organ podatkowy stwierdza, że wskazane we wniosku transformatory i rozdzielnice są zarówno urządzeniami technicznymi niezbędnymi do funkcjonowania sieci elektroenergetycznej zgodnie z jej podstawową funkcją, jaką jest przesył energii elektrycznej (co wskazuje na traktowanie ich jako urządzeń technicznych o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt. 2 lit. c) upol ), a jednocześnie stwierdza, że wskazane transformatory i rozdzielnice są "urządzeniami technicznymi innymi" w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt. 2 lit d) upol, nie zauważając, że w art. 1a ust. 1 pkt. 2 lit d) ustawy jest mowa o urządzeniach technicznych innych niż wymienione w lit a) - c), co wyklucza możliwość, że to samo urządzenie może być traktowane jako urządzenie o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt. 2 lit c) ustawy i jednocześnie jako urządzenie, o którym mowa w art. la ust. 1 pkt. 2 lit d) ustawy, 4) organ podatkowy stwierdza, że "wszystkie wymienione obiekty" (znów w domyśle - chyba transformatory i rozdzielnice, aczkolwiek pewności skarżąca w tym zakresie nie ma, gdyż zakresem wniosku objęte zostały obiekty w postaci zarówno transformatorów i rozdzielnic jak i budynków murowanych oraz kontenerów) zostały wzniesione w wyniku robót budowlanych, co spełnia końcowy warunek definicji budowli z art. 1a ust. 1 pkt. 2 ustawy. Powyższe okoliczności już same w sobie przesądzają o zasadności skargi i uzasadniają uchylenie zaskarżonej interpretacji, gdyż jest ona całkowicie niezrozumiała i wewnętrznie sprzeczna nie odpowiadając wymaganiom określonym w art. 14c op w zakresie wymogu uzasadnienia prawnego oceny stanowiska wnioskodawcy oraz wymogu wskazania prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym, jak również oparta jest na oczywiście błędnej (aczkolwiek bliżej nie wyłożonej przez organ podatkowy) interpretacji przepisów art. 1a ust. 1 pkt. 2 upol. Skarżąca analizując treść otrzymanej interpretacji nie wie, jak zdaniem organu podatkowego należy zakwalifikować obiekty objęte wnioskiem dla potrzeb ich opodatkowania podatkiem od nieruchomości, na jakich zasadach i od jakich elementów podatek od nieruchomości od tych obiektów ma być płacony i dlaczego organ podatkowy tak uważa. Wobec lakoniczności wywodów zawartych w zaskarżonej interpretacji i braku logicznych możliwości ustalenia, co organ podatkowy chciał wyrazić i na podstawie jakiego rozumowania doszedł do zawartych w interpretacji wniosków, skarżącej pozostawało jedynie przedstawienie w dalszej części uzasadnienia skargi jej własnego stanowiska w kwestii stanowiącej przedmiot zapytań skierowanych do organu podatkowego. W odpowiedzi na skargę, organ wnosząc o jej oddalenie podniósł, iż zawarte w zaskarżonej interpretacji jego stanowisko oparto na podstawie przywołanych regulacji prawnych w brzmieniu obowiązującym po 1 stycznia 2025r. Powyższe zajęte w sprawie stanowisko znajduje pełne potwierdzenie w najnowszym orzecznictwie NSA, w tym w wyroku z dnia 21 stycznia 2025 r., sygn. III FSK 3456/24, w którym to jednoznacznie stwierdzono , iż " Reasumując urządzenia elektroenergetyczne tj. transformatory i rozdzielnice SN i nN, znajdujące się w stacjach transformatorowych są trwale fizycznie, powiązane z siecią elektroenergetyczną za pomocą linii napowietrznych 3 kablowych średnich napięć SN 15 kV, mostów szynowych średnich napięć SN 15 kV, transformatora, mostów szynowych niskich napięć, rozdzielnic nN oraz linii kablowych niskich napięć (nN) a dzięki nim istnieje możliwość przesyłania energii elektrycznej do odbiorców końcowych stanowią zatem z siecią jedną nierozerwalną i konieczną całość. Natomiast stacje transformatorowe stanowią: budynki (te, które posiadają cechy budynków jak wynika z opinii biegłego budowlanego) i inne obiekty pełniące funkcję jedynie obudowy urządzeń energetycznych zlokalizowanych w ich wnętrzu. Obiekty te (stacje transformatorowe), same w sobie, bez wyposażenia ich w urządzenia elektroenergetyczne, nie pełnią żadnej konkretnej funkcji użytkowej, jedynie ochronną. Dopiero w powiązaniu z tymi urządzeniami (jak wynika z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, a w szczególności z opinii biegłego) stanowią pewną całość użytkową, pozwalającą na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług przesyłu energii elektrycznej do indywidualnych odbiorców, jak już wyjaśniono, pomiędzy tymi elementami istnieje związek nie tylko funkcjonalny, ale również techniczny. Skoro bowiem transformator jest urządzeniem umożliwiającym zmianę napięcia przemiennego z wyższego na niższe lub odwrotnie, a w stacji transformatorowej następuje rozdzielenie energii elektrycznej przy różnych poziomach napięć i poprzez podłączenie do sieci elektroenergetycznej następuje przesył energii elektrycznej do indywidualnych odbiorców, to łącznie stanowią one pewną całość użytkowo-techniczną, pozwalającą na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług przesyłu energii elektrycznej. Stanowią one zatem razem budowlę sieciową (sieć techniczną), o której mowa w art. 3 pkt 3 u.p.b. a odmienne twierdzenia Skarżącej (w świetle zgromadzonego materiału dowodowego) nie mają uzasadnienia. " Odnosząc się z kolei do zarzut skargi dotyczącego braku spełnienia przez uzasadnienie zaskarżonej interpretacji wymogów z art. 14c op uznano też zarzut za całkowicie bezzasadny, gdyż po pierwsze, organ dokonał szczegółowej analizy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, identyfikując poszczególne typy transformatorów i rozdzielnic wraz z ich charakterystyką techniczną. A po drugie, wskazał konkretne podstawy prawne swojego stanowiska tj. na Załącznik nr 4 do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (definicja budowli jako elementu sieci elektroenergetycznej), oraz przepisy samej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - art. 1a ust. 1 lit. d) (urządzenia techniczne inne) i art. 1a ust. 1 lit. e) (fundamenty pod urządzenia techniczne). Przedstawił także logiczne uzasadnienie, wykazując dlaczego transformatory i rozdzielnice stanowią niezbędny element sieci elektroenergetycznej, bez którego sieć nie mogłaby funkcjonować. Tym samy wymóg przedstawienia "prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym" został spełniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt. 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. - dalej: ppsa), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W myśl art. 146 § 1 ppsa, sąd uchyla zaskarżoną interpretację w razie stwierdzenia, że narusza ona przepisy prawa materialnego lub procesowego w sposób - odpowiednio - mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania. Stosownie natomiast do art. 57a tej ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdza, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd przyznał rację stronie skarżącej z uwagi na trafność zarzutów skargi odnoszących się do naruszenia przepisów prawa procesowego. Słusznie bowiem podnosi skarżąca, że zaskarżona interpretacja podatkowa została wydana z naruszeniem w art. 14c op., albowiem wbrew twierdzeniu organu , uzasadnienie zaskarżonej interpretacji nie spełnia wymogów ustawowych. W myśl art. 14c § 1 op , interpretacja indywidualna winna zawierać wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. A od tego wymogu można odstąpić jedynie w sytuacji, gdy stanowisko wnioskodawcy okaże się w ocenie organu prawidłowe w pełnym zakresie. Natomiast w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna winna każdorazowo zawierać wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 2 ustawy). W świetle utrwalonego już orzecznictwa sądów administracyjnych uzasadnienie prawne interpretacji indywidualnej, spełniające wymagania wynikające z art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej, powinno zawierać nie tylko przytoczenie przepisów prawa, na których organ oparł swoje stanowisko, ale również wyjaśnienie znaczenia tych przepisów w kontekście podanego przez stronę stanu faktycznego, ze wskazaniem jego istotnych znamion. Z uzasadnienia prawnego interpretacji powinien wynikać tok rozumowania organu interpretacyjnego, który doprowadził z jednej strony do zanegowania stanowiska wnioskodawcy, a z drugiej strony do przyjęcia przez organ stanowiska odmiennego. Uzasadnienie prawne musi bowiem stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie określone przepisy znajdują zastosowanie, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 czerwca 2021 r., sygn. akt I FSK 236/20; z dnia 15 listopada 2019 r., sygn. akt II FSK 3911/17; z dnia 5 czerwca 2019 r., sygn. akt II FSK 2433/17). Innymi słowy uzasadnienie prawne to rozważenie normatywnej treści mających zastosowanie w sprawie przepisów materialnego prawa podatkowego, a więc dokonanie ich wykładni oraz dokonanie subsumcji do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego (dokonanie oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego). Jak przykładowo wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 listopada 2019 r., sygn. akt II FSK 3968/17, ocena stanowiska wnioskodawcy obejmować winna skonkretyzowaną, pełną odpowiedź na zadane we wniosku pytanie wraz z ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, natomiast uzasadnienie prawne musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie znajdują zastosowanie określone przepisy oraz dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Należy również odnotować także prezentowany w obecny w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że interpretacja indywidualna co do zasady realizuje dwie podstawowe funkcje: informacyjną oraz gwarancyjną. Zatem ze swej istoty wydanie interpretacji indywidualnej powinno oznaczać, że zainteresowany pozna zapatrywania organu podatkowego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle sytuacji faktycznej opisanej we wniosku (funkcja informacyjna), jak również to, że ów zainteresowany będzie miał realną możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi (funkcja gwarancyjna). Zainteresowany oczekuje zatem, że poprzez wydanie pozytywnej interpretacji jego sytuacja prawna będzie chroniona i zastosowanie się do niej, na warunkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej, nie będzie mu szkodzić (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 10 września 2021 r., sygn. akt I FSK 1451/18 i I FSK 407/19; z dnia 25 sierpnia 2021 r., sygn. akt II FSK 118/19). Tych jednakże omówionych powyższej elementów , zarówno w zakresie informacyjnym jak i gwarancyjnym, trudno się dopatrzeć w lakonicznym uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji , w której to nawet nie przywołano samego literalnego brzmienia wskazanego na wsie art. 1a ust. 1 pkt 2 upol. Podobnie jak nie przywołano znowelizowanego brzmienia art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. "d" i litera "e" ustawy. Istotne jest w tym miejscu zwrócenie uwagi, iż wątpliwości Spółki w sposobie opodatkowania posiadanych różnego rodzaju transformatorów ( bo tylko ,one de facto były objęte zadanym pytaniem, aczkolwiek zarówno w opisie stanu faktycznego, jak i w stanowisku własnym Spółka odnosiła się także do rozdzielnic) wynikały z faktu dokonanej przez ustawodawcę z dniem 1 stycznia 2025 r. istotnej nowelizacji przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Spółka. Oczywiście nie można wykluczyć, iż pomimo dokonanej przez ustawodawcę nowelizacji istotnych w niniejszej sprawie regulacji ustawowych, nie będzie to miało wpływu na możliwość odwoływania się do dotychczasowej linii orzeczniczej sądów administracyjnych co do sposobu opodatkowania transformatorów - o czym z oczywistych naruszeń prawa procesowego skład orzekający w niniejszej sprawie nie może się jeszcze wypowiedzieć - ale takiej ewentualnej analizy obu stanów prawnych sprzed 1 stycznia 2025 r. i po tej dacie trudno się dopatrzeć w bardzo lakonicznym ,kilku zdaniowym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Sąd zauważa, iż w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnych, jak w pozostałym zakresie objętym sprawowaną przez sądy administracyjne kontrolą działalności administracji publicznej, sądy administracyjne nie stanowią "trzeciej instancji" , a tym samym nie zastępują w procesie rozstrzygania spraw właściwych organów umocowanych dla podejmowania danej kategorii rozstrzygnięć. Aby zatem Sąd mógł sprawować przypisaną mu przez ustawodawcę funkcję kontrolną, także on musi on dysponować pełnym i rzetelnym uzasadnieniem stanowiska organu interpretacyjnego, gdyż dopiero wówczas możliwa jest merytoryczna jego ocenia w zakresie zgodności bądź niezgodności z obowiązującym konkretnymi regulacji prawnym, które winny mieć zastosowanie na gruncie przedstawionego we wniosku o interpretacje stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Inną kwestią jest zauważenie przez Sąd również innych ewentualnych wadliwości zaskarżonej interpretacji , jednakże w tym zakresie Sąd, z uwagi na ograniczenia wynikające z art. 57a ppsa ( związanie zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną), muszą one pozostać poza zakresem sprawowanej kontroli na obecnym etapie rozpoznania niniejszej sprawy. Sąd zwrócił jedynie na powyższe uwagę, aby w ramach ponownego rozpoznania sprawy uniknąć ewentualnego, powtórzenia pewnych nieprawidłowości, które wprawdzie na obecnym etapie nie mogą być uwzględnione w procesie orzekania, ale których wadliwość jest dostrzegalna.( przykładowo brak daty wydania interpretacji). Reasumując Sąd stwierdza, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem uzasadnione okazały się podniesione w niej zarzuty naruszenia prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na stwierdzone powyżej istotne naruszenia przepisów postępowania, niecelowym, a co więcej nieuprawnionym jeszcze, stało się na obecnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego odniesienie się do dalszych zarzutów skargi , podniesionych w zakresie ewentualnego naruszenia przepisów prawa materialnego. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 146 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1c ppsa, uchylił zaskarżoną interpretację. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa , na które składają się wpis uiszczony od skargi (200 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).