I SA/Op 931/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na uchwałę Rady Miejskiej w Kluczborku z dnia 29 października 2025 r., Nr XVIII/233/25 w przedmiocie wyrażenia zgody na odstąpienie od obowiązku przetargowego trybu zawarcia umowy dzierżawy postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu J. B. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu kwotę 300 (trzysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. J. B. (zwany dalej skarżącym) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na uchwałę Rady Miejskiej w Kluczborku (zwanej dalej organem) z dnia 29 października 2025 r., Nr XVIII/233/25 w przedmiocie wyrażenia zgody na odstąpienie od obowiązku przetargowego trybu zawarcia umowy dzierżawy. Wraz ze skargą, skarżący uiścił wpis od skargi w wysokości 300 zł, co potwierdza wyciąg bankowy znajdujący się w aktach sprawy (karta nr 23 akt sądowych). Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit.a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1153, z późn. zm.) - dalej u.s.g. oraz art. 37 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2026 r. poz. 399) – dalej u.g.n. W § 1 uchwały wyrażono zgodę na odstąpienie od obowiązku przetargowego trybu zawarcia na okres 30 lat z K. Spółka z o.o. z siedzibą we W., umowy dzierżawy części nieruchomości stanowiących: 1) działkę gruntu nr [...] o pow. 0,0800 ha ob. K., 2) działkę gruntu nr [...]o pow. 0,0200 ha ob. S. 3) działkę gruntu nr [...] o pow. 0,0600 ha ob. S., 4) działkę gruntu nr [...] o pow. 0,0100 ha ob. S.1 w celu zachodzenia nad nie łopat turbin wiatrowych. W § 2 uchwały określono, że jej wykonanie powierza się Burmistrzowi Miasta Kluczborka, a w § 3 uchwały, że wchodzi ona w życie z dniem podjęcia. W skardze, skarżący zarzucił podjętej uchwale naruszenie art. 37 ust. 4 u.g.n i wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący podniósł, że kwestionowana uchwała nie zawiera choćby minimalnego uzasadnienia - dlaczego Gmina Kluczbork odstępuje od trybu przetargowego, nie wyjaśnia dlaczego ta oferta miałaby być korzystna dla Gminy i jej mieszkańców. W ocenie skarżącego, efektywne zarządzanie zasobem mieszkaniowym Gminy stanowi fundament prawidłowego funkcjonowania wspólnoty lokalnej i zadowolenia jej mieszkańców. Prawidłowo zarządzane nieruchomości gminne to nie tylko bezpieczeństwo i komfort użytkowników, ale również optymalizacja kosztów i racjonalne gospodarowanie publicznym majątkiem. Skarżący powołując się na art. 37 ust. 4 u.g.n. wskazał, że przepis ten przewiduje wyjątek od ogólnie przyjętej zasady, że zawarcie umów użytkowania, najmu lub dzierżawy na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony - następuje w drodze przetargu (zdanie 1 art. 37 ust. 4 u.g.n.). Skarżący podniósł ponadto, że zaskarżona uchwała nie zawiera uzasadnienia wyjaśniającego podstawowych kwestii związanych z transparentnością działania władzy lokalnej, to jest w szczególności jacy inwestorzy, za jaką kwotę - mającą przecież wpływ na zasoby Gminy, mają dzierżawić grunty Gminy. Niezrozumiały się jest również dla skarżącego okres na jaki umowa ma być zawarta, tj. 30 lat, także jaka jest treść tej umowy. Skarżący wyraził bowiem niepokój czy za 30 lat jako mieszkaniec tej Gminy, nie będzie musiał z własnego budżetu płacić na przykład za rozbiórkę wiatraków (a są to bardzo wysokie kwoty). W ocenie skarżącego, podejmowanie decyzji i dokonywanie czynności mających na celu w szczególności zapewnienie właściwej gospodarki ekonomiczno-finansowej nieruchomości, zapewnienie bezpieczeństwa użytkowania i właściwej eksploatacji nieruchomości, powinno być poprzedzone trybem przetargowym, który daje rzetelny ogląd poszczególnych inwestorów, którzy chcą budować elektrownie wiatrowe na terytorium Gminy Kluczbork. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie na podstawie art. 151 p.p.s.a. W uzasadnieniu organ - powołując się na treści ww. przepisu art. 37 ust. 4 u.g.n. i regulacji dotyczących legitymacji procesowej przed sądem administracyjnym, o których mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. - podniósł, że skarżący nie wykazał, aby posiadał interes prawny w zaskarżeniu kwestionowanej uchwały. W ocenie organu, źródła interesu prawnego należy upatrywać w przepisach prawa materialnego w związku z czym o jego istocie trzeba wnioskować na podstawie powiązania z konkretną normą prawną, co oznacza, że istnienie interesu prawnego uzasadnia istnienie przepisu prawa i wynikającej z niego normy prawnej stanowiącej źródło wywiedzenia z niej dla danego podmiotu określonych praw lub obowiązków. Zdaniem organu, w niniejszej sprawie brak jest jakiegokolwiek przepisu prawa, z którego mogłyby zostać wywiedzione jakiegokolwiek prawa i obowiązki na rzecz skarżącego. Zaskarżona uchwała nie kształtuje po stronie skarżącego jakichkolwiek praw lub obowiązków, a nawet w sposób bezpośredni nie dotyka jego sytuacji prawnej. Stanowisko takie organ przedstawił odwołując się także do orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Niezależnie jednak od powyższego, organ podniósł, że nieruchomości objęte zaskarżoną uchwałą stanowią drogi wewnętrzne, a uchwała dopuszcza wyłącznie możliwość oddania ich w dzierżawę w celu zachodzenia nad nie łopat elektrowni wiatrowych. W związku z tym, na tych działkach nie będzie zlokalizowany fundament żadnej turbiny wiatrowej, które zostaną zlokalizowane na działkach sąsiednich. Z punktu widzenia zatem Gminy, nie może być mowy o jakimkolwiek konkurencyjnym postępowaniu przetargowym na dzierżawę nieruchomości objętych uchwałą, gdyż mogą zostać one oddane w dzierżawę wyłącznie temu inwestorowi, który dysponuje tytułem prawnym do nieruchomości, na terenie której ma zostać zlokalizowany fundament turbiny wiatrowej. Żaden inny inwestor nie będzie zainteresowany ich dzierżawą w przedmiotowym celu. W ocenie organu, odstąpienie od trybu przetargowego jest w niniejszej sprawie uzasadnione. W wykonaniu zarządzenia z dnia 20 marca 2026 r. wezwano skarżącego - do wykazania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania po rygorem odrzucenia skargi, naruszenia zaskarżoną uchwałą interesu prawnego skarżącego, w tym określenia nr ewidencyjnego działek, co do których dysponuje prawem własności, kształtowania przez zaskarżoną uchwałę treści stosunków prawnych, możliwości zastosowania wobec skarżącego (możliwości stanowienia podstawy indywidualnego rozstrzygnięcia nakładającego określone obowiązki lub ograniczającego wykonywanie przysługujących stronie praw), wywołania trwających skutków prawnych. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu osobiście w dniu 30 marca 2026 r. (karta nr 47 akt sądowych), a pomimo upływu wyznaczonego w sprawie terminu do dokonania żądanej przez Sąd czynności, skarżący nie odpowiedział na nie do dnia wydania niniejszego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. W pierwszej kolejności należy wskazać, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd zawsze bada legitymację skargową strony, zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz jej warunków formalnych, a przede wszystkim dokonuje oceny dopuszczalności skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Z kolei przepis art. 58 § 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Ustawodawca dopuścił możliwość odrzucenia skargi na akty prawne jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a.) w sytuacji, gdy na etapie wstępnym postępowania sądowoadministracyjnego ujawniono, że nie doszło do naruszenia interesu prawnego, co w świetle przepisów szczególnych stanowi legitymację skargową. Takim przepisem jest m. in. art. 101 ust. 1 u.s.g. Powołany przepis stanowi: "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego". W związku z treścią zacytowanego przepisu przed merytorycznym rozpoznaniem skargi Sąd zobowiązany jest w pierwszej kolejności do weryfikacji przesłanek jej dopuszczalności, a więc zbadania, czy skargę wniesiono w sprawie z zakresu administracji publicznej oraz czy wnoszący skargę legitymuje się interesem prawnym w zaskarżeniu uchwały. Skoro w niniejszej sprawie skarga wniesiona została na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., to w kontekście przytoczonych przepisów - przyjąć należy, że skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest uwarunkowane określonymi okolicznościami. Po pierwsze, zaskarżony akt musi dotyczyć sfery administracji publicznej, po drugie - zaskarżony akt musi nie tylko dotyczyć interesu faktycznego, ale również naruszać interes prawny lub uprawnienie skarżącego. Jest to, więc postać kwalifikowana, gdyż samo istnienie interesu prawnego do wniesienia skargi jest niewystarczające. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Rady Miejskiej w Kluczborku w sprawie bezprzetargowego wydzierżawienia nieruchomości na okres nieoznaczony dłuższy niż 3 lata. W tym miejscu należy zauważyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych zaistniała rozbieżność odnośnie do dopuszczalności skargi na uchwałę dotyczącą rozporządzania majątkiem przez gminę. Przeciwnicy poglądu o dopuszczalności skargi na tego typu uchwały powołują się na to, że oświadczenie woli gminy, jako podmiotu prawa cywilnego, wyrażone również w formie uchwały organu kolegialnego gminy, skierowanego do oznaczonego podmiotu i w konkretnej sprawie nie podlega kontroli sądów administracyjnych na podstawie art. 101 u.g.n. Co więcej, podjęcie takiej uchwały należy do sfery dominium, a nie do sfery imperium gminy. Gmina w tej sprawie działała jako podmiot stosunku cywilnoprawnego, a nie jako organ administracji publicznej a rozporządzenie prawem własności przez gminę i podejmowane w tym zakresie czynności mają charakter cywilnoprawny (przykładowo postanowienie WSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 1735/19, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej CBOSA, na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z drugiej strony, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że gmina jako korporacja prawa publicznego posiada podmiotowość administracyjnoprawną w ramach, której korzysta z władczych instrumentów działania przy wykonywaniu zadań publicznych. Posiada ona także podmiotowość prywatnoprawną i wszystkie jej czynności, również te o charakterze cywilnoprawnym, których przedmiotem jest przyznane jej mienie (sprzedaż, najem czy dzierżawa) dotyczą gospodarowania majątkiem publicznym i służą zaspokojeniu potrzeb publicznych mieszkańców gminy. W gospodarowaniu tym gminę w odróżnieniu od innych podmiotów prawa cywilnego w większym lub mniejszym stopniu ograniczają przepisy prawa publicznego zawarte w u.s.g. i w przepisach o gospodarce nieruchomościami. Ocena ich zachowania, w tym stopień ograniczenia czy też skrępowania nimi gminy podlega kontroli sądu administracyjnego. Sama sprzedaż jest czynnością cywilnoprawną opartą na równorzędności stron, a ocena wadliwość jej zawarcia (nieważność, bezskuteczność), czy prawidłowości wykonania należy do kompetencji sądu powszechnego. Podejmowane jednak w procedurze jej zawierania czynności organów (uchwały, zarządzenia) z powołaniem się na przepisy prawa administracyjnego są aktami z zakresu prawa publicznego i mieszczą się w pojęciu "spraw z zakresu administracji publicznej", zawartym zarówno w art. 101 ust. 1 u.s.g., jak i art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Dodatkowo należy zauważyć, że podział na sferę imperium i dominium nie jest rozłączny, a kwestii właścicielskich (cywilnoprawnych) nie można jednoznacznie oddzielić od tych publicznoprawnych. Wszystko to sprawia, że z pojęcia "spraw z zakresu administracji publicznej" nie można wyłączać tych czynności organów gminy, które dotyczą gospodarowania mieniem komunalnym (por. postanowienie NSA z dnia 27 października 2020 r., sygn. akt I OSK 1695/20, dostępne w CBOSA). Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela przedstawione powyżej stanowisko. Tym samym należy stwierdzić, że skarga dotyczy kategorii spraw o których mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. i dotyczy sfery administracji publicznej. W dalszej kolejności należało zbadać, czy skarżący posiada legitymację do zaskarżenia ww. uchwały. Merytoryczna ocena zasadności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie jest bowiem możliwa, jeśli skarżący nie mają legitymacji procesowej do wniesienia skargi. W kwestii legitymacji skargowej, wskazać należy, że z treści art. 101 ust. 1 u.s.g. wyraźnie wynika, że legitymację do zaskarżenia uchwały rady gminy ma każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być więc jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone zaskarżoną uchwałą. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia spoczywa na skarżącym. Musi on wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia (por. wyrok SN z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, opublikowane OSNP z 2004 r. Nr 7, poz. 114; por. też wyrok WSA w Białymstoku z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt II SA/Bk 364/04, dostępny w CBOSA). Skarżący muszą zatem wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia ich prawem chronionego interesu lub uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1563/04, wyrok NSA z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 1127/05, dostępne w CBOSA). Interes ten powinien być bezpośredni, konkretny i realny. Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżących, a zaskarżoną uchwałą musi w dacie wniesienia skargi powodować następstwo w postaci wynikającego z przepisu prawa ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego obowiązków (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 84/08, dostępny w CBOSA). W konsekwencji, musi to być interes znajdujący bezpośrednie i jasne odzwierciedlenie w przepisie prawa, przekładający się na stwierdzenie, że poprzez określoną regulację w uchwale nastąpi konkretne oddziaływanie na sytuację prawną skarżących (nie faktyczną) poprzez uszczuplenie ich praw (pogorszenie ich sytuacji prawnej) lub wygenerowanie obowiązków (uciążliwości). Przy czym, owo oddziaływanie musi być rzeczywiste, a nie potencjalne, a więc jego stwierdzenie nie może opierać się na antycypacji, że może ono wystąpić (a nie musi) w przyszłości. Cytowany przepis kreujący legitymację skargową przesądza bowiem o naruszeniu interesu prawnego, a nie możliwości jego naruszenia. Zarazem, powołany przepis akcentuje naruszenie interesu prawnego, a więc jednoznacznie umocowanego w prawie materialnym, a nie interes faktyczny, jako podstawę legitymacji skargowej. Wymaga również podkreślenia, że skarga złożona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego (por. wyrok TK z dnia 3 listopada 2003 r. sygn. akt SK 30/02, opublikowane OTK ZU-A 2003, nr 8 poz. 84, wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04, a także wyrok NSA z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 2349/14, dostępne w CBOSA). W związku z powyższym nawet ewentualna sprzeczność aktu z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli akt ten nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżących (por. wyrok NSA z dnia: 14 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2503/01, 23 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2451/11, dostępne w CBOSA). Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień prawnych konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 u.s.g., musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą, to znaczy, iż zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej (wyrok SN z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004/7/114). Ciężar wykazania naruszenia interesu prawnego spoczywa na podmiocie wnoszącym skargę. Skarżący muszą wykazać w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 1127/05, dostępny w CBOSA). Są oni zobligowani wykazać, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, negatywnie wpływa na ich sytuację prawną, pozbawiając ich pewnych uprawnień, czy też uniemożliwiając ich realizację. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd ustalił, że pomimo wezwania sądowego, skarżący nie wykazał interesu prawnego do zaskarżenia uchwały, a tym bardziej okoliczności jego naruszenia. Z treści skargi wynika natomiast, że skarżący swój interes prawny wywodzi z faktu, że uchwała nie zawiera uzasadnienia i mieszkańcy wspólnoty lokalnej nie mają przez to zapewnionego wglądu w prawidłowość i bezpieczeństwo gospodarki ekonomiczno-finansowej nieruchomościami gminnymi. A to, w ocenie skarżącego, wpływa również na ich sytuację materialno-bytową, bowiem skutki podjętej uchwały mogą być niekorzystne dla mieszkańców z uwagi na długość zawieranej umowy na dzierżawę nieruchomości (30 lat) i ewentualną konieczność pokrywania w przyszłości przez samych mieszkańców, kosztów związanych z ta uchwałą, na przykład rozbiórki wiatraków. W ocenie Sądu, gdyby podzielić stanowisko skarżącego, że interes prawny skarżącego i jego legitymacja do skutecznego wniesienia skargi na uchwałę Rady Miejskiej - jak każdego mieszkańca Gminy K. (bądź miejscowości, w których znajdują się opisane w uchwale działki gruntowe) - wynika z chęci kontrolowania decyzji ekonomicznych tej Gminy. To należałoby dojść do przekonania, że w zasadzie każdy podmiot mógłby zaskarżyć każdy akt podejmowany przez organy samorządu terytorialnego. Niewątpliwie zaś nie to przyświecało ustawodawcy, który uzależnił skuteczność wniesienia skargi od wykazania naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Jednocześnie warto w tym miejscu wspomnieć, że w systemie prawnym zostały powołane organy właściwe do sprawowania nadzoru nad działalnością gminną. Zgodnie bowiem z art. 85 u.s.g. nadzór nad działalnością gminną sprawowany jest na podstawie kryterium zgodności z prawem, a organami nadzoru są Prezes Rady Ministrów i wojewoda, a w zakresie spraw finansowych – regionalna izba obrachunkowa (art. 86 u.s.g.). Organy tej posiadają określone środki nadzorcze, jak na przykład możliwość wydania rozstrzygnięcia nadzorczego w stosunku do uchwał lub zarządzeń organów gminy, o jakim mowa w art. 91 ust. 1 u.s.g. Ponadto, skarżący nie wykazał, aby zaskarżona uchwała naruszała jego interes prawny czy też uprawnienie, wynikające z prawa własności, czy innego ograniczonego prawa rzeczowego związanego z nieruchomościami objętymi zaskarżoną uchwałą. Uprawnienie takie nie wynika z samej skargi, a ponadto skarżący na wezwanie Sądu do wykazania naruszenia zaskarżoną uchwałą jego interesu prawnego (w tym określenia nr ewidencyjnego działek, co do których dysponuje prawem własności, kształtowania przez zaskarżoną uchwałę treści stosunków prawnych, możliwości zastosowania wobec niego podstawy indywidualnego rozstrzygnięcia nakładającego określone obowiązki lub ograniczającego wykonywanie przystukujących stronie praw), wywołania trwających skutków prawnych) - nie odpowiedział na to wezwanie. Natomiast, jak wynika z akt sprawy, w tym też skargi, nieruchomości objęte regulacją uchwały dotyczą gruntów gminnych, a nie skarżącego. Dodatkowo, z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby postanowienia uchwały wpływały w sposób bezpośredni na sytuację prawną skarżącego, jako właściciela na przykład sąsiednich działek. Można więc w tej sytuacji wskazywać na istnienie jedynie interesu faktycznego, jednak interes faktyczny nie jest tożsamy z interesem prawnym. Zaskarżona uchwała nie dotyczy bowiem skarżącego ani w sensie podmiotowym (nie jest on adresatem tej uchwały), ani w sensie przedmiotowym (nie dotyczy nieruchomości, do której tytuł prawny ma skarżąca). Nie posiada także względem nieruchomości objętej uchwałą żadnego ograniczonego prawa rzeczowego, którego wykonywanie uniemożliwiałaby skarżona uchwała. Legitymację do zaskarżenia uchwały skarżący wywodzi w istocie z okoliczności faktycznych, które zostały opisane powyżej. Istnienie jednak takiego interesu faktycznego nie jest wystarczające do skutecznego zaskarżenia uchwały pojętej przez organ jednostki samorządu terytorialnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Reasumując, jeszcze raz podkreślić należy, że skarżący powinien był wykazać istnienie interesu prawnego do zaskarżenia uchwały. Interes prawny jest rzeczywisty, nie potencjalny oraz własny skarżącego, oparty na normie prawa materialnego, z której skarżący wywodzi konieczność ochrony tego interesu. Skarżąc uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., strona skarżąca musi zatem wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jego konkretną, indywidualną sytuacją prawną. Skarżący zobowiązany jest więc udowodnić, że zaskarżona uchwała przez naruszenie prawa, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawno-materialną (wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), pozbawia go pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. O skuteczności takiej skargi przesądza bowiem wykazanie przez stronę skarżącą naruszenia przez organ konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na jej sytuację prawną. W niniejszej sprawie z tak rozumianym naruszeniem interesu prawnego skarżącego, nie mamy do czynienia. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a orzekł o odrzuceniu skargi, jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. Orzeczenie w punkcie 2 sentencji postanowienia, uzasadnia natomiast art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy