I SAB/Op 3/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.M. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 15 lutego 2012r., sygn. akt I SAB/Op 3/11 oddalającym skargę na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie postępowania odwoławczego postanawia : 1. odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego, 2. zwrócić skarżącemu z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu kwotę 200,00 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Wyrokiem z dnia 15 lutego 2012r. wydanym w sprawie I SAB 3/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę K.M. na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie postępowania odwoławczego. W dniu 7 sierpnia 2012r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wpłynęło pismo K.M. zawierające wniosek o wznowienie postępowania w sprawie I SAB 3/11. Powołując się na podstawę wznowienia z art. 273 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, K.M. domagał się wznowienia postępowania w sprawie I SAB/Op 3/11, a przesłankę określoną w art. 273 § 2 wskazanej ustawy upatrywał w dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wykładni wyroku z dnia 30 maja 2012r. w sprawie I SA/Op 475/10, w której Sąd wyraźnie wskazał, że uwzględnił wniosek w sprawie ponownego przekazania sprawy do organu I instancji. Dalej skarżący wywiódł w związku z tym stwierdzeniem, że ponieważ podstawą żądania było rozpatrzenie sprawy przez organ II instancji, to uwzględnienie tego wniosku pozostaje w oczywistej sprzeczności z orzeczeniem, którego wznowienia domaga się obecnie. Skarżący wskazał także, że zachowany został trzymiesięczny termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, liczony od dokonania wykładni wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę o wznowienie postępowania sądowego należało odrzucić. Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r. poz. 1270) /dalej P.p.s.a./, w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy, można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Instytucja wznowienia postępowania polega na ponownym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem w przypadkach zajścia ustawowych przyczyn wznowienia. Jest to instytucja wyjątkowa, bowiem przysługuje od ściśle określonych orzeczeń i może być oparta na wąsko określonych podstawach, zwłaszcza, że zgodnie z zasadą legalności, konieczne jest zapewnienie stabilności orzeczeń sądowych (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2005 r., sygn. akt FSK 2647/04 – Lex nr 173066). Stosownie do art. 277 P.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Nadto zgodnie z art. 279 P.p.s.a., skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać także oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, o czym stanowi art. 280 § 1 powołanej ustawy, a myśl § 2 tego przepisu, w przypadku braku jednego z tych wymagań, sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Ze względu na określone wyżej wymagania formalne, jakim powinna odpowiadać skarga o wznowienie postępowania, Sąd zobligowany jest do wstępnego zbadania dopuszczalności skargi na posiedzeniu niejawnym. Zakresem tego badania są objęte: termin wniesienia skargi oraz wskazanie w niej ustawowej podstawy wznowienia. Z brzmienia art. 280 § 1 P.p.s.a. wynika, że przesłanką możliwości rozpoznania zasadności skargi jest łączne spełnienie obu warunków wskazanych w art. 280 § 1 P.p.s.a. Przy czym, zgodnie z ugruntowanym już w orzecznictwie stanowiskiem, samo sformułowanie podstawy w sposób odpowiadający przepisom art. 271-274 P.p.s.a. (powołanie się na te przepisy) nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z dnia 19 kwietnia 2005 r., sygn. akt GSK 1242/04; z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 45/06; z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt I FSK 607/06 publikowane na stronie internetowej NSA cbois.nsa.gov.pl;). W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie skarżący zachował wprawdzie termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, liczony od dnia doręczenia mu wykładni wyroku WSA w Opolu o sygn. akt I SA/Op 475/10, jednakże z przedstawionych przez stronę okoliczności uzasadniających wznowienie postępowania wynika, że skarga ta nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia. Jako podstawa skargi o wznowienie, w rozpatrywanej sprawie, został wskazany art. 273 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W ocenie Sądu nie może być potraktowana jako nowa okoliczność faktyczna lub środek dowodowy w rozumieniu art. 273 § 2 P.p.s.a., wykładnia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu sygn. akt I SA/Op 475/10 dokonana w dniu 30 maja 2012r. Jak wskazuje się w orzecznictwie, dyspozycja przepisu art. 273 § 2 P.p.s.a. dotyczy takich okoliczności lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Powołując zatem nowe okoliczności lub nowe dowody, należy równocześnie podać, w jakim zakresie ich uwzględnienie może zmienić podstawę orzekania, wpływając tym samym na treść rozstrzygnięcia (por. postanowienie SN z dnia 24 maja 1982r., sygn. akt II CO 1/82, opubl. OSPiKA 1984, nr 2, poz. 27 z glosą W. Stojanowskiej oraz postanowienie NSA z dnia 28 lutego 2012r., sygn. akt I GSK 68/12 i postanowienie NSA z dnia 5 lutego 2013r., sygn. akt I FSK 1636/12 - dostępne na stronie internetowej NSA). Jak wskazał z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 27 stycznia 2011r., o sygn. akt II GSK 18/11( także dostępnym na stronie internetowej NSA), w przepisie tym chodzi o fakty lub inne dowody dotyczące decyzji administracyjnej lub innego aktu administracyjnego, które istniały w dniu wydania decyzji lub aktu, ale strona nie mogła się na nie powołać z powodów od niej niezależnych, czyli o okoliczności dotyczące decyzji administracyjnej objętej prawomocnym wyrokiem Sądu tj. tej samej sprawy sądowoadministracyjnej. W niniejszej sprawie z pewnością nie można uznać, że wpływ na wynik sprawy dotyczącej bezczynności Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie postępowania odwoławczego zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, ma okoliczność wywiedziona przez skarżącego z dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wykładni wyroku z dnia 30 maja 2012r. w sprawie I SA/Op 475/10, a wyrażająca się w wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji organów obu instancji i w efekcie przekazaniu sprawy do organu I instancji, zamiast zgodnie z żądaniem strony, przekazania sprawy organowi II instancji. Jak podkreślono wyżej, w przepisie art. 273 § 2 P.p.s.a. chodzi o okoliczności faktyczne lub środki dowodowe nieujawnione w poprzednim postępowaniu z tego powodu, że nie były znane stronom. Podnoszony przez skarżącego fakt uchylenia przez Sąd decyzji organów obu instancji, zamiast uchylenia tylko decyzji organu II instancji nie stanowi ustawowej przesłanki wznowienia postępowania, o której mowa w art. 273 § 2 P.p.s.a. Nie sposób uznać, że wyeliminowanie przez Sąd z obrotu prawnego także decyzji organu I instancji jest nową okolicznością faktyczną lub środkiem dowodowym, o których mowa w tym przepisie. Także sformułowanie podstawy wznowieniowej w sposób odpowiadający przepisom ustawy i powołanie art. 273 § 2 P.p.s.a., nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, skoro już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Mając powyższe na uwadze, Sąd stosownie do treści art. 276, art. 280 w zw. z art. 279 P.p.s.a. odrzucił skargę. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232§ 1 pkt 1 P.p.s.a.