II SA/Op 107/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska – spr. Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia NSA Jerzy Krupiński Protokolant St. inspektor sądowy Grażyna Jankowska-Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2017 r. sprawy ze skargi ze skargi A Sp. z o.o. w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę. Przedmiotem skargi, wniesionej w niniejszej sprawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (zwana dalej Spółką), jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (w skrócie: GITD) z dnia 21 grudnia 2016 r., nr [...], uchylająca decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Opolu (w skrócie: OWITD) z dnia 29 września 2016 r., nr [...] i orzekająca o nałożeniu na skarżącą Spółkę kary pieniężnej w kwocie 20.000 zł z tytułu naruszenia lp. 5.2.1.i 5.2.2, lp. 5.3.1. i 5.3.2., lp.5.1.1 i 5.1.2., lp.5.6.1 i 5.6.2, lp. 6.3.11, lp.6.2.1., lp.6.1.6, lp.6.3.7. oraz lp.1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu: W dniach od 11 kwietnia do 29 kwietnia 2016 r. inspektorzy OWITD przeprowadzili kontrolę w firmie A Sp. z o.o. w zakresie uprawnień do wykonywania przewozów drogowych określonych w przepisach ustawy o transporcie drogowym oraz przepisach wykonawczych do powyższej ustawy; przestrzegania przepisów ruchu drogowego w zakresie transportu drogowego na zasadach określonych w przepisach ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodności wykonywania działalności gospodarczej w zakresie regulacji czasu pracy kierowców określonych w przepisach rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85, Umowy Europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe AETR, sporządzonej w Genewie 1 lipca 1970r., Dz. U. z 1999r., NR 94, poz. 1086 i 1087 ze zm.) oraz ustawy o czasie pracy kierowców. Czynności kontrolne zostały podjęte po uprzednim zawiadomieniu przedsiębiorcy o terminie rozpoczęcia kontroli i następnie utrwalone w protokole z dnia 29 kwietnia 2016 r., nr [...]. Z protokołu wynika, że zakresem kontroli objęto okres od dnia 1 maja 2015 r. do dnia 29 lutego 2016 r. Na żądanie kontrolującego w przedsiębiorstwie okazano wszystkie niezbędne do kontroli dokumenty, m.in. licencję [...] uprawniającą do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, wykaz samochodów, którymi przedsiębiorstwo dysponowało w kontrolowanym okresie oraz wykaz zatrudnionych kierowców. Zawiadomieniem z dnia 24 maja 2016 r., OWITD poinformował Spółkę, o wszczęciu postępowania w sprawie naruszenia: 1) przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, 2) skrócenia dziennego czasu odpoczynku 3) przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu 4) przekroczenia całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni 5) obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy 6) nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi 7) wykonywania przewozu drogowego przez kierowcę nieposiadającego wymaganego wydruku z tachografu w przypadku uszkodzenia karty kierowcy, jej niesprawności lub jej nieposiadania 8) nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu 9) niezgłoszenia na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie oraz 10) nieprzesłania w ustawowo określonym terminie rocznego sprawozdania działalności uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych. Jednocześnie organ wezwał stronę do wskazania okoliczności oraz przedłożenia dowodów potwierdzających, że nie miała ona wpływu na powstanie stwierdzonych naruszeń, a nastąpiły one wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć lub dowodów potwierdzających, że za opisane w protokole kontroli naruszenie, na stronę została już nałożona kara przez inny uprawniony organ (również zagraniczny). Spółka złożyła wyjaśnienia w piśmie z dnia 10 czerwca 2016 r., w którym zakwestionowała zaistnienie naruszenia polegającego na: nieokazaniu podczas kontroli plików z kart kierowcy A. G., R. F., R. M. H., M. J., J. K. i M. Z.; nieterminowym sczytaniu danych w odniesieniu do Ł. G., E. K., M. P., J. S., A. G.; nieprawidłowym operowaniu selektorem grup czasowych w odniesieniu do K. J. i M. P. oraz wielokrotności naruszeń związanych z kierowcą M. Z. i J. K. Następnie, decyzją z dnia 29 września 2016 r., nr [...], OWITD, działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (obecnie Dz. U. z 2016 r. poz. 1907, z późn. zm. - zwanej dalej "utd" lub ustawą) oraz zgodnie z ustaleniami zawartymi w protokole kontroli nr [...] z 25 maja 2016 r. nałożył na przedsiębiorcę – A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] karę pieniężną w wysokości 20.000 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym polegające na: 1) przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut za każde następne rozpoczęte 30 minut, z tytułu którego suma kar wynosi 2.000 zł; 2) skróceniu dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każda następną rozpoczętą godzinę, z tytułu którego suma kar wynosi 5400 zł; 3) przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny za każdą następną rozpoczętą godzinę, z tytułu którego suma kar wynosi 500 zł; 4) przekroczeniu całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni o czas powyżej jednej godziny za każdą następną rozpoczętą godzinę, z tytułu którego suma kar wynosi 200 zł; 5) naruszeniu obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę, z tytułu którego suma kar wynosi 1.000 zł; 6) nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, z tytułu którego suma kar wynosi 5.000 zł; 7) wykonywaniu przewozu drogowego przez kierowcę nieposiadającego wymaganego wydruku z tachografu w przypadku uszkodzenia karty kierowcy, jej niesprawności lub jej nieposiadania - za każdy brakujący wydruk, z tytułu którego suma kar wynosi 700 zł; 8) nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień, z tytułu którego suma kar wynosi 19.000 zł; 9) niezgłoszeniu na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 w wymaganym terminie, z tytułu którego kara wynosi 800 zł. Jednocześnie na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm., zwanej dalej K.p.a.), umorzył postępowanie dotyczące naruszeń: - dopuszczenia do wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące przez kierowcę nieposiadającego własnej, ważnej karty kierowcy; - przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut przez K. J. w dniu 1 września 2015 r., gdzie przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 19 minut; - przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut przez M. P. w dniu 4 sierpnia 2015 r., gdzie przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 49 minut; - przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut przez H. R. M. w dniu 16 września 2015 r., gdzie przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 23 minuty; - naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy: M. B. - sczytanych 3 sierpnia 2015 r., 9 października 2015 r. oraz 28 listopada 2015 r.; K. C. - sczytanych 4 października 2015 r. i 16 listopada 2015 r.; A. G. - sczytanych 14 lipca 2015 r. i 17 sierpnia 2015 r.; R. M. H. sczytanych 21 września 2015 r. i 23 października 2015 r., E. K. - sczytanych 13 sierpnia 2015 r., 11 września 2015 r. i 12 października 2015 r.; M. P. - sczytanych 17 sierpnia 2015 r. i 17 września 2015 r.; J. S. : sczytanych 13 sierpnia 2016 r. (winno być 13 sierpnia 2015 r. – dopisek Sądu), 11 września 2015 r. i 12 października 2015 r.; - nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi na pojazdach o numerach rejestracyjnych: [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz na wykresówkach pojazdami o nr rej. [...], [...], [...], [...], [...]; - dopuszczenia do wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące przez kierowcę nieposiadającego własnej, ważnej karty kierowcy J. K. i M. Z.; - nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu R. M. H. i M. Z. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na ustalenia dokonane w wyniku przeprowadzonej w okresie 11-29 kwietnia 2016 r. kontroli u przedsiębiorcy, która obejmowała okres od 1 maja 2015 r. do 29 lutego 2016 r. Uzasadniał organ, że po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego oraz mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy brak było podstaw do uznania, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające zastosowanie przepisu art. 92c utd, gdyż okoliczności sprawy i dowody nie wskazały, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszeń. Stwierdzone naruszenie przepisów nie było także następstwem zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć. W dalszej kolejności organ omówił szczegółowo stwierdzone naruszenia. 1. Odnośnie naruszenia opisanego w lp. 5.2.1. i 5.2.2 załącznika nr 3 do utd, dotyczącego przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do 30 minut i za każde następne rozpoczęte 30 minut organ wskazał, że : - kierowca Ł. G. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy w dniu 27 października 2015 r. o 19 minut (prowadził pojazd przez 4 godziny i 49 minut, okres prowadzenia pojazdu rozpoczął o godzinie 19:06, a zakończył a 00:10 i w tym okresie odebrał tylko dwie przerwy minimum 15-minutowe); - kierowca A. G. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy w dniu 21 września 2015 r. o 29 minut (prowadził pojazd przez 4 godziny i 59 minut, okres prowadzenia pojazdu rozpoczął od godziny 17:36 a zakończył o 22:35 i w tym okresie odebrał tylko dwie przerwy minimum 15-minutowe); - kierowca K. J. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy w dniach: 15 września 2015 r. o 1 godzinę i 44 minuty (okres prowadzenia pojazdu rozpoczął o godzinie 10:52 i zakończył o godzinie 19:21 i w tym okresie odebrał tylko dwie przerwy minimum 15 minutowe); 8 października 2015 r. o 16 minut (okres prowadzenia pojazdu rozpoczął o godzinie 06:05 i zakończył o godzinie 10:51 i w tym okresie odebrał tylko dwie przerwy minimum 15 minutowe); 21 października 2015 r. o 1 godz. i 51 minut (okres prowadzenia pojazdu rozpoczął o godzinie 05:51 i zakończył o godzinie 15:43 i w tym okresie odebrał tylko dwie przerwy minimum 15 minutowe); 9 listopada 2015 r. o 18 minut (okres prowadzenia pojazdu rozpoczął o godzinie 06:55 i zakończył o godzinie 12:06 i w tym okresie odebrał tylko dwie przerwy 15 minutowe). Jednocześnie organ umorzył postępowanie z uwagi na korzystanie przez kierowcę w dniu 1 września 2015 r. z przerwy od godz. 08:16 do 08:29. - kierowca M. P. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy w dniu 4 sierpnia 2015 r. o 49 minut (prowadził pojazd od godziny 09:30 i zakończył o godzinie 18:14 i w tym okresie odebrał tylko dwie przerwy 15 minutowe). Jednakże w stosunku do tego kierowcy organ umorzył postępowanie z uwagi na korzystanie przez kierowcę w okresie od godz. 10:53 do godz. 11:52 z przerwy; - kierowca R. H. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy w dniach: 6 lipca 2015 r. o 21 minut (okres prowadzenia pojazdu rozpoczął o godzinie 10:02 i zakończył o godzinie 15:39 i w tym okresie odebrał tylko dwie przerwy minimum 15 minutowe) i 16 września 2015 r. o 23 minuty (prowadził pojazd rozpoczął o godzinie 22:19 i zakończył o godzinie 03:16 i w tym okresie odebrał tylko dwie przerwy 15 minutowe). Wykazane naruszenia skutkują nałożeniem sumy kar w łącznej wysokości 2.000 zł. 2. W zakresie naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku (lp. 5.3.1 i 5.3.2. zał. nr 3 do utd) organ podał, że z okazanych zapisów z karty kierowcy wynika, że: - R. F. prowadząc pojazd o nr rej. [...], skrócił dzienny czas odpoczynku w dniu 3-4 lipca 2015 r. o 54 minuty i w dniu 22-23 lipca 2015 r. o 1 godz. i 13 minut.; - K. J., prowadząc pojazd o nr rej. [...], skrócił dzienny czas odpoczynku w dniu 15-16 października 2015 r. o 24 minuty, w dniu 22-23 wrzesień 2015 r. o 2 godziny i 5 minut, w dniu 7-8 września 2015 r. o 1 godz. i 8 minut oraz w dniu 18-19 sierpnia 2015 r. o 30 minut; - R. H., prowadząc pojazd o nr rej. [...], skrócił dzienny czas odpoczynku w dniu 18-19 sierpnia 2015 r. o 7 godzin i 18 minut, w dniu 20-21 sierpnia 2015 r. o 4 godziny i 12 minut oraz w dniu 2-3 września 2015 r. o 1 godzinę i 2 minuty; - E. K., prowadząc pojazd o nr rej. [...], skrócił dzienny czas odpoczynku w dniu 15-16 listopada 2015 r. o 1 godzinę i 8 minut; - J. K., prowadząc pojazd o nr rej. [...], skrócił dzienny czas odpoczynku o 47 minut w dniu 30 września do 1 października 2015 r.; - A. M., prowadząc pojazd o nr rej. [...] i [...], skrócił dzienny czas odpoczynku w dniach 2-3 września 2015 r. o 1 godzinę i 2 minuty oraz w dniach 7-8 września 2015 r. o 1 godz. i 10 minut; - J. S., prowadząc pojazd o nr rej. [...], skrócił dzienny czas odpoczynku w dniach od 1-2 września 2015 r. o 42 minuty oraz w dniach od 28-29 lipca 2015 r. o 30 minut, a także o 34 minuty w dniu 22-23 lipca 2015 r. Za powyższe naruszenia stosownie do art. 93 ust. 1 ustawy oraz lp. 5.3.1 i 5.3.2 załącznika nr 3 nałożono łączną karę w wysokości 5.400 zł. 3. W zakresie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny za każdą następną rozpoczętą godzinę organ wyjaśnił, że kierowca: - Ł. G., w dniu 21 października 2015 r., prowadząc pojazd o nr rej. [...], przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 1 godzinę, prowadząc pojazd od godz. 06:28 do godz. 21:11; - J. K. w dniu 24 września 2015 r., prowadząc pojazd o nr rej., [...], przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 1 godz. 27 minut, prowadząc pojazd od godz. 02:59 do godz. 21:55; - M. P. w dniu 15 października 2015 r., prowadząc pojazd o nr rej. [...], przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu o 18 minut, prowadząc pojazd od godz. 07:18 do godz.22:18. Za powyższe naruszenie organ nałożył karę w łącznej wysokości 500 zł. 4. Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni o czas powyżej jednej godziny do czterech, (lp. 5.6.1,5.6.2. zał. nr 3 do utd), organ wyjaśnił, że do takiego naruszenia doszło w stosunku do kierowcy: - R. F., który w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym od 13 lipca 2015 r. do 26 lipca 2015 r., przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu o 2 godziny i 45 minut. W ww. okresie kierowca prowadził pojazd przez 92 godziny i 45 minut, tj. 9 godzin i 58 minut (13 lipca) i 6 godzin i 24 minuty (14 lipca), 7 godzin i 15 minut (15 lipca), 8 godz. i 20 minut (16 lipca), 6 godz. i 55 minut (17 lipca) czasu UTC+1; - M. P., który w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym od 2 listopada 2015 r. do 15 listopada 2015 r. przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu o 3 godzin i 27 minut. W ww. okresie kierowca prowadził pojazd przez 93 godziny i 27 minut, tj. 6 godz. i 44 minut (2 listopada), 9 godz. i 27 minut (3 listopada), 9 godz. (4 listopada), 8 godz. i 54 minuty (5 listopada), 9 godz. i 4 minuty (6 listopada), 8 godz. i 20 min. (7 listopada), 7 godz. i 30 min. (10 listopada), 7 godz. i 42 min. (11 listopada), 8 godz. i 28 min. (12 listopada), 9 godz. i 37 min. (13 listopada), 8 godz. i 41 min. (14 listopada) czasu UTC+1. Podczas kontroli nie okazano wydruku, uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania przepisów socjalnych. Powyższe oznaczało, iż kierowcy naruszyli normę określoną w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) Nr 561/2006, która stanowi, iż łączny czas prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni nie może przekraczać 90 godzin, co uzasadniało wymierzenie kary w łącznej kwocie 200 zł. 5. W zakresie naruszenia lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do utd, dotyczącego obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy za każdego kierowcę organ wyjaśnił, że przeprowadzona analiza okazanych danych z karty kierowcy wykazał, że w odniesieniu do Ł. G. pomiędzy odczytami dokonanymi 13 lipca 2015 r. i 21 sierpnia 2015 r. upłynęło 39 dni. W wyniku ponownej analizy dni zarejestrowanych aktywności kierowcy dotyczących ściągania danych organ stwierdził 30 dni zarejestrowanej aktywności. Z kolei w odniesieniu do K. J. pomiędzy odczytami z 18 sierpnia 2015 r. i 13 października 2015 r. upłynęło 56 dni, dokonując ponownej analizy dni zarejestrowanej aktywności kierowcy organ stwierdził, że w powyższym okresie dni zarejestrowanej aktywności było 45. Jednocześnie organ umorzył postępowanie w stosunku do M. B. (za okres od 3 sierpnia 2015 r. do 9 października 2015 r.), K. C. (za okres od 4 października 2015 r. do 16 listopada 2015 r.) oraz A. G. (za okres od 14 lipca 2015 r. do 17 sierpnia 2015 r.), R. H. (za okres od 21 września 2015 r. do 23 października 2015 r.), E. K. (za okres od 13 sierpnia 2015 r. do 11 września 2015 r.), M. P. (za okres od 17 sierpnia 2015 r. do 17 września 2015 r.) i J. S. (za okres od 11 września do 12 października 2015 r.). 6. W zakresie naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi (lp. 6.2.1. zał. nr 3 do utd), organ podał, że w trakcie analizy zapisów cyfrowych na karcie kierowcy J. K. oraz danych z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe ustalono, że kierowca ten rozpoczął zapisy jazdy na karcie nr [...] dopiero od dnia 5 września 2015 r. od godziny 18:03, prowadząc pojazd o nr rej. [...]. Wcześniej nie rejestrował na niej takiej aktywności, gdyż z daty jej ważności (do 23.08.2020 r.) można sądzić, że została ona wydana dopiero w sierpniu 2015 r. Dowodzi to zatem tego, iż dnia 10/11, 12/13, 16/17 sierpnia 2015 r. kierowca prowadząc pojazd o nr rej. [...] nie rejestrował na swojej karcie aktywności takich jak: m.in. jazda i odpoczynek. Czynił to na rewersie wydruków J. S., z którym jeździł w załodze dwuosobowej. Stwierdzono, że kierowca nie miał karty uszkodzonej, zgubionej czy skradzionej lecz nie posiadał karty, na której mógłby wykonywać zapisy swoich aktywności. Jednocześnie organ umorzył postępowanie w zakresie braku okazania wykresówek z pojazdów o numerach rejestracyjnych: [...], [...], [...], [...], [...] z uwagi na ich nieużytkowanie przez Spółkę. Ostatecznie, za powyższe naruszenie, na podstawie art. 92a ust. 1 utd oraz zgodnie z lp.6.2.1. załącznika nr 3, organ wymierzył karę w wysokości 5.000 zł. 7. W zakresie naruszenia lp. 6.1.6. zał. nr 3 do utd, polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego przez kierowcę, nieposiadającego wymaganego wydruku z tachografu w przypadku uszkodzenia karty kierowcy, jej niesprawności lub jej nieposiadania, za każdy brakujący wydruk, organ wyjaśnił, że sytuacja taka wystąpiła w stosunku do kierowcy M. Z., który w dniach 16, 17, 19, 20, 21, 23 i 24 listopada 2015 r., nie rejestrował na swojej karcie aktywności jazdy prowadząc pojazd o nr rej. [...] w załodze dwuosobowej z K. C. Organ wskazał, że w dniach kiedy nastąpiło naruszenie obowiązywało w tym zakresie rozporządzenie Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r., którego zapisy w zakresie rejestracji aktywności w postaci wydruków były zbieżne z zapisami art. 35 rozporządzenia Nr 165/14 w zakresie ilości dokonywanych wydruków w ciągu dnia w sytuacji, gdy karta ulegnie zagubieniu. Za powyższe naruszenie nałożono karę w wysokości 700 zł. 8. W zakresie naruszenia opisanego w lp. 6.1.5. zał. nr 3 do utd, polegającego na dopuszczeniu do wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące przez kierowcę nieposiadającego własnej, ważnej karty kierowcy (lp. 6.1.5. zał. nr 3 do utd), organ umorzył postępowanie w stosunku do J. K. i M. Z., z uwagi na wymierzenie za przedmiotowe naruszenie kary z lp. 6.1.6. 9. Odnośnie naruszenia polegającego na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu (lp. 6.3.7. zał. nr 3 do utd), organ podał, że podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie okazano wykresówek 8 kierowców tj.: - R. F. za dni: 20, 21, 22, 23, 24, 25 lipca 2015 r. (6 dni); - A. G. za dni 21, 22, 23, 24, 25, 26, 28, 29, 30 września 2015 r. i 1, 2, 3, 5, 6, 7, 8, 9, 10 października 2015 r. (18 dni); - M. J. za dzień 2, 3, 4 sierpnia 2015 r. ( 3dni); - J. K. za dzień 29 i 30 listopada 2015 r. (2 dni); Jednocześnie organ pierwszej instancji umorzył postępowanie w przedmiotowym zakresie w stosunku do R. H. za dni: 16, 17, 20, 24, 25, 26, 28, 30 września 2015 r. 1, 2, 4, 6, 10, 11, 12, 13, 17, 19, 20, 21, 23, 24, 26, 30 października 2015 r., 3, 4, 9, 10, 12, 13, 16, 17, 20, 21, 22, 23, 26, 27 listopada 2015 r. oraz M. Z. za dni 19, 20, 21, 23 i 24 listopada 2015 r., z uwagi na nałożenie za przedmiotowe naruszenie kary z lp. 6.1.6. Nie okazano również plików z tachografu cyfrowego z pojazdu o nr rej. [...], którym przewóz wykonywał M. A. w dniach 30 września 2016 r. oraz 1, 2 i 3 października 2015 r. (4 dni) oraz K. C. w dniach 4, 5, 6, 7 i 8 października 2015 r. Strona wyjaśniła, że wymieniony pojazd był pojazdem testowym używanym od 1-8 października 2015 r., jednakże pomimo zobowiązania nie dostarczyła żadnych danych potwierdzających jej stanowisko. 10. W zakresie naruszenia polegającego na niezgłoszeniu na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który wydał zaświadczenie na wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne, zmiany danych, o których mowa w art. 8 w wymaganym terminie (lp. 1.4 zał. nr 3 do utd), wskazał, że podczas kontroli w firmie okazano licencję nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, do której zostało zgłoszonych 11 pojazdów. 24 listopada 2015 r. Spółka sprzedała pojazd o nr rej. [...], stosownie do faktury nr [...], ponadto wykonywany był przewóz drogowy rzeczy pojazdem o nr rej. [...], który nie został zgłoszony również do licencji nr [...] w okresie od 29 września 2015 r. do 8 października 2015 r. Oznacza to, iż przedsiębiorca nie zgłosił zmiany danych w zakresie pojazdu samochodowego, który zbył, nie podał marki, typu wraz z numerem rejestracyjnym, zgodnie z art. 8 i 14 ustawy w wyznaczonym terminie. W sytuacji ww. zmian dokonuje się zgłoszenia na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który wydał licencję w terminie nie później niż 28 dni od dnia ich powstania. Zarówno strona, jak i pełnomocnik w przedmiotowym zakresie nie wnieśli żadnych wyjaśnień czy uwag, co skutkowała nałożenia kary w wysokości 800 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji, Spółka reprezentowana przez pełnomocnika, podniosła zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokonania oceny dowodów, co doprowadziło organ do błędnych ustaleń, w szczególności w zakresie niezasadnego stwierdzenia naruszenia polegającego na nieokazaniu danych z kart kierowców pomimo, iż do naruszeń tych doszło z przyczyn, których strona nie mogła przewidzieć. Stosownie do powyższego, odwołująca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania. W zakresie kwestionowanych naruszeń wyjaśniła, że kierowca A. G. porzucił pracę w dniu 10 października 2015 r., w sposób nagły i nikt nie mógł się z nim skontaktować. Korespondencja ponaglająca o przekazanie danych z karty a także świadectwo pracy nie zostało odebrane przez tego kierowcę i powróciło do pracodawcy. Z kolei brak okazania danych z karty R. F. był spowodowany tym, że kierowca ten nie stawił się do pracy w dniu 27 lipca 2015 r. i przesłał listowne "zwolnienie chorobowe" od dnia 27 lipca 2015 r. Do dnia rozwiązania umowy o pracę nie rozliczył się i nie przedstawił danych ze swojej karty za okres od 19-25 lipca 2015 r. Nieokazanie danych z karty M. J. spowodowane było z kolei tym, że kierowca ten rozpoczął swoją pracę w dniu 2 sierpnia 2015 r. i porzucił ją w dniu 4 sierpnia 2015 r. Zrobił to w sposób nagły, w trakcie jazdy w dwuosobowej załodze, kazał zatrzymać się kierowcy, po czym opuścił pojazd oświadczając, że praca mu nie odpowiada. W tym czasie drugi kierowcą był R. M. H. M. J. nie przekazał danych z karty do odczytu, nie odbiera telefonów i nie było z nim jakiegokolwiek kontaktu. Spółka podniosła ponadto, iż w toku postępowania złożono wniosek o przesłuchanie ww. kierowców, lecz nie został on uwzględniony przez organ. Tym samym została pozbawiona prawa do udowodnienia braku swojego wpływu na fakt nieodebrania danych z karty ww. kierowców. W ocenie odwołującej, opisana sytuacja wypełnia w całości postanowienia zawarte w treści art. 92c ust. 1 utd. W wyniku rozpoznania odwołania, opisaną na wstępie decyzją z dnia 21 grudnia 2016 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., art. 4 pkt 22, art. 14, art. 18, art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 6, art. 92b, art. 92c ustawy , a to: lp. 5.2.1, lp. 5.2.2, lp. 5.3.1, lp. 5.3.2, lp. 5.1.1, lp. 5.1.2, lp. 5.6.1, lp. 5.6.2, lp. 6.3.11, lp. 6.2.1, lp. 6.1.6, lp. 6.3.7, lp. 1.4 załącznika nr 3 do utd, art. 6-8, art. 10 ust. 5 Rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006 - zwanego dalej rozporządzeniem Nr 561/2006), art. 29 ust. 5, art. 33 ust. 2, art. 34 - 36 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L.2014.60.1- zwanego dalej rozporządzeniem Nr 165/2014), art. 25 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. nr 92 poz. 879, z późn. zm.), uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 20.000 zł. W uzasadnieniu organ zrelacjonował dotychczasowy przebieg postępowania, po czym omówił mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa. W dalszej kolejności organ odwoławczy odniósł się do poszczególnych naruszeń, uznając stanowisko organu pierwszej instancji za prawidłowe. Jednocześnie organ ten nie podzielił stanowiska organu pierwszej instancji w zakresie umorzenia postępowania co do naruszenia lp. 6.2.1 załącznika nr 3. Zdaniem organu odwoławczego, stan faktyczny polegający na wykonywaniu przewozu drogowego przez kierowcę J. K. w dniach 10/11, 12/13, 16/17 sierpnia 2015 r. należało zakwalifikować z przepisu lp. 6.1.5. załącznika nr 3 do utd. Z uwagi na fakt, iż organ pierwszej instancji umorzył postępowanie w tym zakresie, a organ odwoławczy nie może decyzją reformatoryjną rozszerzyć zakresu rozpoznawanej sprawy, nie nałożono kary pieniężnej za to naruszenie. Reasumując organ stwierdził, że łączna kara za stwierdzone naruszenia nałożona przez organ pierwszej instancji wynosi 34.600 zł. Jednakże organ odwoławczy uznał za niezasadne nałożenie kary pieniężnej w zakresie naruszenia z lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd dotyczącego kierowcy J. K., wobec czego łączna kara pieniężna za stwierdzone naruszenia powinna wynosić 29.600 zł. W dalszej kolejności, odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że nie uzasadniają braku winy przedsiębiorcy porzucenie pracy przez kierowcę czy też nagła choroba albo całkowity brak kontaktu z kierowcą, albowiem przedsiębiorca ponosi rozszerzoną odpowiedzialność za naruszenia związane z wykonywaniem transportu drogowego, a więc ponosi odpowiedzialność za zachowania kierowców wykonujących przewozy na jego rzecz. W ocenie organu, wskazane przez stronę gwałtowne okoliczności zakończenia świadczenia pracy oraz całkowity brak kontaktu z kierowcami dotyczą aż trzech zatrudnionych przez stronę kierowców. Powyższe zaś świadczy o niewywiązaniu się przez przedsiębiorcę z obowiązku posługiwania się takimi osobami, aby zapewniona była właściwa organizacja przedsiębiorstwa. Mając świadomość występujących w przedsiębiorstwie sytuacji związanych z zatrudnionymi kierowcami strona winna była niezwłocznie wprowadzić w przedsiębiorstwie rozwiązania umożliwiające należyte przechowywanie stosownej dokumentacji. Reasumując, organ stwierdził, że nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92 b utd, bowiem strona nie udowodniła, iż zapewnia właściwą dyscyplinę i organizację pracy. Ponadto nie wykazała, aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywały się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. W skardze na rozstrzygnięcie organu odwoławczego pełnomocnik Spółki powtórzył zarzuty i argumentację przestawioną na ich poparcie w odwołaniu. Dodatkowo podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania a to art. 10, 8 i 78 § 1 K.p.a., poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu i przeprowadzenia wnioskowanych dowodów mających istotne znaczenie dla sprawy. Stosownie do podniesionych zarzutów domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Na zasadzie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny legalności orzeka przy tym na podstawie akt sprawy, co oznacza, że bierze pod uwagę okoliczności, które wynikają z tych akt i co do zasady - poza wyjątkiem wynikającym z zastosowania art. 106 § 3 P.p.s.a. - nie wykracza poza znajdujący się w nich materiał dowodowy. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd, we wskazanym zakresie i według podanych powyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji nie wykazała, aby przy jej wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zdaniem Sądu, w kwestii zasadniczej, istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy, organ dokonał bowiem prawidłowych ustaleń faktycznych i nie naruszył przepisów postępowania, a ocena przeprowadzona na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Z tego powodu Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do przedmiotu kontroli zaznaczyć trzeba, że zaskarżoną decyzją nałożono na skarżącą Spółkę, jako przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego, karę pieniężną w łącznej wysokości 20.000 zł za naruszenie przepisów dotyczących warunków i obowiązków przewozów drogowych. Materialną podstawę prawną rozstrzygnięcia w przedmiocie nałożenia kary stanowiła ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1907, z późn. zm. - zwaną nadal utd), która w art. 92a ust. 1 ustanawia odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów określających warunki i obowiązki tego przewozu oraz ustala granice wysokości kary za stwierdzone naruszenia. Zgodnie z tą regulacją, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10.000 zł za każde naruszenie, przy czym na zasadzie ust. 3 pkt 2 tego przepisu suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli - nie może przekroczyć 20.000 zł. Na podstawie art. 4 pkt 22 utd przyjąć należy, że odpowiedzialność z art. 92a ust. 1 utd dotyczy naruszenia obowiązków lub warunków wynikających zarówno z ustawy, jak i wskazanych w tym przepisie aktów, w tym m.in. z przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. 2012 poz. 1155, z późn. zm.), a także rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (zwanego w dalszym ciągu rozporządzeniem Nr 561/2006). Odpowiedzialność ta, co należy podkreślić, nie jest jednak uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Istotą omawianej kary, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, jest natomiast przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Przepis art. 92a ust. 3 utd określa limit łącznej wysokości kar stwierdzonych podczas jednej kontroli prowadzonej w siedzibie przedsiębiorcy, uzależniając jej wysokość od liczby zatrudnionych kierowców. Z kolei regulacja zawarta w art. 92a ust. 6 utd odsyła do załącznika nr 3 do utd wskazując, że zawiera on wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych. Przy czym kary pieniężne, określone w załączniku nr 3 do utd, zostały ustalone w sposób sztywny, tym samym, ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów, a zatem nie mogą nałożyć kary w innej wysokości niż określona w załączniku. Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany i w razie stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego, organ - co do zasady - zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 2 i 3 utd. Odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez dany podmiot z odpowiedzialności możliwe jest bowiem jedynie na podstawie art. 92b i art. 92c utd. Dodać również wypada, że postępowanie w przedmiocie ustalenia odpowiedzialności i nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92a utd, jest postępowaniem administracyjnym, do którego zastosowanie znajdują przepisy K.p.a. Na podstawie art. 93 ust. 7 ustawy w postępowaniu tym nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.). W kontekście zarzutów skargi, oceniając w pierwszej kolejności legalność działań podejmowanych w niniejszej sprawie przez organy w toku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy i organy nie dopuściły się naruszenia przepisów regulujących ich działania w tym postępowaniu. Wyjaśnić trzeba, że decyzje dotyczące nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w kwocie 20.000 zł wydane zostały w postępowaniu wszczętym przez organy OWITD po dokonaniu kontroli u skarżącej. Postępowanie kontrolne poprzedza z kolei postępowanie administracyjne w sprawie o nałożenie kary pieniężnej i nie stanowi jego formalnej części. Pozostaje jednak z nim w ścisłym związku. W postępowaniu kontrolnym prowadzone są bowiem czynności wyjaśniające w zakresie stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Ustalenia dokonane w tym postępowaniu stanowią następnie podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Zauważyć również należy, że w postępowaniu kontrolnym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być protokół kontroli, dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Zaakcentować przyjdzie, iż sporządzenie protokołu z kontroli znajduje umocowanie w art. 74 w zw. z art. 76a utd, a ponadto protokół ten, jako dokument urzędowy - w rozumieniu art. 76 § 1 K.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania - stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Powyższy protokół korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem osoby - podmiotu (przedstawiciela) kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Wprawdzie istnieje możliwość podważenia protokółu kontroli, ale wyłącznie na zasadzie przeprowadzenia przeciwdowodu, czyli jedynie przez konkretny dowód wskazujący, iż dane zawarte w protokóle są nieprawdziwe. Tym samym, stwierdzić należy, że w prowadzonym postępowaniu kontrolnym możliwe było dokonanie ustaleń faktycznych na podstawie dowodów zgromadzonych podczas kontroli. Zauważyć też w tym miejscu przyjdzie, że w krajowym porządku prawnym problematyka związana z obowiązkami pracodawcy w zakresie wykonywania przewozów drogowych uregulowana została w powołanej już ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców. W myśl art. 25 ust. 1 tej ustawy pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie: zapisów na wykresówkach (pkt 1), wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego (pkt 2), plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego (pkt 3), innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności (pkt 4) oraz rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1-4 (pkt 5). Zgodnie natomiast z ust. 2 pkt 2 ewidencję czasu pracy, o której mowa w ust. 1, pracodawca przechowuje przez okres 3 lat po zakończeniu okresu nią objętego. Ww. ustawa w zakresie rejestracji norm dotyczących okresów prowadzenia pojazdów, obowiązkowych przerw w prowadzeniu i gwarantowanych okresów odpoczynku odsyła do rozporządzenia Nr 561/2006, które to w zakresie urządzeń rejestrujących odsyła z kolei do rozporządzenia Nr 3821/85. Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy przypomnieć należy, iż w niniejszej sprawie organy stwierdziły 9 wskazanych poniżej naruszeń w zakresie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, sankcjonowanych w załączniku nr 3 do utd odpowiednimi karami pieniężnymi. I tak: I. Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (lp. 5.2. załącznika nr 3 utd), wyjaśnić należy, że art. 7 rozporządzenia Nr 561/2006 stanowi, iż po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Zgodnie zaś z art. 4 lit. j rozporządzenia Nr 561/1006, "czas prowadzenia pojazdu" oznacza czas trwania czynności prowadzenia pojazdu zarejestrowany: - automatycznie lub półautomatycznie przez urządzenia rejestrujące określone w załącznikach I i IB do rozporządzenia Nr 3821/85; lub - ręcznie, zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia Nr 3821/85. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie udostępniono dane wczytane z karty kierowcy Ł. G., A. G., K. J., M. P. i R. H. Dokonując analizy zapisów cyfrowych zawartych w plikach z karty kierowcy, organy prawidłowo uznały, że kierowca Ł. G. przekroczył czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 19 minut w dniu 27 października 2015 r.; A. G. przekroczył czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 29 minut w dniu 21 września 2015 r.; K. J. przekroczył czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy - odpowiednio – w dniu 15 września 2015 r. o 1 godzinę i 44 minuty, w dniu 8 października 2015 r. o 16 minut, w dniu 21 października 2015 r. o 1 godzinę i 51 minut, 9 listopada 2015 r. o 18 minut; R. H., odpowiednio w dniu 6 lipca 2015 r. o 21 minuty i 16 września 2015 r. o 23 minuty. Jednocześnie zgodzić należało się z organami, że w odniesieniu do M. P., który w dniu 4 sierpnia 2015 r. korzystał z przerwy w okresie od 10:53 do 11:52, uzasadnionym było umorzenie postępowania. Powyższe uzasadniało zatem nałożenie kary w łącznej wysokości 2.000 zł. II. Odnośnie skrócenia dziennego czasu odpoczynku - o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę, (Ip. 5.3. zał. nr 3 do utd), wskazać należy, że określony w art. 4 lit. g rozporządzenia Nr 561/2006 "dzienny okres odpoczynku" oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny dzienny okres odpoczynku" lub "skrócony dzienny okres odpoczynku": - "regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin. Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny a druga co najmniej 9 godzin, - "skrócony dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 9 godzin, ale krócej niż 11 godzin. Kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku (art. 8 ust. 1 rozporządzenia Nr 561/2006). Jak wynika z art. 8 ust. 2-4 i ust. 8 omawianego rozporządzenia, w każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie udostępniono wykresówki R. F., K. J., R. H., E. K., J. K., A. M. i J. S. Z okazach wykresówek wynika, że: - R. F. w dniu 3/4 lipca 2015 r. o godzinie 05:28 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. Organy prawidłowo wyliczyły, że w okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 6 minut nieprzerwanego odpoczynku (od 21:22 dnia 3 lipca 2015 r. do 05:28 dnia 4 lipca 2015 r. czasu UTC+1), a to oznacza, że skrócił wymagany dzienny czas odpoczynku o 54 minuty, z kolei w dniu 22/23 lipca 2015 r. kierowca odebrał jedynie 9 godz. i 47 minut nieprzerwanego odpoczynku (od 17:17 dnia 22 lipca 2015 r. do 03:04 dnia 23 lipca 2015 r. czasu UTC+1), a zatem skrócił czas dziennego odpoczynku o 1 godzinę i 13 minut. - K. J. 24-godzinny okres rozliczeniowy rozpoczął w dniu 15 października 2015 r. (o godz. 05:58) i 22 września 2015 r. (o godz. 07:23), oraz 30-godzinny okres rozliczeniowy 7 września 2015 r. (o godz. 06:20) i 18 sierpnia 2015 r. (o godz. 16:15), odbierając odpowiednio: 8 godzin i 36 minut nieprzerwanego odpoczynku (od 21:22 dnia 15 października 2015 r. do 05:58 dnia 16 października 2015 r. czasu UTC+1), 6 godzin i 55 minut (od godz.00:28 dnia 23 września 2015 r. do godz. 07:23 dnia 23 września 2015 r.), 7 godzin i 52 minuty (od godz. 04:28 dnia 8 września do godz. 12:20 dnia 8 września), 8 godzin i 30 minut ( od godz. 13:45 dnia 19 sierpnia do godz. 22:15 dnia 19 sierpnia), a to oznacza, że skrócił wymagany dzienny czas odpoczynku odpowiednio o 24 minuty; o 2 godziny i 5 minut; o 1 godz. i 8 minut oraz o 30 minut. - R. H. 24-godzinny okres rozliczeniowy rozpoczął w dniu 18 sierpnia 2015 r. (o godz. 16:15) i 20 sierpnia 2015 r. (o godz. 08:02) oraz 30-godzinny okres rozliczeniowy 2 września 2015 r. (o godz. 07:04), odbierając odpowiednio 1 godzinę i 42 minuty nieprzerwanego odpoczynku (od godz. 04:13 dnia 19 sierpnia 2015 r. do godz. 05:55 dnia 19 sierpnia 2015 r. czasu UTC+1), 4 godziny i 48 minut (od godz. 03:14 dnia 21 sierpnia 2015 r. do godz. 08:02 dnia 21 sierpnia 2015 r. i 7 godz. i 58 minut (od godz. 05:06 dnia 3 września 2015 r. do godz. 13:04 dnia 3 września czasu UTC+1), co oznacza że skrócił wymagany dzienny czas odpoczynku odpowiednio o 7 godzin i 18 minut, 4 godziny i 48 minut oraz o 1 godzinę i 2 minuty. - E. K., w dniu 15 listopada 2015 r. o godzinie 12:36 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, ciągu którego powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach co najmniej 3 godziny i 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 7 godzin i 52 minuty (od godz. 04:44 dnia 16 listopada do godz. 12:36 dnia 16 listopada czasu UTC+1), co oznacza że skrócił wymagany dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 8 minut. - J. K. 24-godzinny okres rozliczeniowy rozpoczął w dniu 30 września 2015 r. (o godz. 06:09), odbierając w tym okresie 8 godzin i 13 minut nieprzerwanego odpoczynku (od godz. 21:56 dnia 30 września 2015 r. do godz. 06:09 dnia 1 października 2015 r. czasu UTC+1), co oznacza, że skrócił wymagany dzienny czas odpoczynku o 47 minut. - A. M., w dniu 2 września 2015 r. (o godz. 07:04) i 7 września 2015 r. (o godz. 06:20) rozpoczął 30-godzinny okres rozliczeniowym, odbierając odpowiednio 7 godzin i 58 minut nieprzerwanego odpoczynku (od godz. 05:06 dnia 3 września do godz. 13:04 dnia 3 września) i 7 godzin i 50 minut (od godz. 04:30 dnia 8 września do godz. 12:20 dnia 8 września czasu UTC+1), co oznacza, że skrócił wymagany dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 2 minuty oraz o 1 godz. i 10 minut. - J. S., 24-godzinny okres rozliczeniowy rozpoczął w dniu 1 września 2015 r. (o godz. 01:02), 28 lipca 2015 r. (o godz. 03:06) oraz 22 lipca 2015 r. (o godz. 03:02), odbierając odpowiednio 8 godz. i 18 minut nieprzerwanego odpoczynku (od godz. 16:44 dnia 1 września do godz. 01:02 dnia 2 września), 8 godzin i 30 minut (od godz. 18:36 dnia 28 lipca do godz. 03:06 dnia 29 lipca) oraz 8 godzin i 26 minut (od godz. 18:36 dnia 22 lipca do godz. 03:02 dnia 23 lipca ), co oznacza, że skrócił wymagany czas odpoczynku odpowiednio o 42 minuty, 30 minut i 34 minuty. W tych okolicznościach, wobec braku przedłożenia dokumentów uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków, organy zasadnie stwierdziły naruszenie z Ip. 5.3.1. załącznika nr 3 do utd, za co nałożono karę pieniężną w łącznej wysokości 5.400 zł. III. W zakresie przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu – o czas powyżej 15 minut do jednej godziny za każdą następną rozpoczętą godzinę, z tytułu którego suma kar wynosi 500 zł, wyjaśnić trzeba, iż stosownie do art. 4 lit. "k" rozporządzenia (WE) Nr 561/2006, dzienny czas prowadzenia pojazdu, oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku. W myśl art. 6 rozporządzenia Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin, nie dłużej niż dwa razy w tygodniu. Konsekwencją powyższego jest treść lp. 5.1 załącznika nr 3 do utd, który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, karą pieniężną w wysokości 100 złotych o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz karą pieniężną w wysokości 200 złotych za każdą następną rozpoczętą godzinę. W świetle powyższego podzielić należało stanowisko organu odwoławczego, co do przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu przez Ł. G. o 1 godzinę w dniu 21 października 2015 r. (tj. od godz. 06:28 do godz. 21:11 w dniu 21 października 2015 r.), J. K. o 1 godz. 27 minut w dniu 24 września 2015 r. (tj. od godz. 02:59 do godz. 21:55) i M. P. o 18 minut w dniu 15 października 2015 r. (tj. od godz.07:18 do godz.22:18). Z uwagi zatem na brak okazania dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, zasadne było nałożenie kary w łącznej wysokości 500 zł. IV. Odnośnie przekroczenia całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni - o czas powyżej jednej godziny za każdą następną rozpoczętą godzinę, z tytułu którego suma kar wynosi 200 zł, zauważyć należy, iż zgodnie z art. 4 lit. "i" ww. rozporządzenia, "tydzień" oznacza okres od godz. 00.00 w poniedziałek do godz. 24.00 w niedzielę. W myśl art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 łączny czas prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni nie może przekroczyć 90 godzin. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.6 załącznika nr 3 do utd, która sankcjonuje przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni o czas powyżej jednej godziny do czterech godzin karą pieniężną w wysokości 100 złotych, za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości 150 złotych. W wyniku przeprowadzonej kontroli organy ustaliły, że R. F., w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym tj. od 13 lipca 2015 r. do 26 lipca 2015 r., prowadził pojazd przez 92 godziny i 45 minut tj.: 9 godzin i 58 minut (13 lipca), 6 godzin i 24 minuty (14 lipca), 7 godzin i 15 minut (15 lipca), 8 godz. i 20 minut (16 lipca), 6 godz. i 55 minut (17 lipca) czasu UTC+1, co stanowiło przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu o 2 godziny i 45 minut. Z kolei M. P., w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym od 2 listopada 2015 r. do 15 listopada 2015 r., prowadził pojazd przez 93 godziny i 27 minut tj.: 6 godz. i 44 minut (2 listopada), 9 godz. i 27 minut (3 listopada), 9 godz. (4 listopada), 8 godz. i 54 minuty (5 listopada), 9 godz. i 4 minuty (6 listopada), 8 godz. i 20 min. (7 listopada), 7 godz. i 30 min. (10 listopada), 7 godz. i 42 min. (11 listopada), 8 godz. i 28 min. (12 listopada), 9 godz. i 37 min. (13 listopada) i 8 godz. i 41 min. (14 listopada) czasu UTC+1, co stanowi o przekroczeniu przez tego kierowcę całkowitego czasu prowadzenia pojazdu o 3 godzin i 27 minut. Jednocześnie zgodzić należało się z organem, że brak okazania przez przedsiębiorcę wydruku, uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania przepisów socjalnych, oznaczało, iż ww. kierowcy naruszyli normę określoną w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., co uzasadniało wymierzenie kary za stwierdzone naruszenie w łącznej kwocie 200 zł. V. Odnośnie naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę, z tytułu którego suma kar wynosi 1.000 zł, wyjaśnić należy, że regulacją prawną ustanawiającą przepisy dotyczące obowiązku wczytywania wymaganych danych z karty kierowcy jest przepis art. 10 ust. 5 lit. "a" rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 zgodnie z którym przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) Nr 3821/85 : - zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego; - zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa. Stosownie do treści art. 10 ust. 5 lit. c rozporządzenia Nr 561/200,6 Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, określić maksymalny okres, w którym zgodnie z lit. a) ppkt i) należy wczytać odpowiednie dane. Maksymalne okresy dotyczące wczytywania danych określone zostały w wykonaniu powyższej delegacji, w rozporządzeniu Komisji Europejskiej Nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy (DZ.UE.L.2010.168.16). Stosownie do art. 1 ust. 1 i ust. 3 powołanego rozporządzenia maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej i 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Z uwzględnieniem powyższych warunków częstotliwość pobierania danych z tachografu cyfrowego oraz z karty kierowcy określone zostały w krajowym, polskim porządku prawnym. W przepisie art. 23a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. nr 180 poz. 1494, z późn. zm.) zawarto upoważnienie dla ministra właściwego do spraw transportu do określenia, w drodze rozporządzenia, częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków ich przechowywania przez podmioty wykonujące przewozy drogowe, kierując się koniecznością zagwarantowania okresowego i regularnego pobierania danych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy oraz przechowywanie tych danych przez podmiot wykonujący przewozy drogowe z zachowaniem wymagań określonych w rozporządzeniu 561/2006 Parlamentu Europejskiego. W wykonaniu tej delegacji Minister Transportu wydał rozporządzenie z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. nr 159, poz. 1128, z późn. zm.; zwane poniżej także rozporządzeniem z dnia 23 sierpnia 2007 r.). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 23 sierpnia 2007 r. dane z tachografu cyfrowego podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni. W myśl natomiast § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 23 sierpnia 2007 r. dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni. Skoro wskazane wyżej przepisy wyznaczają maksymalny okres na wczytanie danych z karty kierowcy co najmniej raz na 28 dni, a z tachografu cyfrowego pojazdu co najmniej na 90 dni, a w czasie kontroli ujawniono, że dane z kart kierowcy Ł. G. i K. J. sczytano z przekroczeniem odpowiednio 30 i 45 dni zarejestrowanej przez ww. kierowców działalności, wobec tego należało uznać, że nie dochowano opisanego wymogu, co skutkuje nałożeniem kary finansowej. Należy również wyjaśnić, że długość maksymalnych okresów na wczytanie danych oblicza się przyjmując, jako dni zarejestrowanej działalności (o których mowa w rozporządzeniu Nr 581/2010) wszystkie dni tygodnia. Nie sposób bowiem przyjąć, że dni wolne od pracy nie są dniami prowadzenia zarejestrowanej działalności przez przedsiębiorstwo transportowe, którego kierowcy w tym czasie m.in. wykonują przewozy. VI. Odnośnie nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, z tytułu którego suma kar wynosi 5.000 zł, podać należy, że w chwili stwierdzenia naruszenia obowiązywało rozporządzenie EWG 3821/85, które z dniem 2 marca 2016 r. zostało uchylone przez Rozporządzenie Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz.Urz.UE.L Nr 60, str. 1), zwanego dalej rozporządzeniem Nr 165/2014. Zaważyć jednak należy, iż treść art. 15 ust. 8 rozporządzenia 3821/85 oraz art. 34 rozporządzenia 165/2014 jest tożsama, a zatem zmiana przepisów nie miała znaczącego wpływu na podjęte przez organy rozstrzygnięcie w zakresie tego naruszenia. Zgodnie z treścią art. 47 rozporządzenia 165/2014, wszelkie odesłania do rozporządzenia (EWG) Nr 3821/85 będzie uznawać się za odesłania do rozporządzenia Nr 165/2014. Stosownie zatem do art. 34 rozporządzenia Nr 165/2014, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona (ust. 1). Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy(ust. 2). Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy, który karą pieniężna w wysokości 5.000 zł sankcjonuje nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. W przedmiotowej sprawie kierowca J. K. rozpoczął zapisy jazdy na karcie kierowcy o nr [...] (ważnej do dnia 23.08.2020 r.) dnia 5 września 2015 r., nie rejestrując wcześniejszej aktywności jazdy w dniach 10/11, 12/13, 16/17 sierpnia 2015 r. W ww. dniach kierowca rejestrował swoją aktywność na rewersie wydruków J. S., z którym wykonywał przejazdy w załodze dwuosobowej. Kierowca ten nie miał karty uszkodzonej, zgubionej czy skradzionej, zatem zgodzić należało się z organem odwoławczym, że powyższy stan faktyczny wypełniał przesłanki naruszenia opisanego w lp. 6.1.5. załącznika nr 3 do utd, a nie jak błędnie przyjął organ pierwszej instancji naruszenia opisanego w lp. 6.2.1. Z uwagi jednak na umorzenie przez organ pierwszej instancji postępowania w zakresie tego naruszenia, organ odwoławczy nie był uprawniony do nałożenia kary pieniężnej za to naruszenie. VII. Odnośnie wykonywania przewozu drogowego przez kierowcę nieposiadającego wymaganego wydruku z tachografu w przypadku uszkodzenia karty kierowcy, jej niesprawności lub jej nieposiadania - za każdy brakujący wydruk, z tytułu którego suma kar wynosi 700 zł, wskazać należy, iż zgodnie z art. 29 ust. 5 rozporządzenia Nr 165/2014, w sytuacjach określonych w ust. 4 kierowca może kontynuować jazdę bez karty kierowcy przez maksymalnie 15 dni kalendarzowych lub w dłuższym okresie, jeśli konieczny jest powrót pojazdu do bazy, pod warunkiem że kierowca może wykazać brak możliwości przedstawienia lub użycia karty podczas tego okresu. Stosownie do art. 35 ust. 1 w przypadku uszkodzenia wykresówki zawierającej zapis lub karty kierowcy, kierowcy przechowują uszkodzoną wykresówkę lub kartę kierowcy wraz z zapasową wykresówką zastępującą ją. W przypadku uszkodzenia karty kierowcy, jej nieprawidłowego działania, zagubienia lub kradzieży kierowca: a) na początku trasy drukuje dane prowadzonego przez siebie pojazdu i wpisuje na tym wydruku: (I) dane umożliwiające identyfikację kierowcy (nazwisko, numer karty kierowcy lub prawa jazdy), wraz z podpisem; (ii) okresy, o których mowa w art. 34 ust. 5 lit. b) ppkt (II), (III) oraz (IV); b) na końcu trasy drukuje informacje odnoszące się do okresów zarejestrowanych przez tachograf, zapisuje wszystkie okresy innej pracy, okresy gotowości i odpoczynku, od sporządzenia wydruku na początku trasy, które nie zostały zarejestrowane przez tachograf oraz zaznacza na tym dokumencie dane umożliwiające identyfikację kierowcy (nazwisko, numer karty kierowcy lub prawa jazdy), wraz ze swoim podpisem (ust. 2 art. 35). W myśl art. 36 ust. 1 ww. rozporządzenia, jeśli kierowca prowadzi pojazd wyposażony w tachograf analogowy, musi być on w stanie okazać, na każde żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych: (I) wykresówki z bieżącego dnia oraz wykresówki używane przez kierowcę w ciągu poprzednich 28 dni; (II) kartę kierowcy, jeśli ją posiada; oraz (III) wszelkie zapisy odręczne oraz wydruki sporządzone w ciągu bieżącego dnia oraz poprzednich 28 dni zgodnie z wymaganiami przywołanego rozporządzenia oraz rozporządzenia (WE) Nr 561/2006. Jeśli kierowca prowadzi pojazd wyposażony w tachograf cyfrowy, musi być w stanie okazać, na każde żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych: (I) swoją kartę kierowcy; (II) wszelkie zapisy odręczne oraz wydruki sporządzone w ciągu bieżącego dnia oraz poprzednich 28 dni zgodnie z wymaganiami niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (WE) Nr 561/2006; (III) wykresówki odpowiadające okresowi, o którym mowa w ppkt (II), w trakcie którego prowadził on pojazd wyposażony w tachograf analogowy (ust. 2). Upoważniony funkcjonariusz służb kontrolnych może sprawdzić przestrzeganie przepisów rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 poprzez analizę wykresówek, wyświetlonych, wydrukowanych lub pobranych danych zapisanych przez tachograf na karcie kierowcy, lub w przypadku ich braku, wszelkich innych dokumentów pomocniczych, usprawiedliwiających nieprzestrzeganie przepisów, jak określono między innymi w art. 29 ust. 2 i w art. 37 ust. 2 niniejszego rozporządzenia (ust. 3). Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 6.1.6 załącznika nr 3 do utd, który karą pieniężna w wysokości 100 złotych sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, nieposiadającego wymaganego wydruku z tachografu w przypadku uszkodzenia karty kierowcy, jej niesprawności lub jej nieposiadania — za każdy brakujący wydruk. W analizowanej sprawie, z danych z karty kierowcy M. Z., wynika, że kierowca ten w dniach 16, 17, 19, 20, 21, 23, 24 listopada 2015 r. - łącznie 7 dni, wykonywał przewóz drogowy nie posiadając wymaganych wydruków z tachografu na okoliczność zgubienia karty kierowcy. Zasadnym więc było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 700 zł za stwierdzone naruszenia określone lp. 6.1.6 zał. nr 3 do utd. VIII. Odnośnie naruszenia opisanego w lp.6.3.7., dotyczącego nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 33 ust 2 rozporządzenia Rady (UE) Nr 165/2014, przedsiębiorstwa transportowe przechowują wykresówki i wydruki, w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 35, w porządku chronologicznym oraz w czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydają ich kopie zainteresowanym kierowcom na ich wniosek. Przedsiębiorstwa transportowe wydają także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych pobranych z kart kierowcy oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. W myśl art. 33 ust 2 rozporządzenia Nr 165/2014, przedsiębiorstwa transportowe przechowują wykresówki i wydruki, w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 35, w porządku chronologicznym oraz w czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydają ich kopie zainteresowanym kierowcom na ich wniosek. Przedsiębiorstwa transportowe wydają także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych pobranych z kart kierowcy oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Stosownie do treści art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) Nr 561/2006: a) przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85: I) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego; II) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa. b) Do celów niniejszego ustępu pojęcie "wczytywanie danych" jest rozumiane zgodnie z definicją określoną w załączniku IB, rozdział I lit. s) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. c) Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, określić maksymalny okres, w którym zgodnie z lit. a) ppkt i) należy wczytać odpowiednie dane. Z załącznika nr 3 do utd - lp. 6.3.7. wynika, że nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub innego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 złotych za każdy dzień. W przedmiotowej sprawie, w wyniku analizy zapisów zawartych w przedłożonych dokumentach z okresu objętego kontrolą, stwierdzono nieokazanie dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu przez czterech kierowców w konkretnych dniach tj.: R. F. za 6 dni (20, 21, 22, 23, 24 i 25 lipca 2015 r.), A. G. za 18 dni (21, 22, 23, 24, 25, 26, 28, 29 i 30 września 2015 r. oraz 1, 2, 3, 5, 6, 7, 8, 9, 10 października 2015 r.), M. J. za 3 dni (2, 3, 4 sierpnia 2015 r.) i J. K. za 2 dni (29 i 30 listopada 2015 r.). Ponadto przedsiębiorąca nie okazał danych z tachografu cyfrowego z pojazdu o nr rej [...] za 9 dni, którym przewóz drogowy wykonywał A. M. w dniach 30 września i 1, 2, 3 października 2015 r. oraz K. C. w dniach 4, 5, 6, 7, i 8 października 2015 r. – łącznie 38 dni. W ocenie Sądu, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w tym karty pobrań z urządzenia rejestrującego potwierdza stanowisko o popełnieniu omawianego naruszenia. Całość materiału dowodowego oraz przeprowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie wyjaśniające świadczy o tym, że odnośnie dopuszczenia się przez stronę komentowanego naruszenia, zasadnie naliczono karę pieniężną w wysokości 19.000 zł (38 dni x 500 zł). IX. Odnośnie naruszenia polegającego na niezgłoszeniu na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 w wymaganym terminie, za które to naruszenie obciążono Spółkę karą pieniężną w wysokości 800 zł (lp. 1.8. zał. nr 3 do utd), wskazać należy zgodnie z art. 14 ust. 1 pkt 2 utd, stosowanym odpowiednio (ust. 7 art. 33 utd), przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Niezgłoszenie zatem zmiany pojazdów zgłoszonych do licencji rodzi odpowiedzialność na podstawie art. 92a ust. 1 w zw. z art. 6 ustawy w zw. z Ip. 1.4 załącznika nr 3 do utd w wysokości 800 zł - za każde naruszenie. W orzecznictwie wskazuje się, że wykonywanie transportu drogowego przez przedsiębiorcę, który posiada licencję jest dopuszczalne tylko przy użyciu pojazdów, które zgłoszone zostały organowi właściwemu do udzielenia licencji. Wypisy licencji wydawane są w takiej liczbie, jak liczba pojazdów określonych we wniosku o licencję. Treść wypisu z licencji nie zawiera co prawda oznaczenia pojazdu (numeru rejestracyjnego czy VIN pojazdu), co oznacza tyle, że nie ma znaczenia, który wypis z licencji jest przypisany do określonego pojazdu. Istotne natomiast jest, aby przewoźnik drogowy wykonywał transport tylko tymi pojazdami, które zgłoszone zostały przez przedsiębiorcę (por. wyrok NSA z dnia 15 maja 2008 r., sygn. akt II GSK 156/08; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 3 marca 2016 r., sygn. akt III SA/Po 1278/15; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 maja 2016 r., sygn. akt II SA/GL 69/16 - dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl//). Zatem każda zmiana danych dotyczących konkretnego pojazdu stanowi zdarzenie powodujące powstanie obowiązku, o którym mowa w art. 14 ust. 1 pkt 1 utd. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie okazano licencję nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, do której zostało zgłoszonych 11 pojazdów. Tymczasem z akt sprawy wynika, że 24 listopada 2015 r. Spółka sprzedała pojazd o nr rej. [...], co potwierdza faktura nr [...]. Ponadto w okresie od 29 września do 8 października 2015 r. Spółka wykonywała przewóz drogowy rzeczy pojazdem o nr rej [...], który również nie został zgłoszony do licencji nr [...]. Powyższe oznacza zatem, że przedsiębiorca nie zgłosił zmiany danych w zakresie pojazdu samochodowego o numerach rejestracyjnych [...] oraz [...], zgodnie z art. 8 i art. 14 utd, co skutkować musiało nałożeniem kary finansowej w wysokości 800 zł za naruszenie lp. 1.4 zał. nr 3 do utd. Z tych względów zgodzić należało się z organem odwoławczym, że kara łączna za stwierdzone naruszenia powinna wynosić 29.600 zł, z uwagi na dokonanie przez organ pierwszej instancji błędnej kwalifikacji naruszenia z lp. 6.2.1. Odnośnie opisanych wyżej naruszeń, zdaniem Sądu, trafnie uznał organ odwoławczy, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje podstaw do zastosowania art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 utd. Zgodnie z pierwszą ze wskazanych regulacji, nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: rozporządzenia Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3820/85, rozporządzenia Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Stosownie zaś do art. 92c ust. 1 utd, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Przytoczone regulacje stanowią wyjątek od generalnej zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego (art. 92a ust. 1 utd), a wystąpienie określonych w nich przesłanek powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu. Zauważyć należy, iż w toku postępowania szczególnie mocno akcentowała Spółka brak wpływu na naruszenia spowodowane przez kierowcę A. G., R. F. i M. J. z uwagi na porzucenie pracy przez kierowcę A. G. (10 października 2015 r.) i M. J. (4 sierpnia 2015 r.) oraz brak stawienia się do pracy przez R. F. w dniu 27 lipca 2015 r. i ostatecznie niepodjęcie dalszego zatrudnienia przez tego kierowcę w firmie skarżącej. Podkreślić w tym miejscu należy, że obowiązkiem przedsiębiorcy jest organizacja pracy kierowców w taki sposób, aby mogli przestrzegać obowiązujących przepisów (art. 10 ust. 2 rozporządzenia Nr 561/2006). Rejestrowanie rzeczywistej aktywności kierowcy jest podstawowym i zamierzonym celem regulacji prawnych dotyczących czasu pracy kierowców, gdyż czas pracy kierowców i okresy przerw w kierowaniu pojazdem mają bardzo istotne znaczenie dla pozostałych uczestników ruchu drogowego. To na podmiocie wykonującym przewozy ciąży obowiązek przedstawienia dowodów zapewnienia właściwej organizacji i dyscypliny pracy, umożliwiającej przestrzeganie przez kierowców przepisów obu rozporządzeń oraz prawidłowych zasad wynagradzania. Ponadto przedsiębiorca ma obowiązek nadzorowania kierowców w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń obowiązujących przepisów o czasie pracy. Brak stosowania przez przedsiębiorcę właściwych rozwiązań obciąża pracodawcę, który powinien wykazać się dbałością o osiągnięcie zamierzonego celu prowadzonej działalności. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest takie zorganizowanie pracy kierowców, aby transport drogowy wykonywany był zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa W ocenie Sądu, skarżąca nie udowodniła, że stosowała właściwą organizację i dyscyplinę pracy, zapewniając przestrzeganie przez kierowców przepisów prawa, a także nie wykazała, że stwierdzone naruszenia mają charakter incydentalny i są zawinione wyłącznie przez kierowców. Materiał dokumentacyjny sprawy dowodzi, że w wyniku braku odpowiedniej organizacji pracy doszło do naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku. Liczne naruszenia w tym zakresie świadczą co najmniej o braku odpowiedniego przeszkolenia kierowców i braku dostatecznej weryfikacji ich działań, czyli o niezapewnieniu przez przedsiębiorcę właściwego i skutecznego nadzoru nad zatrudnionymi pracownikami. Zdaniem Sądu, Spółka nie udowodniła również, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia prawa przez kierowców pojazdu lub że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń bądź okoliczności, których nie mogła przewidzieć. W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że wskazane w art. 92c ust. 1 utd przesłanki odnoszą się do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy nie był w stanie racjonalnie przewidzieć, przy zachowaniu należytej staranności i przezorności, a nie do zachowania przedsiębiorcy, jego działań lub działań osób, którymi się posługuje przy prowadzeniu działalności, jak i organizacji pracy przedsiębiorstwa. Wymienić można np. sytuacje spowodowane siłą wyższą lub działaniem osób trzecich, za których winę przedsiębiorca nie może odpowiadać, zdarzenia nieoczekiwane i nadzwyczajne. Nie wystarczy więc wykazanie braku winy, lecz wymagane jest również pozytywne udowodnienie przez przedsiębiorcę, że podjął wszystkie niezbędne środki w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa. Takich dowodów odnośnie przesłanek z art. 92b i art. 92c utd strona nie przedstawiła, zaś za niewystarczające należy uznać jedynie ogólne twierdzenia o braku wpływu na powstanie naruszenia oraz o zapewnieniu właściwej organizacji i dyscypliny pracy, a także prawidłowych zasad wynagradzania. Jak słusznie akcentował organ odwoławczy, usprawiedliwienie zarzucanego naruszenia nie może stanowić okoliczność porzucenia pracy przez trzech kierowców skarżącej. Wbrew zarzutom skargi, powyższe skutkowało koniecznością obciążenia Spółki odpowiedzialnością finansową za ujawnione naruszenia. Odnosząc się do zarzutu Spółki w zakresie naruszenia art. 77, 80, 86 K.p.a., poprzez nieprzesłuchanie w toku postępowania administracyjnego świadków: A. G., R. F. i M. J. na okoliczność potwierdzenia porzucenia przez ww. pracy, wskazać należy, iż analiza wyżej przywołanych unormowań prawa wspólnotowego oraz wewnętrznego prowadzi do wniosku, że to przedsiębiorca zobligowany został do przedstawienia uprawnionym do kontroli organom stosownych dokumentów, w szczególności wykresówek za wszystkie dni, kiedy kierowca był zatrudniony przez przedsiębiorstwo. Odstępstwem od tego obowiązku jest przedstawienie zaświadczenia, o którym mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców (por. Wyrok NSA z 14 lipca 2010 r., sygn. akt II GSK 679/09, dostępny na ww. stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jedynym zatem dowodem w przedmiotowej sprawie stanowiącym podstawę dla ustaleń odstąpienia od obowiązku okazania wykresówek za wszystkie dni, kiedy kierowcy byli zatrudnieni przez przedsiębiorcę, było zatem przedstawienie zaświadczenia, o którym mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców. Ponieważ możliwość wykazania nieprowadzenia przez kierowcę pojazdu, a tym samym usprawiedliwiającym fakt nieposiadania wykresówki podczas kontroli, może być potwierdzona jedynie ww. dokumentem, bezprzedmiotowe było zawarte w odwołaniu żądanie przesłuchania zawnioskowanych świadków. Przeprowadzenie przez organ obu instancji takiego dowodu, o co wnosiła skarżąca, naruszałoby dyspozycje art. 75 K.p.a. Podstawy faktycznej do zastosowania odstępstwa od obowiązku przedstawienia uprawnionym do kontroli organom stosownych dokumentów, w szczególności wykresówek za wszystkie dni, kiedy kierowca był zatrudniony przez przedsiębiorstwo, nie można udowadniać dowodem z przesłuchania świadków, a zatem organy nie naruszyły prawa poprzez zaniechanie przeprowadzenia takiego dowodu w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją. Nadto zwrócić należy uwagę, że interpretacja przepisów nakładających na pracodawcę obowiązek przechowywania zapisów urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku - powoduje, że w sposób analogiczny do kontroli na drodze, przedsiębiorca może przedstawić dowody (zaświadczenia) świadczące o przyczynie nieokazania wykresówek, które co do zasady każdy przedsiębiorca zobowiązany jest przechowywać przez okres co najmniej roku od dnia ich użycia. W tej sytuacji oczywistym jest, że przedsiębiorca w toku kontroli w siedzibie swej firmy, zobowiązany jest do okazania na żądanie upoważnionego funkcjonariusza inspekcji wszelkich dokumentów, w tym wykresówek lub zaświadczeń potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu w kontrolowanym okresie. Uwzględniając powiedziane dotąd, Sąd stwierdził, że zgromadzony przez organy materiał dowodowy potwierdzał wystąpienie wymienionych w decyzjach naruszeń, a kara pieniężna z tego tytułu w wysokości 20.000 zł została nałożona zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, przy zastosowaniu ograniczenia wynikającego z art. 92a ust. 3 pkt 2 utd. Ponadto w sprawie nie wystąpiły ustawowe przesłanki uzasadniające zwolnienie skarżącej z odpowiedzialności za ujawnione naruszenia. W tym stanie rzeczy skargę należało oddalić, na podstawie art. 151 P.p.s.a.