II SA/Op 259/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) Sędzia NSA Jerzy Krupiński Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w dniu 22 września 2015 r. na rozprawie sprawy ze skargi A z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 26 lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy terenu postanawia odrzucić skargę. Wnioskiem z dnia 27 sierpnia 2014 r. A, powołując się na art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647, z późn. zm.- zwanej dalej ustawa lub upzp), zwróciło się do Burmistrza Dobrodzienia o zawieszenie postępowania administracyjnego - do dnia 10 stycznia 2015 r. - w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie fermy norek o maksymalnej obsadzie do 38 DJP w miejscowości [...], przy ul. [...] na działkach nr a, b, c i d w gminie [...]. Podniosło, że dla terenu, na którym ma być realizowana przedmiotowa inwestycja, wskazane jest uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co pozwoli na optymalne określenie uwarunkowań planistycznych dla realizacji fermy norek, jak również będzie poprzedzone sporządzeniem prognozy oddziaływania na środowisko dla miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe umożliwi nadto wyczerpująco określić zasady wynikające z takich zagadnień jak: ochrona środowiska, ład przestrzenny z uwzględnieniem zasad obowiązujących w aktualnym studium uwarunkowań zagospodarowania miasta i gminy [...]. W wyniku rozpoznania wniosku, postanowieniem z dnia 7 listopada 2014 r., znak [...], Burmistrz Dobrodzienia, działając na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.- zwanej dalej K.p.a.) i w związku z art. 62 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwołał się do treści art. 14 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, po czym wyjaśnił, że w celu ustalenia przeznaczenia terenów oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wniosek A został przeanalizowany na sesjach Rady Miejskiej w dniu 11 września 2014 r., a następnie w dniu października 2014 r., gdzie po dogłębnej analizie radni postanowili nie podejmować inicjatywy uchwałodawczej w celu przystąpienia do opracowania planu miejscowego. Uznano bowiem, że procedura planistyczna trwa ponad 9 miesięcy i nie jest możliwe uchwalenie planu do 15 stycznia 2015 r., zatem zawieszanie postępowania mija się z celem. W postanowieniu strona została pouczona o możliwości wniesienia zażalenia za pośrednictwem Burmistrza Dobrodzienia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu. W odwołaniu A domagało się uchylenia ww. postanowienia Burmistrza Miasta Dobrodzienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Akcentowało, że w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji rażąco naruszył spoczywający na nim obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu i informowania o podejmowanych czynnościach w sprawie wniosku z dnia 27 sierpnia 2014 r. Stało się tak, ponieważ A nie zostało w odpowiednim terminie poinformowane o przeprowadzeniu debaty na sesjach Rady Miejskiej w Dobrodzieniu, do których, w ramach podjęcia czynności wyjaśniających, doprowadził organ pierwszej instancji. Tym samym A zostało pozbawione możliwości przedstawienia wyczerpująco swoich racji w omawianej sprawie, zebranym na posiedzeniach radnym. Powyższe, zdaniem odwołującego się A, mogło mieć wpływ na zajęte przez Radę stanowisko - na które, jako jedyny argument uzasadnienia faktycznego wydanej odmowy - powołał się organ pierwszej instancji. Wskazało nadto, że na skutek odbytych w mieście i gminie Dobrodzień w dniu 16 listopada 2014 r. wyborów samorządowych - od drugiej połowy tego miesiąca - nastąpią zapewne zmiany personalne w składzie omawianego organu władzy samorządowej - przez co stanowisko Rady Miejskiej poprzedniej kadencji może być już nie aktualne w trakcie prowadzonego przez SKO w Opolu postępowania odwoławczego w omawianej sprawie. Wskazało także, że organ pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z dnia 7 listopada 2014 r., wymienił literalnie podane we wniosku A przesłanki na rzecz zawieszenia postępowania - jednak odstąpił od własnego ustosunkowania się do nich i nie przedstawił własnego stanowiska. Powyższe doprowadziło do tego, że Burmistrz Miasta Dobrodzienia przy wydawaniu postanowienia oparł się wyłącznie na stanowisku Rady Miejskiej - chociaż, ani z przepisów K.p.a., ani też z treści ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie wynika, aby samorząd gminny miał uprawnienia do wydawania opinii w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym (typu "wpadkowego") w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o zawieszenie prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, po rozpoznaniu odwołania w dniu 26 lutego 2015 r. wydało postanowienie nr [...], które utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium przestawiło stan faktyczny sprawy, po czym dokonując analizy treści art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdziło, że zawieszenie postępowania w trybie, o którym mowa w art. 62 ust. 1 ustawy, umożliwia organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, zawieszenie postępowania z urzędu bez dodatkowych wymogów co do przesłanek zawieszenia. Uprawnienie to wiąże się z tzw. władztwem planistycznym (uchwalaniem miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego) zastrzeżonym dla organów stanowiących gminy i przyjęciem przez ustawodawcę, że plan miejscowy jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni. Konstrukcja prawna przepisu art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie daje jednak podstaw do przyznania organowi administracji publicznej nieograniczonej swobody w decydowaniu o wstrzymaniu postępowania zainicjowanego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Organ może bowiem zawiesić toczącą się przed nim procedurę na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy, przy czym bieg owego terminu liczyć należy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy, Kolegium wskazało, że okolicznością bezsporną w sprawie jest fakt złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy przez pełnomocnika inwestora w dniu 31 marca 2014 r. oraz jego późniejsza modyfikacja w dniu 11 kwietnia 2014 r. i uzupełnienie. Podkreśliło, że strona ma prawo kształtować treść podania według swojego uznania i dokonywać w nim zmian co do zakresu żądania w każdym stanie sprawy — do czasu wydania przez organ decyzji (postanowienia) rozstrzygającego sprawę. W związku z powyższym Kolegium stwierdziło, że postępowanie w przedmiotowej sprawie, na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy można byłoby zawiesić na czas nie dłuższy niż do 31 grudnia 2014 r. Wniosek A o zawieszeniu toczącego się postępowania (wszczętego wnioskiem złożonym 31 marca 2014 r.) wpłynął do organu pierwszej instancji 3 września 2014 r. W sytuacji, gdy w Urzędzie Miejskim w Dobrodzieniu nie trwały żadne prace planistyczne zmierzające do uchwalenia planu miejscowego na obszarze wnioskowanej inwestycji, to uznać należało, że gdyby nawet Burmistrz Dobrodzienia niezwłocznie zawiesił postępowanie, a Rada Miejska w Dobrodzieniu niezwłocznie podjęła uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia takiego planu, to i tak brak było realnych możliwości uchwalenia tego planu do końca terminu zawieszenia postępowania. Po upływie zaś tego terminu organ pierwszej instancji, na zasadzie określonej w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy musiałby podjąć zawieszone postępowanie i wydać decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy (pozytywną lub negatywną). W świetle tych okoliczności odmowę zawieszenia postępowania, z przyczyny niecelowości takiego zawieszenia, Kolegium uznało za uzasadnioną. Dodatkowo organ podał, że ww. przepis ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie rodzi dla organu obowiązku zawieszenia postępowania i skorzystanie z tej możliwości zależy wyłącznie od uznania organu. Odnosząc się do zarzutów zażalenia zespół orzekający wyjaśnił, że zasięganie opinii Rady Miejskiej, co do możliwości sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego, ma charakter uzgodnień wewnętrznych niezbędnych dla wyjaśnienia pewnych kwestii w sprawie. Postępowanie takie nie jest regulowane przepisami art. 106 K.p.a., mającymi zastosowanie w przypadku obowiązku uzyskania nakazanego prawem stanowiska innego organu, brak zatem poinformowania strony o zwróceniu się do Rady Miejskiej o rozważenie możliwości sporządzenia planu miejscowego lub o terminie debaty w tej sprawie, nie stanowi naruszenia art. 106 K.p.a., jak też art. 10 § 1 K.p.a., które miałoby wpływ na rozstrzygnięcie. Rada gminy nie ma wpływu na zawieszenie postępowania, a wójt, burmistrz lub prezydent miasta nie ma możliwości zobligowania rady gminy do wydania uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu. Kolegium zauważyło również, że organ pierwszej instancji nieprawidłowo kierował korespondencję do B s.c. w [...], gdyż zgodnie z materiałami sprawy inwestorem przedmiotowej inwestycji jest M. U., działający przez pełnomocnika S. S. Ponadto organ pierwszej instancji winien też uzupełnić akta sprawy o dane z rejestru gruntów potwierdzające, że W. i Z. W. są właścicielami (użytkownikami wieczystymi) działki nr e w [...] oraz o wskazanie zweryfikowanego zasięgu obszaru oddziaływania przedmiotowej fermy norek. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie A wniosło o uchylenie zaskarżanego postanowienia organu odwoławczego w całości oraz zasadzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciło wydanie bez podstawy prawnej, błędnym zastosowaniu art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz brak zastosowania art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. w związku z art. 144 K.p.a. i art. 105 § 1 K.p.a., gdyż postępowanie odwoławcze, zdaniem skarżącego, podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu skargi A podniosło, że "postępowanie odwoławcze w przedmiotowej sprawie podlegało umorzeniu", gdyż w sprawie zaistniały okoliczności faktyczne uzasadniające podjęcie takiego rozstrzygnięcia. W tym zakresie wyjaśniło, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy zostało wszczęte na żądanie inwestora w dniu 31 marca 2014 r., a koniec terminu do zawieszenia postępowania wnioskowanego przez A upływał w dniu 31 grudnia 2014 r. Wobec powyższego, skoro SKO w Opolu w dniu 26 lutego 2015 r., orzekło co do istoty sprawy w przedmiocie zasadności wniosku o zawieszenie postępowania, to takie postępowanie jako bezprzedmiotowe podlegało umorzeniu na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 144 K.p.a. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy, podtrzymując stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi. Jednocześnie, odnosząc się do zarzutu bezprzedmiotowości postępowania Kolegium wyjaśniło, że skoro na postanowienie organu pierwszej instancji zostało wniesione zażalenie to organ odwoławczy zobowiązany był rozstrzygnąć sprawę przez wydanie postanowienia. Na rozprawie sądowej uczestnik postępowania – Z. W., zgodził się ze stanowiskiem prezentowanym przez skarżące A. Podkreślił, że gmina jest bezradna wobec inwestora, który działa na pograniczu prawa i chce ulokować inwestycję w zwartej enklawie śródleśnej. Dodał, że sprawa o ustalenie warunków zabudowy dla fermy zwierząt futerkowych cały czas się toczy i nie została jeszcze zakończona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Na wstępie wskazać należy, że merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych, poddanych kognicji tego Sądu jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wymienione w 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.). Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 tej ustawy, kontroli sądowoadministracyjnej podlegają postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Konstrukcja art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. nawiązuje do podziału postanowienia zawartego w art. 123 § 2 K.p.a., zgodnie z którym w toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia, które dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o jej istocie. Skoro mowa jest o toku postępowania, to poza zakresem przytoczonego sformułowania są rozstrzygnięcia kończące postępowanie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym akcentuje się, że "Omawiany podział postanowień nie może być pomijany przy interpretacji i stosowaniu art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. W brzmieniu tego przepisu podkreśla go użycie słowa "albo". Skoro zaś chodzi o alternatywę rozłączną, to jej skutki postrzegać trzeba konsekwentnie. W sytuacji gdy dane postanowienie rozstrzyga jedynie określoną kwestię, wynikającą w toku postępowania (...) i ustawodawca przesądza o braku możliwości jego kwestionowania w drodze odrębnego środka zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, to w tym przypadku nie zachodzi też tym samym możliwość złożenia skargi do sądu administracyjnego. Wykluczone jest, aby rozważając dopuszczalność skargi na postanowienie wydane w toku postępowania przyjmować, że ta dopuszczalność wynika z faktu zaistnienia w danym przypadku toku instancji. Zaistnienie toku instancji nie zmienia bowiem faktu, że postanowienie wydane w toku postępowania nie mogło go kończyć. Zwrot postanowienie kończące postępowanie zarezerwowany jest wyłącznie dla tych postanowień, które rzeczywiście kończą postępowanie (np. stwierdzających niedopuszczalność odwołania), a nie tylko rozstrzyganie określonych kwestii, jakie wynikają z jego toku." (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 444/12 i powołane tam orzecznictwo - dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) www.orzeczenia.nas.gov.pl). Dodatkowo należy zwrócić uwagę na podobieństwo regulacji zawartej w art. 101 § 3 K.p.a. do art. 194 § 1 pkt 3 P.p.s.a. regulującego dopuszczalność zażalenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie którego przedmiotem jest zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że uregulowanie to nie dotyczy postanowień o odmowie zawieszenia postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 15 września 2008 r., sygn. akt II OZ 856/08, ONSAiWSA 2009, Nr 2, poz. 22, postanowienie NSA z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. akt II GZ 301/08, Lex nr 551916, postanowienie NSA z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt II OZ 407/10, LEx nr 663658). Ponadto treść art. 194 § 1 pkt 3 P.p.s.a. zbieżna jest również z art. 394 § 1 pkt 6 K.p.c. Zgodnie z art. 141 § 1 K.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Do dnia 10 kwietnia 2011 r. przepis art. 101 § 3 K.p.a. miał brzmienie: "Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie", w związku z czym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmowano dopuszczalność zażalenia na wszystkie cztery rodzaje postanowień w przedmiocie zawieszenia. W wyniku nowelizacji kodeksu postępowania administracyjnego wprowadzonej ustawą z 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6, poz. 18), która weszła w życie w dniu 11 kwietnia 2011 r., treść art. 101 § 3 K.p.a. uległa zmianie i w obecnym stanie prawnym przepis ten ma następujące brzmienie: "Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie". W świetle nowego brzmienia art. 101 § 3 K.p.a. podzielić zatem należy prezentowane obecnie w orzecznictwie sądów administracyjnych przeważające stanowisko, iż na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego zażalenie nie przysługuje (por. postanowienia NSA: z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 1617/12, z dnia 22 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 1272/15, z dnia 26 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 1580/15, z dnia 31 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 641/15 - dostępne na ww. stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podzielając w całości poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego przytoczone powyżej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uznał skargę złożoną w przedmiotowej sprawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 26 lutego 2015 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Dobrodzienia z dnia 7 listopada 2014 r. odmawiające zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie fermy norek o maksymalnej obsadzie do 38 DJP w miejscowości [...], przy ul. [...], na działkach nr a, b, c i d w gminie [...], za niedopuszczalną. Zaskarżone postanowienie nie należy bowiem do żadnej z kategorii postanowień opisanych w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., albowiem ani nie rozstrzyga o istocie sprawy, ani nie kończy postępowania. Nie służy na nie również zażalenie. W myśl art. 194 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania. Na tle tego przepisu nie ma wątpliwości, że zażalenie dopuszczalne jest jedynie na postanowienia wstrzymujące tok postępowania, tj. na postanowienie o zawieszeniu i na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Pozostałe dwa rodzaje postanowień "w przedmiocie" czy też "w sprawie" zawieszenia", tj. postanowienie odmawiające zawieszenia i postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania nie są zaskarżalne. Przyjęte w Kodeksie postępowania administracyjnego po 10 kwietnia 2011 r. analogiczne rozwiązanie kwestii zaskarżalności postanowień w przedmiocie (w sprawie) zawieszenia uzasadnia podobną jego wykładnię. Jedynie na marginesie powyższych rozważań zauważyć należy, że z treści postanowienia z dnia 7 listopada 2014 r. wynika, że Burmistrz Dobrodzienia błędnie pouczył skarżące A, że od postanowienia tego służy stronie zażalenie do organu wyższego stopnia. Również błędne pouczenie – o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - zawarte zostało w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 26 lutego 2015 r. Fakty te nie mogą jednak mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, nie mogą bowiem dać stronie specjalnych uprawnień naruszających ustalone prawem zasady postępowania. Reasumując - Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania zażalenie nie przysługuje, a zatem skarga dotycząca tego postanowienia podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Jak przy tym wykazano powyżej, na rozstrzygnięcie to nie ma wpływu proceduralna wadliwość postanowienia organu drugiej instancji, który w rozpatrywanej sprawie powinien był stwierdzić niedopuszczalność wniesionego zażalenia (art. 134 K.p.a.). Ustawodawca wykluczył bowiem tę kategorię postanowień spod kontroli sądu administracyjnego, kierując się ich incydentalnym charakterem i możliwością oceny ich prawidłowości w ramach kontroli ostatecznego rozstrzygnięcia. Wyjaśnić również należy skarżącemu A, że merytoryczne rozstrzygnięcie ich zarzutów dotyczących przedmiotowego postanowienia powinno nastąpić w trybie odwoławczym od decyzji organu pierwszej instancji, a następnie w ramach skargi do sądu na decyzję organu drugiej instancji, oczywiście w sytuacji gdy będzie to decyzja nieodpowiadająca ich oczekiwaniom. Zgodnie bowiem z art. 142 K.p.a., postanowienie, na które nie służy zażalenie, może zostać zaskarżone w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie przed organem pierwszej instancji w niniejszej sprawie. Za takim rozumieniem przepisu przemawia także art. 12 K.p.a. konstruujący zasadę szybkości postępowania. Powyższe okoliczności przemawiały za stwierdzeniem, że na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania nie przysługuje zażalenie, dlatego skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.