II SA/Op 29/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Jeżewska (spr.) Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 marca 2011 r. sprawy ze skargi B. M. na informację Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie dofinansowania projektu "Program operacyjny kapitał ludzki" 1) stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia Dyrektorowi Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Opolu, 2) zasądza od Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Opolu na rzecz skarżącego B. M. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 26 kwietnia 2010 r. przedsiębiorca B. M. złożył wniosek aplikacyjny do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Opolu w ramach konkursu nr [...] na projekty realizowane w ramach Priorytetu VIII Regionalne kadry gospodarki, Działanie 8.1 Rozwój pracowników i przedsiębiorstw w regionie, Poddziałania 8.1.2 Wsparcie procesów adaptacyjnych i modernizacyjnych w regionie" Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki 2007 - 2013. Wniosek został zarejestrowany pod numerem kancelaryjnym [...] i uzyskał numer rejestracyjny wniosku [...]. Zgodnie z danymi opublikowanymi na stronie internetowej (http://www.pokl.opole.pl) proces kontroli wniosków aplikacyjnych odbywał się na podstawie aktów prawnych i dokumentów takich jak: - Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 227, poz. 1658 z późn. zm.). - Program Operacyjny Kapitał Ludzki zatwierdzony decyzją Komisji Europejskiej nr K (2007) 4547 z dnia 28 września 2007 r., zmienioną decyzją z dnia 21 sierpnia 2009 r. nr K(2009)6607. - Szczegółowy Opis Priorytetów Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki 2007-2013 zatwierdzony przez Instytucję Zarządzającą PO KL z dnia 1 czerwca 2009 r. - System Realizacji Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki 2007-2013 zatwierdzony przez Instytucję Zarządzającą w dniu 10 września 2007 r. (z późn. zm.), tj. Zasady dokonywania wyboru projektów w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki z dnia 1 stycznia 2010 r. W dniu 19 maja 2010 r. B. M. otrzymał pismo o numerze [...] informujące, że przedmiotowy wniosek został odrzucony z powodu uchybień formalnych. Po rozpatrzeniu protestu skarżącego od oceny formalnej, w dniu 6 lipca 2010 r. B. M. otrzymał pismo z dnia 29 czerwca 2010 r., nr [...] od Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Opolu zawierające informację, że wniosek, po ponownej ocenie przeszedł pozytywnie procedurę weryfikacji formalnej i został przekazany do oceny merytorycznej. Powyższe pismo zawierało także informację, że wniosek zarejestrowano w Krajowym Systemie Informatycznym (KSI) pod numerem [...]. Następnie w dniu 11 sierpnia 2010 r. skarżący otrzymał pismo z dnia 3 sierpnia 2010 r., nr [...] , od Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Opolu, które zawierało informację, że wniosek jest niezgodny z jednym z kryteriów horyzontalnych, albowiem nie spełnił standardu minimum w części A karty oceny merytorycznej oceny projektu. Jednocześnie do ww. pisma załączono karty oceny merytorycznej w części B z punktacją 38 i 37 pkt. Na złożony wniosek, w dniu 30 sierpnia 2010 r. B. M. otrzymał od Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Opolu potwierdzone za zgodność karty oceny formalnej projektu z dnia 12 maja 2010 r. oraz z dnia 29 czerwca 2010 r. Skarżący w dniu 30 sierpnia 2010 r. złożył protest od wyników oceny merytorycznej projektu ( pismo nr [...] z dnia 25 sierpnia 2010 r.). Wojewódzki Urząd Pracy w Opolu pismem z dnia 29 września 2010 r. poinformował skarżącego, że protest został rozpatrzony pozytywnie. Dodatkowo Instytucja Organizująca Konkurs zamieściła informację, że IP2 (Instytucja Pośrednicząca II stopnia) odniosła się tylko do części A karty oceny merytorycznej, gdyż o odrzuceniu projektu przesądziła negatywna ocena w tym właśnie obszarze. Pismo zawierało również informację, że IOK uwzględniła protest i skierowała wniosek do ponownej oceny. Po ponownej ocenie merytorycznej, Instytucja Organizująca Konkurs pismem z dnia 27 października 2010 r. powiadomiła skarżącego, że przedmiotowy wniosek otrzymał 61,5 punktu na 100 możliwych. Komisja Oceny Projektów odrzuciła wniosek z uwagi na nieuzyskanie przez projekt w karcie oceny merytorycznej w punkcie 3.1 i 3.4 minimum 60 % punktów. Wobec tego w dniu 16 listopada 2010 r. B. M. złożył protest od tak przeprowadzonej oceny merytorycznej w części B karty oceny merytorycznej. W dniu 21 grudnia 2010 r. B. M. otrzymał pismo Instytucji Organizującej Konkurs z dnia [...], nr [...], informujące, że protest (z dnia 16 listopada 2010 r.) złożony 23 listopada 2010 r. IP2 pozostawiła bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu Instytucja Pośrednicząca stwierdziła, że zgodnie z Zasadami wyboru projektów w ramach POKL, od wyników ponownie przeprowadzonej oceny merytorycznej projektu (w efekcie uwzględnienia protestu) projektodawcy nie przysługuje dodatkowo żaden środek odwoławczy przewidziany w Systemie Realizacji POKL i w ustawie z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Na powyższą informację Instytucji Pośredniczącej II stopnia z dnia [...], nr [...], doręczoną skarżącemu w dniu 21 grudnia 2010 r., pozostawiającą bez rozpoznania protest z dnia 16 listopada 2010 r. oraz na akt z dnia 25 października 2010 r., nr [...], zawierający negatywną ocenę wniosku o dofinansowanie projektu [...], B. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Omówionej Informacji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Opolu pozostawiającej bez rozpoznania protest z dnia 16 listopada 2010 r. zarzucił naruszenie art. 30 b ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712), nakazującego, aby system realizacji projektu operacyjnego uwzględnił co najmniej jeden środek odwoławczy przysługujący wnioskodawcy w trakcie ubiegania się o dofinansowanie oraz art. 87 ust. 1 Konstytucji, poprzez odmowę przyznania środka odwoławczego w Programie Operacyjnym, który nie mieści się w konstytucyjnym katalogu źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Aktowi z dnia 25 października 2010 r. w sprawie negatywnej oceny wniosku zarzucił naruszenie procedury odwoławczej, zawartej w "Zasadach dokonywania wyboru projektów w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki 2007 – 2013 r.", rozdział 6 Wybór projektów (Procedura Konkursowa], poprzez brak odniesienia się Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Opolu do wszystkich zarzutów stawianych przez skarżącego zawartych we wszystkich protestach, a mających znaczenie dla ostatniego protestu z dnia 16 listopada 2010 r. Wskazał także na błędy w dokonanej ocenie merytorycznej, znajdującej się w części B karty, polegające na naruszeniu "Zasad dokonywania wyboru projektów w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki 2007 - 2013" - podrozdział 6.4., oraz na naruszeniu art. 31 ust.1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zakresie punktów 3.1 i 3.4 zaskarżonego aktu, poprzez nierespektowanie zasady rzetelności oceny wniosku i sformułowanie nieprawdziwych oraz nieprawidłowych zarzutów do wniosku. Wobec tego, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych aktów i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwy organ, gdyż opisane akty naruszają prawo. W uzasadnieniu skargi, odnosząc się do stanowiska Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Opolu zawartego w informacji pozostawiającej protest bez rozpatrzenia wskazał, że ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, zezwalając na kreowanie systemu środków odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w trakcie naboru projektów, stwierdza tylko i wyłącznie, iż w ramach systemu realizacji programów operacyjnych powinien wystąpić co najmniej jeden środek odwoławczy. Zdaniem skarżącego, ustawodawca wprost rozstrzyga, w art. 30 b ust. 2 ww. ustawy, w sposób imperatywny, że System realizacji programu operacyjnego musi uwzględniać co najmniej jeden środek odwoławczy przysługujący wnioskodawcy w trakcie ubiegania się o dofinansowanie. Ustawodawca mówiąc o "ocenie" nie rozróżnia oceny pierwotnej, od oceny dokonanej po uwzględnieniu protestu, czy też dokonanej na skutek ponownego rozpoznania sprawy w wyniku wyroku sądu administracyjnego. Dalej wywiódł, że skoro zatem ustawodawca nie rozróżnia tych sytuacji, to nie jest rolą organu publicznego ukształtowanie procedury odwoławczej w ten sposób, iż w wyniku pierwotnej oceny służą środki odwoławcze i skarga do sądu, zaś od powtórnej oceny takie środki nie przysługują. Zdaniem skarżącego, od każdej oceny powinien przysługiwać środek odwoławczy i skarga do sądu administracyjnego. Podkreślił, że ustawa mówi o przynajmniej jedynym środku odwoławczym, a nie składanym jednokrotnie. W świetle tej argumentacji, w ocenie skarżącego, stwierdzenie zawarte w "Zasadach dokonywania wyboru projektów w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki" (w wersji na dzień 1 stycznia 2010 r.), zgodnie z którym "bez rozpatrzenia pozostawia się również protest, który został wniesiony od wyników oceny powtórnie przeprowadzonej w wyniku pozytywnego rozstrzygnięcia środka odwoławczego na poziomie Systemu Realizacji PO KL lub uwzględnienia skargi do sądu administracyjnego"(str. 59 Zasad) jest niezgodny z art. 30 b ust. 2 ustawy. Podkreślił również, że pozostawienie protestu bez rozpoznania nie pozwala - według Zasad - na wniesienie odwołania, gdyż przysługuje ono wyłącznie od negatywnego rozpatrzenia protestu (str. 61 Zasad). Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem Instytucji Organizującej Konkurs, że skarżącemu nie przysługują od ponownie dokonanej oceny żadne środki odwoławcze, ani też skarga do sądu administracyjnego. Stwierdził, że przeciwko ukształtowaniu procedury odwoławczej w sposób prezentowany przez instytucję organizującą konkurs, przemawia wykładnia celowościowa, ponieważ jeżeli ustawodawcy zależało na stworzeniu mechanizmu weryfikacji oceny, to ma ona odbywać się również po ponownej ocenie. W innym przypadku ochrona byłaby pozorna, bo po rozstrzygnięciu sądu organ mógłby wydać najbardziej absurdalną ocenę, która i tak nie podlegałaby kontroli. Poza tym, kreowanie środków zaskarżenia w "Programie Operacyjnym Kapitał Ludzki" pozostaje w oczywistej sprzeczności z konstytucyjnymi źródłami powszechnie obowiązującego prawa, bo Konstytucji nie jest znany jako źródło prawa Program Operacyjny (i obowiązujące weń procedury) - ustalane przez organy publiczne. Wobec tego, zdaniem skarżącego, takie kreowanie środków zaskarżenia pozostaje w sprzeczności z Konstytucją. Oznacza to, że sąd administracyjny, który jest związany ustawą, ale nie "Programem operacyjnym" powinien, uwzględniając skargę nakazać nie tylko ponowną ocenę wniosku, ale i rozpoznanie protestu, jako środka odwoławczego przewidzianego ustawą (art. 30b ust. 2), jeżeli ponowna ocena będzie dla wnioskodawcy negatywna. B. M. nadto podał, że gdyby jednak Sąd nie podzielił powyższej argumentacji, wówczas zasadne jest przyjęcie skargi jako opartej na art. art. 52 § 3 i 53 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarżący przedstawił także obszerne stanowisko odnoszące się do merytorycznej oceny projektu dostrzegając, że Instytucja rozpatrująca protest jest związana zakresem protestu i nie może wydać rozstrzygnięcia częściowo pozytywnego lub negatywnego, a taka sytuacja miała miejsce w jego sprawie. Podał także argumentację kwestionującą dokonaną ocenę projektu przez oceniających, wykazując ich bezpodstawność w odniesieniu do kryteriów oceny merytorycznej projektu w części B karty oceny merytorycznej w zakresie wskazania kwestii problemowych, które zostaną rozwiązane (załagodzone) dzięki realizacji projektu; wskazania celu głównego i celów szczegółowych projektu; rezultatów projektu i produktu projektu; rezultatu projektu i produktu projektu oraz opisu sposobu monitorowania (badania, mierzenia) rezultatów i produktów projektu. Skarżący nadto sprecyzował szereg zarzutów dotyczących procedury wyboru projektu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Opolu wniósł o pozostawienie bez rozpatrzenia skargi, a wypadku nieuwzględnienia pierwszego wniosku wniósł o jej oddalenie lub odrzucenie. W uzasadnieniu Dyrektor podniósł, że skarżący w rzeczywistości dąży do uchylenia aktu odrzucającego wniosek o dofinansowanie projektu, a powołanie w skardze aktu z dnia [...] ma na celu wyłącznie "odzyskanie terminu do złożenia skargi". Tymczasem pismo z dnia [...] stanowiło jedynie informację, która została udzielona wnioskodawcy poza procedurą odwoławczą, zatem jej doręczenie nie rodziło skutków proceduralnych w sprawie. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Opolu wskazał, że skarżący, składając w dniu 25 sierpnia 2010 r. protest wyczerpał przysługujący mu, na mocy art. 30b pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, środek odwoławczy w ramach systemu realizacji programu operacyjnego, o czym został poinformowany pismem z dnia 27 października 2010 r. (doręczonym w dniu 3 listopada 2010 r.). Stwierdził, że zgodnie z art. 30c ust. 1 i 2 cyt. ustawy, po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie, skarżący mógł wnieść w tym zakresie skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, lecz prawo do wniesienia tej skargi obwarowane jest 14 dniowym terminem prekluzyjnym. Termin na zaskarżenie informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego - zdaniem Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Opolu - upłynął w dniu 18 listopada 2010 r., a zgodnie z art. 30c ust. 5 pkt 1 cyt. ustawy wniesienie skargi po terminie, skutkuje pozostawieniem jej bez rozpatrzenia. Odnosząc się merytorycznie do treści skargi strona przeciwna stwierdziła, że zarzut skarżącego dotyczący przeprowadzenia przez Wojewódzki Urząd Pracy w Opolu ponownej oceny merytorycznej jego wniosku o dofinansowanie projektu w sposób sprzeczny z obowiązującymi przepisami prawa, jest bezzasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, a kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach enumeratywnie wymienionych w art. 3 § 2 tej ustawy. Z mocy art. 3 § 3 P.p.s.a. sądy orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Taką szczególną ustawą jest ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 227, poz. 1658 ze zm.- zwanej dalej ustawą), z której wynika, że przedmiotem kontroli sądów administracyjnych w sprawach z zakresu dofinansowania projektów wyłonionych w trybie konkursu, jest ocena tych projektów dokonana przez instytucję zarządzającą (pośredniczącą lub wdrażającą). Przepis art. 30c ust. 3 pkt 1 cyt. ustawy precyzujący przedmiot i kryterium tej kontroli stanowi, że sąd może uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Na wstępie stwierdzić należy, że skarga została złożona w terminie, zatem stanowisko Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Opolu kwestionujące ten fakt nie zasługuje na uwzględnienie. Przyjdzie bowiem dostrzec, iż zgodnie z art. 30c ust. 1 ustawy, po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4 ww. ustawy, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie, dokonując analizy przytoczonego przepisu trzeba mieć przede wszystkim na uwadze konieczność zapewnienia skarżącemu ochrony sądowej w sytuacji faktycznego zakończenia postępowania dotyczącego oceny projektu ze względu na pozostawienie bez rozpatrzenia środka odwoławczego. Przez wyczerpanie środków odwoławczych należy zatem rozumieć już samo wniesienie środka odwoławczego, zaś pojęcie negatywnego wyniku procedury odwoławczej obejmuje zarówno ponowną negatywną ocenę projektu, jak i nierozpoznanie środka odwoławczego. Trzeba zaznaczyć, że stanowisko to, które w pełni podziela tut. Sąd, znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego: wyrok z 24 marca 2010 r., sygn. akt II GSK 248/10, wyrok z 10 czerwca 2010 r., sygn. akt II GSK 565/10, (http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Również w literaturze przedmiotu wskazuje się, że choć ustawa milczy co do możliwości złożenia skargi na rozstrzygnięcie podjęte przez instytucję na podstawie art. 30b ust. 5 ustawy, to sytuacja ta nie możne jednak prowadzić do wniosku o braku możliwości zaskarżenia do sądu rozstrzygnięcia o pozostawieniu bez rozpatrzenia środka odwoławczego. Przyjąć należy, że rozstrzygnięcie właściwej instytucji, podjęte w tym zakresie, stanowi swego rodzaju negatywną ocenę procedury odwoławczej. Wnioskodawca w ten sposób uzyskuje informację, że jego środek odwoławczy z różnych przyczyn nie może być rozpoznany i wniosek, który złożył, a który we wstępnym etapie procedury został negatywnie oceniony, jest wyłączony z dalszej procedury. Dlatego też należy dopuścić drogę sądową również w przypadku rozstrzygnięcia instancji o pozostawieniu bez rozpatrzenia środka odwoławczego złożonego w systemie realizacji programu (zob. "Wybrane problemy sądowej kontroli redystrybucji środków unijnych" Marcin Kojło, opubl. Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 4(31)/2010 str. 52). Wobec powyższego w realiach rozpoznawanej sprawy skarżący po złożeniu protestu od negatywnej oceny projektu (odrzucenie wniosku z uwagi na nieuzyskanie przez projekt w karcie oceny merytorycznej w pkt 3.1 i 3.4 min. 60 % punktów ) i otrzymaniu informacji z dnia [...], która została doręczona skarżącemu w dniu 21 grudnia 2010 r., o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia był uprawniony do złożenia skargi do tut. Sądu. Skarżący dochował 14-dniowego terminu do wniesienia skargi (art. 30c ust. 2 ustawy), albowiem skarga nadana została w dniu 4 stycznia 2011 r., tj w ostatnim dniu ww. terminu. Niezasadna jest także argumentacja Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Opolu, iż termin na zaskarżenie informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego upłynął skarżącemu w dniu 18 listopada 2010 r., albowiem uszło uwadze Dyrektora, iż w myśl art. 30b ustawy obowiązkiem właściwej instytucji jest poinformowanie wnioskodawcy na piśmie o wynikach procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, na zasadach określonych w art. 30c. Pouczenie, o którym mowa w art. 30b ust. 4 ustawy "powinno być pełne i zawierać wszystkie informacje dotyczące: terminu do wniesienia skargi, kompletności skargi oraz obowiązku uiszczenia opłaty sądowej, których spełnienie przez wnioskodawcę nie spowoduje pozostawienia skargi bez rozpatrzenia" (tak w postanowieniu NSA z dnia 2 grudnia 2009 r., sygn. akt II GZ 266/09, opubl. LEX 582842). Tymczasem w realiach niniejszej sprawy Komisja Oceny Projektów w dniu 27 października 2010 r. poinformowała skarżącego, że odrzuciła wniosek z powodu nieuzyskania przez projekt w karcie oceny merytorycznej w pkt 3.1 i 3.4 minimum 60% punktów, jednocześnie wskazując, że od wyniku oceny projektu, ponownie przeprowadzonej w efekcie uwzględnienia protestu, nie przysługuje dodatkowo żaden środek odwoławczy przewidziany w Systemie Realizacji Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki 2007-2013. Zatem skarżący został błędnie pouczony o procedurze odwoławczej, lecz błędne pouczenie lub brak pouczenia w tym zakresie, nie wpływa negatywnie na prawo wnioskodawcy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (art. 30d ust. 3 w zw. z art. 30b ust. 1 ustawy). Stwierdzenie w ramach informacji o ocenie projektu o niedopuszczalności środka odwoławczego może być uznane za błędne pouczenie i tym samym otwiera drogę, na podstawie art. 30d ust. 3 ustawy do wniesienia skargi, stąd wywody Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Opolu w tej kwestii uznać trzeba za chybione. Odrzucenie wniosku skarżącego przez Komisję Oceny Projektów jest niewątpliwie negatywną oceną projektu wnioskodawcy, bowiem projekt nie przeszedł pozytywnie wszystkich etapów jego oceny i nie został zakwalifikowany do dofinansowania, co było celem skarżącego przystępującego do procedury konkursowej (art. 30a ust. 1 pkt 1 ustawy). Dodatkowo dostrzec należy, że przedstawione powyżej rozumienie pojęcia "negatywna (pozytywna) ocena projektu" znajduje oparcie w licznych orzeczeniach NSA (por. postanowienia: z dnia 8 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 1232/10, z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt II GSK 847/10, z dnia 24 marca 2010 r. sygn. akt II GSK 248/10, z dnia 10 czerwca 2010 r., sygn. akt II GSK 565/10, z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt II GSK 657/10). Skoro przeprowadzenie przez Komisję Oceny Projektów postępowania w przedmiocie wniosku o dofinansowanie projektu w ramach danego programu nie zakończyło się zakwalifikowaniem projektu do dofinansowania, mamy do czynienia, jak już wyjaśniono, z negatywną oceną projektu w procedurze konkursowej. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu należy stwierdzić, że w sprawie doszło do naruszenia art. 30b ust. 1 i 2 ustawy oraz art. 78 Konstytucji RP, co skutkuje uwzględnieniem skargi. Stosownie do treści art. 30b ust. 1 ustawy w przypadku negatywnej oceny projektu wnioskodawca, po otrzymaniu informacji, o której mowa w art. 30a ust. 3, może wnieść środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego, w terminie, trybie i na warunkach tam określonych. W takim przypadku w pisemnej informacji, o której mowa w art. 30a ust. 3, właściwa instytucja zamieszcza uzasadnienie wyników oceny projektu oraz pouczenie o możliwości wniesienia środka odwoławczego, wraz ze wskazaniem terminu przysługującego na jego wniesienie, sposobie wniesienia oraz właściwej instytucji, do której środek ten należy wnieść. Według ust. 2 cyt przepisu, co należy zaakcentować, system realizacji programu operacyjnego musi uwzględniać co najmniej jeden środek odwoławczy przysługujący wnioskodawcy w trakcie ubiegania się o dofinansowanie. Tym samym dokonane w rozdziale 6.15 nazwanym "Procedura odwoławcza" podrozdziale "Etap przedsądowy procedury odwoławczej" wyłączenie w akcie pt. "Zasady dokonywania wyboru projektów w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki z 1 styczna 2010 r." (zwanym dalej Zasady), według którego m.in. bez rozpoznania pozostaje również protest, który został wniesiony od wyników oceny powtórnie przeprowadzonej w wyniku pozytywnego rozstrzygnięcia środka odwoławczego na poziomie Systemu Realizacji PO KL lub uwzględnienia skargi do sądu administracyjnego, na które powołuje się Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Opolu, należy uznać za sprzeczne z art. 30b ust. 2 ustawy. W ocenie tut. Sądu, uregulowanie zawarte w cyt. wyżej przepisie przyznające wnioskodawcy jedynie możliwość jednokrotnego wniesienia środka odwoławczego w toku całej procedury oceny złożonego przez niego wniosku jest sprzeczne z konstytucyjną zasadą dwuinstancyjności postępowania zawartą w art. 78 Konstytucji RP, zaś wyjątki od tej zasady mogą wynikać tylko z ustawy. "Zasady", w których określono tryb odwoławczy nie mają charakteru ustawy, chociaż niewątpliwie można je zaliczyć do szczególnego źródła prawa administracyjnego, które są skierowane do nieokreślonego indywidualnie kręgu adresatów, określają ich prawa i obowiązki w postępowaniu o dofinansowanie i są dla nich wiążące. W piśmiennictwie i w orzecznictwie sądowym wyrażany jest pogląd, że wymóg z art. 78 Konstytucji RP spełnia środek zaskarżenia, który daje stronie prawo do ponownego, merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu odwoławczym. W cytowanej ustawie przewidziano co najmniej jeden środek odwoławczy i ten środek powinien spełniać wyżej przedstawione wymagania. Przyjdzie zatem zauważyć, że zastosowanie się do postanowień zawartych w "Zasadach" w istocie oznacza, że rozstrzygnięcie instytucji pierwszej instancji, do którego trafia sprawa w związku z uwzględnieniem środka odwoławczego nie podlega żadnej kontroli. Trzeba powtórzyć za skarżącym, że ustawodawca w art. 30b ust. 2 ustawy nie rozróżnia oceny pierwotnej od tej dokonanej na skutek ponownego rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny, czy instytucję wyższego stopnia. W konsekwencji od każdej oceny powinien przysługiwać środek odwoławczy i skarga do sądu administracyjnego. W innym przypadku przyznana ustawą ochrona byłaby pozorna. Powyższe konstatacje prowadzą do wniosku, że przepis art. 30b ust. 2 ustawy należy rozumieć w ten sposób, że system realizacji programu operacyjnego musi uwzględniać co najmniej jeden środek odwoławczy, także wtedy gdy wniosek o dofinansowanie poddany został ponownej ocenie wobec uwzględnienia środka odwoławczego lub skargi do sądu administracyjnego. Tylko bowiem taka wykładnia jest zgodna z art. 78 Konstytucji RP. Natomiast w myśl art. 178 Konstytucji RP sędziowie podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom, zatem sprzeczne uregulowania "Zasad" ze wskazanym powyżej przepisem, w ocenie tut. Sądu, nie mogą znajdować zastosowania w sprawie. W konkluzji stwierdzić należy, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia, pomimo jego wniesienia od negatywnej oceny wniosku, narusza bezwzględnie obowiązujący przepis art. 30 b ust.1 i 2 ustawy. W tym stanie sprawy Instytucja Pośrednicząca II stopnia jest obowiązana odnieść się merytorycznie do wszystkich podniesionych w proteście zarzutów skarżącego. Brak tej oceny uniemożliwia Sądowi merytoryczną ocenę zaskarżonego rozstrzygnięcia, gdyż stanowiłoby to naruszenie kontrolnej funkcji sądownictwa administracyjnego wynikającej z art. 184 Konstytucji RP i art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Sąd nie może bowiem podejmować merytorycznego rozstrzygnięcia w zastępstwie właściwego organu, lecz zgodnie z zapisem art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy obowiązany jest badać, czy ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Skoro w kontrolowanej sprawie Instytucja Pośrednicząca II stopnia uchyliła się od takiej oceny wskutek błędnego uznania, że protest od wyników powtórnie przeprowadzonej oceny merytorycznej projektu, w efekcie uwzględnienia protestu, nie przysługuje, to winna tego dokonać w ponownie przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że ocena spornego projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia w zakresie rozpoznania protestu, na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.