II SA/Op 414/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant Referent stażysta Marta Gajowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2019 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Opolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Opolu z dnia 16 lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (zwaną dalej też: Spółką, stroną, skarżącą) jest decyzja Dyrektora Opolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (zwany dalej też Dyrektorem OOW NFZ) z dnia 16 lipca 2018 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia 25 czerwca 2018 r., nr [...], oddalającą odwołanie ww. Spółki od rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej nr [...]. Wniesienie skargi nastąpiło w następującym stanie faktycznym: Dyrektor Opolskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ ogłosił postępowanie w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej nr [...], w rodzaju: ambulatoryjna opieka specjalistyczna, w zakresie: badania [...] ([...]) - na okres od 1 lipca 2018 r. do 30 czerwca 2023 r. Na ogłoszone postępowanie konkursowe wpłynęły oferty B sp. z o. o. w [...] i A Sp. z o.o. w [...], które zostały ocenione przez Komisję konkursową. W rankingu otwarcia oferty uzyskały ocenę punktową w następujących kryteriach: cena, jakość, kompleksowość, dostępność, ciągłość, inne. Ocena została wyliczona na podstawie informacji zawartych w ofertach, w oparciu o kryteria oceny ofert zamieszczone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1372 z późn. zm.). Po analizie złożonej dokumentacji, wyjaśnieniach, przeprowadzonych weryfikacjach oferentów oraz negocjacjach, Komisja konkursowa sporządziła ranking końcowy, w którym zostały uszeregowane oferty w kolejności wynikającej z łącznej liczby punktów oceny z uwzględnieniem wyników negocjacji i dokonała wyboru oferentów do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej w kolejności zgodnej z pozycją w rankingu. Maksymalna ilości punktów wynosiła 100. W poszczególnych kryteriach ostatecznie obydwu oferentom przyznano następującą punktację: 1) Spółce B: za ofertę cenową 10 pkt, za jakość 16 pkt, za kompleksowość 2 pkt, za dostępność 9 pkt, za ciągłość 23 pkt – co łącznie dało 60 pkt. Spółce A: za ofertę cenową 10 pkt, za jakość 36 pkt, za kompleksowość 2 pkt, za dostępność 9 pkt, za ciągłość 0 pkt – co łącznie dało 57 pkt. Ostatecznie, Komisja konkursowa wybrała ofertę B Sp. z o.o., która zdobyła większą ilość punktów, zarówno łącznie (60 pkt) jak też biorąc pod uwagę kryterium pozacenowe (50). Oferta Spółki A nie została natomiast wybrana z uwagi na to, że do zawarcia umowy przewidziany był tylko jeden podmiot. Ogłoszenie o rozstrzygnięciu konkursu zamieszczono na stronie internetowej Opolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w dniu 4 czerwca 2018 r. Pismem z dnia 8 czerwca 2018 r. Spółka A złożyła odwołanie od rozstrzygnięcia postępowania konkursowego, w którym zarzucając Komisji konkursowej naruszenie zasad postępowania, wskazała na: - błędne uwzględnienie przedłożonych przez B Sp. z o.o. wydruków z ekranu posiadanego urządzenia [...] wraz z informacją o użyteczności tego typu sekwencji ze strony internetowej [...] i czasopisma "[...]" jako potwierdzenia udzielenia pozytywnej odpowiedzi na pytanie ankietowe 1.2.4.2. (funkcjonalne obrazowanie metodą [...] - [...]), podczas gdy wydruki te nie stanowią dokumentów i nie potwierdzają posiadania przez aparat oferenta ocenianej dodatkowo funkcji [...], a w konsekwencji błędne przyznanie temu podmiotowi punktów za nieudokumentowane spełnienie kryterium określonego w punkcie 1.2.4.2. ankiety ofertowej; - brak analiz potwierdzających zapewnienie ciągłości udzielania przez B Sp. z o.o. świadczeń przez cały okres obowiązywania umowy w sytuacji, gdy Dyrektor Opolskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ miał wiedzę, że firma B działalność medyczną - prowadzenie [...], realizuje w nieruchomości stanowiącej własność Powiatu [...], a umowa dzierżawy ma trwać do dna 31 sierpnia 2022 r., a więc nie przez cały czas trwania umowy z NFZ. - brak uzupełnienia przez wybranego oferenta braków formalnych oferty w związku z nieprzedłożeniem dokumentów potwierdzających udzielenie twierdzącej odpowiedzi na pytanie ankietowe, co winno skutkować odrzuceniem oferty; - wybór oferty, która nie była najkorzystniejsza pod względem kryteriów wyboru ofert określonych w art. 148 ust. 1 ustawy; - błędną wykładnię pojęcia kompleksowości, co skutkowało odmową przyznania odwołującemu punktów za spełnienie kryterium kompleksowości i w konsekwencji miało wpływ na ostateczną punktację oferentów w rankingu i na wynik postępowania. Odwołująca wniosła o odrzucenie oferty B Sp. z o.o. i wybór jej oferty. Następnie, w odpowiedzi na wezwanie organu, B Sp. z o. o. przedłożyła tłumaczenia z języka angielskiego na język polski dokumentów załączonych do pisma z dnia 15 maja 2018 r., tj. wydruku ekranu z posiadanego urządzenia w postaci [...] wraz z informacją o użyteczności wykazanych sekwencji, a także fakturę nr [...] z dnia 11 lutego 2016 r. wraz z jej tłumaczeniem. Decyzją z dnia 25 czerwca 2018 r., nr [...], Dyrektor Opolskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ oddalił odwołanie Spółki A uznając, że podniesione zarzuty nie znajdują uzasadnienia w świetle zgromadzonego materiału dowodowego. Organ wskazał, że przedłożone w zakreślonym terminie dokumenty i tłumaczenia potwierdziły spełnienie wymogu posiadania przez wybranego oferenta [...][...] z funkcjonalnością obrazowania metodą [...] - [...]. Kwestia posiadania umowy dzierżawy na cały czas trwania umowy nie dotyczy natomiast kryterium ciągłości. Posiadanie umowy przez cały czas udzielania świadczeń opieki zdrowotnej nie stanowi też warunku podlegającego ocenie, a przepisy obowiązujące w zakresie warunków umów zawieranych z Funduszem nie zabraniają zmiany miejsca prowadzonej działalności. Dalej organ podkreślił, że przeprowadzona analiza materiału dowodowego nie potwierdziła naruszenia art. 148 ustawy o świadczeniach. Wszystkie oferty zostały ocenione według tych samych zasad. Odwołujący nie realizuje natomiast samodzielnej umowy w ramach systemu podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej, gdyż świadczenie usług podwykonawstwa dla C w [...] nie jest tożsame z realizacją takiej umowy. Podniósł też organ, że nie jest też możliwe, aby Spółka B poznała cenę zaproponowaną przez odwołującego, który określił ostateczne stanowisko co do ceny jako drugi. Wskazując, że analiza materiału dowodowego nie potwierdziła, by naruszona została w przedmiotowym postępowaniu zasada równego traktowania oferentów organ stwierdził, że Komisja konkursowa przeprowadziła postępowanie w sposób prawidłowy, z zachowaniem przepisów prawa. Każdemu ze świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zapewniono równe traktowanie, a postępowanie przeprowadzono w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Komisja Konkursowa w sposób obszerny i wyczerpujący porównała oceny ofert poszczególnych oferentów. W zakresie prawem przewidzianym każdemu z oferentów, w wymaganym zakresie, Komisja Konkursowa umożliwiła też złożenie stosownych wyjaśnień i przedstawienia dokumentów zakreślając odpowiedni termin do ich złożenia. Wnioskiem z dnia 29 czerwca 2018 r. Spółka A wystąpiła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podtrzymując zarzuty i wnioski odwołania podkreśliła, że w postępowaniu przed Komisją oferta Spółki B nie została uzupełniona o dokumenty potwierdzające funkcjonalne obrazowanie metodą [...] - [...] i zgodnie z art. 149 ust. 3 ustawy powinna zostać odrzucona. Dokumenty w tym zakresie przedstawione zostały dopiero na etapie postępowania odwoławczego, co potwierdza ich brak w postępowaniu konkursowym i świadczy o nieprawidłowej konwalidacji braku, a tym samym o naruszeniu zasady równego traktowania świadczeniodawców i zasady uczciwej konkurencji. Spółka zaakcentowała również naruszenie zasady uczciwej konkurencji w negocjacjach dotyczących ceny świadczeń, a to w zw. z tym, że wybrany oferent poznał zaproponowaną przez nią cenę i dopiero w wyniku tego zaproponował swoją. Podtrzymała zarzuty co do braku zapewnienia ciągłości udzielania świadczeń przez wybranego oferenta, z uwagi na brak umowy dzierżawy na cały okres świadczenia usług, a także wskazała na naruszenie art. 134 § 1w zw. z art. 5 pkt 2a ustawy o świadczeniach w zw. z art. 32 Konstytucji w związku z przyjęciem preferencji oceny punktowej w kryterium ciągłości, co do 23 punktów dla oferenta realizującego umowę w dniu złożenia oferty, czyli z naruszeniem interesu prawnego strony odwołującej, która nie miała dotychczas zawartej umowy na udzielanie świadczeń zdrowotnych z NFZ. Spółka wskazała, że oferuje świadczenia znacznie wyższej jakości, jak również realizuje umowę podwykonawczą z C w [...] w ramach systemu podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej - w lokalizacji, a zatem spełnia warunek kompleksowości zapewnienia badań i zabiegów, za który winno być przyznane ofercie dodatkowych 12 punktów. Decyzją z dnia 16 lipca 2018 r., nr [...], Dyrektor Opolskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że zarzuty stawiane przez stronę wnioskującą o ponowne rozpatrzenie sprawy stanowią w całości powtórzenie zarzutów stawianych w odwołaniu, a analiza materiału dowodowego nie potwierdziła, by naruszona została w przedmiotowym postępowaniu zasada równego traktowania oferentów. Komisja konkursowa przeprowadziła postępowanie w sposób prawidłowy, z zachowaniem przepisów prawa. W postępowaniu tym w szczególności nie został naruszony art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach, bowiem każdemu ze świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zapewniono równe traktowanie, a postępowanie przeprowadzono w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Wymagania stawiane wobec oferentów były jednakowe i podobnie jak wszelkie wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem, były udostępniane oferentom na takich samych zasadach. Komisja konkursowa, dokonując analizy i oceny zastosowała wobec wszystkich ofert te same wymagane kryteria oceny ofert, bez żadnych wyłączeń na każdym etapie postępowania, a zarzuty formułowane przez wnioskującą stronę nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym i są niezasadne. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów organ stwierdził odpowiednio, że: - przepisy dotyczące prowadzonego postępowania nie określają w jaki sposób należy udokumentować parametry umożliwiające udzielenie odpowiedzi twierdzącej na pytanie ankietowe 1.2.4.2 wobec czego komisja pozostawiła oferentowi inicjatywę w tym przedmiocie, byleby zdołał on udokumentować posiadane parametry w sposób wiarygodny. Spółka B przedstawiła dokumenty w celu wykazania funkcjonalnego obrazowania metodą [...][...], a wizja lokalna przeprowadzona przez komisję konkursową potwierdziła, że w siedzibie wybranego oferenta znajduje się model [...] o wskazanym numerze seryjnym, który według specyfikacji nadesłanej na wezwanie komisji posiada funkcjonalność [...]. W toku postępowania odwoławczego zobowiązano natomiast oferenta do przetłumaczenia na język polski nie nowych dokumentów, lecz już przekazanych wcześniej komisji konkursowej (poza fakturą, która nie była brana pod uwagę); - kwestia posiadania zawartej umowy dzierżawy na cały czas trwania świadczeń może wiązać się z kryterium dostępności, natomiast nie dotyczy ona kryterium ciągłości i nie stanowi warunku podlegającego ocenie; - dokonana w toku postępowania odwoławczego analiza materiału dowodowego nie potwierdziła naruszenia art. 148 ustawy o świadczeniach. Wszystkie oferty złożone w postępowaniu zostały ocenione według tych samych zasad, a ich porównanie w toku postępowania obejmowało w szczególności takie kryteria jak: jakość, kompleksowość, dostępność, ciągłość, inne oraz cenę. Kryterium kompleksowości było oceniane m. in. poprzez odpowiedź na pytanie nr 1.1.2.1 formularza ankietowego - Realizacja umowy: w ramach systemu podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej. Wnioskujący przedstawił dokumenty potwierdzające współpracę ze świadczeniodawcą C w [...], jednakże pytanie to nie odnosi się do umowy podwykonawstwa, a do samodzielnej realizacji umowy w ramach systemu podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej. Świadczenie usług podwykonawstwa dla C w [...] nie jest tożsame z realizacją umowy w ramach systemu PSZ. Udzielenie twierdzącej odpowiedzi na wyżej wymienione pytanie ankietowe było zatem niezgodne z prawdą. Wnioskujący nie posiada bowiem umowy zawartej z NFZ na realizację świadczeń w ramach podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń: - pozbawiony podstaw jest zarzut przeprowadzenia dwukrotnych negocjacji z wybranym oferentem, gdyż jakkolwiek był on dwukrotnie proszony przez Komisję, to w pierwszej kolejności został poproszony o określenie ostatecznej ceny za udzielane świadczenia i stanowisko to było ostateczne, a drugie spotkanie dotyczyło podpisania protokołu końcowego z negocjacji. Nie jest zatem możliwe, aby Spółka B poznała cenę zaproponowaną przez wnioskującego, który określił ostateczne stanowisko co do ceny jako drugi. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził zarzutu jakoby Komisja konkursowa ujawniła cenę zaproponowaną przez drugiego z oferentów; - kwestionowana waga kryterium ciągłości określona w materiałach konkursowych była wnioskującemu oferentowi znana od początku, co potwierdził w złożonym oświadczeniu. Jest to jedno z 6 kryteriów, a sprzeciwu nie budzi kryterium jakości, w którym wnioskujący uzyskał zdecydowanie większą punktację niż Spółka B. W konsekwencji organ nie zgodził się z tym, że w postępowaniu doszło do wybrania gorszej oferty. Stwierdził, że analiza materiału dowodowego nie potwierdziła, aby w przedmiotowym postępowaniu zostały naruszone jego zasady. W szczególności nie został naruszony art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach, bowiem każdemu ze świadczeniodawców zapewniono równe traktowanie, a postępowanie przeprowadzono w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Zasada równego traktowania oferentów przejawia się w stosowaniu takich samych kryteriów do wszystkich oferentów biorących udział w danym postępowaniu. Komisja konkursowa umożliwiła obydwu oferentom złożenie stosownych wyjaśnień i przedstawienie dokumentów, zakreślając odpowiedni termin do ich złożenia. W związku z tym, interes prawny odwołującego nie doznał uszczerbku, o którym mowa w art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach i brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia zarzutów. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu A Sp. z o.o. zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie art. 134 ust. 1 i ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych poprzez jego błędne zastosowanie przejawiające się w wyborze oferty podmiotu, którego przeprowadzona ocena była niepełna, nierzetelna i nieprawidłowa w kontekście zasad jej przeprowadzania określonych w zarządzeniu nr 22/2018/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 14 marca 2018 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: ambulatoryjna opieka specjalistyczna oraz rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 8 lutego 2018 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej, co skutkowało przyznaniem zwiększonej ilości punktów za spełnienie kryteriów, których oceniana oferta nie przedstawiła, w szczególności poprzez: a) błędne uwzględnienie przedłożonych przez Spółkę B wydruków z ekranu [...] wraz z informacją o użyteczności tego typu sekwencji ze strony internetowej [...] i czasopisma "[...]" jako potwierdzenia udzielenia pozytywnej odpowiedzi na pytanie ankietowe 1.2.4.2. (funkcjonalne obrazowanie metodą [...] – [...]), podczas gdy wydruki te nie stanowią dokumentów i nie potwierdzają posiadania przez aparat oferenta ocenianej dodatkowo funkcji [...], a w konsekwencji błędne przyznanie punktów za nieudokumentowanie spełnienia kryterium określonego w punkcie 1.2.4.2. ankiety ofertowej; b) brak analiz potwierdzających zapewnienie ciągłości udzielania przez Spółkę B świadczeń przez cały okres obowiązywania umowy w sytuacji, gdy Spółka ta działalność medyczną - prowadzenie [...] realizuje w nieruchomości stanowiącej własność Powiatu [...], a umowa dzierżawy zawarta jest do dnia 31 sierpnia 2022 r., a więc nie przez cały czas trwania umowy; 2. naruszenie art. 142 ust. 6 pkt 2 ustawy poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i naruszenie zasad i trybu części niejawnej konkursu i negocjacji ceny za udzielane świadczenia opieki zdrowotnej polegających na dwukrotnych negocjacjach z oferentem B Sp. z o.o. i jednokrotnych negocjacjach ze skarżącą, do czego organ przeprowadzający postępowanie konkursowe przyznał się, a czego nie uwzględnił przy rozpoznawaniu zaskarżonej decyzji; 3. naruszenie art. 132 ust 2 ustawy poprzez naruszenie zasad postępowania, w szczególności posługiwanie się przez komisję konkursową, niejawną dla oferentów procedurą konkursu ofert lub rokowań nieprzewidzianą w rozdziale VI ustawy; 4. naruszenie art. 134 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 2a ustawy w zw. z art. 32 Konstytucji przez ich nieprawidłowe zastosowanie, a w konsekwencji przyznanie punktów w kryterium ciągłości tylko i wyłącznie podmiotowi wykonującemu świadczenia opieki zdrowotnej na podstawie obowiązującej jeszcze umowy i uniemożliwienie wykazania spełnienia kryterium konkursowego przez skarżącą, naruszenia zasad negocjacji cenowych, w konsekwencji, których oferta wybrana uzyskała maksymalną liczbę punktów za kryterium ceny, a nadto przyznanie, aż 23 punktów, to jest kilkudziesięciu procent w skali punktacji całego konkursu za kryterium ciągłości, co stanowi naruszenie zasady równego traktowania, zasady uczciwej konkurencji oraz zasady proporcjonalności; 5. naruszenie art. 5 ust. 2 a w zw. z art. 148 pkt 1 w zw. z art. 134 ust. 1 ustawy polegające na ich błędnej wykładni, a w konsekwencji przyjęciu, że punkty za kryterium ciągłości winny być przyznawane tylko podmiotom realizującym obowiązujące jeszcze umowy, podczas gdy kryterium ciągłości nie może być interpretowane jako prawo do przyznawania punktów tylko i wyłącznie tym oferentom, którzy udzielają świadczeń na podstawie wcześniej zawartej umowy z NFZ; 6. naruszenie art. 140 ust. 2 pkt 1 ustawy poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie preferencyjnej oceny punktowej dla oferenta realizującego umowę w dniu złożenia oferty; 7. naruszenie art. 154 ust. 3 i 7 w zw. z art. 134 ust. 1 ustawy polegające na nieuwzględnieniu zarzutów podniesionych w postępowaniu odwoławczym pomimo prowadzenia przez komisję konkursową postępowania z naruszeniem zasady równego traktowania, zasady proporcjonalności i zasady uczciwej konkurencji; 8. naruszenie art. 142 ust. 5 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 5 pkt 2a ustawy w zw. z art. 32 Konstytucji poprzez wybór oferty, która nie była najkorzystniejsza pod względem kryteriów wyboru ofert określonych w art. 148 ust. 1 ustawy; 9. naruszenie art. 152 ustawy poprzez niewłaściwe zastosowanie i naruszenie zasad prowadzenia postępowania odwoławczego; 10. naruszenie art. 154 ust. 1 ustawy w zw. z art. 1 ust. 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji brak rozpatrzenia przez organ całego materiału dowodowego i niezweryfikowanie całego postępowania; 11. naruszenie art. 8 K.p.a. w zw. z naruszeniem zasady bezstronności, równego traktowania i proporcjonalności uczestników postępowania konkursowego polegające na nieodrzuceniu oferty uzupełnionej po terminie, naruszeniu zasady poufności negocjacji ceny, przyznaniu punktów za kryterium ciągłości tylko jednemu podmiotowi, podczas gdy drugiemu podmiotowi uniemożliwiono jego zrealizowanie; 12. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 i art. 84 ustawy K.p.a. 13. naruszenie słusznego interesu skarżącej, która złożyła ofertę korzystniejszą. W odniesieniu do tak sformułowanych zarzutów strona skarżąca przedstawiła obszerną argumentację i kwestionując prawidłowość oceny Komisji konkursowej wniosła o uchylenie obydwu decyzji Dyrektora Opolskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Opolskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wskazał, że brak jest podstaw do stwierdzenia, aby w postępowaniu konkursowym doszło do naruszenia zasady równego traktowania i uczciwej konkurencji, którego konsekwencją byłoby pozbawienie skarżącej możliwości zawarcia umowy z Funduszem, co przemawia za uznaniem, że interes prawny skarżącej w przedmiotowej sprawie nie doznał uszczerbku. Oferta skarżącej została oceniona przez Komisję konkursową w sposób prawidłowy, według jednolitych zasad obowiązujących wszystkich świadczeniodawców biorących udział w tym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność działania organu administracji publicznej, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość procedury. Przeprowadzona przez Sąd, we wskazanym trybie i według wskazanych powyżej zasad, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. Ustalenia organu są prawidłowe, a ocena dokonana na ich podstawie znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym i ma umocowanie w przepisach prawa. Tryb oraz zasady postępowania w sprawie zawierania z NFZ umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej uregulowane zostały w dziale IV ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych ( w niniejszej sprawie Dz. U. z 2017 r. poz. 1938 z późn. zm.) zwanej dalej ustawą. Poza wyjątkiem wskazanym w art. 19 ust. 4 ustawy umowa taka jest podstawą udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przez świadczeniodawcę (art. 132 ust. 1 ustawy) i może być zawarta wyłącznie ze świadczeniodawcą, który został wybrany do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej na zasadach określonych w tym dziale (art. 132 ust. 2 ustawy). W ramach dokonywania takiego wyboru, zgodnie z art. 134 ustawy, Fundusz jest obowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji (ust. 1). Wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej udostępniane są świadczeniodawcom na takich samych zasadach (ust. 2). Z przepisu art. 139 ust. 1 ustawy wynika, że zawieranie przez Fundusz umów, z zastrzeżeniem art. 159 i art. 159a, odbywa się po przeprowadzeniu postępowania w trybie: konkursu ofert albo rokowań. W celu przeprowadzenia takiego postępowania dyrektor oddziału regionalnego wojewódzkiego Funduszu powołuje komisję konkursową (art. 139 ust. 4 ustawy), która na podstawie art. 142 ustawy jest właściwa do przeprowadzenia konkursu ofert. Zgodnie z art. 148 ust. 1 ustawy komisja dokonuje w toku postępowania porównania ofert według kryteriów wyboru ofert: jakości, kompleksowości, dostępności, ciągłości i ceny - udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej. Uwzględnia też szczegółowe kryteria wyboru ofert, określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. poz. 1372 z późn. zm.). Postępowanie w sprawie zawarcie umowy kończy się natomiast z chwilą ogłoszenia przez komisję rozstrzygnięcia postępowania (art. 151 ust. 1 i ust. 5 ustawy). Od rozstrzygnięcia tego, świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przysługują środki odwoławcze i skarga na zasadach określonych w art. 153 i 154 (art. 152 ust. 1 ustawy). Zgodnie jednak z art. 152 ust. 1 ustawy, środki odwoławcze nie przysługują na: wybór trybu postępowania, niedokonanie wyboru świadczeniodawcy i unieważnienie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Uwzględniając tryb postępowania w sprawie wyłonienia świadczeniodawcy zauważyć należy, że rozstrzygnięcie postępowania przez Komisję konkursową nie jest niczym innym, jak wyborem najkorzystniejszej oferty, a całe prowadzone przez komisję postępowanie w sprawie zawarcia umowy ma charakter cywilnoprawny. Nie jest ono postępowaniem administracyjnym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, a "rozstrzygnięcie" komisji nie jest decyzją administracyjną, ani innym aktem o charakterze administracyjnoprawnym. Sprawa o zawarcie umowy o udzielenie świadczenia staje się sprawą administracyjną dopiero z chwilą złożenia przez świadczeniodawcę odwołania od rozstrzygnięcia komisji. Ustawa wyraźnie stanowi bowiem, że po rozpatrzeniu odwołania dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu wydaje decyzję administracyjną (art. 154 ust. 3). Na skutek wniesienia odwołania, postępowanie w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej nie traci jednak cywilnoprawnego charakteru. Odwołanie nie otwiera też drogi do ponownej oceny ofert świadczeniodawców przez organy NFZ. Należy przyjąć, że granice postępowania wszczętego na skutek wniesienia odwołania w trybie art. 154 ust. 1 ustawy wyznacza materialnoprawna norma zawarta w art. 152 ust. 1 tej ustawy. W konsekwencji, w ramach postępowania odwoławczego nie mieści się ponowna ocena złożonych ofert, w tym badanie prawidłowości oceny oferty złożonej przez podmiot konkurujący z podmiotem wnoszącym odwołanie. Organ bada jedynie, czy nie doszło do naruszenia zasad postępowania, które spowodowało uszczerbek w interesie prawnym oferenta. Nie jest natomiast uprawniony do rozstrzygania o trafności merytorycznej oceny ofert złożonych w konkursie. Dokonując w niniejszej sprawie oceny postępowania konkursowego w tak wyznaczonych granicach, Dyrektor Opolskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ zbadał, czy postępowanie konkursowe prowadzone było zgodnie z obowiązującymi zasadami. W ocenie Sądu organ prawidłowo w tym zakresie uznał, że nie doszło do naruszenia zasad postępowania, w tym zasad równego traktowania stron i uczciwej konkurencji. Nie był natomiast, co należy wyraźnie podkreślić, uprawniony do weryfikowania merytorycznej oceny dokonanej przez Komisję konkursową w zakresie kryteriów wyboru ofert i zastosowanej oceny punktowej. Stosownie do zarzutów strony skarżącej podnoszonych w postępowaniu administracyjnym, a następnie także w skardze, wskazać trzeba, że analiza porównawcza oferty strony skarżącej i oferty wybranego świadczeniodawcy dokonana została według tych samych, jednolitych, ustawowych kryteriów wyboru ofert, określonych w art. 148 ust. 1 ustawy (jakości, kompleksowości, dostępności, ciągłości i ceny). Sama skarżąca nie podnosi zresztą, aby zastosowano wobec niej inne niż zastosowane względem drugiego oferenta, kryteria oceny. Zgodnie z art. 142 ust. 6 pkt 2 ustawy z obydwoma oferentami przeprowadzono również negocjacje w zakresie ustalenia ceny świadczeń, co do których także brak jest podstaw do podważenia ich zgodności z zasadami postępowania. Zauważyć przyjdzie, że negocjacje te prowadzone były w trybie niejawnym, a ich wynik został ujawniony w protokole z dnia 23 maja 2018 r. Kwestionując ich prawidłowość strona skarżąca nie wskazała żadnych dowodów, które mogłyby w jakikolwiek sposób potwierdzić, że w tym zakresie naruszono zasadę równości i uczciwej konkurencji. Dowodów takich brak również w dokumentacji z postępowania konkursowego. Zauważyć natomiast trzeba, że przepisy odnoszące się do trybu konkursowego nie regulują sposobu oraz zasad prowadzenia negocjacji. Określony został jedynie ich cel, którym może być ustalenie liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej oraz ustalenie za nie ceny. Z oświadczenia kontrkandydata skarżącej wynika, iż obniżył on cenę jednostkową usług do 0,90 zł co oznacza, że prawidłowo została ona uwzględniona przy ocenie jego oferty. Skoro natomiast skarżąca w swej ofercie zaproponowała taką samą cenę i nie obniżyła jej podczas negocjacji to nie może twierdzić, że fakt wynegocjowania przez organ z drugim oferentem takiej samej ceny narusza zasadę równości. Niewątpliwie bowiem miała możliwość zaproponowania innej ceny, z czego jednak nie skorzystała. Za kryterium ceny, tak jak jej konkurent, który zaproponował taką samą cenę, uzyskała z kolei możliwie największą liczbę punktów. Zaznaczyć trzeba, że uczestnictwo w postępowaniu konkursowym jest procedurą o charakterze konkurencyjno-eliminacyjnym, a fakt, czy oferta danego oferenta będzie konkurencyjna w stosunku do innych uczestników postępowania zależy wyłącznie od jej treści. Konkurs zawsze niesie za sobą element ryzyka i niewiadomej jego rozstrzygnięcia. Rola komisji konkursowej sprowadza się natomiast do oceny ofert i wynegocjowania ze świadczeniodawcami odpowiedniej ceny oraz liczby świadczeń, aby osiągnąć najkorzystniejszy bilans ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia. Wybór ofert odbywa się na zasadach konkurencyjnych, a wynegocjowanie przez komisję niższej ceny z jednym z oferentów nie świadczy o naruszeniu zasad równego traktowania świadczeniodawców i uczciwej konkurencji. Zgodzić się trzeba z tym, że wskazówką do prowadzenia negocjacji z określonym oferentem powinno być to, czy może to prowadzić do zmiany jego pozycji w rankingu, a w sytuacji, gdy oferta osiągnie maksymalną punktację za cenę i w związku z tym kryterium oferent nie jest w stanie osiągnąć wyższej pozycji w rankingu, prowadzenie z nim negocjacji co do ceny jest bezprzedmiotowe. Skoro skarżąca uzyskała za kryterium ceny maksymalną liczbę punktów brak jest podstaw do stwierdzenia, że jej interes prawny w zakresie oceny tego kryterium doznał uszczerbku, w tym na skutek prowadzenia negocjacji co do ceny z drugim świadczeniodawcą. Okoliczność ta nie miała wpływu na pozbawienie skarżącej możliwości zawarcia umowy i brak jest podstaw do ustalenia, że w zakresie prowadzonych negocjacji doszło na naruszenia zasad postępowania. Zdaniem Sądu, na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty dotyczące dokonania nieprawidłowych ustaleń co do spełnienia przez wybranego oferenta – w ramach kryterium jakości, wymogu w zakresie posiadania urządzenia umożliwiającego funkcjonalne obrazowanie metodą [...][...]. Dostrzec należy, że oferent ten nadesłał dokumenty na potwierdzenie spełnienia tego warunku. Skoro natomiast przepisy prawa nie określają w jaki sposób należy udokumentować parametry umożliwiające udzielenie odpowiedzi twierdzącej na pytanie ankietowe 1.2.4.2, Komisja konkursowa mogła dokonać oceny na podstawie przedłożonych dokumentów. Dodatkowo jednak, w wyniku weryfikacji przeprowadzonej u oferenta, w dniu 16 maja 2016 r. potwierdziła, że w jego siedzibie znajduje się odpowiedni model urządzenia. Spełnienie omawianego wymogu zostało potwierdzone także w postępowaniu odwoławczym na skutek wezwania świadczeniodawcy do przedłożenia tłumaczeń dokumentów na język polski. Nie ma tym samym wątpliwości co do tego, że w związku z wymogiem posiadania odpowiedniego sprzętu do świadczenia usług, w zakresie kategorii jakości, wobec obydwu oferentów zostały zastosowane tożsame kryteria oceny ofert. Stosowanie do art. 152 ust. 1 ustawy w granicach niniejszej sprawy brak było natomiast podstaw do oceny zasadności przyznania oferentom określonej ilości punktów za to kryterium. W odniesieniu do kolejnej kwestii spornej dotyczącej kryterium ciągłości, wskazać z kolei trzeba, że zgodnie z definicją sformułowana, w art. 5 pkt 2a ustawy, przez ciągłość udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej rozumieć należy organizację udzielania świadczeń opieki zdrowotnej zapewniającą kontynuację procesu diagnostycznego lub terapeutycznego, w szczególności ograniczającą ryzyko przerwania procesu leczenia świadczeniobiorców w ramach danego zakresu świadczeń opieki zdrowotnej realizowanego na podstawie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, w dniu złożenia oferty w postępowaniu w sprawie zawarcia umów. Wskazany przepis został dodany na mocy art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r. poz. 1290) z dniem 1 stycznia 2014 r. W uzasadnieniu projektu wprowadzonej zmiany wskazano, że - skoro kryterium ciągłości należy rozumieć jako organizację udzielania świadczeń opieki zdrowotnej zapewniającą ciągłość procesu diagnostycznego lub terapeutycznego oraz ograniczającą ryzyko przerwania procesu leczenia świadczeniobiorców w ramach danego zakresu świadczeń - kryterium to premiować będzie oferty świadczeniodawców realizujących obecnie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Wyjaśniono, że każda zmiana świadczeniodawcy udzielającego świadczeń opieki zdrowotnej zakłóca proces leczenia, a także skutkuje przerwaniem ciągłości kolejki oczekujących na udzielenie świadczenia. Oferta nowego świadczeniodawcy powinna zatem być lepsza, aby uzasadniać związane z jej wyborem zmiany (por. Sejm RP VII kadencji, nr druku 1785) (...) Przy ocenie czy oferta spełnia kryterium ciągłości w rozumieniu art. 5 pkt 2a ustawy o świadczeniach zasadnicze znaczenie ma dobro świadczeniobiorców/pacjentów - przez ograniczanie ryzyka przerwania procesu ich leczenia w ramach danego zakresu świadczeń. Dlatego, na gruncie definicji z art. 5 pkt 2a ustawy, w ocenie Sądu, podzielić należy pogląd wyrażany w aktualnym orzecznictwie sądowym, że celem realizowanym poprzez kryterium ciągłości, jest ograniczenie ryzyka przerwania procesu leczenia świadczeniobiorców, w ramach danego zakresu świadczeń opieki zdrowotnej, realizowanego na podstawie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, w dniu złożenia oferty w postępowaniu w sprawie zawarcia umów. Kryterium to, uwzględnia dobro pacjentów, którego znaczenie nakazuje w ograniczonym zakresie uprzywilejowanie świadczeniodawców, zainteresowanych zawarciem umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, już świadczących te usługi. Kryterium to nie dyskryminuje przy tym przedsiębiorców działających na rynku usług medycznych. Szansą na wejście nowych podmiotów na rynek medyczny jest bowiem obniżenie ceny i podwyższenie jakości udzielanego świadczenia. W przeciwnym przypadku, zważając na dobro, jakim jest zdrowie pacjenta, nie ma potrzeby zmiany oferenta. Kryterium ciągłości nie jest kryterium wyłącznym, decydującym o wyborze oferty, lecz preferencją usprawiedliwioną właśnie dobrem pacjentów. Kryterium to będzie premiować oferty świadczeniodawców realizujących obecnie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Każda bowiem zmiana świadczeniodawcy udzielającego świadczeń opieki zdrowotnej, zakłóca proces leczenia, a także skutkuje przerwaniem ciągłości kolejki oczekujących na udzielenie świadczenia. Zaznaczyć przy tym trzeba, że przyznanie dodatkowych punktów za realizację umowy o udzielanie świadczeń ze względu na spełnienie kryterium ciągłości, a więc u dotychczasowego świadczeniodawcy, znajduje swoje uzasadnienie w Konstytucji RP i w wynikającym z art. 68 prawie do ochrony zdrowia. Uwzględniając wynikające z art. 32 Konstytucji RP, prawo do równego traktowania przez władze publiczne, ustawodawca gwarantuje pacjentom możliwość kontynuacji leczenia u dotychczasowego świadczeniodawcy, o ile zostanie wybrany do zawarcia umowy. Ocena kryterium ciągłości wymaga zatem wyłącznie ustalenia, czy w dniu złożenia oferty (w toczącym się postępowaniu) zainteresowany zawarciem umowy o świadczenie opieki zdrowotnej realizował takie świadczenia na podstawie umowy (uprzednio już zawartej) (por. wyroki NSA z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 5488/16, z dnia 22 października 2018 r., sygn. II GSK 1217/18 i z dnia 11 grudnia 2018 r., sygn. II GSK 1756/18 oraz wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 3 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 770/18, a także powołane w tych wyrokach orzecznictwo, dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sądowi orzekającemu znany jest również prezentowany w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym zasady ciągłości nie wolno rozumieć w aspekcie podmiotowym jako prawa do przyznania punktów konkretnemu świadczeniodawcy za fakt wykonywania określonych świadczeń na podstawie trwającej jeszcze umowy z Funduszem, bo stanowiłoby to pogwałcenie ustawowego obowiązku równego traktowania (por. wyroki NSA z dnia 21 grudnia 2010 r. sygn. akt II GSK 1077/09,a także oparte na nich z dnia 8 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 1344/15 oraz wyroki WSA w Lublinie z dnia 19 marca 2015 r., sygn. akt IISA/Lu 917/14 i WSA w Gliwicach z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 1263/14 wszystkie dostępne w CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dostrzec jednak należy, że wyrażony on został na gruncie odmiennego stanu prawnego, tj. gdy ustawa nie definiowała pojęcia ciągłości udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej. W świetle obowiązujących regulacji i aktualnego orzecznictwa NSA nie zasługuje on na uwzględnienie, jako podstawa do kwestionowania rozumienia kryterium ciągłości, jako wykonywania świadczeń na podstawie trwającej jeszcze umowy. Podkreślić trzeba, że przedstawionego powyżej rozumienia kryterium "ciągłości" – w zgodzie z motywami wprowadzonych zmian ustawy o świadczeniach - w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie podważa fakt, że ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, w art. 134 w ust. 1, nakłada na Fundusz obowiązek zapewnienia równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzenia postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Sposób realizacji tej zasady określa ust. 2 tego artykułu, zgodnie z którym, wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej udostępniane są świadczeniodawcom na takich samych zasadach. Zasada równego traktowania świadczeniodawców przejawia się w stosowaniu takich samych kryteriów do wszystkich świadczeniodawców biorących udział w danym postępowaniu. Naruszeniem omawianej zasady byłoby stosowanie w danym postępowaniu w stosunku do niektórych świadczeniodawców dodatkowych kryteriów, względnie wyłączenie stosowania określonych kryteriów wobec niektórych świadczeniodawców. Zasadniczo chodzi więc o to, aby nie eliminować z udziału w postępowaniu określonej grupy wykonawców, bądź nie stwarzać określonej grupie wykonawców uprzywilejowanej pozycji. Nie każde uprzywilejowanie musi jednak oznaczać naruszenie uczciwej konkurencji. Ocena zróżnicowania sytuacji podmiotów wymaga oceny, czy zróżnicowanie to można uznać za uzasadnione, w szczególności czy pozostaje w związku bezpośrednim z celem przepisów, wagą interesu, dla którego zróżnicowanie jest wprowadzone, czy pozostaje w proporcji do interesów naruszanych. W zakresie omawianego kryterium istotne jest także to, że interpretowanie kryterium "ciągłości" tylko jako ryzyko przerwania świadczeń "na przyszłość" przez biorącego udział w konkursie w istocie pokrywałoby się z kryterium kompleksowości, która w myśl art. 5 pkt 7a ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oznacza możliwość realizacji świadczeń opieki zdrowotnej w danym zakresie obejmującą wszystkie etapy i elementy procesu ich realizacji, w szczególności strukturę świadczeń opieki zdrowotnej w danym zakresie. Trzeba nadto uznać, że konieczność zapewnienia realizacji świadczeń przez cały czas trwania umowy, o zawarcie której konkurują zainteresowani świadczeniodawcy, jest oczywista, stąd wymogu tego nie można utożsamiać – jak wywodzi spółka, z wymogiem spełnienia kryterium "ciągłości" w rozumieniu art. 148 pkt 1 i art. 5 pkt 2a ustawy (por. wyroki NSA z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 5488/16 i z dnia 11 grudnia 2018 r., sygn. akt II GSK 1756/18 http://orzeczenia.nsa.gov.pl, oraz powołane tam orzecznictwo). Uwzględniając tak rozumiane kryterium ciągłości świadczenia usług opieki zdrowotnej, w ocenie Sądu, należało uznać, że ustalenie w niniejszej sprawie kryterium ciągłości i dokonanie na jego podstawie oceny ofert nastąpiło zgodnie z prawem i nie doszło w tym zakresie do naruszenia zasady równego traktowania świadczeniodawców. Wprowadzenie analizowanego kryterium służyło zagwarantowaniu kontynuacji procesu leczenia świadczeniobiorców w ramach danego zakresu świadczeń opieki zdrowotnej i przyświecało mu dobro pacjenta oraz ochrona jego zdrowia i życia. Nie można uznać, że jego uwzględnienie pozbawiło skarżącą realnej możliwości skutecznego ubiegania się o zawarcie kontraktu. Powinna ona bowiem uwzględnić element ryzyka jaki jest związany z rozstrzygnięciem konkursu. Ponadto należy dostrzec, że stosowane kryteria była znane skarżącej, a fakt że za spełnienie kryterium jakości otrzymała znacznie więcej punktów niż konkurent świadczy o tym, że istniał obszar w którym możliwe było wykazanie większej konkurencyjności. Nie zmienia to jednak tego, że skarżąca w ogóle nie spełniła kryterium ciągłości, co sama jednoznacznie potwierdziła w formularzu ofertowym w punkcie 1.4.1. Okoliczność ta spowodowała, że to jej konkurent - jako realizujący świadczenia na podstawie umowy od 10 lat, uzyskał za to kryterium 23 punkty i w efekcie został wybrany do podpisania umowy. Nie można jednak uznać, że w sprawie doszło do naruszenia zasad oceny skoro takie same kryteria stanowiły podstawę oceny obydwu ofert. Odnosząc się także do zarzutów związanych z nieprawidłowym przeprowadzeniem postępowania odwoławczego i naruszeniem w tym zakresie przepisów K.p.a., a to na skutek braku zweryfikowania postępowania konkursowego i braku wyjaśnienia stanu fatycznego sprawy Sąd uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Jak już wcześniej wskazano, postępowanie odwoławcze jest odrębne od postępowania konkursowego i nie stanowi jego kontynuacji. Nie otwiera też drogi do ponownego rozstrzygnięcia konkursu ofert. Dlatego, w granicach niniejszej sprawy administracyjnej organ nie mógł prowadzić postępowania wyjaśniającego w celu dokonania ponownej oceny ofert. Konkurs ofert został rozstrzygnięty przez komisję konkursową, a wydając zaskarżoną decyzję organ prawidłowo zbadał to, czy w toku konkursu nie doszło do naruszenia jego zasad, które mogło spowodować uszczerbek w interesie prawnym skarżącej Spółki. W zaskarżonej decyzji organ przedstawił podstawy swojego rozstrzygnięcia podając jego motywy i uzasadnił swoje stanowisko na podstawie dokumentów postępowania konkursowego. Przeprowadził także uzupełniające postępowanie dowodowe co do spornej kwestii, które potwierdziło ustalenia komisji konkursowej. Zdaniem Sądu, dokonane ustalenia były wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia, a dokonana na ich podstawie ocena, w świetle przedstawionych wyżej poglądów była prawidłowa. Dlatego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zarzuty naruszenia prawa procesowego, jak i materialnego przez Komisję konkursową, nie są usprawiedliwione. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.