II SA/Op 455/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Cisyk po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. i Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...], [...], [...], [...], [...] w [...] na uchwałę Rady Miejskiej w Prudniku z dnia 30 kwietnia 2015 r., Nr VIII/109/2015 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę J. K. Rada Miejska w Prudniku podjęła w dniu 30 kwietnia 2015 r., uchwałę Nr VIII/109/2015 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Prudnika. Pismem z dnia 17 sierpnia 2015 r., J. K. i Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...],[...],[...],[...],[...] w [...] reprezentowani przez adwokata I. P., wezwali Radę Miejską w Prudniku do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego uchwałą Nr VIII/109/2015. Wnieśli o uchylenie w całości lub względnie zmianę przedmiotowej uchwały przez: - uchylenie § 2 pkt 1) uchwały w zakresie w jakim zmienia się na rysunku planu granice terenu B23 US, z którego wydziela się osobny teren B31aPS; - uchylenie § 6 pkt 3 lit. b) uchwały w zakresie w jakim dodaje się pkt 92) – B31aPS – teren projektowanej działalności produkcyjnej planowanego do rozbudowy zakładu produkcyjnego A (...). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że wezwanie powyższe zostało doręczone organowi w dniu 21 sierpnia 2015 r., co potwierdza pieczątka odciśnięta na wezwaniu. Pismem procesowym z dnia 11 września 2015 r., J. K. i Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...],[...],[...],[...],[...] w [...], reprezentowani przez adwokata I. P., wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, w której to skardze domagali się stwierdzenia nieważności uchwały z dnia 30 kwietnia 2015 r., Nr VIII/109/2015 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Prudnika. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Prudnika wniósł o jej odrzucenie: - w stosunku do Wspólnoty – z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia oraz dokonania dwukrotnego wezwania do usunięcia naruszenia praw lub uprawnienia, - w stosunku do J. K. – z powodu braku interesu skarżącego do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Burmistrz zawarł też wniosek o oddalenie w całości skargi, w przypadku gdyby Sąd nie podzielił stanowiska organu o zaistnieniu przesłanek do odrzucenia skargi, odnosząc się merytorycznie do jej zarzutów. Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...],[...],[...],[...],[...] w [...], z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę J. K. należało odrzucić. W pierwszej kolejności Sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a., dodanym nowelą z dnia 9 kwietnia 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), z mocą obowiązującą od dnia 15 sierpnia 2015 r., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim przepisem szczególnym w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015 r., poz. 1515), zwanej dalej: u.s.g., który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. ma zastosowanie art. 53 § 2 P.p.s.a. (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, publ. ONSAiWSA 2007/3/60). Zgodnie zaś z tym przepisem, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W myśl powołanego art. 53 § 2 P.p.s.a., termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego wynosi zatem trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast już z dniem wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W sytuacji udzielenia przez organ odpowiedzi na wezwanie, od dnia doręczenia wzywającemu tej odpowiedzi rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni do złożenia skargi wskazany w art. 53 § 2 P.p.s.a. Jeżeli natomiast organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, to termin do wniesienia skargi wynosi sześćdziesiąt dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a strona może wnieść skargę przed upływem tego terminu. Wniesiona w rozpoznawanej sprawie indywidualna skarga J. K. na uchwałę Nr VIII/109/2015 Rady Miejskiej w Prudniku z dnia 30 kwietnia 2015 r., w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Prudnika, posiada swoją podstawę we wskazanym wyżej art. 101 ust. 1 u.s.g. Skarżący dochował przesłanki skutecznego wniesienia skargi, wynikające z przywołanego art. 101 ust. 1 u.s.g., a odnoszące się do zaskarżenia uchwały z zakresu administracji publicznej oraz uprzedniego wezwania organu uchwałodawczego gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Zachował także termin do wniesienia skargi, wynikający z przywołanego wyżej art. 53 § 2 P.p.s.a. J. K. pismem z dnia 17 sierpnia 2015 r. wezwał bowiem organ do usunięcia naruszenia prawa, a wobec braku odpowiedzi organu na wezwanie, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Z akt sprawy nie wynika w jakim dniu wezwanie to zostało wniesione (brak adnotacji o sposobie jego złożenia w siedzibie organu), niemniej jednak biorąc pod uwagę, że nosi ono datę 17 sierpnia 2015 r., a wpłynęło do organu w dniu 21 sierpnia 2015 r. (data pieczęci urzędowej), to termin 60 dni upływał w okresie od dnia 16 października 2015 r. do dnia 20 października 2015 r. Skarga została złożona za pośrednictwem organu w dniu 15 września 2015 r. (data pieczęci urzędowej), a zatem termin skutecznego wniesienia skargi został dochowany. Do oceny pozostała zatem przesłanka wykazania przez skarżącego swojego interesu prawnego we wniesieniu skargi i wykazania jego naruszenia unormowaniami zaskarżonej uchwały. Kwestionowanie bowiem uchwały organu gminy w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. przysługuje jedynie temu, kto wykaże, że zaskarżonym rozstrzygnięciem został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że interes prawny powinien być osobisty, własny, indywidualny. "Musi to być interes o charakterze osobistym czyli własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany. Interes ten musi wynikać ze ściśle określonego przepisu prawa oraz odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego akt prawa miejscowego i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu" (por. wyrok NSA z dnia 23 maja 2002 r., sygn. akt IV SA 1486/01, LEX nr 684964). Przy czym, w przypadku przesłanki wskazanej w art. 101 ust. 1 u.s.g., interes prawny skarżącego musi zostać ponadto (dodatkowo) naruszony w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków i naruszenie to musi występować w momencie zaskarżenia uchwały, a nie dopiero w przyszłości (por.: wyrok NSA z dnia 4 września 2001 r., sygn. akt II SA 1410/01, LEX nr 53376; wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2503/01 LEX nr 81964) Podstawą zaskarżenia w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest niezgodność z prawem uchwały organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, wywołującej negatywne następstwa w sferze prawnej skarżącego (zniesienie, ograniczenie, uniemożliwienie realizacji uprawnienia, naruszenie interesu prawnego), zaś podstawą jej wzruszenia - niezgodność z prawem (tak: M. Bogusz w "Podstawy zaskarżenia i wzruszenia uchwały organu gminy w trybie art. 101 ustawy o samorządzie terytorialnym", Państwo i Prawo z 1994 r., z. 12, s. 64 oraz Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 3 września 1998 r., sygn. III RN 52/98, OSNP 1999/9/296). Interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje przepis art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę, stąd też interes ten musi być bezpośredni i realny, a nie przyszły i przypuszczalny, w tym znaczeniu, że można go skutecznie wywodzić wyłącznie z własnej określonej przez prawo materialne sytuacji prawnej. Składając skargę, skarżący zobowiązany jest wskazać na konkretną normę prawną, z którą łączy swój interes prawny. W rozpatrywanej sprawie skarżący powinien był wykazać, że zaskarżoną uchwałą Rady Miejskiej w Prudniku Nr VIII/109/2015, z dnia 30 kwietnia 2015 r., w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Prudnika, został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie, przy czym naruszenie to musi mieć charakter bezpośredni i realny. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera dopiero drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Niemożność wykazania naruszenia konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia, prowadzi natomiast do wniosku, że wnoszący skargę nie ma legitymacji procesowej do zaskarżenia uchwały (por.: wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2503/01, LEX nr 81964). Zdaniem Sądu, na ocenę występowania interesu prawnego skarżącego, który kwestionuje uchwałę trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., ma wpływ okoliczność posiadania przez skarżącego statusu właściciela lokalu mieszkalnego, stanowiącego odrębną własność, tj. mieszkańca wspólnoty. Interes prawny skarżącego w tej sprawie nie może być rozważany z pominięciem przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. nr 80, poz. 903, z późn. zm.; zwana dalej w skrócie: "u.w.l."). W tym względzie, Sąd podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 czerwca 2015 r. o sygn. akt II SA/Gd 318/14 (wszystkie przywołane w postanowieniu orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). Wskazana bowiem ustawa określa m.in. prawa i obowiązki właścicieli lokali wyodrębnionych, jak i zarząd nieruchomością wspólną. Zgodnie z art. 6 u.w.l. ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzą wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota, mimo, że nie posiada osobowości prawnej może być podmiotem praw i obowiązków, ma także zdolność do udziału w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym na prawach strony. Sprawami wspólnoty kieruje zarząd i reprezentuje ją na zewnątrz (art. 21 u.w.l.). Z przedstawionych regulacji wynika, że w postępowaniu administracyjnym do reprezentowania interesu podmiotu zbiorowego, czyli wszystkich właścicieli odrębnych lokali tworzących wspólnotę mieszkaniową, co do zasady legitymację procesową ma wspólnota mieszkaniowa, a nie poszczególni jej członkowie. Tylko w wyjątkowych sytuacjach członek wspólnoty może samodzielnie, niezależnie od wspólnoty, wystąpić jako strona postępowania. Może to mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy wykaże on swój indywidualny, własny interes prawny (por:. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., II OSK 583/12, CBOSA; por. też wyroki NSA: z dnia 4 marca 2011 r., II OSK 419/10 oraz z dnia 26 czerwca 2007 r., II OSK 627/06, CBOSA). Tylko bowiem w takich wyjątkowych przypadkach możliwe jest odstępstwo od ogólnych zasad reprezentowania w postępowaniu administracyjnym podmiotów prawnych o charakterze zbiorowym, takich jak wspólnoty mieszkaniowe czy spółdzielnie. W sprawach dotyczących nieruchomości wspólnej interes właściciela lokalu, jako członka wspólnoty mieszkaniowej, jest chroniony przez wspólnotę mieszkaniową, działającą poprzez zarząd lub zarządcę ustanowionego w trybie art. 18 ust. 1 lub ust. 3 u.w.l. (por. wyrok NSA z 04.07.2013 r., II OSK 583/12, CBOSA). Przedstawione orzeczenia NSA odnoszą się wprost do postępowań administracyjnych prowadzonych w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jednakże zachowują swoją aktualność także w odniesieniu do postępowań wszczynanych na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., gdyż zarówno w tym ostatnim przepisie, jak i w art. 28 K.p.a. ustawodawca posłużył się tą samą kategorią "interesu prawnego". Różnica występująca przy porównaniu tych dwóch instytucji interesu prawnego polega na tym, że w przypadku postępowania prowadzonego na podstawie przepisów K.p.a., stroną może być, zgodnie z art. 28 K.p.a. każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie. Natomiast stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. może być podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone zaskarżoną uchwałą. Legitymacja skargowa w przypadku postępowania wszczętego na zasadzie art. 101 ust. 1 u.s.g., opiera się na twierdzeniu danego podmiotu, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie i to stanowi podstawę zaskarżenia danej uchwały podjętej przez organ samorządu gminnego Z kolei, ocena czy miejscowy plan narusza interes prawny lub uprawnienie określonego podmiotu, w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g., wymaga w każdej sprawie rozważenia, skutków uchwalenia planu miejscowego, w szczególności w jaki sposób oddziałuje on na sytuację prawną skarżącego podmiotu, przy uwzględnieniu zarzutów podnoszonych w wezwaniu do usunięcia naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia. O tym, czy plan miejscowy narusza interes prawny lub uprawnienie określonego podmiotu można mówić wówczas, gdy z przepisów prawa, zwłaszcza przepisów prawa administracyjnego wynika, że ustalenia tego planu dotyczą ściśle określonego obowiązku prawnego lub uprawnienia. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, który sprowadza się do tego, że określony podmiot jest bezpośrednio zainteresowany przyjętymi w planie miejscowym ustaleniami, jednak nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, a mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu. Tym samym ocena, czy doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącego wymaga dokonania analizy ustaleń przyjętych w zaskarżonej uchwale. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał swojego własnego, indywidualnego interesu w zaskarżeniu uchwały. Skarżący - tak naprawdę - kwestionuje zmiany planu zagospodarowania, dotyczące planu granic terenu B23 US, z którego wydziela się osobny teren B31aPs oraz w zakresie, w jakim dodaje się punktem 92 – B31aPS – teren projektowanej działalności produkcyjnej planowanego do rozbudowy zakładu produkcyjnego A. Skarżący wskazuje, że realizacja tych ustaleń spowoduje negatywne skutki dla niego i mieszkańców Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...],[...],[...],[...],[...] w [...], bowiem zamieni opisywane tereny z terenów rekreacji, sportu i turystyki, a z których to terenów dotychczas mieszkańcy Wspólnoty korzystali (czyli także skarżący), na tereny przemysłowe, a więc uciążliwe dla mieszkańców. Te okoliczności podnoszone w skardze, mające służyć wykazaniu interesu prawnego skarżącego w niniejszym postępowaniu, jak: łamanie przez Radę Miejską w Prudniku ładu układu architektonicznego miasta, pozbawianie koncepcji planistycznej omawianego obszaru jakiejkolwiek logiki i ładu przestrzennego, pozbawianie funkcjonalności i niedostosowanie tego terenu do otoczenia – w świetle powyższych wywodów dotyczących legitymacji skargowej, nie odnoszą się do indywidualnego interesu skarżącego, jako właściciela lokalu mieszkalnego. Natomiast kolejne okoliczności podnoszone w skardze, takie jak: fakt dopuszczenia w planie zagospodarowania przestrzennego nadmiernego zbliżenia projektowanej inwestycji (rozbudowy zakładu produkcyjnego) do granicy z budynkami Wspólnoty Mieszkaniowej, a także inne uciążliwości z tą inwestycją związane (hałas, wzmożony ruch pojazdów, niszczenie terenów zielonych), w istocie dotyczą spodziewanego, negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomość wspólną (działkę gruntu i budynek) członków Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...],[...],[...],[...],[...] w [...], względnie dotykać będą jednolicie wszystkich tych członków. Za indywidualny, odrębny od interesu wspólnoty mieszkaniowej interes prawny (w rozumieniu wskazanym powyżej) nie mogą być zaś uznane argumenty o wpływie inwestycji na nieruchomość wspólną, jaką w myśl art. 3 ust. 2 u.w.l. stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali (por.: wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 583/12; a także wyroki WSA: z dnia 19 października 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 428/12, oraz z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 929/10). Skarżący w treści skargi nie przedstawia argumentów, które wskazywałyby, że postanowienia zaskarżonego planu, w związku z przewidywanymi negatywnymi skutkami ich realizacji, w sposób szczególny i wyłączny dotykać będą jego indywidualnej sfery prawnej. Przeciwnie, z treści skargi i wezwania do usunięcia naruszenia spowodowanego podjętą uchwałą wynika, że uciążliwości te dotyczą także pozostałych członków Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...],[...],[...],[...],[...] w [...]. Zauważyć należy, że brak jest także podstaw do przyznania skarżącemu, jako członkowi wspólnoty mieszkaniowej indywidualnej legitymacji do udziału w postępowaniu administracyjnym lub sądowoadministracyjnym w sytuacji, gdy potrzebnej ochrony jego praw nie zapewnia mu owa wspólnota (zarząd wspólnoty). Taki przypadek nie zaistniał bowiem w niniejszej sprawie, skoro skarga została wniesiona zarówno przez skarżącego i właśnie Wspólnotę Mieszkaniową ul. [...],[...],[...],[...],[...] w [...]. Wynika z tego jednoznacznie, że członkowie Wspólnoty także nie wyrażają zgody na rozwiązania przyjęte w zaskarżonej uchwale. Sąd nie dokonał oceny, czy przywołane w skardze okoliczności przemawiają w dostatecznym stopniu za uznaniem, że na skutek uchwalenia planu został naruszony interes prawny Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...],[...],[...],[...],[...] w [...]. Skarga Wspólnoty została bowiem odrzucona w dniu 1 grudnia 2015 r., z powodu uchybienia terminu do wniesienia skargi przez tę Wspólnotę. Skoro w sprawie nie została skutecznie wniesiona skarga przez ww. Wspólnotę, to Sąd nie badał okoliczności naruszenia interesu prawnego tej Wspólnoty. Tym samym musiał poprzestać na stwierdzeniu, że okoliczności przedstawione w skardze, nie wystarczają do uznania o naruszeniu indywidualnego interesu skarżącego, odrębnego od interesu Wspólnoty. W tym stanie rzeczy, zaistniały przesłanki do odrzucenia skargi skarżącego na zasadzie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, Sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a., nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Zaskarżona w sprawie uchwała jest aktem prawa miejscowego organu jednostki samorządów terytorialnego, na zasadzie art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r. poz. 199, z późn. zm.), a przepisem szczególnym, stanowiącym o interesie prawnym lub uprawnieniu podmiotu wnoszącego skargę, jest przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. W przedstawionych powyżej okolicznościach sprawy, skargę należało odrzucić, na zasadzie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a., co orzeczono w sentencji postanowienia. Sąd uznał za stosowne odniesienie się także do kosztów sądowych w sprawie. Jak wynika z akt sądowych, w dniu 25 sierpnia 2015 r. uiszczono jedną opłatę z tytułu wpisu od skargi w imieniu obydwu podmiotów skarżących, w wysokości 400 zł (por: k-47 akt). Jednakże J. K. i Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...],[...],[...],[...],[...] w [...], nie są zobowiązani solidarnie do uiszczenia wpisu, a każdy ze skarżących zobowiązany był do poniesienia wpisu odrębnego, w wysokości określonej za zasadzie § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193, z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem, wpis od skargi na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terenowego (a taki akt w sprawie został zaskarżony), wynosi 300 zł. Co do zwrotu opłaty z tytułu wpisu od skargi, Sąd orzekł natomiast w postanowieniu z dnia 1 grudnia 2015 r. o odrzuceniu skargi Wspólnoty Mieszkaniowa ul. [...],[...],[...],[...],[...] w [...]. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, działając na zasadzie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 P.p.s.a. w związku z art. 101 § 1 u.s.g., odrzucił skargę J. K.