II SA/Op 5/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Ewa Janowska Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 marca 2015 r. sprawy ze skargi A. O. w przedmiocie wymierzenia grzywny Dyrektorowi Miejskiego Zarządu Dróg w Opolu za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 12 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Op 47/13. oddala skargę. Skarżąca A. O. wniosła skargę na niewykonanie przez Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w Opolu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 12 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Op 47/13 oraz o wymierzenie organowi grzywny za niewykonanie tego wyroku. Z akt sprawy wynika, że wskazanym wyżej wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Op 47/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zobowiązał Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w Opolu do wydania aktu lub dokonania czynności załatwiających wniosek A. O. z dnia 25 marca 2013 r., uzupełniony pismem z dnia 25 kwietnia 2013 r., w zakresie żądania wskazania numerów uchwał zaliczających określone we wniosku drogi do kategorii dróg publicznych, w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania administracyjnego, a w pozostałym zakresie oddalił skargę. Jednocześnie stwierdził, że bezczynność określona w pkt 1 tego wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i zasądził od Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w Opolu na rzecz A. O. kwotę 100 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem zarzuconej bezczynności jest jedynie niewykonanie pkt 1 wskazanego wyroku. W przekonaniu skarżącej, organ nie udostępnił wszystkich żądanych we wnioskach informacji. Skarżąca bowiem domagała się danych dotyczących zaliczenia określonych we wniosku dróg do kategorii dróg powiatowych i gminnych na terenie miasta [...]. Tymczasem udzielono jej jedynie informacji o trzech numerach uchwał, tj. [...], [...] i [...], z których ta ostatnia nie została upubliczniona w Biuletynie Informacji Publicznej. Ponadto w ocenie skarżącej, uchwała nr [...] wskazuje na zaliczenie do kategorii dróg powiatowych ulic: [...],[...] i Placu [...], natomiast pozostałe wskazane uchwały nie dotyczą wprost zaliczenia dróg do określonej kategorii. W związku z tym złożyła w dniu 14 października 2014 r. ponowny wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej uchwał zaliczających do kategorii dróg publicznych w [...] ulic [...], [...], [...], [...] i [...]. W odpowiedzi otrzymała treść uchwał nr [...],[...] oraz [...], przy czym w jej ocenie, te dwie ostatnie uchwały nie są uchwałami o zaliczeniu wymienionych w nich ulic do kategorii dróg publicznych. Zdaniem skarżącej, organ wprowadził w błąd Sąd rozpoznający sprawę II SAB/Op 47/13, co do upublicznienia treści żądanych przez nią uchwał w Biuletynie Informacji Publicznej. Organ wnosił o oddalenie skargi i podniósł, że w dniu 12 września 2013 r. zostało wysłane skarżącej pismo wskazujące numery żądanych uchwał. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., "w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny". Z przepisu tego wynika, że skuteczne wniesienie skargi na niewykonanie wyroku może mieć miejsce po uprzednim wezwaniu strony zobowiązanej do jego wykonania. W rozpatrywanej sprawie brak jest co prawda wyraźnego wezwania, ale w treści pisma z dnia 14 października 2014 r. skarżąca zarzuciła wprowadzenie w błąd Sądu, który rozpatrywał jej sprawę w zakresie udostępnienia żądanych przez nią informacji o statusie dróg i zażądała wydania informacji o treści wymienionych przez Sąd uchwał. Pismo to mogło zatem zostać uznane za swego rodzaju wezwanie do wykonania wyroku i tym samym mogło stanowić wystarczającą przesłankę do wniesienia skargi. Wymóg poprzedzenia skargi wezwaniem organu został spełniony, przeto można było przystąpić do merytorycznej oceny jej zasadności. Celem przepisu art. 154 P.p.s.a. jest wymuszenie na organie administracyjnym, działania polegającego na wykonaniu wyroku (w przypadku skargi na bezczynność) albo załatwieniu sprawy (po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności). W niniejszej sprawie może chodzić wyłącznie o pierwszy przypadek, gdyż obie wskazane powyżej sytuacje dotyczą różnych stanów faktycznych i są rozłączne. We wspomnianej wyżej sprawie rozpoznano skargę na bezczynność i zobowiązano organ do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 25 marca 2013 r., uzupełnionego w dniu 25 kwietnia 2013 r., w części obejmującej żądanie wskazania numerów uchwał zaliczających ulice: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i pl. [...] do kategorii dróg publicznych. Zatem, grzywna mogłaby zostać wymierzona organowi w razie wykazania, że nie załatwił on w terminie sprawy wszczętej wspomnianej wnioskiem po zapadnięciu przywołanego wyżej wyroku w tej tylko części, a więc nie dokonał żadnych czynności w tym kierunku. Grzywna miałaby wymusić zakończenie sprawy, czyli udzielenie dalszych żądanych informacji, o ile stanowią one informację publiczną i nie podlegają ochronie z mocy szczególnych uregulowań. Termin wynosił 14 dni, przy czym zgodnie z brzmieniem art. 286 § 2 P.p.s.a. liczy się go od dnia zwrotu akt organowi. W niniejszej sprawie termin ten upłynął w dniu 6 listopada 2013 r. (z potwierdzenia na k. 33 akt sprawy wynika, że prawomocne orzeczenie Sądu zostało doręczone organowi w dniu 23 października 2013 r.). Trzeba w tym miejscu podkreślić, że jeszcze przed tą datą organ udzielił skarżącej informacji dotyczących numerów uchwał, które w przekonaniu organu zaliczają sporne drogi do kategorii dróg publicznych. W dniu 12 września 2013 r. wysłał do strony pismo zawierające tego rodzaju informację i pismo to zostało odebrane w dniu 23 września 2013 r. (pismo z dowodem doręczenia na k. 41). Do akt załączono odpisy uchwał i wynika z nich, że uchwała nr [...] dotyczy ulic: [...], [...] (zmiana nazwy – uchwała nr [...]), [...], [...] i [...], natomiast uchwała nr [...] ulic: [...], [...] i pl. [...]. Tym samym wyrok z dnia 12 sierpnia 2013 r. został wykonany. W ocenie Sądu rozpoznającego obecną sprawę, organ wykonał czynności, które winien był wykonać, zmierzając do załatwienia sprecyzowanego wniosku skarżącej. Wraz z poprzednio udzielonymi informacjami oraz wskazaniem, że część z nich dostępna jest w Biuletynie Informacji Publicznej, zadośćuczynił żądaniu w takim zakresie, w jakim wynika on wyraźnie z treści podania. Przede wszystkim jednak, w ocenie Sądu, zastosował się do obowiązku nałożonego wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2013 r. Odmienne przekonanie skarżącej co do rzetelności udzielonej informacji może doprowadzić do uruchomienia kontroli załatwienia sprawy całościowo w innym trybie. Skarga o wymierzenie grzywny i skarga na bezczynność inicjują różne postępowania, nie można ich utożsamiać ze sobą (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 5 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OZ 786/08, LEX nr 527787). Ocena poprawności załatwienia wniosku byłaby oceną merytoryczną, niedopuszczalną w sprawie o wymierzenie grzywny (tak: Wojewódzkie Sądy Administracyjne w: Gliwicach w wyroku z dnia 4 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Gl 901/07, LEX nr 479800, i we Wrocławiu w wyroku z dnia 9 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 1879/07, LEX nr 471132). Rozpoznawana w tej sprawie skarga ma doprowadzić do zbadania, czy organ zadośćuczynił nakazowi zawartemu w wyroku, nie jest natomiast jej rolą doprowadzenie do oceny sposobu, w jaki to uczynił. A skoro organ uznając, że wykonanie wyroku nastąpi przez udzielenie informacji, udzielił nakazanej wyrokiem Sądu informacji, żądanie skargi dotyczące wymierzenia grzywny, mające zdyscyplinować organ do załatwienia sprawy i ukarać go za ewentualne nierespektowanie orzeczeń sądowych, jako chybione, podlegało oddaleniu. Tym bardziej, gdy Sąd w przywołanym wyroku nie określił konkretnych czynności, jakie mają być dokonane (nie wskazał nawet czy żądane informacje mają zostać udostępnione, poprzestając na ogólnym zobowiązaniu do dokonania czynności załatwiających wniosek). Trzeba też zauważyć, że ani w postępowaniu dotyczącym udzielenia informacji publicznej, ani w postępowaniu dotyczącym wykonania wyroku zobowiązującego do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej, Sąd nie ma obowiązku badania prawdziwości udzielonej przez organ informacji, tym bardziej badania zgodności z prawem aktów, które w ocenie skarżącej, nie stanowiły podstawy prawnej do traktowania wymienionych w nich ulic w [...] jako dróg publicznych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie przepisu art. 151 P.p.s.a, skargę należało oddalić.