II SA/Op 503/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk (spr.) Sędzia WSA Ewa Janowska Protokolant Referent stażysta Dorota Ziółecka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 13 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty opłaty za korzystanie ze środowiska. oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez [...] Spółdzielnię Mieszkaniową [...] w [...] jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 13 marca 2014 r., [...], utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Opola z dnia 22 lipca 2013 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę opłaty za korzystanie ze środowiska z tytułu wprowadzania do wód lub do ziemi wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, z wyjątkiem kanalizacji ogólnospławnej, za lata 2007-2011. W rozpoznawanej sprawie ustalono następujący stan faktyczny: [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w [...] (zwana dalej Spółdzielnią) pismem z 18 kwietnia 2013 r. zwróciła się do Prezydenta Miasta Opola i do Marszałka Województwa Opolskiego o wydanie decyzji stwierdzającej nadpłatę opłaty za korzystanie ze środowiska "w postaci opłaty za 1 m powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni, z których są wprowadzane do wód lub do ziemi wody opadowe lub roztopowe, ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, z wyjątkiem kanalizacji ogólnospławnej" za lata 2007-2012, w wysokości 11.739,31 zł, zgodnie z załączonym do wniosku zestawieniem. Wskazała, że na zasadzie art. 281 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 1232, z późn. zm. - zwanej także ustawą) do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska stosuje się odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej, regulujące także instytucję nadpłaty, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują marszałkowi województwa albo wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. Dodała, że pismem z dnia 6 czerwca 2012 r. "skorygowała powierzchnię dróg i parkingów w odniesieniu do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, od której należy uiszczać opłaty za korzystanie ze środowiska". W nawiązaniu do powyższego pisma, Naczelnik Wydziału Infrastruktury Technicznej i Gospodarki Komunalnej Urzędu Miasta Opola wyjaśnił, że odrębną sprawą jest ponoszenie przez Spółdzielnię na rzecz Miasta Opole należności wynikających z umowy cywilnoprawnej, która wiąże strony. Spółdzielnia bowiem korzysta z majątku gminy - Miasta Opole odprowadzając wody opadowe i roztopowe z "terenów szczelnych" do miejskiej kanalizacji deszczowej, stąd winna ponosić opłaty naliczone w oparciu o umowę. Natomiast właściciel sieci kanalizacji deszczowej ma prawo domagać się od osób trzecich korzystających z tych sieci wynagrodzenia, gdyż utrzymuje kanalizację i ponosi koszty związane z jej eksploatacją wynikające głównie z uregulowań w zakresie ochrony środowiska. Starzejąca się infrastruktura kanalizacyjna wymaga zapewnienia środków na remonty. Podał również, iż Miasto przekazuje do Urzędu Marszałkowskiego Województwa Opolskiego opłatę za korzystanie ze środowiska z tytułu odprowadzania wód opadowych i roztopowych "we właściwej kwocie". Nawiązał do pisma z dnia 31 maja 2013 r., zawierającego odpowiedź na wezwanie Spółdzielni. Pismem z dnia 3 lipca 2013 r. Spółdzielnia ponowiła żądanie, wydania przez Prezydenta Miasta Opola decyzji stwierdzającej nadpłatę opłaty za korzystanie ze środowiska. Postanowieniem z dnia 22 lipca 2013 r., nr [...], Prezydent Miasta Opola - działając na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. - odmówił wszczęcia żądanego postępowania. W uzasadnieniu podniósł, że w oparciu o umowę cywilnoprawną Spółdzielnia wnosi opłaty za korzystanie z sieci, na rachunek Miasta Opole. Spółdzielnia korzysta bowiem z majątku gminy odprowadzając wody opadowe i roztopowe z terenów szczelnych do miejskiej kanalizacji deszczowej. Organ stwierdził, iż spór co do ponoszenia naliczonych (w trybie wiążącej strony umowy) opłat należy do kompetencji sądu powszechnego, a nie do organu administracji publicznej. Jednocześnie uznał, że skoro w obowiązujących przepisach brakuje podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania Spółdzielni w trybie administracyjnym, stąd odmówiono wszczęcia postępowania, przyjmując, że w tej sytuacji ma zastosowanie przepis art. 61a § 1 K.p.a. Spółdzielnia złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając organowi pierwszoinstancyjnemu naruszenie przepisu art. 281, art. 284 ust. 1, art. 285, art. 290, art. 291 i art. 3 pkt 20 ustawy. Argumentowała, że zgodnie z ww. przepisami podmiot korzystający ze środowiska jest zobowiązany do wnoszenia należności za korzystanie ze środowiska w postaci opłaty za 1 m² powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni, z których są wprowadzane do wód lub do ziemi wody opadowe lub roztopowe, ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, z wyjątkiem kanalizacji ogólnospławnej. Podmiot ten winien we własnym zakresie ustalać wysokość należnej opłaty i wnosić ją na rachunek właściwego urzędu. Do ponoszenia wspomnianych opłat stosuje się przepisy działu III Ordynacji podatkowej, co oznacza, że odpowiednie zastosowanie do opłat za korzystanie ze środowiska będzie miała instytucja nadpłaty objęta regulacją rozdziału 9 - działu III Ordynacji. Zdaniem Spółdzielni, organ mylnie uznał, że obowiązek uiszczenia opłaty ma charakter cywilnoprawny. W piśmie uzupełniającym z dnia 13 lutego 2014 r. Spółdzielnia oświadczyła, że wniosek z dnia 18 kwietnia 2013 r. dotyczył opłat wnoszonych na rachunek Urzędu Miasta Opole "za odprowadzenie ścieków określonych w ustawie (...) Prawo ochrony środowiska". Dodała, że "wnoszenie tych opłat na innej podstawie prawnej było działaniem nieważnym". Postanowieniem z dnia 13 marca 2014 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu Kolegium wskazało na wiążącą umowę, zawartą w dniu 6 maja 2002 r., pomiędzy Gminą Opole a żalącą się Spółdzielnią. W umowie tej Spółdzielnia zobowiązała się do wnoszenia opłaty kwartalnej z tytułu korzystania ze środowiska za odprowadzanie do wód lub do ziemi ścieków określonych w art. 3 pkt 38 lit. c ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, na rachunek Gminy, jako zakładu głównego w rozumieniu art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (§ 1 ust. 1). Podstawą do ustalania wysokości opłaty miała być ankieta dotycząca "ustalenia powierzchni o trwałej nawierzchni", stanowiąca załącznik do umowy (§ 1 ust. 2). Spółdzielnia zobowiązała się do aktualizowania co kwartał ewidencji zawierającej informacje o wielkości, rodzaju i sposobie zagospodarowania terenu, z którego odprowadzane są ścieki, oraz przekazywania tych informacji Gminie (§ 1 ust. 6). Wskazane informacje stanowiły podstawę do aktualizacji i ustalenia wysokości kolejnej opłaty (§ 1 ust. 7). W razie powstania sporu, strony zobowiązały się wyczerpać drogę postępowania reklamacyjnego przed rozstrzygnięciem sporu przez właściwy sąd (§ 2). Równocześnie ustaliły, że w sprawach nieuregulowanych umową mają zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego (§ 4). W tym stanie rzeczy Kolegium stwierdziło, iż zasadnie odmówiono wszczęcia postępowania administracyjnego, bowiem Spółdzielnia uiszczała sporne opłaty, wyłącznie w ramach powyższej umowy z dnia 6 maja 2002 r. Dodatkowo Kolegium podniosło, nawiązując do wskazanych w zażaleniu przepisów oraz powołując się na pismo Marszałka Województwa Opolskiego z dnia 5 marca 2014 r., iż Spółdzielnia w latach 2007-2011 nie wnosiła opłat za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi na rachunek Urzędu Marszałkowskiego Województwa Opolskiego. W konsekwencji, żądanie od Prezydenta Miasta Opola wszczęcia postępowania o stwierdzenie nadpłaty w trybie przepisów Ordynacji podatkowej nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Kolegium wskazało, iż w myśl art. 61a § 1 K.p.a. do przesłanek przedmiotowych uzasadniających odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego zalicza się sytuację, kiedy dana sprawa nie podlega załatwieniu w formie decyzji, np. w drodze czynności cywilnoprawnej. Stwierdziło, że skoro taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, zatem prawidło organ pierwszej instancji zastosował instytucję z art. 61a § 1 K.p.a. Skargę na powyższe postanowienie wniosła Spółdzielnia, akcentując, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 275, art. 281, art. 284 ust. 1, art. 285, art. 290, art. 291 i art. 3 pkt 20 ustawy oraz art. 61a, art. 1 K.p.a. Stwierdziła, że organ nieprawidłowo zastosował i zakwalifikował okoliczność "istnienia pomiędzy skarżącą a Gminą rzekomego stosunku prawnego będącego wynikiem zawarcia umowy cywilnoprawnej, jako innej uzasadnionej przyczyn odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego". Skarżąca podkreśliła naruszenie art. 275 ustawy poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało określeniem błędnej podstawy zobowiązania skarżącej. W uzasadnieniu wywodziła, że bezsprzecznie żądała uwzględnienia wniosku przez Prezydenta Miasta Opola w przedmiocie wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę opłaty w wysokości kwoty 11.739,31 zł, wyliczonej przez skarżącą, w wyniku korekty informacji powierzchni złożonej do Urzędu Miasta Opole. W ocenie skarżącej, umowa z dnia 6 maja 2002 r., zawierająca min. postanowienia co do sposobu naliczania opłaty czy terminu w jakim ma być uiszczana, powinna zostać uznana za prawnie nieskuteczną, gdyż "wstępuje w strefę uregulowaną imperatywnie obowiązującymi przepisami prawa stanowionego, których zastosowanie lub nie, może być uzależnione od woli stron. W związku z powyższym, zakwalifikowanie zobowiązania będącego przedmiotem niniejszej skargi jako cywilnoprawnego nie znajduje uzasadnienia". Wskazała także, że z pisma Naczelnika Wydziału Infrastruktury Technicznej i Gospodarki Komunalnej Urzędu Miasta Opola z dnia 31 maja 2013 r. jednoznacznie wynika, iż Miasto przekazuje pobrane przez siebie z tytułu korzystania ze środowiska opłaty do Urzędu Marszałkowskiego Województwa Opolskiego, w związku z czym de facto opłata zasila konto Urzędu, co zdaniem skarżącej, nie stanowi naruszenia art. 284 ust. 1 ustawy i nie świadczy o cywilnoprawnej podstawie zobowiązania. W ocenie skarżącej, wyrażona w art. 61a K.p.a. "inna uzasadniona przyczyna" odmowy wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie nie występuje - istnieje bowiem podstawa materialnoprawna do wydania decyzji, a mianowicie art. 275, art. 281, art. 284 ust. 1, art. 285, art. 290, art. 291 i art. 3 pkt 20 ustawy. Dlatego też, niniejsza sprawa jest sprawą administracyjną i powinna zostać wydana decyzja stwierdzająca nadpłatę opłaty za korzystanie ze środowiska. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o jej oddalenie, powielając swoje stanowisko w sprawie. Na rozprawie sądowej pełnomocnik Spółdzielni wnosił i wywodził jak w skardze. Dodał, iż analiza zawartej w 2002 r. umowy nie daje odpowiedzi na pytanie, z tytułu wprowadzania jakich zanieczyszczeń skarżąca Spółdzielnia ponosi opłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania aktu administracyjnego. Natomiast, w myśl art. 3 § 1 i art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm. - zwanej dalej P.p.s.a.), sądy stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w rozpoznawanej sprawie było postanowienie z dnia 13 marca 2014 r., nr [...], Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Opola z dnia 22 lipca 2013 r., nr [...], wydane w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę opłaty za korzystanie ze środowiska z tytułu wprowadzania do wód lub do ziemi wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, z wyjątkiem kanalizacji ogólnospławnej, za lata 2007-2011. Sprawa wymaga więc odpowiedzi na pytanie, czy właściwie zastosowano dyspozycję art. 61a § 1 K.p.a., który to przepis stanowił podstawę zaskarżonego postanowienia. Z mocy art. 61a § 1 K.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 K.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten, obowiązujący od dnia 11 kwietnia 2011 r., dodany ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 6, poz. 18) pozwala na wyraźniejsze niż dotychczas, rozróżnienie wstępnego etapu postępowania administracyjnego, tj. jego wszczęcia, od etapu merytorycznego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia żądania strony co do istoty przez wydanie decyzji administracyjnej (por. wyrok WSA w Olsztynie z 13 grudnia 2011r., II SA/Ol 893/11, LEX nr 109448; wyrok WSA w Gdańsku z 19 stycznia 2012 r., III SA/Gd 464/11, LEX nr 1109900; wyrok WSA w Krakowie z 22 lutego 2012 r., II SA/Kr 1356/11, LEX nr 1138530; wyrok WSA w Warszawie z 6 marca 2012 r., VII SA/Wa 2356/11, LEX nr 1139835, WSA w Łodzi z 13 marca 2012 r., II SA/Łd 46/12, LEX nr 1145960). Ustawodawca wprowadził w przepisie art. 61a § 1 K.p.a. dwie samodzielne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Pierwszą z ich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną, drugą - niezależną przesłanką do wydania postanowienia w trybie art. 61a § 1 K.p.a. jest zaistnienie "innych uzasadnionych przyczyn" uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Dlatego też, mając na uwadze w niniejszej sprawie treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia pierwszoinstancyjnego przyjąć należy, że ich podstawą jest istnienie (w przedstawionym stanie sprawy) przesłanki drugiej. Jednakże dostrzec trzeba, że druga z przesłanek - "inne uzasadnione przyczyny" nie została w art. 61a § 1 K.p.a. dookreślona. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że ustalenie jej znaczenia wymaga odniesienia do regulacji stwierdzenia nieważności decyzji. Celem instytucji odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego, jest bowiem uniemożliwienie prowadzenia takiego postępowania, którego rezultat (decyzja administracyjna) byłby obarczony wadą istotną (por. Grzegorz Łaszczyca, Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego (art. 61a K.p.a.), (w:) Postanowienie administracyjne w ogólnym postępowaniu administracyjnym, publ. LEX). Stąd, przez "inne uzasadnione przyczyny" uniemożliwiające wszczęcie postępowania administracyjnego należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. cywilny charakter sprawy, bądź gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialno-prawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym, lub gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygniecie (por. m.in. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Warszawie z dnia 6 marca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 2356/11, LEX nr 1139835; w Łodzi z dnia 20 września 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 620/13, LEX nr LEX nr 1465588). Zwrócić również należy uwagę, że na gruncie art. 1 pkt 1 K.p.a. każda sprawa, w której organ administracji publicznej dokonuje władczej konkretyzacji uprawnień lub obowiązków jednostki, jest rozstrzygana w drodze decyzji administracyjnej. Koniecznym elementem decyzji, jako przejawu woli organu administracyjnego, jest rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty, w granicach żądania określonego przez stronę. W przypadku jednak, gdy wnioskująca żąda wydania decyzji administracyjnej w sprawie, w której przepisy prawa nie przewidują tej formy działania organu, albo sprawa ma charakter cywilny, czy też brak jest przepisów prawa materialnego, które wyposażałyby organ w kompetencje do wydania decyzji administracyjnej w sprawie, w której podanie wpłynęło, to nie można wszcząć i prowadzić postępowania ze względu na oczywistą bezzasadność żądania. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja zaistniała, gdyż wnioskująca żądała wydania przez Prezydenta Miasta Opola decyzji w przedmiocie nadpłaty opłaty - w wyliczonej (przez siebie) wysokości, tj. kwoty 11.739,31 zł, bowiem opłatę tę uiściła na rachunek Urzędu Miasta, zgodnie z umową zawartą w dniu 6 maja 2002 r., pomiędzy Gminą Opole a skarżącą (§ 1 pkt 2-7 umowy). Spór w kwestii istnienia nadpłaty bądź jej braku z tytułu uiszczenia opłaty na rzecz Gminy Opole, w związku z realizacją przez skarżącą umowy, stanowi przedmiotową przeszkodę do wszczęcia żądanego wnioskiem postępowania i nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego, które mogłoby być zakończone oczekiwaną decyzją administracyjną w sprawie nadpłaty. W takiej sytuacji, już na wstępnym etapie postępowania można przyjąć, że sprawa ma charakter cywilny i stanowi tę "inną uzasadnioną przyczynę", w której załatwienie sprawy przez wydanie decyzji administracyjnej nie jest legalnie możliwe. Skarżącej chodzi de facto o weryfikację i interpretację umowy cywilnoprawnej, a następnie po dokonaniu oceny umowy, oczekuje ona wydania decyzji administracyjnej, bowiem w jej odczuciu - dokonuje opłat na podstawie umowy cywilnej, ale z tytułu korzystania ze środowiska (art. 275 i art. 284 ust. 1 ustawy). Zdaniem skarżącej, powyższa umowa "powinna zostać uznana za prawnie nieskuteczną". Dlatego podnieść przyjdzie, że oceny żądania skarżącej na tle umowy można dokonać w aspekcie norm prawa cywilnego, a do rozstrzygania takich żądań właściwy jest sąd powszechny, a nie organy administracji publicznej. Nie ma też przepisów szczególnych, które rozpoznanie takich spraw - w ramach realizacji umowy - przekazywałyby do kompetencji organów administracji. Ponadto, raz jeszcze podkreślić trzeba, że w tej sprawie nie było również żadnych wątpliwości co do przedmiotu żądania, gdyż Spółdzielnia podnosiła, iż jej wniosek z dnia 18 kwietnia 2013 r. dotyczy nadpłaty z tytułu opłat wnoszonych na rachunek Urzędu Miasta Opola, dodając, iż wnoszenie spornych opłat w związku z realizacją umowy było działaniem nieważnym. W świetle powyższego zgodzić należy się ze stanowiskiem obu organów, że niniejsza sprawa nie ma charakteru administracyjnego, lecz cywilnoprawny, zatem roszczenie na tle tej umowy, w zakresie nadpłaty opłaty umownej, nie może odnieść rezultatu i uruchomić postępowanie administracyjne. Wbrew twierdzeniom skarżącej, sprawa nie wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego i wydania decyzji. W związku z żądaniem jednostki skierowanym do organu pierwszej instancji o wydanie decyzji w kwestii nadpłaty opłaty (wynagrodzenia - należności) ze stosunku cywilnoprawnego wyłączona jest droga administracyjna, sprawa nie podlega załatwieniu w formie decyzji, a organ zobowiązany jest w takiej sytuacji zastosować instytucję odmowy wszczęcia postępowania, tj. wydać postanowienie zgodnie art. 61a § 1 K.p.a. Dlatego też, zarzut naruszenia art. 61a i art. 1 K.p.a. należało uznać za bezzasadny. Również zarzut naruszenia prawa materialnego - art. 275, art. 281, art. 284 ust. 1, art. 285, art. 290, art. 291 i art. 3 pkt 20 ustawy - nie mógł być w tej sprawie przyjęty za zasadny i prowadzić do uchylenia zaskarżonych postanowień. Nie rzeczą organów w niniejszej sprawie była ocena wpłacanych należności (opłat) z tytułu realizacji umowy i żądania przez stronę umowy zwrotu dokonanej nadpłaty. Z tych względów orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 P.p.s.a.