II SA/Op 9/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Ewa Janowska Protokolant Referent stażysta Dorota Ziółecka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi A Spółka z o.o. Elektrownia Wodna w [...] Spółka komandytowa z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 października 2013 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Elektrownia Wodna w [...] Spółka komandytowa z siedzibą w [...] (dalej też jako "Spółka"), wnioskiem z dnia 5 lipca 2012 r., wystąpiła do Wójta Gminy Tarnów Opolski o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Budowa elektrowni wodnej [...]". We wniosku wskazała, że planowane przedsięwzięcie realizowane będzie na działkach o nr: A k.m.[...]; B, C, D, E, F, G, H, I, J, K, L, M, N, O, P, R, S, T k.m. [...] obręb [...]. Z dołączonej do wniosku dokumentacji wynika, że Elektrownia Wodna [...] na rzece Odrze będzie elektrownią przepływową pracującą z regulacją do poziomu górnej wody, całkowicie zautomatyzowaną bezobsługową z dyżurem dobowym. Doprowadzenie wody do elektrowni wymaga wykonania na prawym brzegu stanowiska górnego, krótkiego kanału doprowadzającego. Elektrownia będzie miała do dyspozycji 5 szt. turbozespołów rurowych typu Kapłan o średnicy ok. 2 m. W ramach inwestycji przewidziano również wykonanie nowej przepławki szczelinowej spełniającej wymagania dla ryb dwuśrodowiskowych łososiowatych. Pismem z dnia 1 sierpnia 2012 r., Wójt Gminy Tarnów Opolski, działając na podstawie art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2013 r., poz. 267- zwanej dalej K.p.a.), zawiadomił strony: Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej we Wrocławiu, Gminę Tarnów Opolski, "B" Spółka z o.o. w [...], M. G. i M. G. o wszczęciu postępowania. W piśmie tym organ I instancji poinformował jednocześnie strony, iż w oparciu o art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r. nr 199, poz. 1227 ze zm.- zwanej dalej ustawą), wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Opolu (dalej również jako RDOŚ) oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Opolu (dalej również jako PPIS) o wyrażenie opinii w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i ewentualnego zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w piśmie z dnia 16 sierpnia 2012 r. nr [...] stwierdził, że istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz ustalił zakres raportu. Z kolei Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Opolu w opinii z dnia 16 sierpnia 2012 r., nr [...] stwierdził brak potrzeby nakładania obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2012 r., nr [...] Wójta Gminy Tarnów Opolski, na podstawie art. 63 ust. 1 i 4 i art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. oraz art. 123 K.p.a. w związku z § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 213, poz. 1397- zwanego dalej rozporządzeniem) orzekł o nałożeniu obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, z wyłączeniem wymogów określonych w art. 66 ust.1 pkt.16 ustawy. Następnie postanowieniem z dnia 19 września 2012 r. organ I instancji zawiesił postępowanie w przedmiotowej sprawie do czasu przedłożenia przez wnioskodawcę raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, które następnie podjął 28 grudnia 2012 r. Obwieszczeniem z dnia 28 grudnia 2012 r. Wójt Gminy Tarnów Opolski podał do publicznej wiadomości o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pn. "Budowa elektrowni wodnej w [...]". Pismem z dnia 22 stycznia 2013 r. Organ zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Opolu i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Opolu o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia. PPIS pismem z dnia 4 lutego 2013 r. pozytywnie zaopiniował środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Z kolei RDOŚ w Opolu postanowieniem z dnia 14 marca 2013 r., uzgodnił dla "A" Sp. z .o.o. Elektrownia Wodna w [...] Sp. Komandytowa warunki z zakresu ochrony środowiska dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wodnej w [...], w wariancie II proponowanym przez inwestora. Decyzją z dnia 6 maja 2013 r., nr [...] Wójt Gminy Tarnów Opolski, działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84, art.85 ust. 2 ustawy, § 3 ust. 1 pkt 5 cyt. rozporządzenia ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. Przedmiotową decyzję organ ten doręczył PPIS w Opolu, RDOŚ w Opolu, "A" Sp. z o.o., Regionalnemu Zarządowi Gospodarki Wodnej we Wrocławiu oraz M. G. i M. G. Decyzji nie doręczono Spółce "C" Sp. z o.o. w [...]. Obwieszczenie Wójta Gminy Tarnów Opolski o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Budowa elektrowni wodnej [...]" zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy Tarnów Opolski, tablicy ogłoszeń sołectwa [...] oraz opublikowane na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej organu w dniu 6 maja 2013 r. Od powyższej decyzji, pismem z dnia 3 czerwca 2013 r., odwołanie wniosła "C" Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. W odwołaniu wskazała, że zaskarżona decyzja narusza jej interes prawny, albowiem planowana inwestycja przy zachowaniu wymogów określonych w decyzji spowoduje uciążliwe oddziaływanie dla rejonu hydrologicznego, na którym jest zlokalizowana podobna inwestycja - mała elektrownia wodna spółki "C" S.A. oraz wpłynie na pogorszenie stanu środowiska przyrodniczego tj. doprowadzi do zniszczenia na odcinku rzeki Odry objętym przedmiotową inwestycją tarlisk i miejsc masowej migracji ryb o randze międzynarodowej, w tym znacznej populacji śliza pospolitego objętego ochroną ścisłą zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 12 października 2011 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz.U. Nr 237, poz. 1419) występującego na terenie objętym inwestycją. Ponadto "C" Sp. z o.o. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów art. 80 ust. 1 pkt.3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, podnosząc że przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko nie bierze pod uwagę wyników postępowania z udziałem społeczeństwa, a mianowicie stanowiska "C" S.A. wskazującego, że inwestycja przy zachowaniu określonych wymogów spowoduje uciążliwe oddziaływanie dla rejonu hydrologicznego, na którym realizowana jest podobna inwestycja spółki "C" S.A. oraz wpłynie na pogorszenie stanu środowiska przyrodniczego. Zaskarżonej decyzji zarzucono także naruszenie art. 7 i 77 K.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ orzekający wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli. W odwołaniu sformułowano także zarzut naruszenia art. 85 ust.2. pkt.1a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z art. 8, 9 K.p.a., poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, a w szczególności brak informacji o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz pełnej informacji o tym, w jaki sposób zostały uwzględnione uwagi i zgłoszone wnioski. W wyniku rozpoznania odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, decyzją z dnia 31 października 2013 r., nr [...] uchyliło decyzję organu pierwszoinstancyjnego i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. W uzasadnieniu prawnym podjętego rozstrzygnięcia Kolegium stwierdziło, że skarżącej spółce przysługuje przymiot strony, albowiem wywodzi ona swój interes prawny, z realnego w jej ocenie, negatywnego wpływu planowanej inwestycji na inwestycję spółki "C" S.A. Kolegium podkreśliło, że nieruchomość, na której ma być realizowana planowana inwestycja nie tylko sąsiaduje bezpośrednio z nieruchomością, na której realizowana jest inwestycja spółki "C" S.A. pn. "Mała elektrownia wodna wraz z przepławką i niezbędną infrastrukturą towarzyszącą na rzece Odrze w kilometrze 137,540 przy śluzie [...]" w miejscowości [...], gmina Tarnów Opolski, ale ulokowana będzie w części na tych samych działkach, co inwestycja "C" S.A. Pomijając "C" S.A. w niniejszym postępowaniu i nie przyznając temu podmiotowi legitymacji procesowej organ I instancji naruszył prawo w sposób istotny, bowiem decyzja dotknięta jest wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. Kolegium zaakcentowało, że orzeczenie dotknięte taką wadą winno być uchylone przez organ odwoławczy, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia, ponieważ strona w toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji była pozbawiona możliwości obrony swoich praw (art. 10 § 1 K.p.a.). Dodało również, odwołanie skarżącej zostało wniesione w terminie, bowiem w przypadku dokonania obwieszczenia termin wniesienia odwołania liczy się od dnia doręczenia, które uznaje się za dokonane po upływie 14 dni od daty publicznego ogłoszeniem. W niniejszej sprawie ogłoszenie zostało opublikowane w dniu 6 maja 2013 r., decyzja nie była doręczona "C" S.A. w sposób bezpośredni, toteż termin do wniesienia odwołania dla "C" S.A. upływał w dniu 3 czerwca 2013 r. i w tym terminie "C" S.A. wniosła odwołanie. Kolegium przytoczyło przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2013, poz.1235- zwanej dalej ustawą), w szczególności art. 71 ust. 1 i 2, art. 72 ust. 1 pkt 1 i 6, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1, art. 80-85, art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 63 ust. 1 i 2, ust. 4, art. 64 ust. pkt 1 i 2, art. 79, art. 3 ust. 1 pkt 13 tej ustawy oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wydane na podstawie art. 60 ustawy. W ocenie zespołu orzekającego zasadne jest żądanie spółki "C" S.A. w zakresie braku dokładnego wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Zauważyło Kolegium nadto, iż art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko stanowi, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie wskazane tam uwarunkowania, w tym także rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać opis metod prognozowania zastosowanych przez wnioskodawcę oraz opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio- i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko, wynikające z: istnienia przedsięwzięcia, wykorzystywania zasobów środowiska, emisji (art. 66 ust. 1 pkt 8 ustawy). Powyższe regulacje normatywne wskazują, iż ważne jest nie tylko przeanalizowanie rodzaju planowanej inwestycji, ale także jej powiązanie z innymi znajdującymi się w obszarze, na który będzie oddziaływać. Natomiast organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji nie odnosi się do powiązań planowanego przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami, w szczególności nie odnosi się do ewentualnego kumulowania oddziaływania planowanego przedsięwzięcia z przedsięwzięciem realizowanym przez "C" S.A objętym decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 1 sierpnia 2012 r., nr [...]. Takich rozważań brak jest również w samym raporcie oddziaływania na środowisko, który ogranicza się do analizy oddziaływania planowanego przedsięwzięcia z pominięciem ewentualnej kumulacji oddziaływania przedsięwzięć. Przedłożony raport oddziaływania na środowisko, w dziale "Opis stanu istniejącego" oraz w dziale "Lokalizacja i powiązania" nie zawiera opisu ani analizy ewentualnych powiązań i ewentualnej kumulacji oddziaływań z przedsięwzięciem polegającym na budowie "Małej elektrowni wodnej wraz z przepławką i niezbędną infrastrukturą towarzyszącą zlokalizowanej na rzece Odrze w kilometrze 137, 540 przy śluzie [...]" na działkach nr A k.m. [...], I, H, G, B, D, U, E, C k.m. [...] obręb [...], dla której decyzją Wójta Gminy Tarnów Opolski z dnia 1 sierpnia 2012 r. ustalono środowiskowe uwarunkowania. Mając na uwadze opisane wyżej okoliczności, w ocenie zespołu orzekającego, organ I instancji dopuścił się obrazy reguł wynikających z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., zgodnie z którymi w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, zaś organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Na decyzję organu odwoławczego, "A" Sp. z o.o. Elektrownia Wodna w [...] Spółka komandytowa wniosła skargę do WSA w Opolu. W skardze domagała się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Kolegium w całości, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, zasądzenia od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz.U. z 2013 r., poz. 267- zwanej dalej P.p.s.a.) z uwagi na wydanie zaskarżonej decyzji bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Skarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b) oraz art. 66 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, 2) art. 80 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez ich nie zastosowanie, 3) art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 80, art. 107 §3, art. 138 § 1 pkt 3, art. 140 K.p.a. poprzez ich nie zastosowanie, 4) art. 28, art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, 5) art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez podstawy prawnej, 6) oraz sprzeczność ustaleń organu z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. W uzasadnieniu skargi wskazała, że SKO naruszyło art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w sposób rażący rozpoznając odwołanie podmiotu nie będącego stroną postępowania. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, akcentowała, że ustalenie stron postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odbywa się na ogólnych zasadach określonych w art. 28 K.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego bądź obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W ocenie skarżącej, stronami postępowania w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia są z pewnością podmiot planujący realizację przedsięwzięcia oraz właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości, na której przedsięwzięcie to ma być realizowane. Dla wnioskującego o wydanie decyzji środowiskowej uzyskanie tej decyzji jest bowiem warunkiem dopuszczalności przeprowadzenia kolejnych etapów procesu inwestycyjnego. W ocenie skarżącego, decyzja taka, określając warunki, o których mowa w art. 82 ust. 1 ustawy, niewątpliwie wpływa też na wykonywanie prawa własności (użytkowania wieczystego) działki, na której ma być zlokalizowane przedsięwzięcie, przez podmiot dysponujący tym prawem. Może też wpływać na wykonywanie tego prawa (prawa użytkowania wieczystego) przez właścicieli działek sąsiednich w stosunku do nieruchomości stanowiącej teren inwestycji, i to zarówno działek bezpośrednio z nią graniczących, jak i tych, które objęte są oddziaływaniem danego przedsięwzięcia. Stronami postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgodny na realizację przedsięwzięcia mogą być więc również właściciele działek sąsiednich w stosunku do nieruchomości, na której realizowane ma być przedsięwzięcie - nie tylko działek pozostających w bezpośredniej stycznością z ta nieruchomością. W ocenie skarżącej Spółki, "C" S.A. w [...] nie tylko nie legitymuje się prawem własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości, na której ma być realizowane przedsięwzięcie bądź nieruchomości sąsiedniej, spółka ta również nie twierdziła w odwołaniu od decyzji, iż z tego wywodzi swój status strony. Przeciwnie, SKO w zaskarżonej decyzji odwołuje się do posiadanej przez "C" S.A. w [...] decyzji środowiskowej dotyczącej w zasadzie tych samych działek i tylko z tego faktu wywodzi status strony tej spółki. Tym samym, nie można wskazać jakiejkolwiek normy prawnej pozwalającej przyjąć istnienie po stronie "C" S.A. w [...] interesu prawnego w rozumieniu art. 28 K.p.a. Do skargi "A" Sp. z o.o. dołączyła min. 1) decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaną przez Wójta Gminy Tarnów Opolski z dnia 1 sierpnia 2012 r., nr [...] na rzecz "C" S.A. ul. [...] z siedziba w [...] stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie "Małej elektrowni wodnej wraz z przepławką i niezbędna infrastrukturą zlokalizowanej na rzece Odrze w kilometrze 137,540 przy śluzie [...] w miejscowości [...]". Z treści tej decyzji wynika, że inwestycja będzie zlokalizowana na działce nr A k.m.[...], I, H, G, B, D, U, E, C k.m. [...] obręb [...] oraz 2) decyzję SKO w Opolu z dnia 30 stycznia 2013 r., nr [...] wydaną w wyniku rozpoznania odwołania od decyzji Wójta Gminy Tarnów Opolski z dnia 1 sierpnia 2012 r. W odpowiedzi na skargę, SKO w Opolu podtrzymując stanowisko w sprawie wniosło o oddalenie skargi. Dodatkowo odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśniło, nieruchomości, na których "A" Sp. z o.o. realizować będzie planowane przedsięwzięcie nie tylko sąsiaduje bezpośrednio z inwestycja spółki "C" S.A. pn. " Mała elektrownia wodna wraz z przepławką i niezbędną infrastruktura towarzysząca na rzece Odrze w kilometrze 137,5 przy śluzie [...]", ale w części ulokowane będą na tych samych działkach. Wyznaczając obszar oddziaływania każdorazowo uwzględnić należy funkcję, przeznaczenie, formę oraz inne jego cechy charakterystyczne, w szczególności sposób zagospodarowania terenu. Z treści odwołania "C" S.A. wynika, że wpływ planowanej inwestycji będzie ewidentnie na prawnie chroniony interesów Spółki. Bez znaczenie jest podniesiony argument dotyczący braku tytułu prawnego (własności działek), na których "C" S.A. realizuje inwestycję, gdyż interes prawny wynika z decyzji środowiskowej z 1 sierpnia 2012 r. W toku postępowania sądowoadministracyjnego ogłoszono upadłość uczestnika postępowania – "C" S.A. (por. postanowienie Sądu Rejonowego- Sądu Gospodarczego w Warszawie z dnia 10 września 2013 r., sygn. akt [...]- K. nr 100 akt sądowych). Pismem procesowym z dnia 8 kwietnia 2014 r. Syndyk masy upadłości "C" S.A. w upadłości likwidacyjnej, przychylając się do stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł o oddalenie skargi. Pismem procesowym z dnia 28 kwietnia 2014 r. skarżąca Spółka podtrzymując skargę i zarzuty w niej zawarte wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu pn. "Uzupełnienie raportu oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia – Budowa Elektrowni Wodnej [...]". Na rozprawie w dniu 10 czerwca 2014 r. pełnomocnik skarżącej Spółki podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w skardze i wniosku dowodowym. Pełnomocnik uczestnika "C" S.A. w upadłości likwidacyjnej wnosił o oddalenie skargi i wywodził jak w piśmie z dnia 8 kwietnia 2014r. Oświadczył nadto, iż Spółka "C" S.A. nie złożyła jeszcze wniosku o wydanie warunków zabudowy dla elektrowni wodnej. Sąd, działając na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. oddalił wniosek dowodowy skarżącej Spółki "A" o dopuszczenie dowodu z uzupełniającego raportu oddziaływania na środowisko z 23 kwietnia 2014 r. Sąd administracyjny w trybie art. 106 § 3 P.p.s.a. nie może konwalidować braków postępowania administracyjnego w postaci pominięcia strony postępowania przez organ I instancji lub dopuszczając dowód z dokumentu zastępować organu administracji w ustalaniu istotnych okoliczności faktycznych sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do regulacji art. 3 § 1 P.p.s.a sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 października 2013 r. uchylająca w całości decyzję Wójta Gminy Tarnów Opolski z dnia 6 maja 2013 r. określającą środowiskowe uwarunkowania zgody dla realizację przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa elektrowni wodnej [...]" i przekazująca sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania, zatem rozstrzygnięcie organu odwoławczego podjęte w trybie przepisu art. 138 § 2 K.p.a. Kontrola Sądu sprowadzała się zatem do oceny zgodności z prawem odstąpienia przez organ odwoławczy od merytorycznego rozpoznania sprawy i zaistnienia podstaw do przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. w brzmieniu, po nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18), obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien przy tym wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z powyższego wynika zatem, że obecna konstrukcja prawna decyzji kasacyjnej, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., opiera się na dwóch kumulatywnych przesłankach, a mianowicie: wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kodeksu lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych oraz uznaniu przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny podkreślić trzeba, że przepis art. 138 § 2 K.p.a. stanowi wyjątek od zasady merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ drugiej instancji i niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca tego przepisu. Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną tylko wówczas, gdy organ I instancji naruszył przepisy postępowania nie wyjaśniając istotnych okoliczności z punktu widzenia przedmiotu sprawy. Wskazany przepis art. 138 § 2 K.p.a. upoważnia organ odwoławczy do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania, tylko wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Organ odwoławczy może zatem wydać decyzję kasacyjną tylko wówczas, gdy postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone z naruszeniem procedury na tyle istotnym, że wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony przez organ pierwszej instancji jest niedopuszczalne z uwagi na brak ustaleń dotyczących istoty sprawy. W sytuacji natomiast, gdy zachodzi potrzeba uzupełnienia postępowania dowodowego w niewielkim tylko zakresie wyjaśnienia kwestii budzącej pewne wątpliwości, organ powinien dokonać czynności niezbędnych do zakończenia sprawy sam, lub też ewentualnie skorzystać z możliwości zlecenia w danym zakresie podjęcia czynności wyjaśniającej organowi pierwszej instancji, stosownie do art. 136 K.p.a. Podkreślić należy, iż zgodnie z wyrażoną w art. 15 K.p.a. zasadą dwuinstancyjności, każda sprawa administracyjna winna podlegać dwukrotnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu, przez dwa różne organy administracji publicznej. Oznacza to, że skuteczne wniesienie odwołania przenosi na organ drugiej instancji kompetencje do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, a postępowanie odwoławcze nie ogranicza się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji. Na organie odwoławczym ciąży obowiązek dokonania wszechstronnej i całościowej analizy oraz oceny zebranego przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego, ustalenia czy w sprawie zastosowano prawidłową podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia, a także kontroli zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu. Podjęcie działań w tym zakresie wynika z określonego w art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. obowiązku organu podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także w myśl art. 80 K.p.a. dokonania oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Treść art. 138 § 2 K.p.a. winna być natomiast interpretowana łącznie z przepisem art. 136 K.p.a., określającym granice postępowania dowodowego przed organem odwoławczym. Wskazany przepis art. 136 K.p.a. umożliwia bowiem organowi odwoławczemu przeprowadzenie na żądanie strony lub z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenie przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Z kolei, w sytuacji gdy przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania na podstawie art. 136 K.p.a. umożliwiłoby prawidłowe załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym, bądź też nie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, podjęcie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uznać należy za równoznaczne z naruszenie wskazanego przepisu. W przypadku, gdy nie ma przeszkód do ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej i zakończenia jej merytoryczną decyzją drugoinstancyjną, niedopuszczalne jest podejmowanie decyzji kasacyjnej, na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. – jako niezgodne z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Z drugiej jednak strony, co wymaga podkreślenia, przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego z przekroczeniem granic wynikających z art. 136 K.p.a., powoduje naruszenie wskazanej powyżej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, której nienaruszalność przyjęto jako kryterium nowelizacji art. 138 § 2 K.p.a. Reasumując, w ocenie Sądu uznać należało, że w sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 K.p.a. Niewątpliwie bowiem decyzja organu pierwszej instancji wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Uchybienia postępowania pierwszoinstancyjnego nie mogły przy tym zostać usunięte przez organ odwoławczy, w ramach kompetencji przysługujących mu na podstawie art. 136 K.p.a. Podjęcie działań zmierzających do uzupełnienia i ustalenia zakresu wniosku, na podstawie którego wszczęto postępowanie i który wyznacza granice sprawy, jak również wyjaśnienie stanu faktycznego, poprzez ustalenie istotnych okoliczności sprawy, wymaga postępowania wyjaśniającego w znacznym zakresie. W wyjaśniającym postępowaniu odwoławczym, o którym mowa w art. 136 K.p.a., dopuszczalne jest natomiast naprawienie takich wadliwości postępowania przed organem pierwszej instancji, które mogą zostać usunięte bez naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. Konwalidowanie wskazanych uchybień zaistniałych w niniejszej sprawie przez organ odwoławczy naruszałoby natomiast zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W istocie bowiem uzupełnienie w niniejszej sprawie postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy miałoby charakter zastąpienia organu pierwszej instancji w rozstrzygnięciu sprawy, a nie powtórnego rozstrzygnięcia w drugiej instancji sprawy już wcześniej rozstrzygniętej przez organ drugiej instancji. W rozpoznawanej przez Sąd sprawie ocena trafności zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. nierozerwalnie związana jest z wykazanymi przez organ odwoławczy brakami i wadami postępowania I instancji, które powodują, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Zarzuty organu odwoławczego zawarte w zaskarżonej decyzji. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podzielił. Jak wynika z treści uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego powodem wyeliminowania z obrotu prawnego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji było pominięcie "C" S.A. w [...] jako strony postępowania a w konsekwencji brak wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych sprawy. W rozpoznawanej sprawie postępowanie toczyło się w oparciu o przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r., poz. 1235- zwanej dalej nadal ustawą). Przypomnieć bowiem należy, iż wnioskiem z dnia 5 lipca 2012 r., "A" Sp. z o.o. wystąpiła do Wójta Gminy Tarnów Opolski o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji pn. "Budowa elektrowni wodnej [...]". We wniosku tym wskazała min. działki, na których realizowane będzie przedmiotowa inwestycja. W wyniku prowadzonego postępowania organ I instancji ustalił krąg stron postępowania, do którego nie zaliczył "C" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] i nie doręczył jej również decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 6 maja 2013 r. Kolegium rozpoznając odwołanie wywiedzione od powyższej decyzji przez Spółkę "C" stwierdziło, że przysługuje jej przymiot strony i podjęło rozstrzygnięcie w oparciu o art. 138 § 2 K.p.a. W ocenie Sądu stanowisko Kolegium jest prawidłowe. W pierwszej kolejności wobec zarzutów podnoszonych w skardze należało odnieść się do legitymacji procesowej strony w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podkreślić wypada, iż decyzja ta jest podejmowana w postępowaniu administracyjnym związanym z oceną oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a jej podstawy materialne, procesowe i kompetencyjne regulują przepisy art. 71-87 cyt. wyżej ustawy z dnia 3 października 2008 r. Z ustawy wynikać powinien przede wszystkim interes prawny pozwalający na przyjęcie, iż określonemu podmiotowi przysługuje uprawnienie świadczące o jego interesie prawnym w rozumieniu art. 28 K.p.a. Przepis art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy stanowi o obowiązku określenia przez właściwy organ w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, warunków wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Ograniczenia te są możliwe do sformułowania, gdyż do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć: w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (art. 74 ust. 1 pkt 1 ustawy) oraz poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, obejmujące obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Odnotować jeszcze należy, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 pkt 1 ustawy) oraz dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy). Okolicznością istotną z punktu widzenia prawa materialnego jest oddziaływanie inwestycji na środowisko. Dla ustalenia stron postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, innych, niż wnioskodawca (podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ustawy), konieczne jest ustalenie terenu objętego oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Z przywołanych przepisów art. 72 ust. 2 pkt 1, art. 74 ust. 1 pkt 1 i art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wynika, że chodzi o każde oddziaływanie, a nie tylko takie, które przekracza określone normy (por. Krzysztof Gruszecki "Komentarz do art. 73 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko", LEX/el 2013, teza 4 i 5). Normy i ich ewentualne przekroczenia mają znaczenie dla treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a nie dla posiadania przymiotu strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. Zgodnie z art. 28 K.p.a., stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W orzecznictwie przyjmuje się, że podmiot ma interes prawny w konkretnym postępowaniu, jeżeli pomiędzy jego sytuacją prawną, a przedmiotem tego postępowania istnieje – uzasadnione treścią normy prawa materialnego – realne, rzeczywiste powiązanie, czyniące go bezpośrednio zainteresowanym w tym postępowaniu i w konsekwencji uprawnionym do udziału w nim w charakterze strony. Statusu strony nie może zatem uzyskać podmiot, który ma wyłącznie interes faktyczny w rozstrzygnięciu danej sprawy, nie poparty jednak żadnymi przepisami prawa, mogącymi stanowić podstawę skierowania żądania w zakresie podjęcia przez organ czynności w tej konkretnej sprawie. (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2010 r. sygn. akt I OSK 413/09- dostępny w CBOIS pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że dla oceny prawidłowości zakwalifikowania danego podmiotu jako strony danego postępowania administracyjnego decydujące znaczenie mają przepisy prawa materialnego wyznaczające przedmiot tego postępowania. Stroną postępowania w sprawach wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest niewątpliwie inwestor oraz podmiot mający tytuł prawny do nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, a Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni go podziela, że atrybut strony w tym postępowaniu przysługuje także właścicielom i użytkownikom wieczystym działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji, jak również właścicielom działek dalej położonych, jeśli zamierzona inwestycja będzie miała wpływ na ich interesy chronione przepisami prawa, które są nierozerwalnie związane z obszarem oddziaływania danej inwestycji. W rozpoznawanej sprawie, Kolegium uznało, że "C" S.A. w [...] przysługuje przymiot strony, bowiem wywodzi ona swój interes prawny z realnego negatywnego wpływu inwestycji na inwestycję tej spółki. Kolegium wskazało, że nieruchomość, na której realizowana planowana inwestycja nie tylko sąsiaduje bezpośrednio z nieruchomością, na której realizowana jest inwestycja spółki "C" S.A. pn. "Mała elektrownia wodna wraz z przepławką i niezbędna infrastrukturą towarzyszącą na rzece Odrze w kilometrze 137,5 przy śluzie [...]" w miejscowości [...], ale w części ulokowana będzie na tych samych działkach, co inwestycja "C" S.A. (por. treść wniosku Spółki "A" z dnia 5 lipca 2012 r. i wniosku Spółki "C" S.A. w [...] z dnia 4 kwietnia 20123 r., według treści których obie inwestycje miałyby realizowane na pokrywających się częściowo działkach, w szczególności o numerach geodezyjnych: A k.m. [...]., I, H, G, B, D, E, C z k.m. [...]., obręb [...]). W konsekwencji Kolegium uznało, że "C" S.A. przysługuje przymiot strony postępowania. W ocenie Sądu stanowisko Kolegium jest prawidłowe. Do argumentacji organu odwoławczego można dodać, że organ I instancji w okresie od 5 lipca 2012 r,. (data złożenia wniosku przez Spółkę "A") do 1 sierpnia 2012 r. (data wydania decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny planowanego przez "C" S.A. przedsięwzięcia na środowisko) prowadził odrębnie postępowania w identycznym de facto przedmiocie z wniosku dwóch inwestorów, zakończone odmiennymi decyzjami, mimo, że oba wnioski dotyczyły ingerencji w środowisko na tym samym progu wodnym rzeki Odry. W uchylonej przez SKO w Opolu decyzji I instancyjnej z dnia 6 maja 2013 r. Wójt Gminy Tarnów Opolski pominął zupełnie tą okoliczność. Ponadto rozważenia wymagało, czy Spółka "C" wniosła odwołanie w terminie. Zgodnie z art. 49 K.p.a. strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Zatem bieg terminu, o którym mowa w omawianym przepisie, rozpoczyna się w dniu, w którym dokonano publicznego (w sensie dostępności dla osób zainteresowanych) udostępnienia decyzji administracyjnej. Chodzi zatem o dzień, w którym dokonano zamieszczenia obwieszczenia o wydaniu i treści decyzji na tablicy ogłoszeń właściwego urzędu, na jego stronie internetowej lub we właściwej gazecie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że przepis art. 49 K.p.a. w sposób jednoznaczny stwierdza, że w przypadku obwieszczenia, doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Decyzja ta jest natomiast publicznie ogłoszona w dniu, w którym obwieszczenie zostało udostępnione w sposób umożliwiający zapoznanie się z nim potencjalnym stronom postępowania. Niezależnie od faktycznej daty zapoznania się stron z treścią obwieszczanej decyzji przyjmuje się, w oparciu o treść art. 49 K.p.a., fikcję prawną, że doręczenie nastąpiło z upływem czternastu dni od publicznego ogłoszenia. Termin doręczenia decyzji obliczać zatem należy od pierwszego dnia, w którym obwieszczenie zostało udostępnione do wiedzy publicznej w sposób zwyczajowo przyjęty (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt II OSK 2136/11, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1903/10, z dnia 23 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 45/10, z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 847/12 – dostępne w CBOIS ). W związku z powyższym, za publiczne obwieszczenie, w rozpatrywanej sprawie należy uznać moment, gdy obwieszczenie o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla oznaczonego przedsięwzięcia zostało umieszczone na stronie internetowej Urzędu Gminy w Tarnowie Opolskim i na tablicach ogłoszeń urzędu gminy i sołectw [...], co wynika z adnotacji umieszczonej na obwieszczeniu. Natomiast w przypadku, gdy publiczne ogłoszenie obwieszczenia o wydaniu decyzji dokonywane jest w różnych miejscach i za pomocą różnych środków przekazu, należy ustalić dzień, w którym obwieszczenie o wydaniu decyzji zostało zamieszczone najpóźniej i ten traktować jako dzień doręczenia decyzji przez publiczne ogłoszenie, a więc w trybie art. 49 K.p.a. W rozpoznawanej sprawie w sposób prawidłowy ustalono termin publicznego obwieszczenia (6 maja 2013 r.). Zatem przedmiotowa decyzja została skutecznie doręczona w tej sprawie wobec Spółki "C" w dniu 20 maja 2013 r. Tym samym odwołanie wniesione przez "C" Sp. z o.o. w dniu 3 czerwca 2013 r. zostało złożone w terminie. Ponadto, w ocenie Sądu nie ma potrzeby prowadzenia wywodu co do zapisów ustawy z 3 października 2008 r., gdyż podstawy prawne i ogólny przebieg postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach od momentu wszczęcia postępowania na wniosek inwestora po wydanie decyzji, w tym właściwość organu i tryb uzgodnień przedstawiło SKO w zaskarżonej decyzji w sposób prawidłowy i zbędnym jest powtarzanie tych regulacji prawnych. Dodać należy, iż w myśl art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko stanowi, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, stwierdza, w drodze postanowienia organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie wskazane tam uwarunkowania, w tym także rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać opis metod prognozowania zastosowanych przez wnioskodawcę oraz opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio- i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko, wynikające z: istnienia przedsięwzięcia, wykorzystywania zasobów środowiska, emisji (art. 66 ust. 1 pkt 8 ustawy). Ze wskazanych powyżej regulacji prawnych jednoznacznie wynika, iż ważne jest nie tylko przeanalizowanie rodzaju planowanej inwestycji, ale także jej powiązanie z innymi znajdującymi się w obszarze, na który będzie oddziaływać - mając na względzie nieuniknioną przecież w takich przypadkach kumulację oddziaływań na środowisko. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, organ pierwszej instancji w decyzji z dnia 6 maja 2013 r., ustalając środowiskowe uwarunkowania na rzecz "A" Sp. z o.o., na wykonanie elektrowni wodnej, nie odniósł się do powiązań planowanego przedsięwzięcia z innym przedsięwzięciem. W szczególności nie odniósł się do skumulowania oddziaływania planowanego przedsięwzięcia z przedsięwzięciem, jakie zamierza zrealizować "C" S.A. w oparciu o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 1 sierpnia 2012 r., (k. nr 33 akt sądowych), w której ten sam organ- Wójt Gminy Tarnów Opolski – stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania co do inwestycji polegającej na budowie "Małej elektrowni wodnej wraz z przepławką i niezbędna infrastrukturą towarzyszącą zlokalizowanej na narzecze Odrze w kilometrze 137,540 przy śluzie [...]", w miejscowości [...] w gm. Tarnów Opolski, która realizowana będzie przez obie spółki na częściowo pokrywających się działkach tj.: A k.m. [...], I, H, G, B, D, E, C k.m., obręb [...]. Rozważań, w tym zakresie, brak jest również w raporcie o oddziaływaniu na środowisko, złożonym przez "A" Sp. z o.o., który ogranicza się tylko do analizy oddziaływania planowanego przedsięwzięcia z pominięciem ewentualnej kumulacji oddziaływania przedsięwzięć, a uzupełnienie raportu złożone przed Sądem nie mogło konwalidować braków postępowania organu I instancji, które nie tylko związane były z postępowaniem dowodowym ale przede wszystkim z ustaleniem kręgu stron postępowania. Mając na uwadze opisane wyżej okoliczności w ocenie Sądu, Kolegium prawidłowo uznało, że organ I instancji dopuścił się obrazy reguł wynikających z art. 7, art. 28 i art. 77 § 1 K.p.a., co uzasadniało podjecie przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia w oparciu o art. 138 § 2 K.p.a. Uchybienia wskazane przez organ drugiej instancji z zakresu procedowania przed organem I instancji, w szczególności co prawidłowego ustalenia stron i konieczności wszechstronnego wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności w stopniu, który nie mógł być zbadany jedynie przez organ odwoławczy z uwagi na zasadę dwuinstancyjności (art. 15 K.p.a.), jak również wobec tego, że jedynie prawidłowo ustalone fakty i okoliczności dają możliwość właściwego zastosowania prawa materialnego zaskarżoną decyzję należało uznać za zgodną z prawem. W tym stanie rzeczy, wobec braku uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd - po myśli - art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.