II SAB/Op 44/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska – spr. Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Krzywda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi T. A. na bezczynność Wójta Gminy Reńska Wieś w przedmiocie informacji publicznej 1) zobowiązuje Wójta Gminy Reńska Wieś do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 26 marca 2015 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu niniejszego prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, 2) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3) zasądza od Wójta Gminy Reńska Wieś na rzecz skarżącego T. A. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. T. A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Wójta Gminy Reńska Wieś w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z jego wnioskiem z dnia 26 marca 2015 r. - złożonym drogą elektroniczną, w postaci "kopii umów i/lub porozumień zawartych między Gminą Reńska Wieś a podmiotami prywatnymi za okres od 2010 r. do 2015 r., z wyłączeniem umów dzierżawy nieruchomości". Autor skargi wniósł o uznanie, że żądana informacja publiczna nie została mu udostępniona i nakazanie udzielenia wnioskowanej informacji, a także o uchylenie opłaty za udostępnienie informacji w związku ze zanonimizowaniem stron umów, wchodzących w zakres informacji. Zażądał również uchylenia zarządzenia Wójta Gminy Reńska Wieś dotyczącego wysokości opłat za udostępnienie informacji publicznej i zaprzestania warunkowania jej udzielenia od wcześniejszego uiszczenia opłaty. W skardze zawarto ponadto wniosek o zwrot kosztów postępowania sądowego. Strona w motywach skargi wyjaśniła, że po złożeniu przedmiotowego wniosku otrzymała pismo informujące o wysokości opłaty za udostępnienie informacji w wysokości 178,80 zł. W piśmie tym wskazano, że warunkiem przekazania informacji jest uiszczenie podanej kwoty. Zaznaczyła jednocześnie, że nie został poinformowany o możliwości zmiany formy przekazania informacji. Skarżący wyjaśnił też, że w dniu 8 kwietnia 2015 r. otrzymał powiadomienie o zmianie wysokości żądanej kwoty, a po interwencji telefonicznej dotyczącej podstawy naliczania kosztów za informację, doręczono mu zarządzenie Wójta Gminy Reńska Wieś z dnia 16 czerwca 2014 r. w sprawie opłat udostępnienia informacji publicznej. Potwierdził jednocześnie, że w dniu 20 kwietnia 2015 r. odebrał część dokumentów, o które wnosił. Okazało się jednak, że zostały zanonimizowane, tym samym są dla niego bezużyteczne. W związku z tym, ponownie drogą elektroniczną, wystosował do Urzędu Gminy pismo, stwierdzające bezprawność zanimizowania informacji. Następnie, w dniu 27 kwietnia 2015 r. złożył wniosek o sporządzenie rejestru umów zawieranych przez Gminę i umieszczenie go na stronie BIP Gminy Reńska Wieś. Dodał, że w dniu 28 kwietnia 2015 r. otrzymał kolejne pismo, podające, że w związku z koniecznością poświęcenia większej ilości czasu na sporządzenia żądanego zestawienia, organ przedłuża termin na jego dokonanie. Skarga zawierała też obszerne fragmenty uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 676/13. W odpowiedzi na skargę organ wniósł ojej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko organ stwierdził, że skarga jest nieuzasadniona, albowiem żądana informacja została stronie udostępniona. Organ wyjaśnił, że zawiadomił skarżącego o wysokości opłaty za udostępnienie żądanych danych, zgodnie z rzeczywistymi kosztami udostępnienia informacji. Podał jednocześnie, że nie uzależnił udostępnienia informacji publicznej od uprzedniego uiszczenia ww. opłaty, a zarządzenie Wójta Gminy Reńska Wieś nie stanowiło podstawy ich ustalenia w przypadku informacji publicznej żądanej przez skarżącego. Po wyjaśnieniu kwestii kompetencji Wójta Gminy do zawierania umów/porozumień, wynikających wprost z ustawy o samorządzie gminnym, a nie z uchwał Rady Gminy, w dniu 20 kwietnia 2015 r., przekazano skarżącemu 447 stron kserokopii umów zawartych przez Gminę Reńska Wieś w okresie od 2010 r. do 2015 r. Organ nie zgodził się z zarzutem, że skarżący odebrał tylko część informacji, skoro pokwitował odbiór 447 stron kserokopii tych umów. Nadto zwrócił uwagę, że skarżący został pouczony, że gdyby przekazana informacja okazała się niesatysfakcjonująca może żądać dalszych informacji. Przedstawiając swoje stanowisko w kwestii zanonimizowania danych w doręczonych skarżącemu umowach, organ wywodził, że zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej – prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osób fizycznych. Ze względu na tę ochronę Wójt Gminy Reńska Wieś nie mógł udostępnić wszystkich danych osobowych osób fizycznych i dlatego nastąpiła ich anonimizacja. Organ nadmienił, że zakryciu uległy tylko dane osobowe osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej a będących stronami umów, których kserokopie przekazano skarżącemu. Odnośnie wysokości opłaty za sporządzone i przekazane dane organ argumentował, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej podmiot udostępniający informację publiczną ma prawo do pobrania od wnioskodawcy opłaty w wysokości odpowiadającej rzeczywistym kosztom jej udostępnienia. W tym celu podmiot ten zobowiązany jest w terminie 14 dni od złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej do powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty, a następnie w terminie 14 dni od tego powiadomienia udostępnić żądaną informację, chyba że wnioskodawca cofnie swój wniosek lub zmieni zakres albo formę udostępnienia. Organ powtórzył, że wbrew twierdzeniom skarżącego nie uzależniano udostępnienia żądanej przez niego informacji publicznej od uprzedniego uiszczenia opłaty za jej udostępnienie. Zaakcentowano, że informację tę udostępniono skarżącemu, mimo że dotychczas nie uiścił ustalonej przez organ kwoty. Równocześnie organ przedstawił zasady oraz sposób wyliczenia opłaty za wykonanie 447 stron kserokopii wnioskowanych dokumentów. Niezależnie od powyższego, organ zauważył, że zgodnie z art. 52 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na powiadomienie o ustaleniu wysokości opłaty za udzielenie informacji publicznej można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie – w terminie 14 dni od dowiedzenia się o określonym akcie administracyjnym – do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący otrzymał, w formie doręczenia zastępczego, w dniu 20 kwietnia 2015 r., powiadomienie o wysokości tej opłaty, a następnie w dniu 10 maja 2015 r. drogą mejlową wystąpił z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w tym powiadomieniu. W ocenie organu, wezwanie to złożone zostało po upływie 14 dniowego terminu przewidzianego dla tego rodzaju wezwań, a ponadto nie zostało złożone na piśmie, co powinno skutkować odrzuceniem skargi. Jednocześnie organ wyjaśnił, że zarządzenie Wójta Gminy Reńska Wieś z dnia 13 kwietnia 2015 r., nr [...], w sprawie ustalenia wysokości opłat za udostępnienie informacji publicznych jest aktem skierowanym do pracowników Urzędu i nie zwalnia ich od indywidualnego ustalenia kwoty opłaty każdemu wnioskodawcy, jeżeli udostępnienie takiej informacji powoduje powstanie kosztów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tDz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność i na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. W myśl bowiem art. 149 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. (art. 149 § 2 P.p.s.a.). Na wstępie skład rozpoznający sprawę ustalił, że spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia ze skargą na bezczynność, gdyż nie musi ona być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., I OSK 601/05). W ocenie Sądu, skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 P.p.s.a., ponieważ - zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (obecnie Dz. U. z 2014 r. poz. 782 ze zm., zwana dalej u.d.i.p.) - przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W związku z tym przepisy K.p.a. nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy P.p.s.a. Co prawda, art. 52 § 3 P.p.s.a. jasno stanowi, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § pkt 4 P.p.s.a. jest wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa - to jednak należy zauważyć, że pojęcie "bezczynności" nie wchodzi w zakres pojęcia ""akty lub czynności". Z kolei, ustawa o dostępie do informacji publicznej nie wskazuje dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym w ramach jej realizacji (za wyjątkiem art. 16 ust. 1 i 2 u. d.i.p.). W konsekwencji powyższych wywodów należy przyjąć, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenie informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa i ponadto nie są wiążące również żadne terminy do jej skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego. Skarga w sprawie niniejszej opiewa na zarzut bezczynności organu – Wójta Gminy Reńska Wieś w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, o którą pismem z dnia 26 marca 2015 r. wnioskował skarżący. Merytoryczna ocena zasadności skargi w sprawie dotyczącej bezczynności organu w zakresie dostępu do informacji publicznej przebiega dwuetapowo. W pierwszej kolejności określić należy, z jakim żądaniem i do kogo występuje wnioskodawca oraz ustalić, czy żądanie to stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów powołanej już wcześniej ustawy o dostępie do informacji publicznej, a podmiot, do którego strona się zwróciła jest zobowiązany do udzielenia tejże informacji. W przypadku uznania, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej mają zastosowanie, możliwe jest przystąpienie do kolejnego etapu, czyli oceny czy zachodzi bezczynność organu. Wyjaśnić przyjdzie, iż do udostępniania informacji publicznej zobowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej, a więc i wójt gminy (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), co w sprawie nie jest kontestowane. Wobec tego, iż obowiązek organu do udostępnienia informacji publicznej nie jest wątpliwy w sprawie należy dokonać oceny, czy wnioskowane przez skarżącego dane stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie ustawy. Rozważania Sądu winna rozpocząć uwaga, iż każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, opierając się o ogólną formułę ustawy, a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za takową bowiem uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyroki NSA: z dnia 30 października 2002 r., II SA 181/02; z dnia 20 października 2002 r., II SA 1956/02 oraz z dnia 30 października 2002 roku, II SA 2036-2037/02, strona internetowa Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). Wobec tego pojęcie informacji publicznej odnosi się do wszelkich spraw publicznych, również wówczas, gdy informacja nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie się do nich odnosi. Powracając na grunt wniosku skarżącego przypomnieć wypada, iż wnioskował on – po pierwsze – o udostępnienie treści umów zawartych przez Gminę z podmiotami prywatnymi za okres od 2010 r. do 2015 r., z wyłączeniem umów dzierżawy, a po drugie – kopię ogólnej uchwały Rady Gminy Reńska Wieś przekazującej Wójtowi kompetencje do podpisywania umów i porozumień z podmiotami prywatnymi. W sprawie – zdaniem składu orzekającego – nie ulega wątpliwości, iż umowa zawarta przez podmiot publiczny (w tym przypadku Gminę) i rachunki wystawione do tejże umowy, stanowią informację publiczną, zatem podlegają udostępnieniu w drodze ustawy, co nie stanowi jednak w sprawie istoty sporu. Od razu zastrzec wypada, iż czym innym jest udostępnienie pełnej treści takiej umowy. Zasadniczy bowiem spór w sprawie sprowadza się do oceny, czy organ udostępniając informację publiczną w postaci umów cywilnoprawnych miał prawo dokonać ich anonimizacji w zakresie danych osobowych osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. W sprawie – jak wskazano wcześniej – organ udostępniając zakreślone fragmenty umów, powołał się na treść art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Przepis ten stanowi, iż prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Jednakże, w ocenie Sądu, iż w razie uznania, że istnieje potrzeba ochrony prywatności określonej osoby, to wówczas organ, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej, winien – w oparciu o art. 16 u.d.i.p. – wydać decyzję administracyjną odmawiającą udostępnienia informacji publicznej, powodując się na ograniczenia zawarte w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. (por. np. wyroki WSA: w Łodzi z dnia 6 sierpnia 2014 r., II SA/Łd 537/14; w Krakowie: z dnia 20 marca 2014 r., II SA/Kr 127/14, z dnia 5 marca 2014 r., II SA/Kr 188/14; w Poznaniu: z dnia 12 marca 2013 r., II SAB/Po 47/13 i z dnia 7 marca 2013 r., II SA/Po 47/13, CBOSA ). W sprawie organ udostępnił skarżącemu wnioskowane dokumenty w formie zanonimizowanych kserokopii. Jednakże w przekonaniu Sądu, dokonanie anonimizacji dokumentów udostępnianych w trybie u.d.i.p. nie może być utożsamiane z odmową udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Odmowa udostępnienia informacji z powodów określonych w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. powinna przybrać formę decyzji wydanej na podstawie art. 16 u.d.i.p., a nie dokonania anonimizacji dokumentów. Zatem, niezbędne było wydanie decyzji także z tego powodu, by strona mogła polemizować ze stanowiskiem organu wnosząc odwołanie, a następnie skargę do sądu administracyjnego. Lektura akt pozwala odnotować również, iż strona skarżąca w treści wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie określiła formy przekazania informacji, tymczasem, organ udostępnił skarżącemu zanonimizowane dokumenty w formie papierowej. Zagadnienie formy udostępnienia informacji publicznej reguluje przepis art. 14 u.d.i.p., który w ust. 1 wskazuje, iż udostępnienia informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem. Natomiast – stosownie do art. 14 ust. 2 u.d.i.p. – gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Analizując tok czynności podjętych przez organ, dostrzec wypada, iż organ nie podjął działań określonych w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., samowolnie określając formę udostępnienia wnioskowanej informacji i w konsekwencji czego, określił stosowne koszty z tym związane. Nadto zauważyć przyjdzie, że z art. 15 ust. 1 u.d.i.p. nie wynika zobowiązanie do ustalenia opłaty, a jedynie możliwość jej wymierzenia. Obciążenie opłatą ma w tej sytuacji charakter uznaniowy, co nakłada na adresata wniosku o udostępnienie informacji obowiązek starannego rozważenia, czy w konkretnym wypadku opłatę tę wymierzyć, a ponadto wykazania, że w wyniku udostępnienia informacji publicznej, w sposób zgodny z wnioskiem, poniesione zostały dodatkowe koszty. Jednocześnie dostęp do dokumentów zawierających informacje publiczne może polegać na ich okazaniu, a opłaty za udostępnienie informacji publicznej nie mogą być wprowadzone w formie cennika bądź stawek ryczałtowych. Wyjaśnić także należy, że użyte w art. 15 ust. 1 u.d.i.p. sformułowanie "dodatkowe koszty" wskazuje, że nie chodzi o wszelkie koszty związane z żądaniem udostępnienia informacji publicznej. Kosztem dodatkowym będzie w tej sytuacji wydatek rzeczywiście poniesiony ponad zwykły koszt funkcjonowania, związany z realizacją wskazanego we wniosku sposobu udostępniania lub koniecznością przekształcenia informacji. Musi to być koszt wykraczający poza normalne koszty funkcjonowania podmiotu zobowiązanego. Jak wyżej powiedziano, przedmiotem niniejszej sprawy sądowej jest zarzucana bezczynność Wójta Gminy w zakresie nieudzielenia informacji publicznej (mejl z dnia 26 marca 2015 r.), stąd poza rozważaniami Sądu, pozostają kwestie związane z prawidłowym bądź nie, ustaleniem kosztów z tym związanych, tym bardziej, że i forma żądanej odpowiedzi nie została w między stronami ustalona. Konkludując powyższe uwagi dostrzec wypada, iż ponownie rozpoznając sprawę organ uznając, że w sprawie prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu stosownie do art. 5 ust. 2 u.d.i.p., będzie zobowiązany do wydania stosownej decyzji zgodnie z art. 16 u.d.i.p., przy uwzględnieniu treści art. 15 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Niewątpliwie organ w sprawie nie wydał takowej decyzji, co świadczy o tym, iż powołując się na okoliczności art. 5 ust. 2 u.d.i.p. pozostaje w bezczynności. W związku z zarzutem skargi, że "zanonimizowane dane są dla skarżącego bezużyteczne", zauważyć przyjdzie, iż instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do załatwienia sprawy. Innymi słowy, celem skargi na bezczynność jest zobligowanie organu do wydania aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony. Badając zasadność skargi na bezczynność sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania orzeczenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się bowiem pogląd, że skargę na bezczynność w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej można złożyć nie tylko wobec "milczenia" podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, ale również w sytuacji, w której powstał spór między wnioskodawcą a adresatem wniosku, co do charakteru żądanej informacji, sposobu jej udostępnienia, zakresu jej udostępnienia. Skarga na bezczynność w tego rodzaju sprawach chroni wnioskodawcę przed arbitralnym stanowiskiem podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, które uniemożliwia uzyskanie żądanej informacji (por. np. wyroki NSA: z dnia 7 lipca 2010 roku, sygn. akt I OSK 592/10; z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1510/11, CBOSA). Wyjaśnić także należy, iż bezczynność organu na gruncie przepisów ustawy polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno – technicznej, czyli do udostępnienia informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje, nie wydaje także decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, ani na piśmie nie udziela odpowiedzi, że żądanej informacji publicznej nie posiada. Z uwzględnieniem przez sąd skargi na bezczynność ustawodawca połączył powinność sądu do stwierdzenia, czy dostrzeżona bezczynność postępowania miała cechy rażącego naruszenia prawa (art. 149 § 1 zd. 2 P.p.s.a.). Przystępując zatem do oceny, czy bezczynność organu miała charakter rażący, wobec braku definicji ustawowej, podjąć należy próbę zdefiniowania pojęcia "rażącego naruszenia prawa". Zdaniem składu orzekającego, rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W orzecznictwie akcentuje się, iż rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne (por. np. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., II OSK 468/13 oraz wyroki WSA: we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., II SAB/Wr 14/14; w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., II SAB/Po 69/13; w Szczecinie z dnia 16 maja 2013 r., II SAB/Sz 34/13, CBOSA ). Ocena, czy w stanie faktycznym niniejszej sprawy mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa, powinna być dokonana w kontekście regulacji art. 13 ustawy, który to przepis zobowiązuje organ do udostępniania informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Podkreślić należy, że w pierwszej kolejności organ ma obowiązek udzielić informacji publicznej bez zbędnej zwłoki, czyli bez niepotrzebnego opóźnienia. Po drugie, udostępnienie informacji publicznej nie powinno trwać dłużej niż 14 dni. Powracając na grunt zawisłej sprawy powtórzyć po raz kolejny należy, iż skarżący wniosek o udostępnienie informacji publicznej skierowała do organu dnia 26 marca 2015 r., w dniu 8 kwietnia 2015 r. otrzymał odpowiedź, że "kompetencje Wójta ujęte są w ustawie o samorządzie gminnym – art. 30 innych ustawach i nie jest wymagane jakiekolwiek upoważnienie czy też uchwała", po czym skarżący w dniu 20 kwietnia 2015 r. otrzymał zanonimizowane kserokopie dokumentów. Powyższe oznacza, że wniosek strony w sprawie nie pozostał bez odpowiedzi. Niewątpliwie organ trwał w bezczynności, ale – w ocenie składu orzekającego – owa bezczynność nie miała charakteru rażącego. Reasumując, Sąd na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku, zobowiązując organ do załatwienia wniosku skarżącego w zakreślonym terminie, w drugim punkcie wyroku stwierdzając, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 200 P.p.s.a.