I SA/Po 1361/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Mączyński Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 marca 2017 r. sprawy ze skargi RK na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji oddala skargę. Wnioskiem z dnia 13 października 2015 r. R. K. (dalej także jako: "podatnik", "strona" lub "skarżący") wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] określającej podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. w kwocie [...]zł. Jako podstawę stwierdzenia nieważności powyższej decyzji podatnik wskazał rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. – dalej w skrócie: "O.p."), które miało nastąpić w wyniku: 1) doręczenia decyzji oraz innych pism na adres ul. [...], [...], pod którym podatnik nie mieszkał, zamiast na adres ul. [...], [...]; 2) braku czynnego udziału podatnika w postępowaniu kontrolnym, spowodowanego tymczasowym aresztowaniem, czyli nieobecnością podatnika pod adresem, na który organ kontroli skarbowej kierował korespondencję oraz niemożnością zgłaszania dowodów i ustosunkowania się do sprawy, albowiem tylko podatnik znał wszystkie szczegóły prowadzonej działalności gospodarczej, co uniemożliwiało także ustanowienie pełnomocnika, który należycie reprezentowałby podatnika w postępowaniu - co razem doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego; 3) rezygnacji organu kontroli skarbowej z określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania w sytuacji zakwestionowania faktur określających koszty nabycia towarów od T. K. i pominięcia informacji, jakie podatnik posiadał w tym zakresie, przy jednoczesnym stwierdzeniu, że zakwestionowane prace zostały wykonane przez samego podatnika. W powyższym wniosku strona wystąpiła również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, która miała być dotknięta wadą nieważności. Zdaniem R. K. przytoczona we wniosku o stwierdzenie nieważności argumentacja uzasadnia tezę, że zachodzi prawdopodobieństwo, iż przedmiotowa decyzja dotknięta jest wadami wymienionymi we wniosku, określonymi w art. 247 § 1 O.p., zatem na mocy art. 252 § 1 tej ustawy jej wykonanie winno podlegać wstrzymaniu. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] odmówił wstrzymania własnej decyzji z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] określającej R. K. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. w kwocie [...]zł. W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, że decyzja, o której wstrzymanie wykonania wniosła strona, nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 3 O.p. W tym kontekście stwierdzono, że podatnik w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji, której aktualnie domaga się stwierdzenia nieważności, nie wskazywał nowego adresu do doręczeń, a zatem doręczanie korespondencji na dotychczasowy adres przy ul. [...] w O. uznano za prawidłowe. Stwierdzono także, że strona w toku postępowania była reprezentowana przez pełnomocnika - adwokata i radcę prawnego (który wielokrotnie przeglądał i fotografował akta sprawy), a więc miała zapewniony, za pośrednictwem pełnomocnika, czynny udział w prowadzonym postępowaniu. Odnosząc się natomiast do trzeciego z podniesionych zarzutów wskazano, że organ nie szacował podstawy opodatkowania, a w związku z tym nie mógł naruszyć przepisu art. 21 § 1 pkt 2 O.p., albowiem go nie stosował. Zdaniem organu podatnik nie złożył w terminie odwołania od decyzji, której stwierdzenia nieważności obecnie się domaga. Stąd też aktualnie podatnik próbuje kwestionować zasadność niekorzystnej dla siebie decyzji, wykorzystując do tego celu nadzwyczajny tryb stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, który nie służy do ponownego merytorycznego badania sprawy. Jednocześnie Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] na podstawie art. 247 § 1 O.p., odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] określającej R. K. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. w kwocie [...]zł. Nie zgadzając się z postanowieniem w przedmiocie odmowy wstrzymania decyzji z dnia [...] lutego 2015 r., podatnik złożył zażalenie, w którym wniósł o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie tego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Kwestionowanemu postanowieniu zarzucono: 1) błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na nieuprawnionym przyjęciu, że doszło do prawidłowego doręczenia stronie korespondencji w sprawie dotyczącej podatku PIT za 2011 r. i że nie zostały uprawdopodobnione przesłanki nieważności postępowania w sprawie; 2) naruszenie art. 252 § 1 O.p. poprzez niezastosowanie się do tej normy prawnej i nie wstrzymanie wykonania decyzji, mimo uprawdopodobnienia przesłanek nieważności postępowania. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] określającej R. K. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. w kwocie [...]zł, z uwagi na brak przesłanek rażącego naruszenia prawa, wynikających z art. 247 § 1 O.p., a w szczególności przesłanki określonej w pkt 3 tego przepisu, podnoszonej przez podatnika we wniosku z dnia 13 października 2015 r. Zdaniem organu skoro w dacie rozpoznania zażalenia podatnika, w obrocie prawnym była decyzja pierwszoinstancyjna odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji, to tym samym nie można uznać, aby w sprawie istniało prawdopodobieństwo rażącego naruszenia prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu R. K. wniósł o uchylenie powyższego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, a także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Ponadto wniósł o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu w postaci wyroku WSA w Poznaniu z dnia 25 maja 2016 r., o sygn. akt I SA/Po 2232/15, na okoliczność spełnienia przesłanki warunkującej obligatoryjne wstrzymanie wykonania decyzji organu - wadliwości doręczenia skarżącemu decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił: 1) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieuprawnionym przyjęciu, że doszło do prawidłowego doręczenia skarżącemu korespondencji w sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. i że nie zostały uprawdopodobnione przesłanki nieważności postępowania w sprawie; 2) naruszenie art. 252 § 1 O.p. poprzez niezastosowanie się do tej normy prawnej i nie wstrzymanie wykonania decyzji, mimo uprawdopodobnienia przesłanek nieważności postępowania. W argumentacji skargi skarżący podniósł, że organ błędnie ustalił, powołując się na treść nieprawomocnej decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji, że decyzja ta nie była wydana w warunkach nieważności postępowania. Według autora skargi organ nie uwzględnił, że mocą wyroku WSA w Poznaniu z dnia 25 maja 2016 r., o sygn. akt I SA/Po 2232/15, uchylone zostało postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji określającej podatek dochodowy za 2011 r. Skarżący zwrócił uwagę, że w powyższym wyroku Sąd stwierdził, że decyzję tą doręczono w sposób wadliwy. Organy podatkowe posiadały bowiem wiedzę o tym, że podatnik jest osadzony w areszcie i nie przebywa pod dotychczasowym adresem, a mimo to decyzję z dnia [...] lutego 2015 r. określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. doręczyły skarżącemu na jego dotychczasowy adres. Skarżący podkreślił, że skoro Sąd uznał wadliwość doręczenia, to decyzja określająca podatek dochodowy od osób fizycznych za 2011 r. była wydana z naruszeniem prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu, co oznacza, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa, a w konsekwencji, że spełnione zostały przesłanki do wstrzymania jej wykonania. Zdaniem skarżącego, organ niezasadnie odmówił w takiej sytuacji wstrzymania wykonania decyzji i utrzymał w mocy wadliwe orzeczenie organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Badając zaskarżone postanowienia według kryteriów przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej w skrócie jako: "P.p.s.a.") Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone orzeczenia nie naruszają ani przepisów prawa materialnego, ani w istotny sposób reguł prawa procesowego. Istota sporu w przedmiotowej sprawy sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy w stanie faktycznym sprawy organy podatkowe zobowiązane były, na wniosek skarżącego, złożony w ramach procedury nadzwyczajnej - stwierdzenia nieważności decyzji, opierający się na art. 247 § 1 pkt 3 O.p., do wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] określającej R. K. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. w kwocie [...]zł. Zgodnie z art. 252 § 1 O.p. organ podatkowy, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzymuje z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1. W art. 252 § 1 O.p. wskazuje się na prawdopodobieństwo, co oznacza, że za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawia nie tylko uprawdopodobnienie, rozumiane jako środek zastępczy dowodu, w ścisłym znaczeniu, dającym wiarygodność twierdzenia o jakimś fakcie, lecz wystarczającym jest wskazanie możliwości istnienia wady decyzji powodującej jej nieważność i to niezależnie od stopnia prawdopodobieństwa. Należy podkreślić, że fakt przedstawienia przez podatnika określonych argumentów nie oznacza samo przez się, że takie prawdopodobieństwo zaistniało. Zastosowanie środka, o którym mowa w art. 252 § 1 O.p. i wstrzymanie wykonania decyzji, która korzysta z domniemania legalności i wywołuje określone skutki w obrocie prawnym musi wynikać z daleko idącego przekonania organu o wystąpieniu przesłanek określonych w art. 247 § 1 O.p. Prawdopodobieństwo, że decyzja objęta wnioskiem jest dotknięta wadą powodującą jej nieważność powinno być na tyle wysokie, że uzasadnia zastosowanie środka o charakterze tymczasowym, jeszcze przed właściwym rozstrzygnięciem organu w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Ustalenie istnienia tego prawdopodobieństwa musi zatem wynikać już ze wstępnej oceny organu i być uzasadnione nie budzącymi najmniejszych wątpliwości okolicznościami sprawy (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2016 r., o sygn. akt II FSK 1016/14, LEX nr 2082761). Odmowa uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji może mieć miejsce w przypadku wniosku nieuzasadnionego, czyli takiego, w którym nie wskazano w ogóle okoliczności uzasadniających istnienie przesłanek wynikających z art. 247 § 1 O.p., bądź wskazano błędne uzasadnienie ich istnienia lub też wskazano okoliczności nie związane z wadami decyzji wymienionymi w powołanym przepisie. W tej sytuacji organ podatkowy, rozpoznając wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, w oparciu o przepis art. 252 § 1 O.p., zobowiązany jest zbadać decyzję pod kątem potencjalnego istnienia wad powodujących jej nieważność. Z treści art. 247 § 1 O.p wynika, że w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organ winien skupić się na ustaleniu, czy decyzje, których wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy, obarczone są wadami, wymienionymi w art. 247 § 1 O.p., czy też wady te nie występują. Taki zakres omawianego postępowania wiąże się bezpośrednio z treścią art. 128 O.p., statuującego zasady trwałości ostatecznych decyzji w postępowaniu podatkowym. Warto zauważyć, że w procedurze stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, nie dochodzi w istocie do załatwienia sprawy podatkowej. Podstawowym celem tego postępowania nie jest orzekanie o obowiązkach i prawach strony, wynikających z podatkowego prawa materialnego, lecz jedynie zbadanie orzeczenia wydanego w postępowaniu zwykłym pod kątem zaistnienia jednej z przesłanek, wymienionych w przepisie art. 247 § 1 O.p. Odnosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd stwierdza, że wbrew zarzutom skargi Dyrektor Izby Skarbowej zasadnie przyjął, iż wskazane przez stronę okoliczności, nie uprawdopodobniają, że decyzja z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] określająca R. K. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. w kwocie [...]zł, dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1 O.p. To, że powyższa decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, zostało wprost potwierdzone w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] W przedmiotowej sprawie nie bez znaczenia pozostaje fakt, że strona próbuje kwestionować zasadność niekorzystnych dla siebie decyzji, wykorzystując do tego nadzwyczajny tryb stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych. Tymczasem tryb ten ma charakter wyjątkowy i nie może służyć do ponownego, merytorycznego badania sprawy w pełnym zakresie. Zaskarżanie decyzji w nadzwyczajnym trybie (stwierdzenie nieważności) ogranicza postępowanie do badania zaistnienia przesłanek, opisanych w art. 247 § 1 O.p., uzasadniających eliminowanie decyzji ostatecznych z obrotu prawnego. Zainicjowanie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności nie może spowodować powrotu do ponownej merytorycznej analizy zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 20011 r., czego w istocie domaga się skarżący, podnosząc np. brak określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania w sytuacji zakwestionowania faktur, określających koszty nabycia towarów od T. K.. W ocenie Sądu chybiony jest zarzut strony dotyczący naruszenia przepisu art. 252 § 1 O.p., bowiem, jak wskazano w zaskarżonym postanowieniu, wstępna analiza przywołanych przez stronę podstaw stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowej nie uprawdopodobniła wystąpienia w niniejszej sprawie przesłanek wskazanych w art. 247 § 1 O.p. Co istotne, jak wspomniano, ostatecznie powyższa okoliczność została przesądzona w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] Organ ten bowiem odmówił stwierdzenia nieważności własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] określającej R. K. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. w kwocie [...]zł. W konsekwencji zasadnie zatem odmówiono wstrzymania wykonania powyższej decyzji z dnia [...] lutego 2015 r. Odnosząc się do zarzutu skargi błędu w ustaleniach faktycznych Sąd zauważa, że strona skarżąca żąda w istocie od organu odwoławczego przeprowadzenia wyczerpującego postępowania podatkowego (m.in. zbadania przesłanek do szacowania podstawy opodatkowania i prawidłowości doręczenia decyzji określającej), co w zaistniałej sytuacji jest wykluczone. Przedmiotem sporu jest bowiem kwestia poboczna jaką jest wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej, w ramach toczącego się nadzwyczajnego postępowania podatkowego. W tym stanie rzeczy organy podatkowe mogą jedynie dokonać wstępnego badania zaistniałego prawdopodobieństwa wystąpienia wady kwalifikowanej, co w niniejszej sprawie zostało uczynione (w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] lutego 2016 r.). Wbrew bowiem zarzutom skarżącego organ przeprowadził odpowiednie postępowanie wyjaśniające i dokonał wstępnego badania decyzji w kierunku przypuszczalnego istnienia wady decyzji powodującej jej nieważność, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz we wspomnianej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2015 r., określającej R. K. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. w kwocie [...]zł. Zatem okoliczność, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiło prawdopodobieństwo dotknięcia decyzji jedną z wad powodujących jej nieważność, wynika jednoznacznie ze wspomnianej decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji objętej wnioskiem skarżącego. Należy zwrócić uwagę, że skoro organ ma obowiązek wstrzymać wykonanie decyzji z urzędu, w każdym stadium postępowania aż do wydania decyzji, jeżeli istnienie wady powodującej nieważność stało się już prawdopodobne, chociaż nie będzie ono jeszcze pewne i stwierdzone, to a contrario organ nie może abstrahować od faktu, że we właściwym trybie została już rozstrzygnięta, chociażby w sposób nieostateczny, kwestia nieważności decyzji (por. wyroki: WSA we Wrocławiu z dnia 13 grudnia 2007 r., o sygn. akt I SA/Wr 1531/07, WSA w Bydgoszczy z dnia 21 października 2010 r., o sygn. akt I SA/Bd 812/10, WSA w Gdańsku z dnia 26 stycznia 2011 r., o sygn. akt I SA/Gd 1293/10). W sprawie poza sporem jest, że w dacie rozpatrywania zażalenia przez organ odwoławczy w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, tj. w dniu [...] lipca 2016 r. była już wydana decyzja pierwszoinstancyjna z dnia [...] lutego 2016 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji określającej podatek z dnia [...] lutego 2015 r. W ocenie Sądu wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności spowodowało, że w sprawie nie istniało prawdopodobieństwo wystąpienia wady rażącego naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym zastosowanie środka tymczasowej ochrony przed ewentualnymi niekorzystnymi skutkami, wynikającymi z pozostawiania w obrocie prawnym decyzji nieważnej, w postaci wstrzymania jej wykonania, o którym mowa w art. 252 § 1 O.p. Co więcej, uznanie w ramach instytucji wstrzymania wykonania decyzji, na tym etapie procedowania, że istnieje prawdopodobieństwo istnienia wady z art. 247 § 1 pkt 3 O.p. w sytuacji, gdy wydano już decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności, byłoby w istocie sprzeczne z treścią tej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 30 listopada 2016 r., o sygn. akt I GSK 156/15, LEX nr 2169700). Odnosząc się do wniosku dowodowego sformułowanego w skardze Sąd zauważa, że przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci wyroku WSA w Poznaniu (z dnia 25 maja 2016 r., o sygn. akt I SA/Po 2232/15), znanego Sądowi w tym samym składzie orzekającym, z urzędu było bezprzedmiotowe, w świetle treści art. 106 § 4 P.p.s.a., który stanowi, że fakty powszechnie znane sąd bierze pod uwagę bez powołania się na nie przez strony. Co istotne, podnoszona przez skarżącego prawidłowość doręczania korespondencji, w tym decyzji z dnia [...] lutego 2015 r. została zakwestionowana przez Sąd w powyższym prawomocnym wyroku WSA w Poznaniu i była postawą do uchyleniu postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdzenia uchybienia terminowi do jego wniesienia. Po wydaniu powyższego wyroku WSA w Poznaniu organy podatkowe miały w trybie zwyczajnym (na skutek wniesienia odwołania) zbadać kwestie prawidłowości doręczania korespondencji, w tym decyzji z dnia [...] lutego 2015 r. stronie skarżącej podczas jego tymczasowego aresztowania. Skarżący winien zatem w pierwszej kolejności monitorować, czy i w jaki sposób organy podatkowe wykonały wyrok WSA w Poznaniu (z dnia 25 maja 2016 r., o sygn. akt I SA/Po 2232/15). Tymczasem strona równocześnie z trybem zwyczajnym (odwołaniem) zainicjowała, wnioskiem z dnia 13 października 2015 r., tryb nadzwyczajny badania tej samej decyzji z dnia [...] lutego 2015 r. określającej podatnikowi podatek dochodowy od osób fizycznych. Reasumując Sąd stwierdza, że organ odwoławczy trafnie wywiódł, że skoro Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., odmówił stwierdzenia nieważności własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2015 r., to brak jest podstaw do wstrzymania wykonania tego ostatniego rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe Sąd nie podzielił zarzutów skargi i uznał, że organy podatkowe nie naruszyły zasad postępowania podatkowego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy nie zachodzą przesłanki do wyeliminowania zaskarżonych postanowień z obrotu prawnego. Wobec powyższego Sąd, działając w trybie art. 120 i na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.