I SA/Po 1394/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dominik Mączyński po rozpoznaniu w dniu 04 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. i K. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT-36) za 2007 r. wraz z odsetkami; postanawia zawiesić postępowanie. Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r., skarżący wnieśli skargę na wymienioną w rubrum niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] odmawiającą skarżącym stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. Decyzja organu I instancji wydana została m.in. w oparciu o art. 10 ust. 1 pkt 9 oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., nr 14 poz. 176 ze zm. – dalej w skrócie "ustawa o PDOF"). W wyniku rozpoznania skargi wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 05 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Po 1394/15 uwzględniono ją uchylając zaskarżoną decyzję. Od wskazanego powyżej wyroku wywiedziona została przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. skarga kasacyjna, w której wniesiono m.in. o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu. Wyrokowi tutejszego Sądu zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o PDOF, poprzez uznanie, że odsetki za nieterminowe uiszczenie ceny za zbyte akcje powinny być zakwalifikowane do tego samego źródła co przychód z odpłatnego zbycia akcji (tj. do przychodu z kapitałów pieniężnych i praw majątkowych) oraz niewłaściwe uznanie, że organy podatkowe obu instancji dokonały błędnej wykładni art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o PDOF. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego postępowania wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W takim przypadku w sprawie występuje zagadnienie wstępne, którego uprzednie rozstrzygnięcie może wpływać na wynik postępowania. W orzecznictwie podnosi się, że zawieszenie postępowania z przewidzianych w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyczyn ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu. Zawieszenie powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej. Rozstrzygając o zawieszeniu postępowania sąd powinien jednak oceniać wszelkie przesłanki w kontekście konieczności rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być także istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania [tak: postanowienie NSA z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II FSK 912/10, dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy należy wskazać, że tutejszemu Sądowi jest z urzędu wiadomym, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 02 marca 2016 r. sygn. akt II FSK 412/15 przedstawił składowi siedmiu sędziów tego Sądu do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości – czy odsetki za nieterminowe uiszczenie ceny za zbyte akcje powinny zostać zaliczone do przychodów ze źródła kapitały pieniężne, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 w związku z art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o PDOF, czy do przychodów z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1 tej ustawy? Rozstrzygnięcie wskazanego powyżej zagadnienia prawnego będzie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Wydana na skutek postanowienia NSA z dnia 02 marca 2016 r. sygn. akt II FSK 412/15 uchwała poszerzonego składu tego Sądu będzie miała wiążący charakter, z postanowień art. 269 § 1 p.p.s.a. wynika bowiem moc ogólnie wiążąca uchwał, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale podjętej przez NSA wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych [por. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 1474/14, dostępny pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. Uchwała jest wiążąca w tym sensie, że składowi sądu administracyjnego rozpoznającemu sprawę nie wolno samodzielnie przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, jaka została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego [por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt I GSK 199/12, dostępny pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. W świetle powyższego, po dokonaniu oceny z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej należy stwierdzić, że zawieszenie postępowania jest w pełni uzasadnione. Zawieszenie postępowania do czasu wydania przez poszerzony skład NSA uchwały wyjaśniającej wskazane powyżej zagadnienie prawne – kluczowe z punktu widzenia zawisłej przed Sądem sprawy – pozwoli tutejszemu Sądowi, w razie rozstrzygnięcia tego zagadnienia w sposób odmienny od przyjętego w zaskarżonym wyroku na uznanie, że podstawy wywiedzionej przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. skargi kasacyjnej są oczywiście uzasadnione, co umożliwi, stosownie do postanowień art. 179a p.p.s.a., uchylenie zaskarżonego wyroku, rozstrzygniecie o kosztach oraz ponowne rozpoznanie sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 131 i art. 16 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.