I SA/Po 1399/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędzia WSA Dominik Mączyński (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Ziewińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2017 r. sprawy ze skargi [... sp. z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę. Wójt Gminy L. - wydaną w wyniku powtórnego rozpoznania sprawy – decyzją z dnia 10 grudnia 2015 r., nr [...] określił X. sp. z o.o. z siedzibą w miejscowości L. (dalej zwanej również skarżącą) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. na kwotę [...]zł. Z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika, że skarżąca w dniach 12 lutego, 20 kwietnia i 10 sierpnia 2010 r. nabyła nieruchomości o łącznej powierzchni 176,4827 ha położone w [...] oraz nieruchomości o łącznej powierzchni 2,3056 ha położone w miejscowości w L. . Pismem z dnia 15 marca 2010 r., skarżąca wniosła o prolongatę terminu złożenia deklaracji na podatek od nieruchomości ze względu na konieczność precyzyjnego ustalenia powierzchni użytkowej nabytych budynków oraz powierzchni gruntów faktycznie wykorzystywanych do produkcji rolniczej. Skarżąca wniosła przy tym o zwolnienie z podatków lokalnych za okres do dnia 15 kwietnia 2010 r. oraz podjęcie decyzji o zwolnieniu z podatku od nieruchomości na okres 10 lat. W odpowiedzi na powyższe poinformowano skarżącą, że przepisy regulujące podatek od nieruchomości nie przewidują prolongaty terminu złożenia deklaracji podatkowej. Wskazane przepisy nie przewidują również możliwości udzielenia zwolnień z podatku od nieruchomości. Z uwagi na niezłożenie deklaracji na podatek od nieruchomości za 2010 r. doszło do wszczęcia postępowania podatkowego. W toku prowadzonego postępowania skarżąca złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2010 r. W deklaracji tej wykazano łączne zobowiązanie podatkowe na kwotę [...]zł. Skarżąca zadeklarowała do opodatkowania grunty o powierzchni 1.668.931,00 m2, od których naliczono podatek w kwocie [...]zł oraz inne budynki o powierzchni 8.126,00 m2 od których obliczono podatek w kwocie [...]zł. Złożona deklaracja była w ciągu 2010 r. wielokrotnie zmieniania przez skarżącą z uwagi na nabywanie kolejnych nieruchomości oraz ze względu na błędy w wyliczeniu wysokości podatku. Jednak również przedkładane korekty zawierały błędy rachunkowe, o czym informowano skarżącą w upomnieniach wzywających do zapłaty podatku. Przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, wskazano, że organ I instancji, decyzją z dnia 26 lipca 2010 r., określił skarżącej wysokość zobowiązania z tytułu III, IV, V, VI i VII raty podatku od nieruchomości za 2010 r. Decyzja ta została jednak uchylona przez organ I instancji w ramach samokontroli, na skutek czego wydana została nowa decyzja z dnia 01 września 2010 r., określająca wysokość zobowiązania podatkowego za miesiące od marca do lipca 2010 r. Z uwagi na nabycie przez skarżącą nowych nieruchomości w dniu 10 sierpnia 2010 r. wezwano ją do złożenia korekty deklaracji na podatek od nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 21 października 2010 r. uchyliło w całości decyzję organu I instancji z dnia 26 lipca 2010 r. oraz 01 września 2010 r. Z uwagi na powyższe Wójt Gminy L. ponownie wezwał skarżącą do złożenia korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za 2010 r. uwzględniającej wszystkie zmiany w jej majątku zachodzące we wskazanym roku. W toku postępowania dokonano oględzin, w trakcie których przeprowadzono pomiary powierzchni użytkowej budynków, ustalono ich stan techniczny oraz zlokalizowano budowlę. Od Starostwa Powiatowego uzyskano informację o powierzchni i klasyfikacji poszczególnych gruntów zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Dane te stanowią podstawę dla prawidłowego określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. Wójt Gminy L. wezwał również skarżącą do przedłożenia ewidencji środków trwałych celem ustalenia wartości budowli. Organ I instancji decyzją z dnia 13 czerwca 2011 r. określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. Decyzja ta została jednak uchylona decyzją SKO w P. z dnia 01 września 2011 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium wytknęło organowi I instancji niedostateczne postępowanie dowodowe odnośnie ustalenia istnienia względów technicznych wyłączających możliwość prowadzenia działalności gospodarczej na nieruchomości oraz na konieczność wykonania specjalistycznej ekspertyzy w tym względzie przez uprawnionego rzeczoznawcę. Organ odwoławczy wskazał również na potrzebę niezbitego wykazania, iż grunty oznaczone jako użytki rolne w ewidencji gruntów i budynków są przez skarżącą rzeczywiście zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. W toku ponownego postępowania ustalono, że skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie od ARiMR płatności za 2011 r. Wniosek skarżącej poddany został jednak kontroli przez wskazany ostatnio organ. Wezwano również skarżącą do określania wartości należących do niej budowli. Wobec niezastosowania się do tego wezwania powołano rzeczoznawców majątkowych jako biegłych celem ustalenia wartości budowli. Organ I instancji decyzją z dnia 02 lipca 2012 r. ponownie określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. Odnosząc się do wskazań, Kolegium stwierdzono, że sporne grunty nie mogły ze względu na ich oznaczenie w ewidencji gruntów i budynków zostać wyłączone z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. SKO w P., decyzją z dnia 21 września 2012 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia 02 lipca 2012 r. Wskazana ostatnio decyzja SKO w P. wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji zostały jednak uchylone, wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 17 lipca 2014 r., III SA/Po 1317/12. W orzeczeniu tym uznano, że brak jest możliwości opodatkowania podatkiem rolnym gruntów nieoznaczonych w ewidencji oznaczeniem "R" lub "Lz". Jednak część gruntów skalsyfikowana inaczej niż "R" lub "Lz", na której skarżąca prowadzi działalność rolniczą powinna być opodatkowana podatkiem od nieruchomości, jednakże stawką dla gruntów pozostałych, nie zaś stawką właściwą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zaakceptowano przy tym sposób opodatkowania budynków, w ramach których nie może być prowadzona działalność gospodarcza ze względów technicznych. Za prawidłowe uznano zastosowanie względem nich stawek, jak dla budynków pozostałych. Sąd nie uwzględnił również zarzutów o niemożności ustosunkowania się do opinii biegłych, dotyczącej wartości budowli. W toku postępowania przed sądem administracyjnym skarżącą przedłożyła decyzję ARiMR za 2010 r. dotyczącą przyznania w ramach systemów wsparcia bezpośredniego co do działek nr [...], [...], [...], [...], [...]. Decyzja ta została skierowana do ówczesnego dzierżawcy nieruchomości - T. F.. Z informacji udzielonych przez ARiMR wynika, że w latach 2010-2013 przyznano płatności obszarowe tylko w odniesieniu do działek rolnych nr [...], [...], [...], [...], [...]. Do pozostałych działek będących własnością skarżącej nie przyznano płatności bowiem nie były one deklarowane do ich otrzymania. W toku powtórnego postępowania organ I instancji ponownie wezwał skarżącą do przedłożenia wskazanych dokumentów. Skarżąca nie zastosowała się jednak do wystosowanego względem niej wezwania, na skutek czego nałożono dwie kary porządkowe w kwocie [...]zł każda. W dniu 27 sierpnia 2015 r. skarżąca odpowiedziała na wezwanie Wójta Gminy L., nieprzekazując jednak niezbędnych dokumentów i wyjaśnień. W ocenie skarżącej organ I instancji posiada już wszystkie wskazane w wezwaniu informacji lub też może je uzyskać we własnym zakresie. Dnia 12 września 2015 r. skarżąca zbyła własność nieruchomości położonych w miejscowości D.-W. w gminie L. na rzecz F(1) sp. z o.o. oraz F(2) sp. z o.o. Po przeprowadzeniu tych transakcji skarżąca nie posiada już najprawdopodobniej na terenie Gminy L. żadnych nieruchomości. Zaznaczono również, że już w lipcu 2012 r. dokonano sprzedaży niektórych nieruchomości F(3) sp. z o.o. Mając powyższe na uwadze w dniu 05 października 2015 r. wydano decyzję o zabezpieczeniu. Organ I instancji przesłuchał również T. F. na okoliczność ustalenia sposobu wykorzystywania nieruchomości skarżącej. Świadek potwierdził, iż od wiosny 2010 r. do chwili obecnej na podstawie ustnej umowy dzierżawy prowadzi działalność rolniczą na nieruchomościach będących własnością skarżącej na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...]. Świadek zeznał, że w latach 2010-2012 dzierżawił od skarżącej na podstawie ustanej umowy nieruchomości zabudowane 4 hangarami położonymi na działkach [...], [...], [...], [...]. Czynszem dzierżawczym od dzierżawcy dla właściciela była wielkość dopłaty bezpośrednich uzyskiwanych od ARiMR. Skarżąca zobowiązała również świadka, aby każda z dzierżawionych działek w części była obsiana trawą. T. S. zeznał z kolei, że rozpoczął użytkowanie budynku mieszczącego się na działce [...] w ramach ustnej umowy dzierżawy bez czynszu dzierżawczego nim jeszcze skarżąca stała się właścicielem tej nieruchomości. Na podstawie przesłuchania biegłej A. P., wykonującej opinię określającą wartość rynkową budowli skarżącej, ustalono, że parametry poszczególnych obiektów zostały przyjęte na podstawie aktów notarialnych zakupu nieruchomości. W przypadku budowli, których wielkość nie była ujęta w akcie notarialnym wielkość określono w oparciu o mapy sytuacyjno-wysokościowe wydane przez Starostę Złotowskiego na potrzeby sporządzenia opinii. Koszty jednostkowe robót i materiałów budowlanych przyjęto na podstawie cenników budowlanych wydawnictw specjalistycznych. Biegła wyjaśniła również, iż stopień zużycia technicznego i funkcjonalnego został ustalony w oparciu o oględziny podczas wizji lokalnej oraz dostarczonych przez organ I instancji protokołów z oględzin. Organ I instancji podkreślił, że skarżąca nie dokonała wpłat rat podatku od nieruchomości za miesiące od marca do grudnia 2010 r. Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy, Wójt Gminy L. wskazał, że w związku z nabyciem przez skarżącą w dniach 2 lutego, 20 kwietnia i 10 sierpnia 2010 r. nieruchomości odpowiednio od 1 marca, 1 maja i 1 września 2010 r. doszło do powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. Na podstawie pozyskanych dowodów, w szczególności na podstawie wypisów z ewidencji gruntów i budynków ustalono powierzchnię gruntów należących do skarżącej oraz ich klasyfikację. Skarżąca posiada grunty sklasyfikowane jako użytki orne, grunty zadrzewione i zakrzewione, tereny różne, inne tereny komunikacyjne, drogi, tereny kolejowe, tereny przemysłowe, inne tereny zabudowane, zurbanizowane tereny niezabudowane oraz tereny rekreacyjno-wypoczynkowe. W tym kontekście wskazano, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 520 ze zm. - dalej w skrócie: "p.g.k."), podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W odniesieniu do gruntów sklasyfikowanych jako użytki rolne wskazano, że zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. nr 95 poz. 613 ze zm. - dalej w skrócie: "u.p.o.l."), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Skarżąca nie prowadzi żadnych trwałych działań związanych z działalnością gospodarczą, w związku z czym grunty sklasyfikowane jako użytki rolne nie mogą zostać opodatkowane podatkiem od nieruchomości. W odniesieniu do gruntów sklasyfikowanych jako drogi wskazano, że zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle - z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. Drogi będące w posiadaniu skarżącej nie figurują w żadnej ewidencji dróg publicznych, ponadto nie stanowią przedmiotu powszechnego korzystania, z uwagi na co nie spełniają one kryteriów uznania ich za drogi publiczne. Taka kwalifikacja wynika również z opinii biegłych oraz dokumentacji fotograficznej. W odniesieniu do gruntów sklasyfikowanych jako grunty zadrzewione i zakrzewione wskazano, że skarżąca nie prowadzi na nich żadnych trwałych działań związanych z działalnością gospodarczą z uwagi na co podlegają one zwolnieniu od opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będą podlegać grunty sklasyfikowane jako tereny różne, inne tereny komunikacyjne, drogi, tereny kolejowe, tereny przemysłowe, inne tereny zabudowane, zurbanizowane tereny niezabudowane, tereny rekreacyjno-wypoczynkowe. Wskazano przy tym, że skarżąca jako spółka prawa handlowego jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą. W takim przypadku zastosowanie co do zasady znajdują maksymalne stawki podatku od nieruchomości dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zaznaczono jednak, że w zapadłym w niniejszej sprawie wyroku WSA w Poznaniu zwrócono uwagę na istnienie poważnych wątpliwości co do charakteru prowadzonej na działkach skarżącej działalności. W ocenie sądu bowiem w odniesieniu do działek o nr [...], [...], [...], [...], [...], do których przyznano płatności należy rozważyć kwalifikację zastosowania niższej stawki podatkowej w podatku od nieruchomości - jak dla gruntów pozostałych. Mając na uwadze powyższy wyrok, organ I instancji zastosował w odniesieniu do gruntów o wskazanych powyżej numerach ewidencyjnych w części zajętej na prowadzenie działalności rolniczej stawki właściwe dla pozostałych gruntów. Odnosząc się do argumentacji skarżącej, wskazano, że brak jest podstaw do zastosowania wobec gruntów zabudowanych budynkami, które ze względu na zły stan techniczny nie mogą być wykorzystywane przy prowadzeniu działalności gospodarczej innej niż maksymalna stawki. Brak jest bowiem przesłanek świadczących o tym, by względy techniczne gruntów uniemożliwiały ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej. W odniesieniu do budynków skarżącej przedstawiono wyniki ich pomiarów dokonanych w toku przeprowadzonych oględzin. Wyniki tych pomiarów nie były kwestionowane przez skarżącą. Budynki skarżącej, z uwagi na jej status jako przedsiębiorcy należy traktować jako budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz zastosować względem nich maksymalne stawki podatku. Żaden z budynków będących w posiadaniu skarżącej nie jest przy tym budynkiem mieszkalnym. Wziąwszy jednak pod uwagę zły stan techniczny budynków skarżącej przyjęto, że nie są oraz nie mogą być one wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, z uwagi na co zastosowano stawki podatku właściwe dla pozostałych budynków. Za nieznajdujący uzasadnienia uznano postulat skarżącej zwolnienia z opodatkowania budynków nr [...] znajdujących się na działce nr [...]. Wskazane przez skarżącą budynki nie znajdowały się bowiem na ternie gospodarstwa rolnego, bowiem działka, na których się one znajdowały nie została sklasyfikowana jako działka rolna. Również przeprowadzone oględziny nie potwierdziły twierdzeń co do wyłącznie rolniczego korzystania z tych budynków. Zły stan techniczny tych budynków wyklucza również ich wykorzystywanie do działalności rolniczej. Odnośnie budowli skarżącej wskazano, że w trakcie oględzin ustalono, że skarżąca w 2010 r. była w posiadaniu budowli takich jak droga betonowa, będąca byłym pasem startowym, płaszczyzny samolotowe, wiaty i innego typu konstrukcje stalowe i drewniane, drogi betonowe, strzelnica, betonowe płaszczyzny postoju samolotów, schrony, zbiorniki naziemne stalowe, zbiorniki podziemne stalowe i żelbetowe, basen p.poż., rampa kolejowa oraz bocznica kolejowa. W toku postępowania trzykrotnie wzywano skarżącą do wyjaśnienia w jaki sposób były wykorzystywane w 2010 r. należące do niej budowle. Skarżąca mimo nałożenia dwóch kar porządkowych nie przedstawiła jednak żadnych stosownych wyjaśnień. Z zeznań T. F. i T. S. wynika, że na ternie nieruchomości skarżącej faktycznie była prowadzona działalność rolnicza realizowana również z wykorzystaniem budowli. Powyższe świadczy o tym, że budowle były związane z prowadzeniem działalności rolniczej, a nie gospodarczej. Część budowli znajdowała się w złym stanie technicznym będąc znacznie zużytymi technicznie oraz funkcjonalne. Biegli wskazali na brak możliwości prowadzenia w oparciu o nie działalności gospodarczej. Również dokumentacja fotograficzna potwierdza, że będące w posiadaniu skarżącej budowlę nie były od dłuższego czasu użytkowane. Taki stan budowli w ocenie organu I instancji nie pozwalał na ich użytkowanie ze względów technicznych. Z uwagi na powyższe uznano, że brak jest podstaw do uznania, że należące do skarżącej w 2010 r. budowle były związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, co wyklucza ich opodatkowanie podatkiem od nieruchomości. Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, domagając się uchylenia tej decyzji w całości oraz umorzenia postępowania. Decyzji Wójta Gminy L. zarzucono naruszenie: 1) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie 122 i art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm. - dalej w skrócie: "O.p.") - poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych działań, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, tym samym naruszenie zasady ogólnej prowadzenia postępowania podatkowego - zasady prawdy obiektywnej; 2) przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik postępowania podatkowego: tj. naruszenie - art. 2 ust. 2 u.p.o.l. w zw. z art. 21 p.g.k. - poprzez przyjęcie wykładni rozszerzającej art. 21 p.g.k., prowadzącej do objęcia stosunkiem podatkowo- prawnym w podatku od nieruchomości przedmiotów opodatkowania podlegających wyłączeniu przedmiotowemu na gruncie u.p.o.l. i skutkującej niezasadnym opodatkowaniem nieruchomości o nr ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...] podatkiem od nieruchomości, mimo iż faktycznie były one użytkowane wyłącznie rolniczo i winny być opodatkowane podatkiem rolnym; - art. 5 ust 2 pkt 1 c u.p.o.l. - poprzez brak zastosowania na gruncie niniejszej sprawy, prowadzący do określenia podatku od gruntów, na których posadowione są budynki opodatkowane stawką jak dla budynków pozostałych z uwagi na zły stan techniczny, stawką maksymalną jak dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, pomimo iż grunty te winny być opodatkowane stawką jak dla gruntów pozostałych. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2015 r. SKO w P. decyzjąz dnia 23 czerwca 2016 r., nr [...] utrzymało w mocy wymienioną na wstępie decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy za chybiony uznał zarzut przedawnienia, wskazując, że w sprawie doszło do zawieszenie biegu terminu przedawnienia w związku z wniesieniem skargi do WSA w Poznaniu. Zawieszenie to miało miejsce w okresie od 22 listopada 2012 r. do 08 października 2014 r., co skutkuje przedłużeniem biegu terminu przedawnienia o 686 dni. W sprawie doszło również do przerwania biegu terminu przedawnienia z uwagi na zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym powiadomiono podatnika. W dniu 08 kwietnia 2013 r. Naczelnik Urząd Skarbowego w Z. zastosował środek egzekucyjny w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego. Okoliczności te przyznane zostały przez skarżącą w zażaleniu na postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 26 września 2013 r., III SA/Po 1317/12 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji SKO w P. z dnia 21 września 2012 r. Urząd Skarbowy w Z. doręczył również skarżącemu odpis zarządzenia zabezpieczenia z dnia 20 października 2015 r. Pismem z dnia 26 października 2015 r. skarżąca została zawiadomiona o zajęciu zabezpieczającym. Następnie, na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 30 grudnia 2015 r. postępowanie zabezpieczające z mocy prawa przekształciło się w postępowanie egzekucyjne, a zajęcie zabezpieczające w zajęcie egzekucyjne. W dniu 01 litego 2016 r. dokonano również zajęcia rachunku bankowego jak i innych wierzytelności skarżącej. Kolegium wskazało, że każda nieruchomość posiadana przez przedsiębiorcę lub podmiot prowadzący działalność gospodarczą podlega opodatkowaniu według najwyższych stawek bez względu na to, czy są one rzeczywiście wykorzystywane na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Stosując powyższą zasadę, nie można jednak abstrahować od specyficznych okoliczności konkretnej sprawy, przede wszystkim w sytuacji, gdy podatnik oprócz działalności gospodarczej prowadzi na nieruchomości również działalność rolniczą. Za działalność gospodarczą nie uważa się działalności rolniczej, a więc grunty, budynki i budowle związane z działalnością rolniczą nie mogą być uznane za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ocenie organu II instancji Wójt Gminy L. słusznie uznał, że wśród gruntów będących w posiadaniu skarżącej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegać będą grunty sklasyfikowane jako tereny różne, inne tereny komunikacyjne, drogi, tereny kolejowe, tereny przemysłowe, inne tereny zabudowane, zurbanizowane tereny niezabudowane, tereny rekreacyjno- wypoczynkowe. Za niezasadny uznano zarzut skarżącej sprowadzający się do twierdzenia, że działki nr [...], [...], [...], [...] i [...] winny być opodatkowane podatkiem rolnym z uwagi na ich rolnicze wykorzystywanie. Zaznaczono, że w tej kwestii wypowiedział się WSA w Poznaniu we wskazanym powyżej wyroku gdzie stwierdzono, że wskazane nieruchomości podlegały podatkowi od nieruchomości, albowiem podatkiem rolnym mogły być objęte grunty, które zostały zaklasyfikowane w 2010 r. w ewidencji gruntów i budynków jako grunty zadrzewione i zakrzewione oraz grunty orne. Zaznaczono również, że decydujące znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy w ewidencji gruntów i budynków. Dane z tej ewidencji są wiążące dla organów podatkowych, którym nie wolno dokonywać samodzielnych ustaleń odnośnie przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków. Nie podzielono również zarzutów odwołania dotyczących naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do obywateli oraz naruszenia zasady prawdy obiektywnej z uwagi na brak możliwości przyjęcia kwalifikacji odrębnej od tej która wynika z zapisów ewidencji gruntów i budynków. Za niezasługujący na uwzględnienie uznano również zarzut naruszenia art. 5 ust. 2 u.p.o.l., wskazując, że grunty są odrębnym od budynków przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Okoliczność, że budynki ze względów technicznych nie nadają się do prowadzenia działalności gospodarczej nie powoduje automatycznie, że również grunt pod tym budynkiem ze względów technicznych nie nadaje się do tej działalności. Skarżąca nie przedstawiła przy tym żadnych okoliczności, które świadczyć, by miały o braku możliwości wykorzystywania gruntu do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Za prawidłowe uznano opodatkowanie budynków skarżącej z zastosowaniem stawek właściwych dla budynków pozostałych. Z kolei ocena organu I instancji co do niewykorzystywania przez skarżącą budowli w prowadzonej działalności została oparta na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Ocena ta nie jest kwestionowana. W ocenie Kolegium, Wójt Gminy L. przeprowadził postępowanie w sposób kompletny i zupełny w stopniu niezbędnym do wyjaśnienia sprawy. Uznano również, że organ I instancji zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 17 lipca 2014 r" III SA/Po 1317/12. Decyzja SKO w P. z dnia 23 czerwca 2016 r. stanowi przedmiot skargi kierowanej do WSA w Poznaniu. W skardze, skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnych pełnomocników - radców prawnych, wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Ponadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa pełnomocnika według norm przepisanych oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuca się naruszenie: 1) przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 122, art. 187 O.p. - poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych działań, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego, tym samym naruszenie zasady ogólnej prowadzenia postępowania podatkowego - zasady prawdy obiektywnej; 2) przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik postępowania podatkowego, tj. naruszenie: - art. 2 ust. 2 u.p.o.l. w zw. z art. 21 p.g.k. - poprzez przyjęcie wykładni rozszerzającej art. 21 p.g.k. prowadzącej do objęcia stosunkiem podatkowo-prawnym w podatku od nieruchomości przedmiotów opodatkowania podlegających wyłączeniu przedmiotowemu na gruncie u.p.o.l. i skutkującej niezasadnym opodatkowaniem nieruchomości o nr działek [...], [...], [...], [...], [...] podatkiem od nieruchomości, mimo iż faktycznie były one użytkowane wyłącznie rolniczo i winny być opodatkowane podatkiem rolnym; - art. 5 ust. 2 pkt 1 c u.p.o.l. - poprzez brak zastosowania na gruncie niniejszej sprawy, prowadzący do określenia podatku od gruntów, na których posadowione są budynki opodatkowane stawką jak dla budynków pozostałych z uwagi na zły stan techniczny, stawką maksymalną jak dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, pomimo iż grunty te winny być opodatkowane stawką jak dla gruntów pozostałych. W odpowiedzi na skargę SKO w P. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi. Skarga została uzupełniona pismem procesowym z dnia 15 września 2017 r., w którym skarżąca podniosła: - naruszenie przepisu art. 2 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w zw. z art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz w związku z przepisami ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (tj. Dz. U. z 2015 r. poz. 807 z późn. zm., dalej również: ARiMR), poprzez przyjęcie wykładni rozszerzającej przepisu art. 21 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, prowadzącej do objęcia stosunkiem podatkowo-prawnym w podatku od nieruchomości przedmiotów opodatkowania podlegających wyłączeniu przedmiotowemu na gruncie przepisu art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i skutkującej niezasadnym opodatkowaniem nieruchomości o numerach ewidencyjnych działek [...], [...], [...], [...], [...] podatkiem od nieruchomości, mimo iż faktycznie były one użytkowane wyłącznie rolniczo i winny być opodatkowane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 617) z uwzględnieniem związania danymi zawartymi w ewidencji gospodarstw rolnych prowadzonej przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o powołane powyżej przepisy właściwe; - naruszenie przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.o.l. w zw. z przepisem art. 1 ustawy o podatku rolnym, poprzez niezastosowanie, z uwagi na opodatkowanie nieruchomości podatnika niezwiązanej z prowadzeniem działalności gospodarczej położonej na działce o numerze ewidencyjnym [...], stawką jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, pomimo wyłączenia przedmiotowego gruntu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, względnie jego opodatkowania stawką jak dla gruntów pozostałych na gruncie powołanego przepisu; - naruszenie przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.o.l. w zw. z przepisem art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l., poprzez jego niezastosowanie, z uwagi na opodatkowanie gruntów podatnika oznaczonych numerami ewidencyjnymi działek: A. nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], na których nie była prowadzona działalność gospodarcza - stawką jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tym samym brak zwolnienia przedmiotowych gruntów z opodatkowania, względnie brak zastosowania stawki właściwej dla tych gruntów określonej w powołanym przepisie; B. nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...], oraz [...], na których nie była prowadzona działalność gospodarcza - stawką jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tym samym, brak zwolnienia przedmiotowych gruntów z opodatkowania, względnie zastosowania stm właściwej dla tych gruntów określonej w powołanym przepisie; - naruszenie przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.o.l., z uwagi na brak jego zastosowania do stanu faktycznego sprawy, przez opodatkowanie przez Organ podatkowy podatkiem od nieruchomiści działek podatnika o numerach ewidencyjnych działek [...], [...], [...] oraz 665, które podlegają zwolnieniu z opodatkowania na gruncie powołanego przepisu; - naruszenie przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.o.l. w zw. z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.o.l. z uwagi na brak jego zastosowania do stanu faktycznego sprawy, przez opodatkowanie przez Orgon podatkowy podatkiem od nieruchomości działki podatnika o numerze ewidencyjnym [...], która podlega zwolnieniu z opodatkowania na gruncie powołanego przepisu, względnie podlega opodatkowaniu stawką właściwą dla gruntów pozostałych w myśl przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.o.l.; - naruszenie przepisu art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. w zw. z przepisem art. 1 ustawy o podatku rolnym, poprzez brak zastosowania na gruncie niniejszej sprawy, prowadzący do określenia podatku od budynków posadowionych na gruncie wyłączonym z opodatkowania stawką jak dla budynków pozostałych, pomimo iż budynki te powinny być zwolnione z opodatkowania w myśl powołanego przepisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, że z uwagi na art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zasadnicze znaczenie dla sądowej kontroli zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy L. ma wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 lipca 2014 r., III SA/Po 1317/12. W orzeczeniu tym Sąd sformułował zarówno ocenę prawną, jak i wskazania co do dalszego postępowania. W tym miejscu należy wskazać, że w doktrynie zauważa się, że art. 153 ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże ich w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2014 r., I GSK 534/12, LEX nr 1487724, i wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2015 r., II FSK 1404/13, LEX nr 1774161). Związanie sądu administracyjnego oznacza, że nie może on w przyszłości, orzekając w tej samej sprawie, formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz jest zobowiązany do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (wyrok NSA z dnia 21 marca 2014 r., I GSK 534/12, LEX nr 1487724). Związanie sądu administracyjnego własną oceną prawną przy ponownym rozpatrywaniu sprawy oznacza, iż skarżący nie może skutecznie oprzeć skargi na podstawach sprzecznych z tą oceną prawną. Sąd administracyjny będzie obowiązany skargę oddalić. Ograniczenie takie jest logiczną konsekwencją postanowień art. 153 p.p.s.a. (wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 marca 2006 r., III SA/Wa 3522/05, LEX nr 204453). Artykuł 153 p.p.s.a. zawiera postanowienie o wiążącym charakterze "wskazań co do dalszego postępowania", jako drugiego - obok oceny prawnej - elementu wiążącego uzasadnienia orzeczenia sądu administracyjnego. Między oceną prawną a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi ścisły, immanentny związek. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania tych organów w sprawie, podczas gdy wskazania określają sposób ich postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza (chociaż nie wyłącznie) oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w danej sprawie (tak też przyjął NSA w wyrokach: z dnia 30 lipca 2009 r., II FSK 451/08, LEX nr 526493, i z dnia 15 stycznia 2014 r" II GSK 1762/12, LEX nr 1452730, oraz WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 27 lutego 2015 r., III SA/GI 4/15, LEX nr 1678732). Ich celem jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś aprioryczne rozstrzygnięcie problemów związanych z treścią przyszłego rozstrzygnięcia organu ponownie rozpoznającego sprawę, (por. T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI - LEX wersja elektroniczna). Przy czym podkreślenia wymaga, że mimo użycia w komentowanym przepisie określenia "orzeczenie", chodzi w nim nie o sentencję, lecz o uzasadnienie orzeczenia. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem przede wszystkim z wykładnią prawa, a ta może się mieścić jedynie w uzasadnieniu wyroku. W zakresie oceny prawnej mieści się zarówno krytyka zaskarżonego rozstrzygnięcia w aspekcie prawnym, jak i wyjaśnienie, dlaczego zastosowanie to zostało w danym konkretnym przypadku uznane przez sąd administracyjny za błędne i jakie, zdaniem tego sądu, przepisy prawne powinny być zastosowane lub jaka powinna być ich interpretacja, aby rozstrzygnięcie organu administracyjnego mogło być uznane za zgodne z prawem, (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V - LEX wersja elektroniczna). Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności faktycznych sprawy poddanej sądowej kontroli zauważyć należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku 17 lipca 2014 r., III SA/Po 1317/12 szczegółowo odniósł się do prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu wyroku wskazano, w szczególności, że skarga zasługuje na uwzględnienie wyłącznie w określonym w uzasadnieniu tego wyroku zakresie. Sąd stwierdził, że organy podatkowe obu instancji zasadnie uznały, że nieruchomości gruntowe na działkach ewidencyjnych o numerach [...], [...], [...], [...] i [...] podlegały podatkowi od nieruchomości, albowiem podatkiem rolnym mogły być objęte grunty, które zostały zaklasyfikowane w 2010 r. w ewidencji gruntów i budynków jako Lz (grunty zadrzewione i zakrzewione) oraz jako R (grunty orne). Pozostałe nieruchomości gruntowe były oznaczone jako Tr, dr, Tk, Ti, Ba, Bi, Bp, Bz i stanowiły one wobec tego, co do zasady, przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Bez znaczenia są przy tym zmiany w ewidencji gruntów dokonywane w okresie późniejszym (9 luty 2012 r.), gdyż w sprawie podatku od nieruchomości za rok podatkowy 2010 organy były związane danymi ewidencyjnymi z tego okresu. Grunty, które nie są objęte zakresem zastosowania ustawy o podatku rolnym podlegają, bowiem opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (zob. m. in. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 917/12, Lex nr 1248286). Zdaniem Sądu organy podatkowe nie dokonały natomiast wystarczających ustaleń faktycznych oraz nie wyjaśniły jednoznacznie istotnych w sprawie okoliczności w zakresie tego, czy wszystkie sporne nieruchomości gruntowe stanowiące własność X. Sp. z o.o. i podlegające podatkowi od nieruchomości winny być zaliczone do kategorii nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, czy też wobec części z nich należało zastosować inną (niższą) stawkę podatkową z powodu prowadzenia działalności rolniczej, która nie jest w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - jak wskazano powyżej - działalnością gospodarczą. WSA w Poznaniu wyjaśnił, że w toku prowadzonego postępowania podatkowego i na etapie postępowania sądowego strona podnosiła, że na działkach ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...] i [...] o łącznej powierzchni ok. 100 ha była prowadzona działalność rolnicza i z tego tytułu były przyznane płatności rolne z ARiMR. Jak wynika z decyzji z dnia 14 kwietnia 2011 r. o przyznaniu na rok 2010 płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, dotyczących m. in. działek nr [...], [...], [...], [...] i [...] (k. 182-206 akt sądowych), załączonej przez pełnomocnika skarżącej do akt sprawy, ich beneficjentem był dzierżawca gruntów - T. F.. Istotnym jest jednak to, że na spółce jako właścicielu tych nieruchomości ciążył podatek od nieruchomości. Organ I instancji nie uzyskał zaś informacji o udzieleniu tych płatności skarżącej, albowiem jego zapytanie kierowane do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. miało charakter podmiotowy i dotyczyło ewentualnych płatności udzielonych spółce, a nie innym podmiotom. Ponadto decyzję o przyznaniu płatności na 2010 r. wydał Kierownik BP ARiMR w Z.. Skoro jednak przedmiotowe nieruchomości gruntowe w okresie objętym niniejszą sprawą (2010 rok), stanowiące własność strony skarżącej, kwalifikowały się do otrzymania płatności bezpośrednich, to stwierdzić należy istnienie poważnych wątpliwości co do charakteru prowadzonej na nich działalności (grunty związane z działalnością rolniczą) - zob. m.in. wyrok NSA z dnia 24 września 2010 r., sygn. akt I FSK 831/09, orzeczenia.nsa.gov.pl. W opinii Sądu w zakresie gruntów na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...] i [...], do których przyznano płatności, organy winny więc rozważyć konieczność zastosowania w 2010 r. niższej stawki podatkowej w podatku od nieruchomości - jak dla gruntów pozostałych (art. 5 ust. 1 pkt. 1 lit. c u.p.o.l.). W ocenie WSA w Poznaniu zawartej w uzasadnieniu wyroku z 17 lipca 2014 r., III SA/Po 1317/12, niezasadne okazały się natomiast pozostałe zarzuty skargi. Jak już wcześniej wyjaśniono o braku podstaw do objęcia powyższych gruntów, jak i pozostałych będących własnością spółki, podatkiem rolnym zadecydowały dane ewidencyjne z 2010 r., o charakterze wiążącym dla organów podatkowych. Prawidłowo za przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym uznano jedynie nieruchomości gruntowe oznaczone w 2010 r. w ewidencji gruntów i budynków jako Lz (grunty zadrzewione i zakrzewione) oraz jako R (grunty orne) - uzasadnienie organu II instancji (k. [...] v i [...] akt adm.). Sąd zauważył jednak, że organ I instancji w tabelce dotyczącej podatku od nieruchomości (grunty) - (k. 151 akt adm.) wskazuje jako wyłączone z opodatkowania tym podatkiem jedynie grunty oznaczone symbolem Lz, pomijając grunty oznaczone symbolem R (pow. 0,7629 ha). WSA w wyroku z 17 lipca 2014 r., III SA/Po 1317/12 wskazał zatem, że ponownie rozpoznając sprawę organ winien więc jednoznacznie wyjaśnić, czy grunty oznaczone w 2010 r. w ewidencji symbolem R faktycznie zostały opodatkowane podatkiem rolnym, a więc w powyższej tabeli tylko przez przeoczenie nie podano tego gruntu. Ponadto WSA w wyroku z 17 lipca 2014 r., III SA/Po 1317/12 zaznaczył, że niemożność prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych organy uwzględniły prawidłowo, stosując względem budynków podatnika stawkę podatku jak za "pozostałe", tj. 6,88 zł/m2 powierzchni użytkowej (art. 5 ust. 1 pkt. 2 lit. e) u.p.o.l.). Zły stan techniczny przedmiotowych budynków wynika z oględzin przeprowadzonych w dniu 15, 16 i 18 lutego 2011 r. i z załącznika do protokołu - "wstępny opis stanu technicznego inwentaryzowanych budynków" (k. 102 akt adm.). W ocenie WSA, Słusznie uznały przy tym organy podatkowe, że stwierdzenie braku możliwości użytkowania budynków ze względów technicznych i niewykorzystywanie przedmiotów opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej nie powoduje zwolnienia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a ma jedynie wpływ na zastosowaną przez organ ( niższą) stawkę podatkową. Zdaniem WSA zawartym w wyroku z 17 lipca 2014 r., III SA/Po 1317/12, pozbawiony racji okazał się również zarzut podatnika dotyczący konieczności opodatkowania budynków nr [...] i 44 podatkiem rolnym, albowiem jak ustaliły organy są one zlokalizowane na działce nr [...], która nie stanowiła gruntu rolnego (nie była oznaczona w 2010 r. symbolem R lub Lz w ewidencji gruntów i budynków) oraz z akt sprawy nie wynika, aby prowadzono na tej działce działalność rolniczą. Sam podatnik zaś stwierdzał niezdatność tych budynków do eksploatacji z powodu złego stanu technicznego, co wyklucza możliwość ich wykorzystywania do działalności rolniczej. W świetle wyroku WSA z 17 lipca 2014 r., III SA/Po 1317/12 trafnie też organy uznały, że okoliczności dotyczące złego stanu technicznego budynków nie odnoszą się automatycznie do gruntów, na którym te budynki się znajdują (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1390/08, orzeczenia.nsa.gov.pl.). Strona nie przedstawiła w toku postępowania dowodów świadczących o konieczności przyjęcia tezy o braku możliwości wykorzystywania spornych gruntów na cele związane z działalnością gospodarczą. Niewystarczające było oświadczenie podatnika, że grunty nie są wykorzystywane do takiej działalności, gdyż niezbędne było przedstawienie dowodów w zakresie niemożności korzystania z gruntów z przyczyn technicznych w sensie obiektywnym - nie przez danego podatnika, lecz przez każdego potencjalnego użytkownika gruntów - ( zob. m.in. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Po 751/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uzasadnienia wyroku WSA z 17 lipca 2014 r., III SA/Po 1317/12 wynika nadto, że niezasadny był także zarzut dotyczący konieczności wyłączenia z opodatkowania gruntów oznaczonych w ewidencji jako dr, albowiem nie były to - wbrew tezom strony skarżącej - drogi publiczne, a tylko takie podlegały w 2010 r. zwolnieniu podatkowemu wskazanemu w art. 2 ust. 3 pkt. 4 u.p.o.l. (zob. m. in. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Ol 722/09, orzeczenia.nsa.gov.pl.). Nie były to drogi publiczne w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.), a jedynie drogi wewnętrzne w rozumieniu art. 8 ust. 1 tej ustawy - co wynika również z opinii biegłych z dnia 4 czerwca 2012 r. i załączonej do niej dokumentacji fotograficznej. W ocenie WSA zawartej w wyroku z 17 lipca 2014 r., III SA/Po 1317/12 na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut skarżącej o niemożności ustosunkowania się do opinii biegłych, dotyczącej wartości budowli podlegających opodatkowaniu, gdyż strona była informowana o czasie przeprowadzania przez biegłych oględzin spornych nieruchomości, a ponadto była zawiadamiana przed wydaniem decyzji I i II instancji o możliwości zapoznania się z całym materiałem dowodowym sprawy i wypowiedzenia się w tym zakresie przed wydaniem decyzji (k. 185, 137 akt administracyjnych). Z tego istotnego uprawnienia procesowego podatnik jednak nie skorzystał. Skarżąca nie podważyła skutecznie rzetelności opinii i fachowości biegłych, a więc brak było podstaw by nie dać wiary powyższemu dowodowi, będącemu podstawą określenia wysokości podatku od budowli. Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia, stwierdzić należy, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty podniesione w skardze i w piśmie procesowym z dnia 15 września 2017 r. Podkreślenia wymaga, że w obu pismach skarżąca całkowicie abstrahuje od wydanego wcześniej w sprawie przez WSA w Poznaniu wyroku z 17 lipca 2014 r., III SA/Po 1317/12. Zasadnicza cześć argumentacji odnosi się do kwestii już wcześniej prawomocnie przesądzonych przez Sąd tym rozstrzygnięciem, którym Sąd orzekający w niniejszej jest związany na mocy art. 153 p.p.s.a. W rezultacie skarga nie mogła zostać uwzględniona. Przede wszystkim na uwzględnienie nie zasługuje zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 122, art. 187 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych działań, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego, tym samym naruszenie zasady ogólnej prowadzenia postępowania podatkowego - zasady prawdy obiektywnej. W ocenie sądu organu podjęto wszystkie niezbędne działania w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy, w szczególności organ pierwszej instancji zrealizował wytyczne wynikające z wyroku z 17 lipca 2014 r., III SA/Po 1317/12. W wyroku tym WSA nakazał organowi pierwszej instancji w zakresie gruntów na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...] i [...], do których przyznano płatności, rozważenie konieczność zastosowania w 2010 r. niższej stawki podatkowej w podatku od nieruchomości - jak dla gruntów pozostałych (art. 5 ust. 1 pkt. 1 lit. c u.p.o.l.). Odnosząc się do tego fragmentu uzasadnienia wyroku WSA w Poznaniu, organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji wyjaśni, że przyjął "w przypadku gruntów faktycznie użytkowanych rolniczo w 2010 roku stawkę dla tzw. gruntów pozostałych, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt. 1 lit. c UPiOL" (s. [...]-[...] decyzji organu pierwszej instancji). W ten sposób organ wykonał wytyczne Sądu zawarte w wyroku z 17 lipca 2014 r., III SA/Po 1317/12, opodatkowując sporne grunty według stawki, jak dla gruntów pozostałych. W tym zakresie rozstrzygnięcie jest zatem zgodne z wyrokiem WSA w Poznaniu, którym organ był związany na podstawie art. 153 p.p.s.a. Należy także zauważyć, że rozstrzygnięcie w tym zakresie jest dla skarżącej korzystniejsze niż wynikające z uchylonej przez Sąd decyzji określającej skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2010 r. z dnia 02 lipca 2012 r. Ponadto w zakresie ustaleń WSA w Poznaniu w wyroku z 17 lipca 2014 r., III SA/Po 1317/12 zauważył, że organ I instancji w tabelce dotyczącej podatku od nieruchomości (grunty) wymienił jako wyłączone z opodatkowania tym podatkiem jedynie grunty oznaczone symbolem Lz, pomijając grunty oznaczone symbolem R (pow. 0,7629 ha). W rezultacie WSA w wyroku z 17 lipca 2014 r., III SA/Po 1317/12 wskazał zatem, że ponownie rozpoznając sprawę organ winien jednoznacznie wyjaśnić, czy grunty oznaczone w 2010 r. w ewidencji symbolem R faktycznie zostały opodatkowane podatkiem rolnym, a więc w powyższej tabeli tylko przez przeoczenie nie podano tego gruntu. Odnosząc się do tego fragmentu uzasadnienia należy podkreślić, że mimo że w tabeli na s. [...]-[...] decyzji organu pierwszej instancji wprost nie zostały wymienione grunty oznaczone w ewidencji symbolem R, to z uzasadnienia tej decyzji jednoznacznie wynika, że grunty oznaczone symbolem R nie zostały poddane opodatkowaniu podatnikiem od nieruchomości. Na s. [...] decyzji organ pierwszej instancji stwierdził bowiem, że "zgodnie z przepisem art. 2 ust. 2 UPiOL w którym wyrażono zasadę, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Na podstawie ewidencji gruntów i budynków Organ podatkowy ustalił, iż Spółka posiada grunty oznaczone jako R - użytki orne. Na podstawie zebranego materiału dowodowego, w szczególności protokołu z oględzin, ustalono zaś, iż na przedmiotowych gruntach Podatnik nie prowadzi żadnych trwałych działań związanych z działalnością gospodarczą, w związku z czym nie były one w 2010 roku faktycznie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej i nie mogą zatem zostać opodatkowane podatkiem od nieruchomości (podlegają one opodatkowaniu podatkiem rolnym)." Przywołany fragment uzasadnienia jednoznacznie wskazuje, że grunty oznaczone symbolem R nie zostały poddane opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W rezultacie nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Wbrew twierdzeniom skargi, organ ustalił stan faktyczny z uwzględnieniem art. 122 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Poddane sądowej kontroli rozstrzygnięcie miało na uwadze także art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, na mocy którego organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Dokonując sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, należy uwzględnić związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku z 17 lipca 2014 r., III SA/Po 1317/12. W orzeczeniu tym Sąd jednak nie dopatrzył się innych uchybień w zakresie postępowania podatkowego, poza wskazanymi powyżej. W ocenie Sądu rozpatrującego organy ustaliły stan faktyczny w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut dotyczący naruszenia art. 2 ust. 2 u.p.o.l. w zw. z art. 21 p.g.k. - poprzez przyjęcie wykładni rozszerzającej art. 21 p.g.k. prowadzącej do objęcia stosunkiem podatkowo-prawnym w podatku od nieruchomości przedmiotów opodatkowania podlegających wyłączeniu przedmiotowemu na gruncie u.p.o.l. i skutkującej niezasadnym opodatkowaniem nieruchomości o nr działek [...], [...], [...], [...], [...] podatkiem od nieruchomości, mimo iż faktycznie były one użytkowane wyłącznie rolniczo i winny być opodatkowane podatkiem rolnym. Odnosząc się do tego zarzutu, należy ponownie wskazać, że w tym zakresie sąd jest związanych oceną prawną zawartą w wyroku z 17 lipca 2014 r., III SA/Po 1317/12. W uzasadnieniu tego wyroku stwierdzono, że organy podatkowe obu instancji zasadnie uznały, że nieruchomości gruntowe na działkach ewidencyjnych o numerach [...], [...], [...], [...] i [...] podlegały podatkowi od nieruchomości, albowiem podatkiem rolnym mogły być objęte grunty, które zostały zaklasyfikowane w 2010 r. w ewidencji gruntów i budynków jako Lz (grunty zadrzewione i zakrzewione) oraz jako R (grunty orne). Z tego samego powodu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 5 ust. 2 pkt 1 c u.p.o.l., poprzez brak zastosowania na gruncie niniejszej sprawy, prowadzący do określenia podatku od gruntów, na których posadowione są budynki opodatkowane stawką jak dla budynków pozostałych z uwagi na zły stan techniczny, stawką maksymalną jak dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, pomimo iż grunty te winny być opodatkowane stawką jak dla gruntów pozostałych. W wyroku z 17 lipca 2014 r., III SA/Po 1317/12 WSA w Poznaniu wyraził pogląd, że trafnie organy uznały, że okoliczności dotyczące złego stanu technicznego budynków nie odnoszą się automatycznie do gruntów, na którym te budynki się znajdują. Ocena prawna wyrażona przez WSA w Poznaniu powołanym wyroku, na mocy art. 153 p.p.s.a. wiąże Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Na uwzględnienie nie zasługują też zarzuty podniesione w piśmie procesowym z 15 września 2017 r. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w piśmie procesowym z 15 września 2017 r., przytoczyć należy ocenę prawną zawartą w wyroku WSA w Poznaniu z 17 lipca 2014 r., III SA/Po 1317/12, w myśl której do uznania danego obiektu za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest konieczne faktyczne wykorzystywanie nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy bowiem sam fakt jej posiadania przez danego przedsiębiorcę. Przejściowe niewykorzystywanie danej nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje przy tym podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Sąd stwierdził także, że za działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów u.p.o.l. nie uważa się działalności rolniczej lub leśnej, co oznacza, że najwyższe stawki w podatku od nieruchomości dotyczą nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą, ale inną niż rolnicza lub leśna (L . Etel, komentarz do art. 1 a u.p.o .I., Iex 2014). Ponadto Sąd zauważył, że bez znaczenia są zmiany w ewidencji gruntów dokonywane w okresie późniejszym (9 luty 2012 r), gdyż w sprawie podatku od nieruchomości za rok podatkowy 2010 organy były związane danymi ewidencyjnymi z tego okresu. Grunty, które nie są objęte zakresem zastosowania ustawy o podatku rolnym podlegają, bowiem opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W rezultacie podkreślono, że pozostałe nieruchomości gruntowe były oznaczone w ewidencji gruntów jako Tr, dr, Tk, Ti, Ba, Bi, Bp, Bz i stanowiły wobec tego, co do zasady, przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W rezultacie nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 2 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w zw. z art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz w związku z przepisami ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (tj. Dz. U. z 2015 r. poz. 807 z późn. zm., dalej również: ARiMR), poprzez przyjęcie wykładni rozszerzającej przepisu art. 21 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, prowadzącej do objęcia stosunkiem podatkowo-prawnym w podatku od nieruchomości przedmiotów opodatkowania podlegających wyłączeniu przedmiotowemu na gruncie przepisu art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i skutkującej niezasadnym opodatkowaniem nieruchomości o numerach ewidencyjnych działek [...], [...], [...], [...], [...] podatkiem od nieruchomości, mimo iż faktycznie były one użytkowane wyłącznie rolniczo i winny być opodatkowane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 617) z uwzględnieniem związania danymi zawartymi w ewidencji gospodarstw rolnych prowadzonej przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o powołane powyżej przepisy właściwe. Ocena prawna dotycząca opodatkowania działek [...], [...], [...], [...], [...] zawarta została w wyroku z 17 lipca 2014 r., III SA/Po 1317/12. Z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, że organ wykonał wytyczne Sądu zawarte w wyroku z 17 lipca 2014 r., III SA/Po 1317/12, opodatkowując sporne grunty według stawki, jak dla gruntów pozostałych. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut dotyczący naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.o.l. w zw. z przepisem art. 1 ustawy o podatku rolnym, poprzez niezastosowanie, z uwagi na opodatkowanie nieruchomości podatnika niezwiązanej z prowadzeniem działalności gospodarczej położonej na działce o numerze ewidencyjnym [...], stawką jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, pomimo wyłączenia przedmiotowego gruntu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, względnie jego opodatkowania stawką jak dla gruntów pozostałych na gruncie powołanego przepisu. Wbrew twierdzeniom skarżącej nie zaszły podstawy do wyłączenia wskazanej działki z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Z ustalonego przez organy stanu faktycznego sprawy wynika, że grunt ten w 2010 r. oznaczony był w ewidencji symbolem Bz. Podlegał zatem opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Przy czym, jak podkreślono w wyroku z 17 lipca 2014 r., III SA/Po 1317/12, bez znaczenia są zmiany w ewidencji gruntów dokonywane w okresie późniejszym. Nie jest również zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.o.l. w zw. z przepisem art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l., poprzez jego niezastosowanie, z uwagi na opodatkowanie gruntów podatnika oznaczonych numerami ewidencyjnymi działek nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], na których nie była prowadzona działalność gospodarcza. Odnosząc się do tego zarzutu, wskazać należy, że z zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji wynika, że działki o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w 2010 r. oznaczone były w ewidencji symbolem BP (zurbanizowane tereny niezabudowane). Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika natomiast, że była na nich prowadzona działalność rolnicza lub leśna. Działki te powinny więc podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek przewidzianych dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Działki o numerach: [...], [...], [...], [...] i [...] w 2010 r. oznaczone były w ewidencji symbolem Lz i z uzasadnienia decyzji wynika jednoznacznie, że zostały zwolnione z opodatkowania. Tym samym podniesiony w piśmie procesowym w tym zakresie zarzut jest całkowicie bezzasadny, a skarżąca pomija fakt, że z decyzji organu pierwszej instancji wynika zastosowania wobec tych działek zwolnienia podatkowego. Skarżąca sprzeciwia się zatem rozwiązaniu, które sama postuluje. Nie jest również zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.o.l. w zw. z przepisem art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l., poprzez jego niezastosowanie, z uwagi na opodatkowanie gruntów podatnika oznaczonych numerami ewidencyjnymi działek nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...], oraz [...], na których nie była prowadzona działalność gospodarcza. Odnosząc się do tego zarzutu, wskazać należy, że z zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji wynika, że działka o numerze [...] w 2010 r. oznaczona była w ewidencji symbolem Bi (inne tereny zabudowane). Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, że była na niej prowadzona działalność rolnicza lub leśna. Działka ta powinna więc podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek przewidzianych dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Działki o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...], oraz [...] w 2010 r. oznaczone były w ewidencji symbolem Tr (tereny różne). Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, że była na nich prowadzona działalność rolnicza lub leśna. Działki te powinny więc podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek przewidzianych dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut dotyczący naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.o.l. z uwagi na brak jego zastosowania do stanu faktycznego sprawy, przez opodatkowanie przez Organ podatkowy podatkiem od nieruchomości działek podatnika o numerach ewidencyjnych działek [...], [...], [...] oraz 665, które podlegają zwolnieniu z opodatkowania na gruncie powołanego przepisu. Odnosząc się do tego zarzutu, wskazać należy, że z zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji wynika, że działki o numerach [...] i 665 w 2010 r. oznaczone były w ewidencji symbolem Tr (tereny różne), natomiast działki o numerach [...], [...] w 2010 r. oznaczone były w ewidencji symbolem Tk (tereny kolejowe). Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, że była na nich prowadzona działalność rolnicza lub leśna. Z akt sprawy nie wynika też, by działki te zwolnione były od podatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.o.l., zgodnie z którym zwalnia się od podatku od nieruchomości budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym oraz zajęte pod nie grunty, jeżeli tworzą linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1.435 mm. Działki te powinny więc podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek przewidzianych dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut dotyczący naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.o.l. w zw. z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.o.l. z uwagi na brak jego zastosowania do stanu faktycznego sprawy, przez opodatkowanie przez Organ podatkowy podatkiem od nieruchomości działki podatnika o numerze ewidencyjnym [...], która podlega zwolnieniu z opodatkowania na gruncie powołanego przepisu, względnie podlega opodatkowaniu stawką właściwą dla gruntów pozostałych w myśl przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.o.l. Z zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji wynika, że działka o numerze [...] w 2010 r. oznaczona były w ewidencji symbolem Bi (inne tereny zabudowane). Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, że była na niej prowadzona działalność rolnicza lub leśna. Działka ta powinna więc podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek przewidzianych dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Ponadto nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. w zw. z przepisem art. 1 ustawy o podatku rolnym, poprzez brak zastosowania na gruncie niniejszej sprawy, prowadzący do określenia podatku od budynków posadowionych na gruncie wyłączonym z opodatkowania stawką jak dla budynków pozostałych, pomimo iż budynki te powinny być zwolnione z opodatkowania w myśl powołanego przepisu. Z uzasadnienia pisma procesowego z 15 września 2017 r. wynika, że skarżąca domaga się zwolnienia z opodatkowania budynków o numerach: 44, 49, 95 i 99 położonych na działce [...], z uwagi na ich posadowienie na gruntach rolnych. Odnosząc się do tego zarzutu, raz jeszcze należy się odwołać do wyroku WSA w Poznaniu z 17 lipca 2014 r., III SA/Po 1317/12. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd wyjaśnił, że "pozbawiony racji okazał się również zarzut podatnika dotyczący konieczności opodatkowania budynków nr [...] i 44 podatkiem rolnym, albowiem jak ustaliły organy są one zlokalizowane na działce nr [...], która nie stanowiła gruntu rolnego (nie była oznaczona w 2010 r. symbolem R lub Lz w ewidencji gruntów i budynków) oraz z akt sprawy nie wynika, aby prowadzono na tej działce działalność rolniczą." Wbrew twierdzeniom skarżącej działka o numerze [...] w 2010 r. nie stanowiła zatem gruntu rolnego. W rezultacie, mając na uwadze, że na podstawie art. 153 p.p.s.a. Sądu rozpatrujący niniejszą sprawę jest związany oceną prawną wyrażoną przez tutejszy Sąd we wcześniejszym orzeczeniu, podniesiony przez skarżącą zarzut nie może zostać uwzględniony. Konkludując powyższe rozważania należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiada prawu. Organy podatkowe, rozstrzygając poddaną sądowej kontroli sprawę, uwzględniły ocenę prawną i wykonały wytyczne sformułowane przez WSA w Poznaniu wyroku z 17 lipca 2014 r., III SA/Po 1317/12, którymi na mocy art. 153 p.p.s.a. związany był Sąd rozpoznając niniejszą sprawę. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), jak w sentencji wyroku.