I SA/Po 1686/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz po rozpoznaniu w dniu 13 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Poznaniu z dnia 13 czerwca 2017 r., I SA/Po 1686/16 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] nr [..] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r.; postanawia oddalić wniosek. WSA w Poznaniu wyrokiem z dnia 13 czerwca 2017 r., I SA/Po 1686/16 oddalił skargę na wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję. Pismem z dnia 20 czerwca 2017 r. pełnomocnik skarżącego – doradca podatkowy – wniósł o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz doręczenie jego odpisu wraz z uzasadnieniem. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono 07 lipca 2017 r. Pismem z dnia 07 sierpnia 2017 r., pełnomocnik strony skarżącej wniósł skargę kasacyjną od wymienionego na wstępie orzeczenia. Z uwagi jednak na jej braki formalne zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 sierpnia 2017 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do ich usunięcia – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej – poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia wraz z odpisem. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwanie wystosowane na podstawie wskazanego ostatnio zarządzenia zostało doręczone w dniu 22 sierpnia 2017 r. Pismem z dnia 01 września 2017 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Uzasadniając wniosek pełnomocnik skarżącego wskazał, że korespondencja zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków została uznana jako doręczona w dniu 22 sierpnia 2017 r., mimo nie doręczenia przesyłki osobiście pełnomocnikowi bądź osobie dorosłej, która podjęła się oddania pisma adresatowi. Nie pozostawiono również w oddawczej skrzynce pocztowej zawiadomienia o złożeniu korespondencji w stosownej placówce pocztowej w celu podjęcia pisma. Pełnomocnik zapoznał się z treścią wezwania dopiero 01 września 2017 r. i nieznane są pełnomocnikowi okoliczności przyjęcia przez pracownika poczty dnia 22 sierpnia 2017 r. jako daty doręczenia korespondencji osobiście adresatowi. W dniu 01 września 2017 r. podjęto działania mające na celu wyjaśnienie okoliczności uznania za doręczoną korespondencji składając w tym celu reklamację. Do omawianego wniosku dołączono wydruk ze strony internetowej Poczty Polskiej S.A. oraz kopię reklamacji doręczenia przysyłki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu należało oddalić. Stosownie do art. 86 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej w skrócie: "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Na mocy art. 87 § 1 p.p.s.a, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Zgodnie zaś z art. 87 § 2 p.p.s.a., w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Stosownie do dyspozycji art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Zanim sąd administracyjny przystąpi do badania okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu, zobowiązany jest uwzględnić treść wyżej przytoczonego art. 88 p.p.s.a. i zbadać czy wniosek o przywrócenie terminu nie jest spóźniony. Wniosek należy przy tym uznać za spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie 7-dniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Co przy tym istotne, termin ten liczy się od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a nie od daty, w której strona dowiedziała się o uchybieniu terminu [por. postanowienie NSA z dnia 10 stycznia 2013 r., I OZ 963/12, dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy należy stwierdzić, że w świetle rozpoznawanego wniosku okolicznością uzasadniającą uchybienie terminowi był brak doręczenia pełnomocnikowi skarżącego wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Przyczyna uchybienia terminowi ustała z dniem 01 września 2017 r., kiedy to pełnomocnik skarżącego zapoznał się ze wskazanym powyżej wezwaniem. We wskazanej ostatnio dacie ustała przyczyna uchybienia terminowi oraz rozpoczął bieg 7 dniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że nadając w dniu 01 września 2017 r. rozpoznawany wniosek wniesiono go z zachowaniem terminu z art. 87 § 1 p.p.s.a., co umożliwia jego merytoryczne rozpoznanie. Jak wynika z postanowień przytoczonego powyżej art. 86 § 1 p.p.s.a., warunkiem zgodnego z żądaniem strony skarżącej rozstrzygnięcia wniosku jest ustalenie, że nie można jej przypisać winy w uchybieniu terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Zastrzec jednak należy, że w przypadku gdy strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze działania tego pełnomocnika. Jego zaniedbania obciążają samą stronę, a zatem nie uwalniają jej od winy oraz skutków procesowych niedokonania czynności w ustawowym bądź wyznaczonym terminie [por. postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2012 r., I GZ 231/11]. Przywrócenie terminu może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie [tak: postanowienie NSA z dnia 12 lutego 2015 r., I OZ 91/15]. W ocenie sądu godzi się w tym miejscu zauważyć, że na profesjonalnym pełnomocniku ciąży szczególny obowiązek dbałości o terminowość i prawidłowość dokonywanych czynności procesowych. W sytuacjach, gdy od prawidłowego dokonania danej czynności zależy dalszy bieg powierzonej pełnomocnikowi sprawy zasadnym jest wymaganie od tego pełnomocnika maksimum staranności. Rzetelność wykonania czynności procesowych przekładać się będzie bowiem na prawo strony do obrony swoich interesów i ochrony jej praw [tak: wyrok NSA z dnia 02 października 2015 r., II OSK 148/14]. W ocenie sądu pełnomocnik strony skarżącej nie uprawdopodobnił w wystarczający sposób braku winy w uchybieniu terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. W aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru wezwania wystosowanego na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 sierpnia 2017 r. Z dokumentu tego wynika, że wezwanie zostało doręczone do rąk [...]. Mając na uwadze treść zwrotnego potwierdzenia odbioru należy stwierdzić, że doręczenie omawianej korespondencji nastąpiło pod wskazanym przez pełnomocnika skarżącego adresem w trybie art. 72 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - zarządcy domu lub dozorcy, jeżeli nie mają oni sprzecznych interesów w sprawie i podjęli się oddania mu pisma. Co przy tym istotne w przypadku doręczenia realizowanego w trybie powołanego przepisu z uwagi na wydanie korespondencji nie istnieje obowiązek składania tejże korespondencji w placówce pocztowej oraz informowania o tym adresata. Obowiązek tego rodzaju istnieje jedynie w razie niemożności dokonania doręczenia właściwego i zastępczego. Pocztowy dowód doręczenia przesyłki stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Taki charakter zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki uzasadnia przyjęcie, że dokument ten korzysta z domniemania prawdziwości. Domniemanie to może zostać obalone przeciwdowodem. Nie można jednak przyjąć, by do obalenia tego domniemania wystarczyło twierdzenie wnioskodawcy, że doręczenie przesyłki było nieskuteczne. Ciężar obalenia domniemania prawdziwości pocztowego dowodu doręczenia pisma spoczywa na zainteresowanym [tak: postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II OZ 112/14]. Pełnomocnik strony skarżącej argumentacją zawartą w rozpoznawanym wniosku nie zdołał obalić wynikającego z art. 72 § 1 p.p.s.a. domniemania skuteczności doręczenia zastępczego. Złożenie reklamacji doręczenia przesyłki nie świadczy automatycznie o obaleniu domniemania doręczenia. W przedłożonej reklamacji ograniczono się jedynie do wskazania, że adresat otrzymał informację o przesyłce pozostawionej pod jego adresem zamieszkania z pominięciem jego osoby. Powyższe nie jest wystarczające dla obalenia wynikającego z art. 72 § 2 p.p.s.a. domniemania skuteczności doręczenia zastępczego. Również przedłożony wydruk z systemu śledzenia przesyłek nie zawiera informacji o awizowaniu przesyłki a jedynie o jej doręczeniu. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej przesyłka ta została doręczona w sposób zastępczy do rąk [...], nie zaś jak wskazuje pełnomocnik pozostawiona pod adresem skarżącego. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu pełnomocnik skarżącego wskazuje, że zapoznał się z treścią wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej dopiero w dniu 01 września 2017 r. Nie wyjaśniono jednak w jaki sposób zapoznano się z treścią wezwania, nie wyjaśniono od kogo we wskazanej dacie pozyskano informację o jego treści. Z informacji Wydziału Informacji Sądowej tutejszego Sądu wynika, że po raz ostatni pełnomocnik skarżącego zapoznał się z aktami sprawy dniu 01 sierpnia 2017 r., z uwagi na co wiadomość o treści wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej nie została podjęta w wyniku przeglądania akt sprawy. Powyższe okoliczności rozważane we wzajemnej łączności przemawiają za przyjęciem, że pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił w należyty – uwzględniający zawodowy charakter podejmowanych przez niego czynności – sposób braku winy w uchybieniu terminowi. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.