I SA/Po 195/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dominik Mączyński po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku "W." w L. o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi "W." w L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia odmówić wstrzymania wykonania postanowienia. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga "W." z siedzibą w L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] września 2011 r., nr [...], określającej w podatku od towarów i usług nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za miesiące: wrzesień 2008 r., listopad 2008 r., październik 2009 r., zobowiązania podatkowe za pozostałe miesiące od lipca 2008 r. do czerwca 2010 r. oraz podatek do zapłaty za wrzesień 2009 r. W petitum skargi strona wniosła o wstrzymanie wykonania wskazanego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2011 r., a w konsekwencji decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] września 2011 r., albowiem w ocenie strony wykonanie zaskarżonych aktów rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu skarżąca Spółka podniosła, iż wniosek w przedmiocie wstrzymania zaskarżonego postanowienia oraz decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Poznaniu jest zasadny z uwagi na fakt, że kwota należności wskazana w przedmiotowej decyzji to [...] zł, na której zapłatę bez konieczności ogłoszenia upadłości strona nie posiada środków. Stąd by możliwe było dalsze prowadzenie działalności gospodarczej przez Spółkę (która w latach 2008 oraz 2009 poniosła straty, zaś w 2010 r. uzyskała roczny dochód na poziomie ok. ... zł), jej zdaniem konieczne jest wstrzymanie wykonania wskazanych orzeczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu organu administracji, jeżeli zaistnieje jedna z określonych w tym przepisie przesłanek: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy tym Sąd nie poszukuje okoliczności uzasadniających złożony przez stronę wniosek (por. postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), lecz obowiązek w tym zakresie spoczywa na stronie, która w celu uzyskania ochrony tymczasowej powinna uzasadnić wniosek poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia tej ochrony (zob. m. in. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 339/07, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy przy tym wyjaśnić, że nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania, a w związku z tym nie każdy akt wymaga wykonania. Przedmiotem ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym mogą być jedynie takie akty lub czynności, które korzystają z przymiotu wykonalności (por. postanowienie NSA z 22 grudnia 2004 r., OZ 888/04, LexPolonica nr 375762). Jeśli zaskarżone orzeczenie nie stwierdza ani nie tworzy po stronie skarżącej obowiązków nadających się do wykonania, nie posiada przymiotu wykonalności (por. postanowienia NSA: z 3 lipca 2008 r., II OZ 714/08, LEX nr 493646 oraz z 6 sierpnia 2009 r., II FZ 278/09, LexPolonica nr 2066922). Zaznaczyć również należy, iż jak przyjęto w judykaturze instytucja ochrony tymczasowej może mieć zastosowanie nie tylko do zaskarżonego aktu, ale także do wszystkich innych aktów podjętych w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (por. postanowienia NSA: z 20 grudnia 2006 r., I FZ 513/06 oraz z 14 października 2008 r., II OZ 1044/08 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. i jednocześnie o wstrzymanie wykonania tej decyzji - z uwagi na to, że kwota należności określona w tym rozstrzygnięciu (... zł) nie zostanie przez stronę uiszczona bez konieczności ogłoszenia upadłości Spółki. Należy podkreślić, iż przedmiotem skargi jest postanowienie organu odwoławczego wydane na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.). Trzeba zaznaczyć, że ponieważ zaskarżone postanowienie dotyczy kwestii proceduralnych związanych z uchybieniem terminu, zaś decyzja organu pierwszej instancji odnosi się do kwestii materialnoprawnych, są to dwie odrębne sprawy administracyjne. Nie zachodzi zatem w takiej sytuacji tożsamość przedmiotowa spraw, dlatego też decyzji wydanej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. nie można uznać za akt wydany w granicach tej samej sprawy, co postanowienie organu odwoławczego stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji. Nie można z tego względu orzec w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym o wstrzymaniu wykonania decyzji wymiarowej, wydanej przez organ pierwszej instancji. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. postanowienie NSA z 1 grudnia 2011 r., I FZ 403/11, http://orzeczenia.nsa. gov.pl). Niezależnie od tego należy uznać, że postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania jest rozstrzygnięciem stricte procesowym, nie posiadającym przymiotu wykonalności, tzn. nie obejmuje ono obowiązku nadającego się do wykonania w trybie egzekucji. W tej sytuacji nie może być mowy o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Z powyższych względów na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.