I SA/Po 217/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant: specjalista Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2024 r. sprawy ze skargi E. S. i R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2023 rok I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 5 grudnia 2023 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów sądowych. Decyzją z 5 grudnia 2023 r. Prezydent Miasta [...] ustalił E. i R. S. (dalej: "podatnicy", "skarżący") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2023 r. na kwotę [...]zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że E. i R. S. są właścicielami nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] i [...], stanowiącej między innymi grunt o powierzchni 1000 m2. Grunt ten sklasyfikowany był jako grunt orny klasy [...], zwolniony z opodatkowania podatkiem rolnym. Zgodnie z zapisami w ewidencji gruntów i budynków, dnia 19 marca 2021 r. dokonano przekwalifikowania wyżej wymienionego gruntu na [...] - tereny mieszkaniowe, które podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Odnosząc się do opodatkowania gruntu, organ zauważył, że w stosunku do przedmiotowej działki toczy się postępowanie rozgraniczeniowe. Jednakże zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2023r. poz. 1752) podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, z której wynika, że powierzchnia działki nr [...] wynosi 1000 m2. Również podatnicy podkreślają, że powierzchnia ich działki to 1000 m2. Dane te są bezwzględnie wiążące dla organu podatkowego, dopóty nie zostaną zmienione (wyrok WSA w Kielcach z 26.10.2023r. I SA/Ke 369/23). Odnosząc się do opodatkowania budynku mieszkalnego położonego w P. przy ul. [...] i [...], organ wskazał, że w aktach sprawy znajduje się kopia części dziennika budowy tego budynku. Zgodnie z wpisem kierownika budowy prace związane z budową budynku zakończono w dniu 21 maja 2020 r. Skoro zatem zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 70 dalej: "u.p.o.l.") obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości uzależniony jest od faktu zakończenia prac związanych ze wznoszeniem budynku i nie jest uwarunkowany uzyskaniem prawa do jego użytkowania, to istotne jest zaistnienie faktycznych okoliczności zakończenia budowy, czyli powstanie budynku, a nie uzyskanie możliwości jego użytkowania. Organ powołał się na wyrok NSA z dnia 11 października 2017 r. Sygn. II FSK 2498/15, w którym stwierdzono, że zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2023r. poz. 682) dziennik budowy stanowi urzędowy dokument przebiegu robót budowlanych oraz zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku wykonywania robót. W konsekwencji inwestor, przekazując taki dokument (podpisany przez kierownika budowy i inspektora nadzoru) organowi budowlanemu, potwierdza, że zostały zakończone roboty budowlane dotyczące danego obiektu budowlanego. Organ pierwszej instancji podkreślił, że w niniejszej sprawie z dziennika budowy wynika, że budowa budynku została zakończona. Spełniony został zatem warunek do powstania obowiązku podatkowego od przedmiotowego budynku. W odwołaniu od powyższej decyzji podatnicy zarzucili, że powinni zapłacić wyłącznie podatek za grunty mieszkalne o powierzchni 1000 m kw. Natomiast budynek położony na nieruchomości nie uzyskał jeszcze urzędowego pozwolenia na użytkowanie i nie jest użytkowany, co powoduje, że nie podlega obowiązkowi podatkowemu w podatku od nieruchomości. Jakkolwiek odwołanie nie jest wyraźnie skonkludowane, to z jego treści wynika, że podatnicy domagają się ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego stosownie do zasad, według których wymierzano im wysokość zobowiązania dotychczas od 2013 r. Decyzją z 15 lutego 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W pierwszej kolejności organ powołał się na art. 6 ust. 2 u.p.o.l., zgodnie z którym okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. W ocenie organu o zakończeniu budowy świadczy spełnienie przez inwestora warunków przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego, a zatem złożenie zawiadomienia, o jakim mowa w art. 54 ust. 1 ustawy z dn. 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r., poz. 682 ze zm. – dalej: "p.b."), względnie wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z art. 55 tej ustawy. Organ odwoławczy zauważył, że z akt sprawy wynika, że E. S. w dniu 27 sierpnia 2021 r. złożyła P. I. N. B. w [...] sporządzone dzień wcześniej zawiadomienie o zakończeniu budowy tego budynku na działce nr [...]. Ze złożonego w tym organie dziennika budowy wynika nadto, że 19 stycznia 2021 r. zgłoszono budynek do odbioru końcowego oraz pozwolenia na użytkowanie. Jakkolwiek w toku postępowania w sprawie przedmiotowej nie ujawniono, aby w roku 2023 przystąpiono do użytkowania budynku przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie, to z ustaleń faktycznych wynika, że: 1) w roku 2023 nieruchomość stanowiąca działkę nr [...] w P. - klasyfikowana od 19 marca 2021 r. jako tereny mieszkaniowe - stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, 2) zważywszy, że podatniczka złożyła w 2021 r. zawiadomienie, o jakim mowa w art. 54 p.b., w rozumieniu przepisów u.p.o.l. w tymże roku nastąpiło zakończenie budowy budynku, a w dalszej kolejności począwszy od 1 stycznia 2022 r. budynek stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Pismem z 4 marca 2024 r. skarżący wnieśli skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie. Skarżący wyjaśnili, że nieruchomość przy ul. [...] i [...] w P. nie jest użytkowana i nie będzie użytkowana, budowa nie została formalnie zakończona, nie posiadają oni decyzji o zakończeniu budowy, nie ma więc podstaw do naliczenia podatku od nieruchomości. W ocenie skarżących samo złożenie zawiadomienia o zakończeniu budowy, czy wpis w dzienniku budowy nie ma żadnych skutków prawnych. W ich ocenie dziennik budowy jest jedynie jednym z wielu dokumentów wymaganych do zakończenia budowy budynku, a dopiero rozpoczęcie użytkowania budynku po zakończeniu budowy skutkuje powstaniem obowiązku w podatku od nieruchomości. Skarżący wyjaśnili również, że w dniu 30 stycznia 2024 r. NSA, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej nie uchylił sprzeciwu do zakończenia budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, co oznacza, że nie ma zakończonej budowy na ul. [...] i [...] w P.. Sprzeciw wydano w związku z brakiem kompletu dokumentów. W ocenie skarżących skoro nie wolno użytkować budynku bez zakończenia budowy, nie ma więc podstaw prawnych do naliczania podatku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne. Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022, poz. 2492 ze zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Kontrolując w tak zakreślonych granicach zaskarżoną decyzję, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu jest kwestia prawidłowości ustalenia skarżącym przez organ podatkowy wymiaru podatku od nieruchomości za 2023 r., a w szczególności spór dotyczy opodatkowania nieruchomości położonej przy ul. [...] i [...] w P.. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.o.l. obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem (art. 6 ust. 2 u.p.o.l.). Z powyższej regulacji wynika, że moment powstania obowiązku podatkowego zależy od dwóch alternatywnych zdarzeń: zakończenia budowy lub rozpoczęcia użytkowania budowli lub budynku przed ich ostatecznym wykończeniem. Nie ulega wątpliwości, że ustawa podatkowa nie definiuje pojęcia "zakończenia budowy". N. S. A. w wyroku z dnia 27 listopada 2018 r. II FSK 3250/16 wskazał, że zgodnie ze znaczeniem językowym "zakończenie" to: "1. ostatnia część jakiejś historii, sprawy, jakichś działań itp."; "końcowa część przedmiotu". Z kolei "zakończyć, zakończać, zakańczać" to: "1. doprowadzić coś do końca; 2. przestać coś robić; 3. być ostatnią częścią czegoś; 4. wykończyć czymś jakąś rzecz", a "zakończyć się" to: "1. dobiec końca lub zostać doprowadzonym do końca; 2. zostać zakończonym czymś" (por. Słownik języka p. PWN, dostępny na stronie: baza CBOSA). Na gruncie reguł znaczeniowych języka etnicznego termin "zakończenie" należy zatem wiązać z ostatnią częścią jakieś sprawy lub czegoś, doprowadzeniem czegoś do końca, zakończeniem czegoś. Nie można również pominąć, że znaczenie językowe odwołuje się do jego wyjaśnienia poprzez ponowne użycie bądź modyfikację tego samego słowa, które jest wyjaśniane ("do końca", "wykończyć", "dobiec końca", "zakończonym") lub do jego synonimu ("ostatnia część", "przestać"). Wyraz definiowany występuje zatem w wyjaśnieniach językowych wprost (czyli inaczej mówiąc w definiensie) lub jest opisywany za pomocą wyrażeń o tożsamej treści, co zgodnie z prawami logiki uznawane jest za błąd idem per idem lub w zależności od przyjętej konstrukcji, błędnym kołem bezpośrednim lub pośrednim. Tym samym nie można wyłącznie na gruncie językowym zdekodować znaczenia wyrażenia ustawowego "zakończenie budowy". Dla porządku należy wskazać, że zgodnie ze znaczeniem słownikowym "budowa" to m.in. "tworzenie, organizowanie czegoś". W procesie interpretacji prawa należy posługiwać się także wykładnią systemową, polegającą na ustaleniu znaczenia przepisu ze względu na system prawa, do którego on należy, w sytuacji kiedy poszczególne przepisy są interpretowane we wzajemnym ich związku. Podkreślenia wymaga, że także w orzecznictwie T. K. dotyczącym prawa daninowego przyjmuje się, że jeżeli dane pojęcie nie zostało zdefiniowane w określonym akcie normatywnym, to nie jest wykluczone posłużenie się jego definicją zawartą w przepisach, które są niejako jego źródłem. Wskazano mianowicie, że jeśli prawo podatkowe przejmuje pojęcie prawne danej instytucji prawnej z innych gałęzi prawa, to albo przejmuje je w znaczeniu ustalonym w tych działach (gałęziach), albo ustala jego znaczenie dla celów podatkowych w drodze definicji ustawowych (por. wyrok T. K. z dnia 18 listopada 2014 r., sygn. akt K 23/12, publ. OTK-A 2014/10/113). Podkreślenia wymaga, że analizowane sformułowanie nawiązuje do instytucji zdefiniowanych na gruncie tzw. przepisów źródłowych, za które należy uznać w tym przypadku unormowania wynikające z ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.; dalej: "p.b."). Wprawdzie ustawa ta nie definiuje pojęcia "zakończenie robót budowlanych", jednakże na podstawie jej przepisów można pokusić się o uniwersalną interpretację tego pojęcia. Zdaniem N. S. A. nie ma podstaw do uzależniania stwierdzenia faktu zakończenia prac budowlanych od złożenia zawiadomienia (art. 54 p.b.), skoro sam art. 6 ust. 2 u.p.o.l. nie wprowadza takiej przesłanki. Pojęcie zakończenia budowy należałoby utożsamiać z zaistnieniem stanu faktycznego umożliwiającego złożenie zawiadomienia o zakończeniu budowy (w rozumieniu art. 57 p.b.), jednak spełnienie tego wymogu należałoby zawęzić ściśle do samego przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Takie rozumienie art. 6 ust. 2 u.p.o.l. zapobiegałoby powstawaniu paradoksalnych rozstrzygnięć, które umożliwiałyby nieopodatkowywanie danego obiektu tylko i wyłącznie z uwagi na przykład na brak uporządkowania terenu budowy (por. Jarosz Aleksander, Wąsikiewicz Łukasz, Moment powstania i ustania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, PP 2010/6/22-30). Tym samym powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości uzależnione jest od momentu faktycznego zakończenia prac związanych ze wznoszeniem budynku (budowli) i nie jest uwarunkowane uzyskaniem prawa do jego użytkowania (por. wyroki NSA: z 8 maja 2014 r., II FSK 1228/12; z 8 marca 2016 r., II FSK 6/14; z 12 stycznia 2017 r., II FSK 3785/14; z 5 maja 2017 r., II FSK 1039/15; publik. CBOSA). W orzecznictwie N. S. A. podkreśla się, że skoro do użytkowania obiektu budowlanego można przystąpić po zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy, to w sensie techniczno–budowlanym można mówić o zakończeniu budowy, gdy obiekt budowlany odpowiada wymogom, jakie przewiduje Prawo budowlane przy zawiadomieniu organu o zakończeniu budowy. Stąd też w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że o zakończeniu budowy świadczy spełnienie przez inwestora warunków przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego, a zatem złożenie zawiadomienia, o jakim mowa w art. 54 ust. 1 p.b., względnie wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z art. 55 tej ustawy ( zob. wyrok NSA z 10 stycznia 2014 r, sygn. akt II FSK 381/12). Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy należy zauważyć, że wprawdzie zarówno w uzasadnieniu decyzji organu podatkowego pierwszej, jak i drugiej instancji, wskazano na takie rozumienie przepisu art. 6 ust. 2 u.p.o.l., jednak ograny te nie przeprowadziły postępowania w celu ustalenia momentu zakończenia budowy obiektu wzniesionego przez skarżących. Organ pierwszej instancji w tym zakresie wskazał, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości uzależniony jest od faktu zakończenia prac związanych ze wznoszeniem budynku i nie jest uwarunkowany uzyskaniem prawa do jego użytkowania. Istotne jest zatem zaistnienie faktycznych okoliczności zakończenia budowy, czyli powstanie budynku, a nie uzyskanie możliwości jego użytkowania. Organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z wpisem kierownika budowy prace związane z budową budynku zakończono w dniu 21 maja 2020 r. Natomiast S. K. O., utrzymując w mocy to rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, wskazało, że podatnicy pismem z 26 sierpnia 2021 r. złożyli zawiadomienie, o jakim mowa w art. 54 p.b., w rozumieniu przepisów u.p.o.l., w związku z tym w 2021 r. nastąpiło zakończenie budowy budynku, a w dalszej kolejności począwszy od 1 stycznia 2022 r. budynek stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Sąd podziela stanowisko organu, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości uzależniony jest od faktu zakończenia prac związanych ze wznoszeniem budynku i nie jest uwarunkowany uzyskaniem prawa do jego użytkowania. W przedmiotowej sprawie kluczowe znaczenie ma jednak ustalenie momentu zakończenia budowy budynków wzniesionych przez skarżących lub rozpoczęcia ich użytkowania jeśli nastąpiło to przed ich ostatecznym wykończeniem. Ta okoliczność nie została jednak przez organy wydające rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie w sposób jednoznaczny i bezsporny ustalona. Należy zwrócić uwagę, że skarżący podnieśli, że w odniesieniu do zgłoszenia zakończenia budowy z dnia 26 sierpnia 2021 r. P. I. N. B. zgłosił sprzeciw dotyczący braku przedłożenia przez inwestora wszystkich wymaganych, zgodnie z art. 57 p.b., dokumentów. Sąd z urzędu posiada wiedzę, że W. S. A. w Poznaniu wyrokiem z 19 maja 2022 r., sygn. akt IV SA/Po 129/22 oddalił skargę E. S. w przedmiocie oddalenia sprzeciwu do zawiadomienia o zakończenia budowy. Natomiast NSA wyrokiem z 30 stycznia 2024 r., sygn. akt II OSK 1922/22 oddalił skargę kasacyjną skarżącej. W uzasadnieniu powyższego wyroku NSA stwierdził, że w przypadku, gdy przyjmujący zawiadomienie właściwy organ nadzoru budowlanego ma zastrzeżenia co do zakończonej budowy obiektu budowlanego, to ma on obowiązek w terminie ustawowym wnieść sprzeciw w drodze decyzji. Organ nadzoru budowlanego dokonując sprawdzenia załączonych przez inwestora dokumentów może także w terminie do zgłoszenia sprzeciwu wezwać inwestora do uzupełnienia zawiadomienia o zakończeniu budowy jeśli stwierdzi, że dokumenty te są niekompletne lub posiadają braki i nieścisłości. Przy czym organy nadzoru budowlanego, nie są zobligowane jedynie do zbadania prawidłowości formalnej złożonego przez inwestora zawiadomienia o zakończeniu budowy i załączników. Każdy bowiem dokument zawiera też swoją treść, która musi być zbieżna z innymi dokumentami. A zatem jak w każdym postępowaniu administracyjnym na organach ciąży obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Z akt sprawy wynika, że analiza złożonego przez inwestora zawiadomienia o zakończeniu budowy wraz z załącznikami w odniesieniu do pozostałych zgromadzonych dowodów i materiałów wykazała, że zawiadomienie to zawiera istotne nieścisłości. Dlatego też w celu ich wyeliminowania PINB skierował do inwestora wezwanie z dnia 1 września 2021 r. Wezwania tego, inwestor nie wykonał. Tym samym w przypadku wystosowania przez właściwy organ nadzoru budowlanego wezwania, o którym mowa w art. 57 ust. 4 p.b., nieuzupełnienie dokumentów powoduje wydanie decyzji o sprzeciwie wobec zawiadomienia o zakończeniu budowy. Podstawą do wydania decyzji o sprzeciwie jest art. 54 p.b. Podkreślić również należy, że to inwestor (skarżąca) a nie organ jest zobowiązany do dostarczenia odpowiednich, nieposiadających braków i nieścisłości dokumentów, bowiem organ na tym etapie postępowania nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania dowodowego. Tymczasem jak prawidłowo wskazały organy i co potwierdził też Sąd pierwszej instancji dokumenty przedłożone przez inwestora wraz z zawiadomieniem o zakończeniu budowy wykazywały istotne nieścisłości. Skoro zatem zakwestionowano zawiadomienie E. S. o zakończeniu budowy, to budowa nie została zakończona. Powyższa okoliczność nie została jednak przez organy podatkowe, wydające rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, poddana analizie czy jakimkolwiek wyjaśnieniom. W orzecznictwie N. S. A. podkreśla się, że skoro do użytkowania obiektu budowlanego można przystąpić po zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy, to w sensie techniczno–budowlanym można mówić o zakończeniu budowy, gdy obiekt budowlany odpowiada wymogom, jakie przewiduje Prawo budowlane przy zawiadomieniu organu o zakończeniu budowy. Obiekt powinien być w takim stanie, by można byłoby go normalnie eksploatować i użytkować. Stąd też w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że o zakończeniu budowy świadczy spełnienie przez inwestora warunków przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego, a zatem złożenie zawiadomienia, o jakim mowa w art. 54 ust. 1 p.b., względnie wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z art. 55 tej ustawy ( zob. wyrok NSA z 10 stycznia 2014 r., sygn. akt II FSK 381/12). W przedmiotowej sprawie wniesiono sprzeciw, a zatem nie zakończono budowy w rozumieniu cytowanego przepisu art. 54 ust.1 p.b. Przypomnieć należy, że rolą organu prowadzącego postępowanie w niniejszej sprawie było ustalenie okoliczności mającej główne znaczenie dla wymiaru podatku od nieruchomości, a więc momentu, w którym została zakończona budowa przedmiotowego budynku lub rozpoczęcie użytkowania budowli lub budynku przed ich ostatecznym wykończeniem, jak stanowi art. 6 ust. 2 u.p.o.l. Organ przede wszystkim winien wyjaśnić jaki wpływ na określenie momentu zakończenia budowy ma sprzeciw wniesiony przez P. I. N. B. w [...] Zaniechanie dokonania pełnych ustaleń w tym zakresie prowadzi wprost do ewidentnego naruszenia zasady działania organów podatkowych na podstawie przepisów prawa (art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r., poz. 2383 dalej: "o.p."), zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 o.p.) i zasady podejmowania przez organy wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia i załatwienia sprawy - art. 122 o.p. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie organy podatkowe dopuściły się naruszenia powyższych zasad prowadzenia postępowania przy ustalaniu wymiaru podatku od nieruchomości za 2022 r. Organy nie wyjaśniły bowiem jaki wpływ na określenie momentu zakończenia budowy ma sprzeciw wniesiony przez P. I. N. B. w [...] W związku z tym, w ponownie prowadzonym postępowaniu, organ będzie zobowiązany do przeprowadzenia prawidłowego postępowania spełniającego wymogi z art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 oraz art. 187 § 1 o.p., a na potwierdzenie swojego stanowiska organ przedstawi w uzasadnieniu decyzji ustalenia i argumenty, wskazując na konkretne środki i źródła dowodowe oraz kryteria, jakimi się kierował dokonując oceny dowodów. Ocena dowodów, jakiej organ ten dokona nie może bowiem wykraczać poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzysta z ochrony przewidzianej w art. 191 o.p. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.( pkt II sentencji wyroku).