I SA/Po 229/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dominik Mączyński Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2014r. sprawy ze skargi MA na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...], [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] nr [...]; II. stwierdza, że decyzje wymienione w punkcie I nie podlegają wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę [...] zł ( [...] 00/100 ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 17 listopada 2011 r. o sygn. akt I SA/Po 545/11 oddalił skargę [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] maja 2011 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że przeprowadzone postępowanie kontrolne działalności gospodarczej skarżącego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług za 2006 r. wykazało nieprawidłowości w zakresie ewidencjonowania przychodów i wydatków stanowiących koszty ich uzyskania. Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] określił podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w wysokości [...] zł. Podstawę rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji stanowiło zakwestionowanie – w zakresie pozostającym na tym etapie postępowania przedmiotem sporu – wydatków pochodzących z [...] faktur wystawionych przez Firmę Usługowo Handlową "[...]" [...] dokumentujących zakup usług od firmy "[...]" [...] na łączną kwotę [...] zł netto. W toku postępowania stwierdzono, że podmiot ten jest podmiotem fikcyjnym. Stwierdzono, że faktury te nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji, a jedynie miały na celu zwiększenie kosztów uzyskania przychodów za 2006 r. W wyniku złożonego odwołania, organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. zlecił na podstawie art. 229 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa") przeprowadzenie przez organ podatkowy pierwszej instancji dodatkowego postępowania dowodowego w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Nakazano ponowne przesłuchanie [...] – pracownika firmy skarżącego; [...] – właściciela PPHU [...] i podwykonawcy firmy skarżącego; [...], a także [...] – kierownika budowy na obiekcie [...], [...] – inspektora nadzoru z ramienia firmy [...] na okoliczność ustalenia kto faktycznie wykonywał prace rozbiórkowe na obiekcie [...] oraz [...] i [...] na okoliczność wykonania prac przez firmę [...] na obiekcie [...]. Zalecono wyjaśnienie rozbieżności, jak i sprawdzenie autentyczności dokumentów przedłożonych przez skarżącego dotyczących firmy "[...]". Na podstawie ustaleń dokonanych przez organ pierwszej instancji, uzupełnionych dodatkowym postępowaniem przeprowadzonym na podstawie przepisu art. 229 Ordynacji podatkowej, a także wskutek ustaleń dokonanych w trakcie postępowania prowadzonego przez organ podatkowy drugiej instancji, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu decyzją z dnia [...] maja 2011 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że działalnością firmy [...] było wystawianie faktur sprzedaży, które dokumentować miały wykonanie usług budowlanych, podczas gdy w rzeczywistości firma ta nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej. W skardze do WSA w Poznaniu skarżący wniósł o uchylenie powyższej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Decyzjom zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 79a ust. 1, ust. 6 pkt 7 i ust. 7 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2004 r., Nr 173, poz. 1807 ze zm.; dalej: "u.s.d.g."); art. 13 ust. 4, ust. 5 i ust. 6 pkt 7 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 65 ze zm.; dalej: "u.k.s."); art. 180, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 125 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 192, art. 210 § 4, art. 283 § 4 Ordynacji podatkowej, polegające na sprzeczności ustaleń organu podatkowego z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz dokonania bardzo selektywnej i wybiórczej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, szczególne przy ocenie wiarygodności zeznań świadków oraz samego skarżącego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd pierwszej instancji oddalił skargę w oparciu o treść art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "P.p.s.a.") stwierdzając, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji znajduje podstawy w prawie materialnym, zaś wydanie decyzji poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym mającym istotny wpływ na wynik sprawy. WSA w zaskarżonym wyroku zauważył, że zarzuty skargi oraz jej uzasadnienie wskazują jednoznacznie, że skarżący kwestionuje przede wszystkim ustalony przez organy obu instancji podatkowy stan faktyczny, a istota sporu sprowadza się do zasadności zakwestionowania przez organy podatkowe rzetelności [...] faktur VAT (nr [...] z dnia [...] maja 2006 r., nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. i nr [...] z dnia [...] września 2006 r.), na których jako sprzedawca figuruje Firma Usługowo Handlowa "[...]" [...], a które skarżący uwzględnił jako koszt uzyskania przychodu w prowadzonej przez niego firmie budowlanej. Odnosząc się do zasadniczych zarzutów skarżącego dotyczących błędnych ustaleń faktycznych i niewłaściwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego odnośnie wykazania fikcyjności powyżej wskazanych faktur VAT (tzw. pustych faktur) przez [...] w zakresie świadczonych przez niego w 2006 r. usług budowlanych dla firmy skarżącego, Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż nie dopatrzył się, aby organy podatkowe przy ustalaniu tego rzeczywistego podatkowego stanu faktycznego dopuściły się naruszenia przepisów art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 § 1, art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej oraz przepisów art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 i art. 192 Ordynacji podatkowej. Wskazano, że bardzo obszerne uzasadnienie decyzji organu odwoławczego pozwala na stwierdzenie, iż przy ocenie zebranych w sprawie dowodów kierowano się prawidłami logiki oraz zgodności oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego. W konsekwencji za uzasadnione uznano stanowisko organów podatkowych obu instancji, iż wystawione faktury VAT przez firmę "[...]" dla firmy skarżącego nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów za niezasadny uznano zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego. Zauważono, że zgodnie z brzmieniem przepisów art. 180 § 1 i art. 181 Ordynacji podatkowej w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej pełnomocnik strony był też zawiadomiony w trybie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego dotyczącego prowadzonego postępowania odwoławczego, nie skorzystał ze swych uprawnień i nie wniósł żadnych zastrzeżeń co do zakresu zgromadzonego materiału dowodowego. Wspomniany zarzut wniesiono w drugim piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2011 r. i po odbytej i oraz zamkniętej w dniu [...] października 2011 r. rozprawie przed sądem pierwszej instancji. Ponadto zdaniem WSA organ podatkowy drugiej instancji nie może zasłaniać się treścią przepisu art. 127 Ordynacji podatkowej, by uchylać się od obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia zgodnie z brzmieniem art. 229 oraz art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. Wyjaśniono, że przewidziana w art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej możliwość uchylenia przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ podatkowy pierwszej instancji stanowi zasadnicze odstępstwo od zasady szybkiego i wnikliwego rozpatrzenia sprawy i może być stosowana w zupełnie wyjątkowych sytuacjach. Organ odwoławczy ma przede wszystkim orzekać jako organ merytoryczny, a nie kasacyjny. Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż w niniejszej sprawie organ odwoławczy przeprowadził jedynie postępowanie dowodowe o charakterze uzupełniającym i to w dużej mierze realizując wnioski dowodowe skarżącego, chcącego udowodnić odmienny stan faktyczny od przyjętego przez organ podatkowy pierwszej instancji. Uzupełniające postępowanie dowodowe przeprowadzone przez podatkowy organ odwoławczy odbyło się zatem w granicach sprawy rozpoznawanej przez organ podatkowy pierwszej instancji, dotyczyło rozstrzygnięcia sprawy tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym. Zdaniem sądu pierwszej instancji, podatkowy stan faktyczny polegający na wystawieniu faktur VAT przez firmę "[...]" niedokumentujących rzeczywistych operacji gospodarczych można było ustalić – bez żadnych trudności – już na podstawie dowodów zgromadzonych przez organ podatkowy pierwszej instancji. Uzupełniające jedynie czynności dowodowe w postępowaniu odwoławczym podjęte zostały nie tyle w celu dokonania oceny podatkowego stanu faktycznego ustalonego w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, ale przede wszystkim w celu rozpoznania sprawy w pełnym zakresie, w tym i zarzutów odwołania oraz nowych wniosków dowodowych strony. Wszystkie te uzupełniające czynności dowodowe zostały włączone do akt administracyjnych sprawy odpowiednimi postanowieniami organu odwoławczego i strona miała zagwarantowane prawo zapoznania się z nimi oraz złożenia takich czy innych uwag lub zastrzeżeń. W ocenie sądu pierwszej instancji bezspornym było, że skarżący odliczył podatek naliczony VAT ze spornych faktur VAT, których wystawcą była firma "[...]" w związku z pracami mającymi być wykonanymi na rzecz firmy skarżącego oraz uwzględnił kwoty z nich wynikające jako koszty uzyskania przychodów. Potwierdzając zasadność rozstrzygnięcia organów podatkowych sąd pierwszej instancji powołał się na treść umów zawartych przez firmę skarżącego z firmą [...], jak i innymi kontrahentami: [...] sp. z o.o.; [...] [...]; [...] sp. z o.o., na dokumenty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą przez firmę [...] i brak jej statusu jako podatnika VAT, jak i brak stosownych deklaracji podatkowych oraz na zeznania świadków. Wskazał także pomocniczo pomimo, że nie miało to wpływu dla rozstrzygnięcia sprawy, że toczące się postępowania kontrolne wobec [...] za lata 2005-2009 wykazały wystawianie przez niego fikcyjnych faktur. Zauważono, że w świetle materiałów dowodowych zebranych w sprawie podważających możliwość świadczenia jakichkolwiek usług budowlanych w 2006 r. przez firmę "[...]" skarżący ani w postępowaniu przed organami podatkowymi, ani na rozprawie przed sądem administracyjnym nie potrafił jednoznacznie wskazać, kto faktycznie wykonał prace budowlane w 2006 r. wynikające z umów z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w [...] na terenie Przedsiębiorstwa "[...]" w [...] i z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] na terenie kompleksu hotelowego w miejscowości [...] k/[...]. Sąd pierwszej instancji zauważył, że w sytuacji niewskazania przez skarżącego podmiotów, które faktycznie wykonały owe roboty budowlane w zakresie zleconym firmie [...] organy podatkowe jedynie sugerują, iż prace te mogły zostać wykonane przez firmę [...] [...], [...] sp. z o. o. odnośnie prac na obiekcie [...] oraz [...] odnośnie prac w miejscowości [...], a także środkami własnymi firmy skarżącego. Organy podatkowe nie miały w niniejszej sprawie podatkowej nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktycznego wykonawcy zrealizowanych usług budowlanych na rzecz skarżącego. Stąd też – zdaniem sądu pierwszej instancji – zasadnie przyjęto, że w przedmiotowej sprawie podatnik ewidencjonował zakupy usług budowlanych na podstawie dowodów nierzetelnych, tzn. na podstawie dowodów nie dokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych (tzw. "puste" faktury), bowiem nabywane przez niego usługi nie pochodziły od podmiotu wskazanego na spornych fakturach VAT t.j. firmy "[...]", a zatem faktury te nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczych. Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 lutego 2014 r. o sygn. akt II FSK 664/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. W uzasadnieniu NSA za pozbawione uzasadnionych podstaw - co jednak nie miało decydującego wpływu na wynik sprawy – uznał podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów art. 133 § 1 oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. Natomiast za zasadny sąd II instancji uznał zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ podatkowy II instancji art. 127 , art. 229 i art. 233 § 2 O.p. Zdaniem NSA sytuacja, która zaistniała w przedmiotowej sprawie jest sprzeczna z zasadą dwuinstancyjności postępowania podatkowego, bowiem de facto ciężar ustaleń faktycznych wyznaczony poprzez znaczenie koniecznych do przeprowadzenia dowodów i tym samym rozstrzygnięcia sprawy spoczął wyłącznie na organie odwoławczym. Mając na uwadze powyższe NSA stwierdził, że skoro organ odwoławczy w znaczący sposób uzupełnia ustalenia organu podatkowego I instancji (utrzymując przy tym decyzję pierwszoinstancyjną w mocy), dochodzi nie tylko do naruszenia zasady dwuinstancyjności, wyrażającej prawo podatnika do obrony swoich praw na gruncie postępowania podatkowego, ale także do naruszenia zasady zaufania do organu podatkowego, wyrażonej w art. 121 § 1 O.p. oraz czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym, wyrażonej w art. 123 § 1 O.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Rozpoznając ponownie skargę, Sąd był związany, na podstawie art. 190 P.p.s.a., wskazaną w wyroku NSA z dnia 25 lutego 2014 r. o sygn. akt II FSK 664/12 wykładnią prawa dokonaną w niniejszej sprawie przez sąd kasacyjny. Zgodnie bowiem z art. 190 P.p.s.a sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i procesowe. Ponadto przy ponownym rozpoznaniu sprawy kontrola legalności decyzji może obejmować jedynie te kwestie, które były przedmiotem badania przez sąd II instancji. Oznacza to, że sąd ponownie rozpoznając sprawę nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu orzeczenia. Uwzględnienie wykładni dokonanej przez NSA spowodowało, że skarga okazała się zasadna. Podkreślenia wymaga kwestia, że NSA za trafną uznał tę część wywodów zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sądu I instancji, która odnosiła się do odczytania właściwego znaczenia przepisów prawa materialnego w zakresie reguł zaliczenia poszczególnych wydatków do kosztów uzyskania przychodów (str. 65 i 66 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Jak wskazał NSA zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 9 ust. 2, art. 14 ust. 1, art. 22 ust. 1 i art. 23 ust. 1 oraz art. 24 ust. 1 i art. 24a ust. 1 u.p.d.o.f. do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest nie tylko zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego polegającego na zakupie towaru, u konkretnego sprzedawcy, za konkretną cenę, ale i odpowiednie udokumentowanie tej operacji. Nie wystarczy wykazanie, że podatnik mógł gdziekolwiek nabyć towar i zużyć go w działalności gospodarczej aby wydatek ten móc zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów (por. wyroki NSA z dnia 20 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 418/09; z dnia 30 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1722/07; z dnia 30 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1405/07; z dnia 14 marca 2008 r., sygn. akt II FSK 1755/06; z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt II FSK 1438/06; z dnia 18 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 958/04, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Ponadto NSA zauważył również, że dokonując oceny zastosowania w sprawie art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., który stanowi podstawę do zaliczenia poszczególnych wydatków do kosztów uzyskania przychodów – ta kwestia pozostaje przedmiotem sporu z uwagi na pominięcie wydatków na zakup usług budowlanych od podwykonawcy – nie można pomijać zasad dotyczących rozliczeń podatkowych tej grupy podatników, która zobowiązana była do prowadzenia ksiąg rachunkowych. W takim przypadku, ustalenie dochodu następuje w sposób szczególny (por. art. 24 ust. 1 i art. 24a ust. 1 u.p.d.o.f.). Określenie w ten szczególny sposób dochodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej jest możliwe przy założeniu, że podatnik przestrzega zasad związanych z prowadzeniem ksiąg rachunkowych uregulowanych w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2002 r., nr 76, poz. 694 ze zm.). Stosowanie tych szczególnych zasad wiąże się również z konsekwencjami w postaci dopuszczalności oceny rzetelności prowadzonych ksiąg (art. 193 § 1, § 2 i § 4 Ordynacji podatkowej). Ostateczna ocena, czy skarżący zastosował się do obowiązujących go zasad rzetelnego prowadzenia ksiąg rachunkowych, a tym samym możliwe było określenie dochodu z uwzględnieniem dowodu jaki stanowiły te księgi, powinna zostać dokonana na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego z uwzględnieniem zasad postępowania podatkowego wskazanych w art. 122, art. 123 § 1, art.127 w związku z art. 229 i art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. W stanie faktycznym sprawy dla jej rozstrzygnięcia za istotne należało uznać, czy skarżący w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, jak starał się wykazać, zakupił od podwykonawcy usługi budowlane płacąc za nie cenę podaną w księgach oraz, czy faktury te odzwierciedlają rzeczywisty obrót ze wskazanymi w nich kontrahentami, tzn. czy to wystawcy faktur byli faktycznymi wykonawcami usług i jaka była cena tych usług (co pozwalałoby na zaliczenie kwot tymi fakturami objętych do kosztów uzyskania przychodów). Sąd II instancji uznał, że zebrane na etapie postępowania odwoławczego dowody miały kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, natomiast dowody zebrane przez organ podatkowy I instancji nie były wystarczające do stwierdzenia, że sporne faktury wystawione przez firmę "[...]" dokumentują fikcyjne transakcje. Zdaniem sądu kasacyjnego organ podatkowy I instancji dokonał analizy dokumentów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej przez firmę "[...]", umów zawartych między firmą skarżącego a firmą "[...]", jak i umów z innymi kontrahentami – firmą "Indach" [...] czy "[...]" sp. z o.o. wykazując pewne nieścisłości w zakresie świadczonych usług, dat zawarcia umów czy charakteru w jakim działał [...]. Natomiast przesłuchani świadkowie – [...] czy [...] zasadniczo nie kwestionowali faktu wykonania czynności zarówno na budynku [...], jak i inwestycji w [...], lecz nie przedstawiali szczegółów tych prac. Podobnie [...] potwierdził fakt wykonywania czynności rozbiórki przez inną firmę na obiekcie [...]. NSA, stwierdzając szereg nieścisłości w zeznaniach świadków, zlecił ponowienie dowodu z ich zeznań, jak też zlecił przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków mających istotne znaczenie dla sprawy, a mianowicie [...] – kierownika budowy na obiekcie [...], [...] – inspektora nadzoru z ramienia firmy "[...]" na okoliczność ustalenia kto faktycznie wykonywał prace rozbiórkowe na obiekcie [...], [...] oraz [...] na okoliczność wykonania prac przez firmę "[...]" na obiekcie w [...]. Ponadto w toku postępowania odwoławczego włączono do akt sprawy materiały z postępowań karnych i przeprowadzono dowód m.in. z dwudziestu jeden zeznań świadków. Analiza akt sprawy nie pozostawia tym samym wątpliwości, że dopiero na etapie postępowania odwoławczego przeprowadzono postępowanie dowodowe w znacznej części a zebrane dowody miały kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W rezultacie w opinii sądu kasacyjnego zaskarżona decyzja narusza art. 121 § 1, art. 123 § 1, art. 127, art. 229 i art. 233 § 2 O.p. przez przeprowadzenie w znacznej części postępowania dowodowego dopiero na etapie postępowania odwoławczego. NSA zauważył również, że na tle tego samego stanu faktycznego, stanowiącego podstawę do określenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 lutego 2013 r. o sygn. akt I FSK 337/12 orzekł o uwzględnieniu skargi kasacyjnej skarżącego opartej na zarzutach tożsamych do formułowanych w rozpoznawanej sprawie. Podzielając, co do zasadniczych motywów ocenę wyrażoną w uzasadnieniu tego wyroku, z podanych wcześniej powodów również w rozpoznawanej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. stwierdzono istnienie podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ podatkowy I instancji, mając na uwadze wiążącą wykładnię prawa przedstawioną w wyroku kasacyjnym, o ile nie staną temu na przeszkodzie względy natury materialnoprawnej czy proceduralnej, zbierze i wyczerpująco rozpatrzy materiał dowodowy. Na podstawie całego zebranego materiału dowodowego oceni, czy faktury VAT wystawione przez firmę "[...]" odzwierciedlają rzeczywiste transakcje, czy też miały jedynie na celu zwiększenie kosztów uzyskania przychodów za rok 2006. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § pkt 1 lit. c, art. 200 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.