I SA/Po 33/26

Dnia 23 stycznia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko (sprawozdawca) Sędziowie WSA Mirella Ławniczak WSA Izabela Paluszyńska Protokolant: St. sekr. sąd. Anna Adamska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2026 roku sprawy ze skargi S. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 lipca 2025r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonania badań technicznych pojazdów I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia 3 czerwca 2024 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 697,- (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO, organ odwoławczy) decyzją z dnia 23 lipca 2025 r. utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] (dalej: Starosta, organ I instancji) z dnia 3 czerwca 2024 r. cofającą S. A. (dalej: strona, skarżący) uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów o nr [...] wydane przez Starostę [...]. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 17 listopada 2023r. Starosta P. przeprowadził kontrolę w podstawowej stacji kontroli pojazdów (dalej: SKP) o kodzie rozpoznawczym [...] R. K., ul. [...], [...]. W wyniku kontroli stwierdzono niżej wymienione nieprawidłowości związane z przeprowadzeniem przez diagnostę S. A., zatrudnionego we wskazanej SKP, badań technicznych niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania oraz wydaniem zaświadczenia albo dokonaniem wpisu do dowodów rejestracyjnych pojazdów niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami tj.: 1. W dniu 24 lipca 2023r. diagnosta S. A. przeprowadził badanie techniczne pojazdu A. o nr ident. [...], dokonując wpisu do rejestru i wystawiając zaświadczenie nr [...] Okresowe badanie techniczne zostało wykonane z naruszeniem przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym (art. 83 ust. 1 pkt 1), tj. diagnosta przeprowadził badanie pojazdu o DMC pow. 3,5t. w nieuprawnionej do tego rodzaju badań SKP. W przypadku tego badania naruszone zostały również przepisy rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach, w odniesieniu do dokonania przez diagnostę prawidłowej identyfikacji danych pojazdu, znajdujących się na tabliczce znamionowej w systemie CEP (dmc 5780 kg). 2. W dniu 23 stycznia 2023r. diagnosta S. A. przeprowadził badanie techniczne pojazdu ciągnik rolniczy o nr identyfikacyjnym [...], dokonując wpisu do rejestru i wystawiając zaświadczenie nr [...] Okresowe badanie techniczne zostało wykonane z naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach, w odniesieniu do niedokonania przez diagnostę prawidłowej identyfikacji danych pojazdu (§ 2 ust. 1 pkt 1), tj. diagnosta przeprowadził badanie pojazdu bez dokonania jego identyfikacji, tj. bez wskazania m.in. modelu pojazdu. Starostwo Powiatowe w S. po otrzymaniu informacji, pismem z dnia 19 stycznia 2024r., poinformowało S. A. o możliwości złożenia wyjaśnień na okoliczność stwierdzonych nieprawidłowości oraz o wskazanie obecnego adresu zamieszkania, ponieważ uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów zostały wydane przez Starostę C. . W dniu 5 lutego 2024r. do Starostwa Powiatowego w S. wpłynęło pismo z dnia 30 stycznia 2024r. pełnomocnika strony postępowania zawierające wyjaśnienia z załączoną kopią pełnomocnictwa oraz informacja o obecnym adresie zamieszkania strony. W wyjaśnieniu pełnomocnik strony wskazał, że Podstawowa Stacja Kontroli Pojazdów, w której zatrudniony jest diagnosta posiada zezwolenie na wykonywanie badań technicznych przyczep oraz posiada także sprzęt (np. urządzenia rolkowe) do wykonywania badań przyczep powyżej 3,5 t DMC. Zatem możliwe jest rzetelne wykonanie takiego badania. Pełnomocnik strony wyjaśnił również, że wskazana przesłanka dotycząca wskazania modelu pojazdu nie jest podstawą do zakończenia badania z wynikiem negatywnym. Kwestia ta nie uniemożliwia prawidłowej identyfikacji pojazdu. Pojazd posiada cechy, w tym nr VIN pozwalające na jego niezaprzeczalną identyfikację oraz jako pojazd zarejestrowany na terytorium kraju posiada tablice rejestracyjne. Dane te prawidłowo zostały odczytane podczas badania co diagnosta ujawnił w dokumentach wystawionych po jego wykonaniu, a zatem identyfikacja została wykonana prawidłowo. Starostwo Powiatowe w S. pismem z dnia 7 lutego 2024r. zwróciło się do Starostwa Powiatowego w C. o przesłanie wydanych przez tamtejszy organ uprawnień. Jednocześnie skierował prośbę do właścicieli ww. pojazdów o potwierdzenie badań technicznych oraz przesłanie kserokopii dowodów rejestracyjnych. W dniu 27 luty 2024r. właściciel pojazdu - ciągnika rolniczego o nr identyfikacyjnym [...] przesłał informację z załączoną kopią dowodu rejestracyjnego, natomiast 28 lutego 2024r. właściciel pojazdu A. o nr [...] złożył w kancelarii Starostwa pismo wraz z załączoną kopią dowodu rejestracyjnego. Dokumenty potwierdziły odbycie badań technicznych w ww. podstawowej stacji kontroli pojazdów. W dniu 20 marca 2024r. za pomocą platformy ePUAP wpłynęło pismo Starostwa Powiatowego w C. z informacją o posiadanych przez S. A. uprawnieniach nr [...] oraz powiadomieniem, że wydane uprawnienia zostaną przesłane do Starosty [...] po zakończeniu przenoszenia archiwum, które zakończy się 27-28 marca 2024r. W dniu 22 kwietnia 2024r. wpłynęło pismo ze Starostwa Powiatowego w C. zawierające komplet akt potwierdzających posiadanie uprawnień diagnosty przez S. A.. Starosta S. decyzją z dnia z dnia 3 czerwca 2024r., nr [...], cofnął S. A. uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów o nr [...] wydane przez Starostę C. . Pismem z dnia 30 czerwca 2024r. S. A., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł odwołanie od ww. decyzji. W treści odwołania podniesiono zarzut naruszenia: 1. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym poprzez nieprawidłowe uznanie, że diagnosta swoim postępowaniem wypełnił znamiona przeprowadzenia badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonywania jak również wydania zaświadczenia albo dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, 2. procedury administracyjnej tj. art. 7,8,77,80,81a i 107 § 3 k.p.a. poprzez fragmentaryczne i niewystarczające rozważenie i zebranie materiału dowodowego, niedokładne wyjaśnienie i określenie stanu faktycznego sprawy, sporządzenie błędnego i niepełnego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji, a także wobec wydania decyzji z pominięciem oceny zachowania diagnosty w kontekście zakresu i pełnego zbadania sposobu przeprowadzenia badania technicznego, a tym samym braku rozważania przepisów prawa materialnego wskazanych w pkt 1 zarzutów niniejszej skargi i analizy tego czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięciu uprawnień na okres 5 lat i czy cofnięcie diagnoście uprawnień w chwili obecnej wobec orzeczenia uprzednio sądowego zakazu wykonywania badań technicznych jest zgodny z art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji RP. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało zarzuty odwołania za niezasadne. Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu ww. decyzji, że organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na dwóch stwierdzonych uchybieniach dokonanych przez S. A. podczas wykonywania przez niego pracy diagnosty. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego bezspornie wynika, że w dniu 24 lipca 2023r. diagnosta S. A. przeprowadził badanie techniczne pojazdu A. o nr [...], dokonując wpisu do rejestru i wystawiając zaświadczenie nr [...] Okresowe badanie techniczne zostało wykonane z naruszeniem przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym (art. 83 ust. 1 pkt 1), tj. diagnosta przeprowadził badanie pojazdu o dmc powyżej 3,5 tony w nieuprawnionej do tego rodzaju badań SKP. W przypadku tego badania naruszone zostały również przepisy rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach, w odniesieniu do dokonania przez diagnostę prawidłowej identyfikacji danych pojazdu, znajdujących się na tabliczce znamionowej w systemie CEP (dmc 5780 kg). Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć w niniejszej sprawie administracyjnej stanowił przepis art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (dalej: p.r.d.). Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono: 1] przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania; 2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Wykładnia przytoczonego przepisu zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie pozostawia wątpliwości, że ma on brzmienie kategoryczne. W przypadku ustalenia nieprawidłowego działania diagnosty, norma zawarta w tym przepisie nie pozostawia organowi wyboru, który zobowiązany jest cofnąć diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych. Kluczowe jest dokonanie bezspornego i niebudzącego wątpliwości ustalenia, że diagnosta wydał zaświadczenie lub dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Zdaniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze z konstrukcji tego przepisu, a w szczególności ze zwrotu "starosta cofa", wynika, że starosta ma obowiązek cofnięcia uprawnień diagnoście, gdy w toku przeprowadzonej kontroli stwierdzi niezgodność pomiędzy wydanym zaświadczeniem albo dokonanym wpisem do dowodu rejestracyjnego pojazdu a stanem faktycznym lub obowiązującymi przepisami prawa. Ustawa - Prawo o ruchu drogowym nie dopuszcza żadnego wyjątku, który wyłączyłby wydanie takiej decyzji. W szczególności decyzja nie jest uzależniona od motywów, którymi się kierował diagnosta, naruszając art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. Biorąc pod uwagę dotkliwe sankcje przewidziane przez ustawodawcę wobec diagnosty, zawarte w art. 84 ust. 3 ustawy, któremu zostanie wykazane naruszenie przepisów lub prowadzenie czynności kontrolnych z rażącym naruszeniem przyjętych zasad, konieczne staje się niezwykle wnikliwe i staranne badanie każdej tego rodzaju sprawy przez organy administracji publicznej. Działanie organu nie może być pochopne. Subiektywna ocena urzędników nie może zadecydować o tym, że w gruncie rzeczy z błahych powodów pozbawiać się będzie obywatela uprawnień, które decydują nie tylko o jego statusie zawodowym, ale także o sytuacji materialnej jego rodziny. Tym samym zadaniem organu administracyjnego jest w takiej sytuacji szczególnie wnikliwe zbadanie zakresu ewentualnych nieprawidłowości w wykonywaniu przez danego diagnostę funkcji i rozważenie, czy w okolicznościach konkretnej sprawy istnieją podstawy do wydania orzeczenia o cofnięciu uprawnień. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego , organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnoście zebrał kompletny, wystarczający materiał dowodowy do podjęcia rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Prawidłowo go ocenił we wzajemnej łączności, dając temu wyraz w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji. Bezsprzecznie z zebranych dowodów, w postaci kontroli przeprowadzonej w stacji diagnostycznej prowadzonej przez firmę [...] R. K., ul. [...], [...] T. P. w dniu 17 listopada 2023r. wynika, że S. A. przeprowadził w niej w dniu 23 stycznia 2013 r. kontrolę stanu technicznego pojazdu, którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 t. W świetle art. 83 ust. 1, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, badanie techniczne przeprowadza się po uiszczeniu przez właściciela lub posiadacza pojazdu opłaty za przeprowadzenie badania technicznego w: 1] podstawowej stacji kontroli pojazdów - w zakresie: a) okresowego badania technicznego pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t, z wyjątkiem lit. b, d i e, b) okresowego badania technicznego ciągników rolniczych oraz ciągników gąsienicowych o maksymalnej prędkości konstrukcyjnej nieprzekraczającej 40 km/h; o ile stacja spełnia wymagania, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 84a ust. 1 pkt 1 w zakresie wymiarów stanowiska zewnętrznego, c) dodatkowych badań technicznych w odniesieniu do pojazdów, o których mowa w lit. a, z wyjątkiem ust. 1a, d) badań technicznych przyczep przeznaczonych do łączenia z pojazdami określonymi w lit. a, o ile stacja spełnia wymagania, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 84a ust. 1 pkt 1 w zakresie długości stanowiska kontrolnego, e) okresowych badań technicznych przyczep przeznaczonych do łączenia z pojazdami określonymi w lit. b, o ile stacja spełnia wymagania, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 84a ust 1 pkt 1 w zakresie wymiarów stanowiska zewnętrznego; 2) okręgowej stacji kontroli pojazdów - w zakresie: a) okresowego badania technicznego wszystkich pojazdów, b) dodatkowych badań technicznych w odniesieniu do pojazdów, o których mowa w lit. a, c) badań co do zgodności z warunkami technicznymi pojazdów zabytkowych. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wyżej przytoczonych postanowień art. 83 ust. 1 pkt 1 i 83 ust. 1 pkt 2 lit. a i b ustawy wynika, że podstawowa stacja kontroli pojazdów może przeprowadzić tylko badania techniczne pojazdów, których dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 3,5 t. Przepis ten, ani nie był w chwili dokonywania badań technicznych przez skarżącego dwuznaczny, ani też nie podlegał zmianom, czy też nowelizacji, lecz był jednoznacznie brzmiący. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że działanie odwołującego spowodowało zaistnienie dwóch przesłanek z art. 84 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym. Po pierwsze - przeprowadzenie badań na stacji diagnostycznej niezgodnie z zakresem i sposobem wykonania. Z rozporządzenia normującego te kwestie - rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz.U.2024.141) wynika, że badania techniczne polegają m.in. na sprawdzeniu czy pojazd odpowiada warunkom technicznym określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U.2024.502), gdzie w § 3 Działu II mowa jest o dopuszczalnej masie całkowitej pojazdu, a zakres okresowego badania technicznego pojazdu obejmuje m. in. identyfikację pojazdu poprzez sprawdzenie cech identyfikacyjnych oraz ustalenie i porównanie zgodności faktycznych danych pojazdu z danymi zapisanymi w dowodzie rejestracyjnym lub odpowiadającym mu dokumencie. Skoro w tym przypadku odwołujący - jako diagnosta - nie dokonał sprawdzenia dopuszczalnej masy całkowitej badanego pojazdu porównując dane z tzw. tabliczki znamionowej z danymi zapisanymi w dowodzie rejestracyjnym tego pojazdu, to tego rodzaju postępowanie nosiło cechy wykonania badań niezgodnie z zakresem uregulowanym w tych rozporządzeniach. Nadto wydanie zaświadczeń o zgodności pod względem technicznym tego pojazdu (A. , nr rej. [...]), nawet w sytuacji braku stwierdzenia usterek, przez stację kontroli pojazdów, która badań technicznych tego pojazdu przeprowadzać nie może, mimo posiadania ku temu wszelkiego wyposażenia, było równocześnie działaniem diagnosty niezgodnym z przepisami, o którym mowa w pkt 2 art. 84 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Diagnosta wydając zaświadczenie dopuszcza do ruchu drogowego pojazdy. Organ wskazał, że to wskutek postępowania diagnosty doszło do wykonania badania technicznego pojazdu na stacji, na której badania tego pojazdu nie mogły być przeprowadzone z uwagi na przekroczenie przez ten pojazd dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu większej jak 3,5 t. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego już samo przeprowadzenie badania technicznego przez odwołującego pojazdu A. nr rej. [...] i wydanie zaświadczenia nr [...] stanowi naruszenie przepisów skutkujące cofnięciem diagnoście uprawnień. Drugie stwierdzone w toku kontroli uchybienie tj. przeprowadzenie badania technicznego pojazdu - ciągnika rolniczego o nr identyfikacyjnym - [...] oraz dokonując wpisu do rejestru i wystawiając zaświadczenie nr [...] skutkowało tym, że okresowe badanie techniczne zostało wykonane z naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach, w odniesieniu do niedokonania przez diagnostę prawidłowej identyfikacji danych pojazdu (§ 2 ust. 1 pkt 1), tj. diagnosta przeprowadził badanie pojazdu bez dokonania jego identyfikacji, tj. bez wskazania m.in. modelu pojazdu. Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach określa wzór zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu. W tym wzorze prawodawca wskazał, iż diagnosta winien oprócz marki badanego pojazdu określić jego typ oraz model. W rozpoznawanej sprawie diagnosta S. A. wydając ww. zaświadczenie dla pojazdu marki P. nie określił jego typu oraz modelu czym w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego naruszył w/w rozporządzenie. Powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] zaskarżył w całości pełnomocnik strony. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu pełnomocnik strony zarzucił naruszenie: 1. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo ruchu drogowym (dalej: ustawa) poprzez: a) nieprawidłowe uznanie, że diagnosta swoim postępowaniem wypełnił znamiona przeprowadzenia badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania jak również wydania zaświadczenia albo dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami oraz naruszył szereg przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz.U. z 2024 r. poz. 141), b) nieuzasadnione i wadliwe wskazanie, że w przypadku przeprowadzenia przez diagnostę badania technicznego niezgodnego z określonym zakresem i sposobem wykonania nie istnieje możliwość zastosowania miarkowania konsekwencji wynikających z naruszeń prawa przez diagnostę (albowiem istnieje "określony zakres i sposób wykonania" badania technicznego pojazdu, który to sposób i zakres może być różny w zależności od sytuacji i realiów konkretnej sprawy), a tym samym nie doszło do rozważenia czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięcie uprawnień na okres 5 lat (albowiem zgodnie z art. 84 ust.4 przywołanej już wyżej ustawy "w przypadku cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, ponowne uprawnienie nie może być wydane wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna) co skutkowało utrzymaniem w mocy poprzednio zapadłej decyzji Starosty, c) zastosowanie przepisu art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym w przypadku niezgodności tego uregulowania z wyrażoną w art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji R.P. zasadą proporcjonalności, albowiem przepis ten jako unormowanie o charakterze sankcyjnym, nie określa gradacji kar ze względu na stopień winy co prowadzi do karania diagnosty cofnięciem uprawnień, w każdym przypadku naruszenia przez niego procedury badania albo wydania zaświadczenia z niego, bez względu na charakter, stopień zawinienia i skutki jego czynu co w konsekwencji prowadzi do powstania sytuacji uniemożliwiającej ubieganie się o ponowne uprawnienia diagnosty wcześniej niż po upływie pięciu lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu uprawnienia stała się ostateczna (art. 84 ust.4 ustawy). 2. procedury administracyjnej tj. art. 7, 7a, 8, 77, 80, 81 a i 107 k.p.a. poprzez fragmentaryczne i niewystarczające rozważenie materiału dowodowego, w tym w kontekście także złożonych w postępowaniu odwoławczym zarzutów, niedokładne wyjaśnienie i określenie stanu faktycznego sprawy, zaniechanie przeprowadzenia zawnioskowanych przez pełnomocnika dowodów, w tym przesłuchania strony, sporządzenie błędnego i niepełnego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji, a także wobec wydania decyzji z pominięciem oceny zachowania diagnosty, w kontekście zakresu i pełnego zbadania sposobu przeprowadzenia badania technicznego, zaniechanie rozważenia okoliczności podmiotowych sprawy, a tym samym braku należytego rozważenia zastosowania przepisów prawa materialnego wskazanych w pkt 1 i 2 zarzutów niniejszej skargi i analizy tego czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięcie uprawnień na okres 5 lat. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się uzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r., poz. 935 z zm., dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.). Wskazać należy na wstępie, że organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na ww. dwóch stwierdzonych uchybieniach dokonanych przez diagnostę - S. A. - podczas wykonywania badań technicznych pojazdów. Sąd stwierdza, że stan faktyczny ustalony przez organy administracji publicznej obu instancji jest bezsporny. Skarżący nie kwestionował ustalenia stanu faktycznego. Skarżący zarzuca organom obu instancji błędną - z perspektywy wzorców normatywnych - ocenę dwóch czynów, które zostały dokonane przez skarżącego wykonującego czynności diagnosty w zakresie badania technicznego dwóch pojazdów. Pierwszy czyn, będący przedmiotem postępowania administracyjnego został dokonany przez stronę dnia 24 lipca 2023r., a polegał na przeprowadzeniu badania technicznego pojazdu – przyczepy ciężarowej rolniczej A. o nr [...], a następnie - dokonaniu wpisu do rejestru i wystawieniu zaświadczenia nr [...] Okresowe badanie techniczne zostało - zdaniem organów - wykonane z naruszeniem art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym, dalej: p.r.d., ustawa), polegającym na tym, że diagnosta przeprowadził badanie pojazdu o dmc powyżej 3,5 tony w nieuprawnionej do tego rodzaju badań stacji kontroli pojazdów (dalej: SKP). Wskazać należy, że jak wynika z ww. zaświadczenia przedmiotem badania została objęta przyczepa ciężarowa rolnicza marki A. o masie własnej - 2280 kg, dopuszczalnej masie całkowitej - 5780 kg oraz dopuszczalnej ładowności całkowitej - 3500kg. Skarżący zarówno w piśmie z dnia 30 stycznia 2024r. (k. [...] - [...] akt administracyjnych), odwołaniu z dnia 30 czerwca 2024r. (k. [...] – [...] akt administracyjnych), jak i w skardze z dnia 2 września 2025r. (k. [...] – [...] akt sądowych) argumentuje, że w zakresie powyższego czynu - zgodnie z art. 83 ust.1 pkt 1 lit c) p.r.d. - w podstawowej stacji kontroli pojazdów mogą być przeprowadzane badania techniczne m.in. przyczep przeznaczonych do łączenia z pojazdami i określonymi w lit. a), o ile stacja spełnia wymagania, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 84a ust. 1 pkt 1 ustawy w zakresie długości stanowiska kontrolnego. Skarżący podkreślił, że stacja w której zatrudniony jest diagnosta posiada zezwolenie na wykonywanie badań technicznych przyczep oraz posiada także sprzęt (np. urządzenie rolkowe) do wykonywania badań przyczep powyżej 3,5 t. dmc. Skarżący wskazał, że nie ma żadnego dowodu na to, że przedmiotowy pojazd nie mógł zostać prawidłowo skontrolowany na tej stacji kontroli pojazdów. Skarżący podkreślił, że art. 83 ust.1 pkt 1 lit d) nie stanowi wprost o zakazie ani nakazie wykonywania badań przyczep do 3,5 t. dmc na podstawowej stacji kontroli pojazdów. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że powyższy zarzut nie został poddany szczegółowej analizie organów. Zgodnie bowiem z art. 83 ust.1 pkt 1 lit d) p.r.d. badanie techniczne przeprowadza się po uiszczeniu przez właściciela lub posiadacza pojazdu opłaty za przeprowadzenie badania technicznego w podstawowej stacji kontroli pojazdów - w zakresie badań technicznych przyczep przeznaczonych do łączenia z pojazdami określonymi w lit. a, o ile stacja spełnia wymagania, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 84a ust. 1 pkt 1 w zakresie długości stanowiska kontrolnego. Sporna jest także istotna okoliczność dotycząca drugiego zarzucanego skarżącemu czynu. Podkreślić należy, że strona skarżąca zarówno na etapie postępowania administracyjnego (pismo strony z dnia 30 stycznia 2024r., k. [...]; odwołanie z dnia 30 czerwca 2024r., k. [...] akt administracyjnych), jak i postępowania sądowego (skarga z dnia 2 września 2025r., k. [...] akt sądowych) konsekwentnie kwestionuje prawidłowość dokonanej przez organy administracji publicznej obu instancji oceny zachowania diagnosty polegającego na przeprowadzeniu w dniu 23 stycznia 2023r. badania technicznego pojazdu - ciągnika rolniczego P. o nr identyfikacyjnym [...], dokonaniu wpisu do rejestru i wystawieniu zaświadczenia nr [...] Organy obu instancji stwierdziły, że okresowe badanie techniczne zostało wykonane z naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach, w odniesieniu do niedokonania przez diagnostę prawidłowej identyfikacji danych pojazdu (§ 2 ust. 1 pkt 1), wskazując, że diagnosta przeprowadził badanie pojazdu bez dokonania jego identyfikacji, tj. bez wskazania m.in. modelu pojazdu. W konsekwencji powyższego – zdaniem organów - zachowanie strony wyczerpało przesłanki czynu stypizowanego w art. 84 ust. 3 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono: 1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania; 2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Organy obu instancji zarzuciły skarżącemu naruszenie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (dalej: rozporządzenie z 2012r.), wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 83 ust. 15 p.r.d., wskazującej, że Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, zakres i sposób przeprowadzenia badań technicznych oraz wzory dokumentów stosowanych przy tych badaniach, uwzględniając w szczególności zakres warunków technicznych pojazdów podlegających badaniu. Organy zarzuciły zaniechanie dokonania przez diagnostę prawidłowej identyfikacji danych pojazdu (§ 2 ust. 1 pkt 1), polegającego na tym, że diagnosta przeprowadził badanie pojazdu bez dokonania jego identyfikacji, tj. bez wskazania m.in. modelu pojazdu. Z zaświadczenia nr [...] o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu - ciągnika rolniczego marki P. o nr identyfikacyjnym [...] - wynika, że badanie pojazdu zakończyło się wynikiem pozytywnym (k. [...] akt administracyjnych). Zwrócić należy uwagę na obowiązki normatywne diagnosty w tym zakresie, które określone zostały nie tylko w § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 2012r., ale także w Załącznikach do tego aktu. Na podstawie § 2 ust.1 pkt 1 lit a) rozporządzenia z 2012r. zakres okresowego badania technicznego pojazdu obejmuje: 1) identyfikację pojazdu, w tym) sprawdzenie cech identyfikacyjnych oraz ustalenie i porównanie zgodności faktycznych danych pojazdu z danymi w: - dowodzie rejestracyjnym...". Podkreślić należy, że Załącznik Nr [...] rozporządzenia z 2012r. w rubryce "Przedmiot i zakres badania" zawiera obszar identyfikacji pojazdu, który zobowiązany jest zbadać diagnosta - (0. IDENTYFIKACJA POJAZDU; 0.1. Tablice rejestracyjne (jeżeli są wymagane); 0.2. Numer identyfikacyjny pojazdu (VIN)/numer nadwozia/podwozia/ramy, identyfikacja pojazdu. Diagnosta powinien też zbadać czy nie zaistniały przesłanki wyszczególnione w Załączniku Nr [...] rozporządzenia z 2012r. (pkt 0.2. a – c). Sąd wskazuje, że z treści § 1 ww. rozporządzenia z 2012r. wynika normatywny zakres badań technicznych pojazdów. Badania techniczne polegają na: 1) sprawdzeniu, czy pojazd odpowiada warunkom technicznym określonym w określonych w tym rozporządzeniu przepisach, 2) służą ocenie prawidłowości działania pojazdu. Z powyższych przepisów wynika, że badania techniczne przeprowadza się w celu ustalenia, czy pojazd spełnia określone wymagania, zaś stosowna adnotacja w dowodzie rejestracyjnym pojazdu potwierdza spełnienie tych wymagań (zob. wyrok WSA w Lublinie z 11 grudnia 2018 r., III SA/Lu 312/18, LEX nr 2608862). Sąd wskazuje, że aby wyżej opisane - jako drugie - zachowanie zostało uznane jako bezprawne musi być sprzeczne z wzorcami normatywnymi - w obszarze zakresu przyprowadzenia badań technicznych przez diagnostę - unormowanymi w powyższych jednostkach redakcyjnych aktów prawnych. Podkreślić należy, że zarówno decyzja organu I instancji, jak i organu odwoławczego nie zawierają w tym zakresie jakiejkolwiek analizy przepisów ww. rozporządzenia z 2012r. To procesowe zaniechanie organów powoduje - z perspektywy normatywnej – że naruszone zostały przez organy obu instancji wzorce normatywne dotyczące elementów składowych decyzji administracyjnych, unormowanych w art. 107 k.p.a. W szczególności organy prowadząc postępowanie administracyjne w przedmiocie bardzo surowej sankcji administracyjnoprawnej, a mianowicie cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych, zobowiązane są do przeprowadzenia kompleksowego postępowania administracyjnego z zapewnieniem stronie wszelkich gwarancji procesowych, umożliwiających aktywne uczestnictwo w tym postępowaniu strony, a także do wydania i uzasadnienia decyzji administracyjnej jednoznacznie wskazującej na wykazany - w kategoriach dowodowych - stan faktyczny oraz dokonania aktu subsumcji i wskazania podstaw normatywnych zastosowanych w sprawie. Po dokonaniu analizy akt administracyjnych oraz zawartych w tych aktach decyzji administracyjnych Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że brak jest powyższych elementów w postępowaniu organów obu instancji, jak również w uzasadnieniach decyzji administracyjnych. Sąd stwierdza, że aby wyżej opisane zachowania diagnosty mogły zostać uznane jako sprzeczne z wzorcami normatywnymi unormowanymi w powyższych aktach prawnych konieczna jest dokładna analiza zachowania diagnosty w tym obszarze, a następnie analiza całokształtu przepisów prawnych regulujących daną materię. Powyższe elementy tj. ustalonego stanu faktycznego oraz stanu prawnego powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji administracyjnych organów. Po rozpoznaniu sprawy w zakreślonych granicach kognicji Sąd uznał, że postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało w sposób sprzeczny z wzorcami normatywnymi, a zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji naruszały prawo w sposób, który uzasadnia ich uchylenie. Wskazać należy, że zarówno organ odwoławczy, jak i organ I instancji w trakcie postępowania naruszyły zasady postępowania administracyjnego, jak i zasady tego postępowania w aspekcie dowodowym oraz w zakresie decyzji administracyjnej. Sąd po przeanalizowaniu akt sprawy uznał, że decyzje organu I, jak i II instancji zostały wydane po przeprowadzeniu postępowania prowadzonego w sposób sprzeczny z wzorcami normatywnymi zawartymi w prawie procesowym, regulującymi m.in. zasady naczelne (art. 7, 8 § 1, 11 k.p.a.), zasady dowodowe (art. 77 § 1 k.p.a.), jak również elementy składowe decyzji administracyjnej (art. 107 § 3 k.p.a.). Organy, jak już wyżej zostało wskazane, naruszyły art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Ustanowiona w k.p.a. zasada oficjalności obciąża organ administracji publicznej obowiązkiem zebrania, a następnie rozważenia całego materiału dowodowego z urzędu (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks..., s. 73). Koresponduje z nim przyjęta w postępowaniu administracyjnym koncepcja spoczywającego na organach administracji ciężaru dowodu (J. Wegner [w:] Z. Kmieciak, M. Wojtuń, J. Wegner, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2023, art. 77). Najistotniejszą wadą prawną zaskarżonej decyzji, która skutkowała wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego jest naruszenie przez organy art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z tą normą prawną uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. dotyczy wad uzasadnienia decyzji. Uzasadnienie aktu administracyjnego, stanowiąc jego integralną część, wpływa na jego treść. Sporządzenie uzasadnienia jest nie tylko wymogiem formalnym - wynikającym wprost z brzmienia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. - ale także ma istotne znaczenie merytoryczne. Przedstawienie toku rozumowania organu administracyjnego wpływa na kontrolę rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Jak wskazuje się w orzecznictwie, np. w wyroku NSA z dnia 6 października 2020 r., I OSK 3235/18, uzasadnienie decyzji jest wadliwe nie tylko wtedy, gdy nie zawiera wszystkich wymaganych elementów, ale także wtedy, gdy mimo formalnej poprawności jego treść - ze względu np. na ogólnikowość stwierdzeń i argumentów - nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym czyni w stopniu istotnym wątpliwym poprawność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie (zob. wyrok WSA w Białymstoku z 12 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Bk 167/21). Wskazać również trzeba, iż uzasadnienie faktyczne i prawne jest istotnym elementem decyzji ponieważ przedstawia tok rozumowania organu, który doprowadził do wydanego rozstrzygnięcia. Prawidłowo zredagowane uzasadnienie wymaga logicznego i czytelnego przedstawienia przez organ swojego stanowiska. Poprawne pod względem merytorycznym uzasadnienie ma kluczowe znaczenie także dla realizacji zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a. Trzeba też dodać, iż sporządzenie uzasadnienia decyzji ma charakter następczy w stosunku do samego podjęcia decyzji w sprawie. Dlatego uwzględnienie skargi opartej o samoistne naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. może mieć miejsce w sytuacji, kiedy na podstawie uzasadnienia decyzji nie da się ustalić motywów organu, które doprowadziły do określonego rozstrzygnięcia (wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 listopada 2017 r., II SA/Kr 1023/17). Odstąpienie przez organ od wyczerpującej, jednoznacznej i logicznej argumentacji dla zaprezentowania swojego stanowiska w istocie pozbawia stronę możliwości obrony jej słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem w odpowiednim zakresie. Wskazać należy ponadto, że naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. powoduje również niespełnienie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, a zatem stanowi naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. oraz art. 2 Konstytucji RP, a więc zasady ochrony zaufania obywatela do państwa i do prawa. "Zawarta w art. 8 zasada pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej określa wyraźnie to, co implicite jest zawarte w zasadzie praworządności. Z zasady wyrażonej w art. 8 wynika bowiem przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do władzy publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Brak zaufania obywateli do władzy publicznej jest z reguły skutkiem naruszenia prawa przez organy państwowe, zwłaszcza zaś niektórych wartości w nim wyrażonych, takich jak równość i sprawiedliwość." (por. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2025, art. 8). Zdaniem Sądu zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja Starosty takich kryteriów nie spełniają dlatego też decyzje te podlegają uchyleniu. Wskazać należy, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzucono naruszenie m.n. art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a i art. § 3 k.p.a. poprzez fragmentaryczne i niewystarczające rozważenie i zebranie materiału dowodowego, niedokładne wyjaśnienie i określenie stanu faktycznego sprawy, sporządzenie błędnego i niepełnego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji, a także wobec wydania decyzji z pominięciem oceny zachowania diagnosty w kontekście zakresu i pełnego zbadania sposobu przeprowadzenia badania technicznego, a tym samym braku rozważania przepisów prawa materialnego wskazanych w pkt 1 zarzutów niniejszej skargi i analizy tego czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięciu uprawnień na okres 5 lat i czy cofnięcie diagnoście uprawnień w chwili obecnej wobec orzeknięcia uprzednio sądowego zakazu wykonywania badań technicznych jest zgodny z art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji RP. Nadmienić należy, że po dokonaniu analizy akt sprawy administracyjnej Sąd stwierdza, że z akt tych nie wynika aby wobec skarżącego prowadzone było postępowanie sądowe, które zakończyło się wydaniem środka karnego w postaci zakazu wykonywania badań technicznych. Sąd stwierdza, że pomimo tak sprecyzowanych zarzutów zawartych w odwołaniu przez stronę organ II instancji odniósł się bardzo lakonicznie do zarzutów procesowych, akceptując kompleksowo – bez powołania i omówienia przepisów proceduralnych – zakres i wyniki postępowania dowodowego oraz decyzję organu I instancji (por. uzasadnienie zaskarżonej decyzji, k. [...] akt administracyjnych). Z takiego uzasadnienia decyzji organu II instancji nie wynika w ocenie Sądu, że organ ten dokonał wyczerpującej oceny całego materiału dowodowego w odniesieniu do dwóch czynów diagnosty. Brak jest również szczegółowej analizy stanu faktycznego, jak również analizy oceny tego stanu faktycznego z perspektywy znajdujących w kontrolowanej judykacyjnie sprawie przepisów prawa. W ponownie prowadzonym postępowaniu organy zobowiązane będą do przeprowadzenia postępowania zgodnie z procesowymi wzorcami normatywnymi zawartymi w k.p.a., a następnie do wydania decyzji w sprawie, spełniających wymogi formalne z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. Organy przy ponownym rozpoznaniu sprawy zobowiązane będą do dokonania kompleksowej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a także do odniesienia się do wniosków dowodowych zawartych w piśmie procesowym strony z dnia 30 stycznia 2024r., jak i w odwołaniu. Organy zobowiązane będą do również do rozważania zasadności wniosku w zakresie przeprowadzenia ewentualnie uzupełniającego postępowania dowodowego (a więc rozpoznania wniosków dowodowych). W przypadku uznania przez organy, że wnioski dowodowe mogą się przyczynić do wyjaśnienia sprawy – z perspektywy przedmiotu postępowania administracyjnego oraz wzorca postępowania organu w tym zakresie, zawartego w art. 75 § 1 i 2 k.p.a. - organy zobowiązane będą do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, a następnie dokonania oceny ustalonego stanu faktycznego sprawy w oparciu o przepisy prawa. Podkreślić należy, że po przeprowadzeniu ponownego postępowania organy zobowiązane będą do oceny zachowania strony biorąc pod uwagę wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 2021 r., sygn. II GSK 1378/18, wskazującego, że celem art. 84 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów dokonujących wpisów do dowodów rejestracyjnych lub wystawiających zaświadczenia skutkujące dopuszczeniem do ruchu pojazdów niesprawnych bądź w istocie niesprawdzonych pod względem technicznym, co naraża na niebezpieczeństwo uszkodzenia ciała lub utraty życia osoby korzystające ze zgłoszonych do badań pojazdów jak i innych użytkowników drogi, a także powoduje ryzyko szkody w mieniu (zob. np. wyroki: WSA w Bydgoszczy z 5 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Bd 333/07; NSA z 1 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1450/07; NSA z 3 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1251/12). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w powyższym wyroku, że w relacji do potrzeby ścisłej wykładni przywołanego przepisu prawa oraz określonych nim przesłanek nałożenia sankcji administracyjnej ocena odnośnie do proporcjonalności i adekwatności sankcji administracyjnej nakładanej na podstawie art. 84 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym musi każdorazowo pozostawać w ścisłym związku ze stanem faktycznym ustalonym w postępowaniu prowadzonym w sprawie cofnięcia uprawnień i siłą rzeczy – skoro chodzi o cofnięcie uprawnień, z którymi skorelowane są w oczywisty wręcz sposób konkretne obowiązki – jest i musi być odnoszona do oceny treści, wagi i znaczenia obowiązków, którym diagnosta uchybił wykonując powierzone mu zadania, które są istotne z punktu widzenia potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz eliminowania i ograniczania ryzyk z ruchem tym związanych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 1664/16). W innym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (z dnia 31 sierpnia 2006 r., sygn. akt I OSK 1151/05) wskazano, że skutek wydania decyzji o cofnięciu uprawnień pociąga za sobą niemożność wydania przez organ osobie zainteresowanej ponownego uprawnienia wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu uprawnień stała się ostateczna (art. 84 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym). Oznacza to, że decyzja starosty w tym zakresie jest w skutkach równoważna orzeczeniu przez sąd powszechny środka karnego zakazu wykonywania określonego zawodu, lub pełnienia funkcji, w rozumieniu art. 41 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - kodeks karny (Dz. U. Nr 88 poz. 553 ze zm.). W konsekwencji powyższego postępowanie w tym przedmiocie, z uwagi na ewentualne, negatywne skutki dla adresata decyzji, powinno być prowadzone zgodnie z najwyższymi standardami procesowymi. Organy zobowiązane więc będą przy ponownym rozpoznaniu sprawy do dokonania szczegółowej analizy zachowania diagnosty w aspekcie zgodności/braku zgodności zakresu przeprowadzonych dwóch badań technicznych z uwzględnieniem powyższych wzorców normatywnych oraz poglądów wyrażonych powyżej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ponadto w sytuacji gdy organy uznają, że zarzucane stronie ww. zachowania spełniają przesłanki normatywne przesłanki zawarte w art. 84 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy zobowiązane będą do szczegółowej oceny - w aspekcie zachowania diagnosty. Decyzja wydawana w sprawie cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów winna być - z uwagi na jej dotkliwe dla diagnosty skutki - szczególnie wnikliwie i wyczerpująco uzasadniona. Tego typu rozważań zabrakło w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji. Organy szczegółowo omówiły stwierdzone naruszenia przy dokonywaniu badań pojazdów, ale w uzasadnieniach decyzji nie dokonano oceny wagi tych naruszeń z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organu winny uzupełnić swoją argumentację w tym zakresie, tak aby uzasadnienie decyzji spełniało wzorce zawarte w art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. Z tych względów, uznając skargę za uzasadnioną Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach orzeczono jak w punkcie drugim sentencji wyroku na podstawie art. 200 w związku z art. 209 p.p.s.a.