I SA/Po 539/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Protokolant: sekretarz sądowy Agata Pasternak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2017 r. sprawy ze skargi K. N. - Sz. na interpretację indywidualną Ministra Rozwoju i Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w p. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych I. uchyla zaskarżoną interpretację w części uznającej stanowisko skarżącej za nieprawidłowe; II. zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 457,- zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem złożonym w dniu [...] r. B. B. (dalej jako: "podatniczka", "wnioskodawczyni" lub "skarżąca") wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej w P. - upoważnionego przez Ministra Finansów o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia przedmiotowego. Opisując we wniosku stan faktyczny podatniczka wskazała, że w kwietniu 2010 r. jej przyszły mąż otrzymał darowiznę w postaci niezabudowanej nieruchomości. W czerwcu 2010 r. wnioskodawczyni zawarła małżeństwo. Małżonkowie w dniu 3 listopada 2011 r. zaciągnęli wspólny kredyt na budowę domu na nieruchomości męża. Budowa została zakończona w 2012 r. W dniu 9 grudnia 2014 r. mąż wnioskodawczyni przekazał jej w drodze darowizny udział wynoszący 1/2 w prawie własności do przedmiotowej nieruchomości. W dniu [...] maja 2015 r. małżeństwo podatniczki zostało rozwiązane przez rozwód. Następnie podatniczka wraz z byłym mężem postanowili sprzedać posiadaną zabudowaną nieruchomość. W dniu [...] października 2016 r. doszło do sprzedaży nieruchomości za kwotę [...]zł. Zgodnie z treścią aktu notarialnego dokumentującego umowę sprzedaży, kwota [...]zł ze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości została przekazana do banku na spłatę pozostałej części kredytu, zaciągniętego uprzednio na budowę domu jednorodzinnego. Od dnia nabycia ww. nieruchomości w formie darowizny przez wnioskodawczynię do dnia jej sprzedaży nie upłynęło 5 lat. Pozostała część środków otrzymana ze sprzedaży nieruchomości w kwocie [...]zł została podzielona pomiędzy podatniczkę i jej byłego męża w częściach równych. Ponadto wnioskodawczyni wskazała, że z powodu rozwodu i planowanej sprzedaży wspólnej nieruchomości, w dniu [...] maja 2016 r. kupiła mieszkanie, na które z uwagi na brak środków zmuszona została zaciągnąć w dniu 22 kwietnia 2016 r. kredyt mieszkaniowy w wysokości [...] zł. W związku z tym, część otrzymanej kwoty ze sprzedaży zabudowanej nieruchomości podatniczka ma zamiar przeznaczyć na spłatę rat kredytowych. Pozostałą kwotę chce przeznaczyć na stopniowe remonty nowego mieszkania, w którym mieszka. Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego podatniczka zadała organowi następujące pytania: 1) czy na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z art. 21 ust. 25 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 2032 ze zm. - w skrócie: "ustawa o PDOF") do wydatków na cele mieszkaniowe wnioskodawczyni może zaliczyć ostatnią ratę kredytu spłaconego dzięki sprzedaży nieruchomości, zaciągniętego na budowę domu jednorodzinnego w części przypadającej na kredyt zaciągnięty przez wnioskodawczynię, tj. w wysokości połowy rat kredytowych? 2) czy na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z art. 21 ust. 25 ustawy o PDOF do wydatków na cele mieszkaniowe wnioskodawczym może zaliczyć wydatki przeznaczone na raty kredytu mieszkaniowego, spłacane począwszy od dnia odpłatnego zbycia niezabudowanej nieruchomości (tj. raty listopadowej) w okresie 2 lat licząc od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie? Prezentując własne stanowisko w zakresie pytania nr 1 podatniczka stwierdziła, że spłata części kredytu hipotecznego w kwocie [...]zł, który zaciągnęła wspólnie z mężem w 2011 r. na budowę domu, którego jest współwłaścicielem w udziale 50% stanowi wydatek na własne cele mieszkaniowe. Wobec tego, środki wydatkowane na ostatnią ratę kredytu spłaconego po sprzedaży nieruchomości zaciągniętego na budowę domu jednorodzinnego w części przypadającej na nią kredytu, tj. w wysokości połowy rat kredytowych, ma prawo zaliczyć do wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe. Z kolei w zakresie pytania nr 2, wnioskodawczyni stanęła na stanowisku, że do wydatków na cele mieszkaniowe może zaliczyć wydatki przeznaczone na raty kredytu zaciągniętego na zakup nowego mieszkania, które przypadają do spłaty po dniu odpłatnego zbycia nieruchomości (tj. począwszy od raty listopadowej) w okresie 2 lat licząc od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie. W interpretacji indywidualnej z dnia [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w P. - działając w imieniu Ministra Finansów - uznał stanowisko wnioskodawczyni za nieprawidłowe w zakresie pytania nr 1 i za prawidłowe w kwestii pytania nr 2. W motywach interpretacji organ wskazał, że podstawową okolicznością decydującą o zastosowaniu zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PDOF jest fakt wydatkowania (począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie) środków z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych na wskazane w ustawie własne cele mieszkaniowe podatnika. Katalog wydatków stanowiących własne cele mieszkaniowe podatnika wskazany w art. 21 ust. 25 ustawy o PDOF ma charakter zamknięty. Organ podkreślił, że w momencie zaciągania kredytu na budowę domu podatniczka nie była współwłaścicielką nieruchomości, natomiast przepis art. 21 ust. 25 pkt 2 ustawy o PDOF wprost określa, że wolne od podatku dochodowego są wydatki poniesione na cele wskazane w art. 21 ust. 25 pkt 1, czyli m.in. budowę, rozbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, a więc takiego, do którego przysługuje podatnikowi tytuł własności bądź współwłasności. Warunek ten musi być zatem spełniony już w momencie zaciągania kredytu. Z opisu wniosku wynika jednoznacznie, że w dacie zaciągania kredytu przedmiotowa nieruchomość należała wyłącznie do męża wnioskodawczyni, a podatniczka nabyła prawo współwłasności tej nieruchomości dopiero w 2014 r., w drodze darowizny. Z powyższego organ wywiódł, że skoro wnioskodawczyni nie była współwłaścicielką nieruchomości w momencie zaciągania kredytu na budowę domu to nie może ona skorzystać z dobrodziejstwa zwolnienia przedmiotowego określonego w art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z art. 21 ust. 25 ustawy o PDOF. Odnosząc się do pytania nr 2 organ stwierdził, że w sytuacji gdy podatniczka zamierza przeznaczyć środki uzyskane ze sprzedaży udziału w zabudowanej nieruchomości na spłatę kredytu, który zmuszona była zaciągnąć jeszcze przed dniem uzyskania przychodu ze sprzedaży, na nabycie nowego mieszkania - to spełnia ona wszelkie przesłanki aby skorzystać z dobrodziejstwa zwolnienia przedmiotowego z art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z art. 21 ust. 25 pkt 2 ustawy o PDOF. Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa B. B., reprezentowana przez doradcę podatkowego, pismem z dnia [...] r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą interpretację indywidualną żądając jej uchylenia w części uznającej jej stanowisko za nieprawidłowe, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: 1) art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PDOF poprzez błędną wykładnię poprzez dokonanie błędnej subsumpcji do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, 2) art 21 ust. 25 pkt 2 ustawy o PDOF poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że posiadanie przez skarżącą tytułu własności budynku w dacie ponoszenia wydatków na własne cele mieszkaniowe jest niezbędnym warunkiem skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia nieruchomości, 3) art 21 ust. 26 w zw. z art. 21 ust. 25 lit. d) w zw. z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PDOF poprzez błędną interpretację i przyjęcie, że korzystającymi ze zwolnienia od podatku dochodowego wydatkami na własny lokal mieszkalny lub budynek są jedynie wydatki poniesione po zawarciu umowy przenoszącej własność budynku w wyniku której odmówiono skarżącej prawa do zastosowania zwolnienia, 4) art. 30e ust. 1 i 4 ustawy o PDOF poprzez błędną wykładnię i związane z nim niewyjaśnienie przez organ podatkowy sposobu, w jaki skarżąca miałby ustalić podstawę opodatkowania, 5) art. 14c § 2 w zw. z art. 14e ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. - w skrócie: "O.p.") poprzez wydanie interpretacji nieuwzględniającej linii orzeczniczej sądów administracyjnych co do sposobu wykładni art. 21 ust. 1 pkt 131 oraz art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d) w zw. z art. 21 ust. 26 ustawy o PDOF. W uzasadnieniu skargi skarżąca wyraziła przekonanie, że wykładnia językowa art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z art. 21 ust. 25 lit. d) ustawy o PDOF nie prowadzi jednoznacznie do wniosku, że podatnik musi posiadać tytuł własności budynku lub lokalu mieszkalnego w dacie ponoszenia wydatków na cele mieszkaniowe. Jej zdaniem, przepis art. 21 ust. 25 lit. d) ustawy o PDOF nie przesądza, że własność budynku powinna przysługiwać podatnikowi w dacie ponoszenia wydatku. Z jego treści można natomiast wyprowadzić wniosek, że własność budynku lub lokalu mieszkalnego powinna przysługiwać podatnikowi w dacie, w jakiej "konsumuje" ulgę. Autorka skargi podkreśliła, że przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości w 2016 r. przeznaczyła w części na spłatę kredytu zaciągniętego na budowę domu, który stał się jej współwłasnością w 2014 r., a więc był jej własnością w dniu spłaty kredytu zaciągniętego na budowę. Skarżąca podniosła, że do wydatków zalicza się spłatę kredytu, a nie zaciągnięcie kredytu. Na potwierdzenie słuszności swojego stanowiska powołała się na liczne wyroki sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W sprawie poddanej sądowej kontroli przedmiotem sporu jest zastosowanie w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PDOF, zgodnie z którym wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych. Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131 ustawy o PDOF, uważa się wydatki określone w art. 21 ust. 25 ustawy o PDOF. W ocenie skarżącej, w świetle stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji okoliczność, że budowa domu realizowana była na gruncie stanowiącym własność męża, nie powinna jej pozbawiać możliwości skorzystania ze zwolnienia podatkowego. W konsekwencji skarżąca uznała, że spłata części kredytu hipotecznego w kwocie [...]zł, który zaciągnęła wspólnie z mężem w 2011 r. na budowę tego domu, którego na dzień zbycia nieruchomości jest współwłaścicielem w udziale 50%, stanowi wydatek na własne cele mieszkaniowe. Zdaniem skarżącej, środki wydatkowane na ostatnią ratę kredytu spłaconego po sprzedaży nieruchomości zaciągniętego na budowę domu jednorodzinnego w części przypadającej na nią kredytu, tj. w wysokości połowy rat kredytowych, ma prawo zaliczyć do wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe. Według przeciwnego stanowiska organu, w momencie zaciągania kredytu na budowę domu skarżąca nie była współwłaścicielką nieruchomości, natomiast przepis art. 21 ust. 25 pkt 2 ustawy o PDOF wprost określa, że wolne od podatku dochodowego są wydatki poniesione na cele wskazane w art. 21 ust. 25 pkt 1, czyli m.in. budowę, rozbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, a więc takiego, do którego przysługuje podatnikowi tytuł własności bądź współwłasności. Zdaniem organu warunek ten musi być zatem spełniony już w momencie zaciągania kredytu. W konkluzji organ stwierdził, że skoro wnioskodawczyni nie była współwłaścicielką nieruchomości w momencie zaciągania kredytu na budowę domu to nie może ona skorzystać z dobrodziejstwa zwolnienia przedmiotowego określonego w art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z art. 21 ust. 25 ustawy o PDOF. W ocenie Sądu stanowisko organu podatkowego nie zasługuje na uwzględnienie. W kontekście analizowanego zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PDOF, na wstępie rozważań podkreślić należy, że przy wykładni przepisów wprowadzających zwolnienia podatkowe, należy zwrócić szczególną uwagę na ich znaczenie językowe i odczytywać je tak, aby nie rozszerzać ani nie zawężać przesłanek uprawniających do skorzystania ze zwolnienia podatkowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednolicie, że wszelkie przepisy regulujące ulgi podatkowe, stanowiące wyjątki od zasady powszechności opodatkowania, należy interpretować ściśle, przede wszystkim w oparciu o wykładnię językową. Jednocześnie podkreśla się, że zwolnienie od podatku dochodowego dochodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości, jest normą celu społecznego (socjalnego), która w zamierzeniach ustawodawcy realizować ma cel, jakim jest zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych obywateli. Zadaniem, jakie ma spełnić ta norma jest rozwój określonej dziedziny życia gospodarczego i społecznego, a celem wprowadzenia tego przepisu było preferowanie przeznaczenia przez podatników środków pieniężnych uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych. Analizowane tu zwolnienie jest zwolnieniem z mocy prawa i przysługuje podatnikowi bez decyzyjnej ingerencji organów podatkowych, jeżeli spełni on określone przepisami warunki. Warunkami tymi są: wydatkowanie przychodu na cele mieszkaniowe i dokonanie tej czynności przed upływem terminu dwuletniego. Spełnienie tych warunków łącznie powoduje nabycie i zrealizowanie zwolnienia podatkowego (wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2017 r., II FSK 1475/15, i powołane tam orzecznictwo; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 31 sierpnia 2017 r., I SA/Wr 289/17; dostępne na stronie internetowej:orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PDOF nie można wywieść, że dla zastosowania zwolnienia konieczne jest, by w terminie wskazanym w tym przepisie nastąpiło również nabycie prawa własności rzeczy lub prawa, o którym mowa w art. 21 ust. 25 ustawy o PDOF. Ustawodawca wymaga wyłącznie celowości działania podatnika dla spełnienia przesłanek warunkujących zastosowanie zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PDOF. Nie wymaga natomiast, by podatnik nabył określone prawo. W związku z powyższym nie może budzić wątpliwości, że przedstawiona we wniosku okoliczność zaciągnięcia kredytu na budowę budynku mieszkalnego na gruncie stanowiącym odrębną własność małżonka skarżącej, nie przekreśla działania skarżącej polegającego na ponoszeniu wydatków na własne cele mieszkaniowe (wyroki WSA w Poznaniu: z dnia 11 lutego 2016 r. (I SA/Po 2215/15) i z dnia 5 kwietnia 2017 r. (I SA/Po 1346/16); dostępne na stronie internetowej:orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeżeli zatem, jak wynika z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, skarżąca w okresie 2 lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie nieruchomości należącej do majątku wspólnego małżonków poczyniła wydatki na własne cele mieszkaniowe, to zostały spełnione przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PDOF. Na gruncie niniejszej sprawy niewątpliwie skarżąca realizowała cel ustawowy polegający na wspólnej z mężem inwestycji w postaci budowy budynku mieszkalnego i w tym celu zaciągnęła wraz mężem kredyt na budowę domu, który w zamyśle miał zabezpieczyć potrzeby mieszkaniowe założonej rodziny. W ocenie Sądu, jeżeli małżonkowie dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych (a z taką sytuacją mamy do czynienia na gruncie niniejszej sprawy) wspólnie podejmują inwestycje określone w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych na gruncie bądź w budynku stanowiącym majątek odrębny jednego z nich, to nie można im odmówić prawa do zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 tej ustawy. Zostaje bowiem spełniony zasadniczy cel, dla którego ustawodawca wprowadził to zwolnienie. Niezależnie od powyższego zwrócić należy uwagę, że na wynik wykładni art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PDOF, nie miał istotnego wpływu powoływany przez organ art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d) tej ustawy, zgodnie z którym, za wydatki poniesionie na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki poniesione na budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego. Organ interpretacyjny akcentuje w swoim stanowisku konieczność zaciągnięcia kredytu na własne cele mieszkaniowe, którą łączy z tytułem prawnym do własnego budynku mieszkalnego, w celu uzyskania zwolnienia. W ocenie organu skarżąca przeznaczyła środki ze sprzedaży zabudowanej nieruchomości na spłatę kredytu zaciągniętego na budowę domu na cudzej nieruchomości (męża skarżącej). Zdaniem Sądu takie zastosowanie przepisu art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d) ustawy o PDOF nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach faktycznych przedstawionych we wniosku, albowiem miarodajną chwilą dla oceny, czy skarżąca realizuje wydatki mieszkaniowe, był moment podjęcia przez małżonków decyzji o przeznaczeniu części środków ze sprzedaży zabudowanej nieruchomości na spłatę wcześniej zaciągniętego kredytu. Nie ulega wątpliwości, że w tym momencie skarżąca była już współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości, a zatem spłacała własne zobowiązanie w związku z własną nieruchomością. Przedstawiona przez organ argumentacja uzasadniona byłaby tylko w sytuacji, w której nieruchomość ta nadal stanowiłaby majątek osobisty męża skarżącej. Nie miałoby to jednak istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia, wobec przedstawionej wyżej wykładni art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PDOF. W ocenie Sądu organ interpretacyjny nie naruszył przepisów postępowania wskazanych w skardze (art. 14c § 2 w związku z art. 14e O.p.). W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę na brak obowiązku organu interpretacyjnego do szczegółowego odniesienia się do wszystkich kwestii podnoszonych we wniosku. Nie można bowiem przyjąć, że wskazanie przez zainteresowanego przedmiotu swoich wątpliwości rodzi obowiązek organu szczegółowego odniesienia się do nich w uzasadnieniu prawnym. Interpretacja podatkowa ma bowiem dokonać oceny stanowiska wnioskodawcy, nie zaś jego wątpliwości, nie może spełniać też funkcji opinii prawnej czy porady prawnej wydawanej na potrzeby podatnika. Instytucja "interpretacji indywidualnej" daje organowi uprawnienie do wyrażenia poglądu w indywidualnej sprawie zainteresowanego poprzez zajęcie stanowiska w sprawie wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny (por. wyrok NSA z dnia 18 marca 2016 r., II FSK 167/14, dostępny na stronie internetowej:orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto w orzecznictwie podkreśla się, że do uprawnień organu należy wybór racji argumentacyjnych, które jego zdaniem będą wystarczające dla oceny merytorycznej problemu podatkowego objętego wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Wynikający z art. 14c § 1 O.p. obowiązek przedstawienia oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny nie oznacza konieczności dokonywania oceny innych interpretacji oraz orzeczeń sądów administracyjnych, przywołanych przez zainteresowanego dla wzmocnienia prezentowanej przez niego argumentacji (tak NSA w wyroku z dnia 17 kwietnia 2015 r., II FSK 731/13 i powołane tam orzecznictwo; dostępny na stronie internetowej:orzeczenia.nsa.gov.pl). W toku ponownego rozpoznania sprawy, organ interpretacyjny obowiązany jest uwzględnić dokonaną przez Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę wykładnię przepisów ustawy o PDOF. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.- w skrócie: "P.p.s.a."), Sąd uznał, że zaskarżona indywidualna interpretacja prawa podatkowego została wydana z naruszeniem prawa materialnego. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i 4 P.p.s.a w związku z 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U z 2011 r., Nr 31, poz. 153 ).