I SA/Po 621/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi W. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od września 2005 r. do maja 2006 r. oraz od października 2006 r. do grudnia 2006 r. postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Pismem z dnia [...] maja 2013 r. W. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...], nr [...], określającą w podatku od towarów i usług kwoty nadwyżek podatku naliczonego nad należnym za: wrzesień, listopad i grudzień 2005 r., styczeń, luty, marzec, kwiecień i październik 2006 r. oraz kwoty zobowiązań za październik 2005 r., maj, listopad i grudzień 2006 r. Skarga zawierała wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że nie otrzymał zaskarżonej decyzji w sposób przewidziany prawem. Powyższa okoliczność, zdaniem skarżącego, została spowodowana najprawdopodobniej tym, że w okresie doręczenia decyzji organu II instancji, chorował i nie odbierał korespondencji. Podkreślił, że nawet gdyby odebrał przedmiotową decyzję, to i tak nie mógłby skutecznie zareagować, gdyż stan jego zdrowia uniemożliwiał jemu normalne funkcjonowanie. Skarżący zaznaczył także, że choć nadal przebywa na zwolnieniu lekarskim, to jednak stan jego zdrowia poprawił się na tyle, że mógł podjąć działania w celu złożenia skargi. Do skargi dołączono kserokopie dwóch zaświadczeń lekarskich, z których wynika niezdolność skarżącego do pracy w okresie od dnia [...] kwietnia do dnia [...] czerwca 2013 r. Skarżący zaakcentował, że przedłożone zwolnienia lekarskie nie są "stworzone" na potrzeby tego wniosku, a dowodem tego jest adnotacja [...] na tych zwolnieniach, potwierdzająca datę ich wpływu do tej instytucji. Powołane wyżej okoliczności, w ocenie podatnika, świadczą, że ewentualne uchybienie terminowi do wniesienia przez niego skargi nastąpiło bez jego winy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 3 P.p.s.a.). Z powołanych wyżej przepisów jasno wynika, że przywrócenie terminu do dokonania czynności sądowej uzależnione jest od dwóch przesłanek, po pierwsze: od zachowania stosownego terminu do złożenia wniosku, po drugie: od uprawdopodobnienia przez wnoszącego wniosek braku winy po jego stronie w uchybieniu terminu. Podkreślenia wymaga, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być przy tym oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia przyczyn niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. W pierwszej kolejności Sąd zwraca uwagę, że nie jest w stanie jednoznacznie ustalić, czy składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, skarżący zachował siedmiodniowy termin do jego złożenia, określony w art. 87 § 1 P.p.s.a. Mając jednak na uwadze dotychczasową linię orzeczniczą należało rozpoznać przedmiotowy wniosek pod względem merytorycznym (por. postanowienie NSA z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt I OZ 65/11, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, w analizowanej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w niedochowaniu terminu do wniesienia skargi. W badanej sprawie skarżący, jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia skargi wskazał okoliczność, że był chory. Na potwierdzenie tego faktu do wniosku załączono zwolnienia lekarskie, obejmujące okres od dnia [...] kwietnia do dnia [...] czerwca 2013 r. Tymczasem próby doręczenia skarżącemu korespondencji, zawierającej kwestionowaną decyzję, miały miejsce w dniach [...] marca 2013 r. i [...] kwietnia 2013 r. Sąd zauważa, że w judykaturze ukształtował się pogląd, iż do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się między innymi chorobę, ale nie każdą, a wyłącznie taką która miała nagły i obłożny charakter (powodując zwłaszcza konieczność hospitalizacji) i nie pozwalała na wyręczenie się inną osobą (por. postanowienie NSA z dnia 17 maja 2013 r., sygn. akt II OZ 374/13; postanowienie NSA z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 858/11, postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II OZ 1324/11, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Bezsprzecznie więc nie każda choroba, lecz nagłe pogorszenie stanu zdrowia, którego skarżący nie mógł przewidzieć może stanowić przesłankę dla przywrócenia terminu. A zatem sam fakt choroby, a nawet dysponowanie zwolnieniem lekarskim nie świadczy jeszcze o braku winy w uchybieniu wiążącego stronę terminu. Mając na względzie powyższe, uznać zatem należy, że przedstawiona przez skarżącego okoliczność przebywania na zwolnieniu lekarskim nie uprawdopodabnia braku jego winy w uchybieniu terminu. Zdaniem Sądu, skarżący uprawdopodobnił jedynie fakt choroby, co w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych nie jest wystarczające do uznania, że strona należycie dbając o swoje interesy dokonała należytej staranności, aby dokonać uchybionej czynności procesowej. Z przedłożonych przez skarżącego zaświadczeń lekarskich nie wynika bowiem, że niezdolność do pracy spowodowana była chorobą obłożną, definiowaną w orzecznictwie sądowym jako choroba powodująca istotne i trwałe zakłócenie warunków codziennej egzystencji chorego, wymagająca otoczenia go stałą opieką lekarską. Tym bardziej, że w zaświadczeniach lekarskich o niezdolności do pracy w okresie od [...] kwietnia do [...] czerwca 2013 r. nie zawarto zalecenia leżenia. Jak wcześniej wspomniano przesłana skarżącemu przez organ korespondencja, zawierająca przedmiotową decyzję, została dwukrotnie awizowana w dniach [...] marca i [...] kwietnia 2013 r., a zatem przed wystawieniem zaświadczeń lekarskich stwierdzających zły stan zdrowia skarżącego. Powyższe oznacza, że skarżący miał więc możliwość odebrania skierowanej do niego przesyłki. Wskazane przez Sąd zaniechanie skarżącego, uznać należy za niewykazanie przez niego należytej staranności w dbałości o swoje interesy. Nadto zaznaczyć należy, iż skarżący nie wykazał również, że nie mógł skorzystać z pomocy osób trzecich. W tym stanie rzeczy, Sąd, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.