I SA/Po 70/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Karol Pawlicki po rozpoznaniu w dniu 09 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] i [...] s.c. [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia [...] grudnia 2015 r. skarżąca Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków, jakie dla strony skarżącej może spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji ostatecznej. Argumentując powyższe żądanie skarżąca podniosła, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla dalszego bytu. W ocenie skarżącej okolicznością stanowiącą wspólny mianownik w sprawach zakończonych wymierzeniem stronie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier poza kasynem gry jest to, że decyzja nakładająca karę jest rażąco nieprawidłowa, gdyż art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j. Dz. U. z 2009 r., Nr 201, poz. 1540 ze zm. – dalej: "u.g.h."), na podstawie których nałożono na skarżącą karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry stanowią, wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 u.g.h. "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.), a w konsekwencji braku notyfikacji projektu tejże ustawy Komisji Europejskiej nie mogą być one stosowane wobec jednostek oraz podmiotów będących adresatami decyzji. Zdaniem skarżącej przedstawione przez nią dane finansowe uniemożliwiają wspólnikom uiszczenia wymaganej zaskarżoną decyzją kwoty [...] zł, bez jednoczesnego spowodowania poważnych trudności, jak też istotnego uszczerbku w stanie majątkowym, a tym samym w codziennej egzystencji. Zgodnie z załączoną deklaracją podatkową wspólnika [...], dochód uzyskany w roku 2014 kształtował się na poziomie [...] zł. Na dochód ten składał się wyłącznie dochód z prowadzonej działalności gospodarczej. Z kolei deklaracja podatkowa[...] wskazuje na roczny dochód w roku 2014 w wysokości [...] zł. Na uzyskany dochód składa się kwota uzyskana z prowadzonej działalności gospodarczej ([...] zł) oraz ze stosunku pracy ([...] zł). Miesięczny dochód [...] w roku 2014 wyniósł [...] zł, natomiast miesięczny dochód [...] w roku 2014 to [...] zł. Ponadto zdaniem skarżącej z załączonych wyciągów z rachunku bankowego za miesiące od marca do grudnia 2014 roku wynika, iż rachunek bankowy był wielokrotnie zajmowany przez ZUS lub wpłaty do ZUS wykonywane były w ratach. Dane te mówią o ciężkiej sytuacji skarżącej i niemożliwości regulowania zobowiązań w terminie. W ocenie strony skarżącej bieżąca sytuacja finansowa wspólników nie daje możliwości uiszczenia wymierzonej w stosunku do nich kary pieniężnej. Do wniosku skarżąca załączyła deklaracje podatkowe wspólników Spółki cywilnej: PIT-36 oraz PIT/B za rok 2014 - [...], deklaracje podatkowe PIT- 36 oraz PIT/B za rok 2014 - [...], bilans z księgi za okres od [...] stycznia do [...] grudnia 2014 r. oraz wyciągi z rachunku bankowego za okres od marca do grudnia 2014 r. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania decyzji. Do pisma z dnia [...] stycznia 2016 r., stanowiącego uzupełnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, pełnomocnik skarżącej załączył oświadczenia wnioskodawców, umowę o pracę [...], deklaracje podatkowe o wysokości osiągniętego dochodu PIT-36 i PIT/B za lata 2012-2014, deklaracje dla podatku od towaru i usług VAT-7K za rok 2014. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Na wstępie podkreślić należy, że rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.). Rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie niweczyłoby bowiem kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej ( por. postanowienie NSA z 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, LEX nr 302251). Z brzmienia powołanego przepisu wynika, że przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest bowiem tylko niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przypadku pierwszej przesłanki chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, LEX nr 281811). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r. sygn. akt II FZ 110/10, LEX nr 619845). Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki określone w ww. przepisie spoczywa na wnioskodawcy. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających na stwierdzenie, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w danej sprawie zasadne. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że strona jest zobligowana do wnikliwego przedstawienia argumentów i materiałów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, LEX nr 489786). Możliwość udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej uzależniona jest zatem od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia wskazanych w przepisie skutków wykonania decyzji. Ponadto wniosek poparty zostać powinien stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. W stanie faktycznym niniejszej sprawy zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji pełnomocnik skarżącej motywował głównie obawą, że wykonanie spornej decyzji spowoduje dla wspólników skarżącej Spółki realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i niemożliwych do odwrócenia skutków. W ocenie strony skarżącej zapłacenie przedmiotowej kary znacznie wykracza poza aktualne możliwości finansowe wspólników Spółki cywilnej. W ocenie Sądu przedłożone przez stronę skarżącą dokumenty, tj. zeznania podatkowe wspólników skarżącej o wysokości osiągniętego dochodu - poniesionej straty za lata 2012 - 2014 r. PIT-36, PIT/B, bilans z księgi, wyciągi z rachunków bankowych, deklaracje dla podatku od towaru i usług VAT-7K za rok 2014 – nie świadczą o złej sytuacji finansowej wspólników i nie uprawdopodabniają niebezpieczeństwa utraty przez nich płynności finansowej na skutek wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, Spółka nie uprawdopodobniła także jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji. Dokumentacja oraz argumenty dotyczące sytuacji finansowej skarżącej nie wskazują, żeby takie właśnie skutki jej groziły. Sąd zauważa, że wspólnicy skarżącej Spółki nie zobrazowali aktualnej sytuacji obejmującej co najmniej I i II kwartał 2015 roku, tym bardziej, że skarga została złożona w grudniu 2015 r. Co więcej do pisma uzupełniającego wniosek z dnia [...] stycznia 2016 r. strona przedłożyła dokumentację dotyczącą roku 2014, natomiast w ogóle nie wspomniała o jej aktualnej sytuacji finansowej. Wobec braku jakichkolwiek aktualnych dokumentów, świadczących o sytuacji finansowej strony, nie można z góry przyjąć, iż obecnie dochody osiągane przez wspólników Spółki cywilnej są na identycznym poziomie, jak w 2014 r. Zaznaczenia wymaga, że sam fakt, iż nałożona kara na Spółkę jest stosunkowo wysoka w porównaniu do wyników finansowych Spółki, poza wskazanymi wyżej dokumentami, nie może przesądzać i nie przesądza o zdolnościach płatniczych, które pozostają w sprawie niewyjaśnione. W ocenie Sądu skarżąca, pomimo obszernego uzasadnienia wniosku, nie wykazała, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia przesłanek uprawniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jak wynika natomiast z oświadczenia [...], wnioskodawczyni, oprócz działalności w Spółce cywilnej, od lipca 2015 r. jest zatrudniona w biurze rachunkowym na czas nieokreślony na pełen etat, a jej wynagrodzenie wynosi [...] złotych brutto. We współposiadaniu skarżącej znajduje się samochód oraz dom jednorodzinny w [...]. Ponadto posiada ona zobowiązania wynikające z kredytów, które wynoszą [...] złotych. Deklaracje podatkowe wnioskodawczyni wskazują, że w 2012 roku zysk przypadający na wspólniczkę Spółki cywilnej wyniósł [...] zł, a więc w przeliczeniu średnio [...] zł miesięcznie. Deklaracja za rok 2013 wskazuje, iż sytuacja uległa pogorszeniu, a zysk [...] wyniósł [...] zł, czyli średnio [...] zł, ponad dwa razy mniej niż rok wcześniej. Kolejny rok przyniósł jeszcze mniejsze zyski, które wyniosły [...] zł w przekroju całego roku. Z oświadczenia [...] wynika, iż działalność prowadzona w spółce cywilnej jest jego jedynym źródłem zarobku. Wnioskodawca jest współwłaścicielem samochodu, nie jest on posiadaczem żadnych innych ruchomości oraz nieruchomości. Miesięczne wydatki wynoszą około [...] złotych. Jako że [...] jest współwłaścicielem Spółki cywilnej wraz z [...] w częściach równych, ich zyski za lata 2012-2014 kształtują się w sposób identyczny. Powyższe oświadczenia nie zawierają daty ich sporządzenia, a zatem trudno odnieść je do sytuacji obejmującej 2015 r. Zaakcentować należy, że do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie przez Sąd aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym Spółki oraz jej wspólników. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej i jej wspólników, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o ich aktualnej sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Takich pełnych danych wspólnicy skarżącej Spółki nie przedłożyli. W związku z powyższym nie można zweryfikować, czy skarżąca oraz jej wspólnicy rzeczywiście nie dysponują środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej zaskarżoną decyzją, a co się z tym wiąże, że wykonanie tej decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącej i jej wspólnikom znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt II GZ 639/15, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na względzie powyższe, Sąd stwierdza, że skarżąca Spółka, wnosząc o przyznanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji, nie wykazała jednoznacznie, aby w stosunku do niej i jej wspólników zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ponadto Sąd zaznacza, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. postanowienie NSA z dnia 1 października 2014 r., sygn. akt II FZ 1380/14, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc powyższy pogląd do realiów niniejszej sprawy należy stwierdzić, że analiza całokształtu akt sprawy nie pozwala na przyjęcie, że wykonanie zaskarżonej decyzji łączyć się będzie dla wspólników skarżącej ze skutkami, które nie będą mogły być zniwelowane poprzez ewentualne wygranie sporu. W tym kontekście należy wskazać, że z uwagi na regulacje art. 8 - art. 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm.) - będące przejawem zasady poszanowania minimum egzystencji - ewentualna egzekucja zaskarżonej decyzji będzie ograniczona do zakresu, w jakim nie będzie to zagrażać minimum utrzymania wspólników skarżącej i osób pozostających według ustawowego obowiązku na ich utrzymaniu. Na marginesie Sąd zauważa, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ewentualna potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.