I SA/Po 766/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Karol Pawlicki Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi L.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] maja 2021 roku nr [...], 2. uchyla postanowienie Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 2021 roku nr [...], 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz skarżącego kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] sierpnia 2021 r. L. L. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lipca 2021 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] maja 2021 r. nr [...], zatwierdzającą projektu podziału nieruchomości. Powyższa skarga została wywiedziona na tle stanu faktycznego sprawy, w której wnioskiem z [...] maja 2021 r. Gmina Miejska [...] wystąpiła do Burmistrza Miasta [...] o wydanie decyzji zatwierdzającej projekt podziału położonej w [...] nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...], przedstawiając wstępny projekt podziału nieruchomości oraz wydaną na podstawie art. 93 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 ze zm.; dalej: "u.g.n.") "Opinię" o jego zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zawiadomieniem z [...] maja 2021 r. Burmistrz wszczął postępowanie administracyjne we wnioskowanej sprawie i decyzją z [...] maja 2021 r. zatwierdził projekt podziału nieruchomości, położonej w [...] w rejonie ul. [...], oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] o pow. [...] ha, polegający na wydzieleniu z niej następujących działek gruntu o numerach ewidencyjnych: [...] - pow. [...] ha oraz [...] - pow. [...] ha, zgodnie z załącznikiem graficznym w skali 1: 500, który stanowi integralną część niniejszej decyzji. Uzasadniając decyzję zaznaczył, że zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] pn. "w rejonie ulicy [...]", uchwalonym Uchwałą Nr VI/48/03 Rady Miejskiej [...] z dnia 20 marca 2003 r. (Dz. U. Woj. WIkp. Nr 74, poz. 1426 z dnia 12 maja 2003 r.), wydzielane działki przewidziane są do zagospodarowania w następujący sposób: działka nr [...] oznaczona jest symbolem [...] - tereny mieszkalnictwa jednorodzinnego niskiej intensywności zabudowy; działka nr [...] - symbolem: [...] - tereny urządzeń i tras komunikacyjnych. Projektowana do wydzielenia działka [...] stanowić będzie cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 9c u.g.n. Burmistrz zaznaczył, że do wniosku załączono wszystkie wymagane dokumenty, w tym mapę z projektem podziału, opracowaną przez geodetę, która odpowiada wymogom formalnym. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił jej niezastosowanie się do zgłaszanych przeze niego uwag odnośnie planu podziału jego nieruchomości oraz zatwierdzenie nieadekwatnego projektu, a tym samym wydanie decyzji o podziale jego domu letniskowego. Jednocześnie wniósł o zmianę decyzji w taki sposób, aby projekt planu podziału nieruchomości nie zmierzał do podziału budynku znajdującego się na jego nieruchomości, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Uzasadniając odwołanie, skarżący wskazała, że nie zgadza się z decyzją, ponieważ zakłada ona m.in. "podział" jego domu pracy twórczej - artystycznej oazy, miejsca wyciszenia, skupienia, a przede wszystkim kolebki jego dziedzictwa artystyczno - twórczego. Zdaniem skarżącego temu podziałowi można zapobiec przez modyfikację zaproponowanego podziału, która uchroni dom pracy twórczej przed jakimikolwiek ingerencjami lub zniszczeniami. Powierzchnię planowanej działki nr [...] należy zmniejszyć w takim zakresie, aby dom pracy twórczej został zachowany w całości. Utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie, powołując się na art. 6, art. 93 i art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n., Kolegium wyjaśniło, że wprawdzie wniosek o zaopiniowanie zgodności proponowanego podziału nieruchomości złożyła Gmina, to organ odwoławczy, rozpatrując sprawę, potraktował ją jako wszczętą z urzędu. Następnie SKO wskazało, że z materiału dowodowego wynika, iż działka nr [...] położona jest na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i kontrolowany podział jest zgodny z jego ustaleniami, albowiem Burmistrz Opinią nr [...] pozytywnie zaopiniował wstępny projekt podziału pod kątem jego zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] pn. "w rejonie ulicy [...]". Zgodnie z ww. planem wydzielane działki przewidziane są do zagospodarowania na tereny mieszkalnictwa jednorodzinnego niskiej intensywności zabudowy - symbol [...] (działka nr [...]) oraz tereny urządzeń i tras komunikacyjnych - symbol [...] (działka nr [...]). Podstawowy układ komunikacji uzupełniają ciągi pieszojezdne - [...], piesze - [...] i ścieżki rowerowe. Ścieżki rowerowe należy zabezpieczyć w ciągach wyznaczonych ulic zgodnie z rysunkiem planu i przepisami szczególnymi. Ustala się linie rozgraniczające dla wydzielonych ciągów: 1) komunikacji pieszojezdnej oznaczonej na planie symbolem 32kkx, 36kkx o minimalnej szerokości 5, m, 2) komunikacji pieszej oznaczonej na planie symbolem 2kx, 5kx, 8kx, 10kx, 46kx, 49kx, 69kx o minimalnej szerokości 6 m. Zdaniem Kolegium nie budzi wątpliwości, że plan ten przeznacza część działki nr [...], stanowiącej własność skarżącego, na ciąg pieszy oznaczoną na rysunku planu symbolem [...], czyli komunikacja piesza. Plan ten wiąże organy administracji publicznej w procedurze wydawania indywidualnych rozstrzygnięć na jego podstawie. Natomiast projekt podziału nieruchomości, jako zgodny z ustaleniami planu, został pozytywnie zaopiniowany przez Burmistrza. Kolegium powołało się na ugruntowane stanowisko sądów administracyjnych, że wydzielanie gruntów pod ciągi piesze, zgodnie z art. 6 pkt 9c u.g.n., jest celem publicznym, a nieruchomość staje się niezbędna na cel publiczny w chwili wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W świetle jego treści na ciąg pieszy w sposób precyzyjny oznaczono tę nieruchomość i cel jej przeznaczenia, co nie pozwala na jakąkolwiek polemikę w tym zakresie. Jeżeli zatem plan miejscowy w sposób jednoznaczny przesądza o przebiegu ciągu pieszego, to podział służący wydzieleniu działek koniecznych dla realizacji tego przedsięwzięcia, niezbędny dla osiągnięcia celu publicznego, jakim jest zastosowanie się do przepisów prawa miejscowego, musi uwzględniać określony przebieg ciągu pieszego i w konsekwencji odpowiednie wydzielenie gruntów pod ten ciąg. Na tym etapie nie ma już miejsca na dywagacje, co do zasadności przepisów planu, bo te jako powszechnie obowiązujące na terenie gminy, są przepisami wiążącymi dla każdego obywatela, organów gminy i Sądu. W świetle treści art. 93 u.g.n., wyznaczającego zakres postępowania w sprawie podziału, nie znajduje uzasadnienie pogląd, jakoby organ mógł dysponować uznaniem w zakresie obszaru, który ma zostać wydzielony na cele publiczne. SKO wskazało również, że uwagi właściciela gruntu, dotyczące podziału nieruchomości byłyby skuteczne, gdyby zostały zgłoszone na etapie procedury planistycznej w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.), gdyż organ wyznaczając zakres postępowania w sprawie podziału nie dysponuje uznaniem w zakresie obszaru, który ma zostać wydzielony na cele publiczne. W tej sytuacji brak było podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W skardze na powyższą decyzje, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, strona zarzuciła naruszenie: 1. art. 107 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.; dalej: "K.p.a.") przez zaniechanie przez organ odwoławczy przytoczenia w decyzji dokładnej podstawy prawnej, polegające na braku wyczerpującego wskazania zastosowanych przez organ przepisów prawa materialnego; 2. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza, w sytuacji, gdy ze względu na wady prawne, którymi obarczona jest decyzja organu pierwszej instancji, organ odwoławczy obowiązany był dokonać uchylenia tej decyzji i orzec co do istoty sprawy, ewentualnie uchylić decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji; 3. art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n. przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na braku wykazania przez organ niezbędności planowanego podziału, który skutkować będzie definitywnym i bezpowrotnym zniszczeniem nieruchomości budynkowej - domu pracy twórczej i oazy artystyczno - poetyckiej właściciela nieruchomości, człowieka wielce zasłużonego, propagatora kultury i sztuki w lokalnym społeczeństwie miasta [...]. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że organ przytacza podstawę prawną decyzji ogólnikowo i błędnie, art. 97 ust. 3 u.g.n. bez koniecznej w stanie faktycznym konkretyzacji, który z dwóch jego punktów miał w sprawie zastosowanie. Jednocześnie SKO bezzasadnie utrzymało w mocy wadliwą decyzję z przytoczoną przez Burmistrza błędną podstawą prawną, tj. art. 97 ust. 3 pkt 2 u.g.n., który nie mógł znaleźć zastosowania, albowiem nieruchomość nie jest własnością gminy (Miasto [...]. Ponadto organ odwoławczy zaniechał wykazania niezbędności planowanego podziału nieruchomości działki nr [...], nie próby wyważenia dwóch przeciwstawnych interesów: interesu publicznego w postaci zaplanowanego w MPZP ciągu pieszego ([...]) o znikomej przyszłej praktycznej funkcjonalności dla lokalnej społeczności oraz słusznego interesu strony, zmierzającego do zachowania w stanie nienaruszonym istniejącego od co najmniej trzech dekad domu pracy twórczej znanego i cenionego w kraju lokalnego artysty pochodzącego z [...]. Choć właściciel nieruchomości szeroko przedstawił i opisał istotne argumenty przemawiające za zaniechaniem procesu podziału nieruchomości nie zostały one choćby dostrzeżone, a tym samym rozpatrzone przez organ odwoławczy. Tymczasem w sprawie interes publiczny jest "wątpliwy". Analizując załącznik graficzny do ww. MPZP można z dużą dozą prawdopodobieństwa przyjąć, że istniejący w przyszłości ciąg pieszy będzie miał niewielkie znaczenie użytkowe, zaś jego powstanie zaburzy kameralny charakter jaki ma obecnie ul. [...], czego potwierdzeniem jest chociażby protest pozostałych jej mieszkańców. Nie bez znaczenia jest również znaczny upływ czasu od momentu uchwalenia planu (18 lat), jego postępująca dezaktualizacja oraz istotny fakt, że dom pracy twórczej właściciela nieruchomości istniał już znacznie wcześniej, zanim Miasto [...] rozpoczęło procedurę planistyczną obejmującą ten obszar. Okoliczności te nie były przedmiotem analizy organów obu instancji. Kolegium w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Sąd zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, ale z inny powodów niż w niej podniesione. Na wstępie rozważań zaznaczyć należy, że sądowa kontrola zaskarżonej decyzji musi w pierwszej kolejności dotyczyć tych ewentualnych naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na prawidłowe ustalenie podstawy faktycznej rozstrzygnięć organów podatkowych. Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem ewentualnych naruszeń przepisów postępowania, Sąd miał na uwadze wyrażony w piśmiennictwie pogląd, według którego, chodzi tu o pewne wady stosowania przez organy regulacji proceduralnych, które mogą polegać na: niedopełnieniu przez organy obowiązków wynikających z tych regulacji; uniemożliwieniu stronie skorzystania z zawartych w tych regulacjach uprawnień; błędnej wykładni poszczególnych przepisów regulacji proceduralnej stosowanej przez organ (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, Wyd. C.H. Beck W-wa 2011, s. 529). Wszystkie wymienione wyżej postaci naruszeń, muszą mieć jednak wspólną cechę istotności, co oznacza, że gdyby organ nie naruszył prawa, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Sąd uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (por. wyroki NSA z: 14 lutego 2013 r., I GSK 363/12; 18 grudnia 2012 r., II OSK 1490/11 – wszystkie przytaczane w niniejszej sprawie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, Sąd podkreśla, że w toku postępowania organy administracji stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.). Organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.), co powinno znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu skonstruowanym stosownie do wymagań określonych w art. 107 § 3 K.p.a. W kontekście uzasadnienia zarzutów skargi na szczególną uwagę zasługuje zasada przekonywania (art. 11 K.p.a.). Uzasadnienie decyzji powinno być bowiem skonstruowane w sposób umożliwiający realizację tej zasady. Na organach administracji spoczywa nie tylko obowiązek wskazania swojego rozstrzygnięcia, ale i umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie, tj. przedstawienia toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wskazania przyczyn zajęcia danego stanowiska, jak i powodów, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę są lub nie są zasadne. Wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy, ma wskazywać jasne motywy, które legły u podstaw wydania decyzji, jak również ma zawierać ustosunkowanie się do zarzutów podnoszonych przez stronę. Uzasadnienie decyzji powinno dawać pewność, że organ rozpatrzył wszystkie aspekty sprawy, w szczególności strona powinna poznać powody, dla których jej argumenty, wnioski czy uwagi nie zostały uwzględnione przy rozstrzygnięciu sprawy. Decyzja wydana przez organ drugiej instancji winna ustosunkować się przede wszystkim do zarzutów zgłoszonych w odwołaniu. W przeciwnym bowiem razie nie można przyjąć, że orzeczenie pozwoli stronie zrozumieć i zaakceptować takie a nie inne rozstrzygnięcie sprawy (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 18 czerwca 2020 r., II SA/Bk 137/20, i powołane tam orzecznictwo). Podkreślić ponadto należy, że wymóg zawarcia w uzasadnieniu wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia należy rozumieć w ten sposób, że uzasadnienie musi pozwalać na skontrolowanie przez sąd, czy orzekający organ nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów. Zważyć również trzeba, że z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 K.p.a. wywodzi się, że podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy wymaga w pierwszym rzędzie rozważenia, jakie fakty mają w sprawie znaczenie. O tym decyduje zaś norma prawa materialnego. Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny nie zastępuje, ani też nie wyręcza organu administracji publicznej w realizacji powierzonych mu zadań. Zasada przekonywania nie jest zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Wszelkie okoliczności i zarzuty strony, a zwłaszcza te, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy lub twierdzenia uważane przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, muszą być rzetelnie omówione i wnikliwie przeanalizowane przez organ rozpatrujący sprawę (por. wyroki WSA w: Poznaniu z 2 lipca 2020 r., II SA/Po 1038/19; Gorzowie Wlkp. z 25 czerwca 2020 r., II SA/Go 88/20). Wyjaśnić należy, że w myśl art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n. podziału nieruchomości można dokonać z urzędu, jeżeli jest on niezbędny do realizacji celów publicznych. Zgodnie z art. 93 ust. 1 u.g.n. podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Natomiast według art. 93 ust. 4 u.g.n. zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że procedurę podziału nieruchomości rozpoczyna zaopiniowanie przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta zgodności proponowanego podziału z ustaleniami planu miejscowego. Opinia ta wydawana jest w formie postanowienia, na które – w myśl art. 94 ust. 5 u.g.n. służy stronom postępowania zażalenie do organu wyższej instancji, tj. samorządowego kolegium odwoławczego, a na rozstrzygnięcie tego organu – skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W opinii tej powinna zostać wyjaśniona kwestia zgodności projektowanego podziału z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś do niej powinien być dołączony dokładny wyrys planu, bowiem już na tym etapie postępowania podziałowego stwierdzona przez organ zgodność proponowanego podziału z miejscowym planem musi poddawać się kontroli instancyjnej, jak i sądowej. Kontrolowaną sprawę słusznie organ odwoławczy potraktował jako wszczętą z urzędu, mimo złożenia przez Gminę Miejską [...] do Burmistrza Miasta [...] wniosku o wydanie decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości. Na marginesie należy tylko zaznaczyć, że wniosku tego w imieniu Gminy nikt nie podpisał, ale w niniejszej sprawie nie ma to znaczenia właśnie z tego powodu, że postępowanie zostało wszczęte z urzędu. Niemniej jednak okoliczność wszczęcia kontrolowanego postępowania z urzędu ma istotne znaczenie z punktu widzenia procedury podziałowej. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem dość konsekwentnie, że jeżeli podział nieruchomości ma nastąpić z urzędu, to zbędne jest uprzednie wydawanie opinii o zgodności proponowanego podziału z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w trybie art. 93 ust. 4 i 5 u.g.n., ponieważ nie ma potrzeby, by ten sam organ, który zatwierdza podział nieruchomości, odrębnie wypowiadał się o zgodności tego podziału z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W takiej sytuacji wystarczy ocena organu, że wymagana zgodność występuje, po czym organ zleca geodecie uprawnionemu opracowanie projektu podziału i jeżeli projekt ten będzie spełniał wymagania przewidziane w § 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz. U. z 2004 r. nr 268, poz. 2663), powinien zostać zatwierdzony (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 stycznia 2019 r., I OSK 694/17 oraz wskazane tam orzecznictwo). Zatem podzielając w pełni przestawione wyżej stanowisko, wydane w trybie art. 93 ust. 4 u.g.n. postanowienie Burmistrza Miasta [...] z [...] marca 2021 r., opiniujące zgodność proponowanego podziału z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jest zbędne i nie powinno być w ogóle wydane. Należy też zauważyć, że organ pierwszej instancji w swoim procedowaniu był niekonsekwentny, ponieważ mimo wydania ww. postanowienia i zawarcia w nim pouczenia o przysługującym od niego zażaleniu, postanowienia tego nie doręczył skarżącemu, który jako właściciel podlegającej podziałowi nieruchomości jest przecież stroną tego postępowania. Powyższe nie może jednak oznaczać uszczuplenia uprawnień procesowych skarżącego, który jest właścicielem nieruchomości podlegającej podziałowi. Oznacza to, że w decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości wszelkie okoliczności, w tym również zgodność proponowanego podziału z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, powinny zostać wyczerpująco wyjaśnione. Tym bardziej, że zatwierdzany podział przebiega przez budynek skarżącego. Natomiast w tym względzie uzasadnienia decyzji organów obu instancji są niewystarczające, naruszając art. 7, art. 8 § 1, art. 11 oraz art. 107 § 3 K.p.a., a zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na dokonanie kontroli prawidłowości zatwierdzenia spornego projektu podziału nieruchomości. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji przestawia wyjaśnienie jej podstawy prawnej. Jednakże odnosząc się do stanu faktycznego sprawy, organ odwoławczy przyjął, że w świetle treści planu zagospodarowania przestrzennego, który był podstawą przeznaczenia części działki nr [...] na ciąg pieszy, w sposób precyzyjny oznaczono tę nieruchomość i cel jej przeznaczenia. Jednocześnie za bezsporną uznał zgodność projektu podziału nieruchomości skarżącego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powołując się na postanowienie z [...] marca 2021 r. Sąd podkreśla, że jeżeli Kolegium uważa, iż podział musi respektować zawarte w planie parametry projektowanej drogi (co do zasady należy uznać to za słuszne), to wszystkie informacje powinny być udokumentowane w aktach sprawy i wyjaśnione w wydanych rozstrzygnięciach, w pierwszej kolejności w decyzji organu pierwszej instancji. Tymczasem uzasadnienie tej decyzji pozostaje na tyle lakoniczne, że powyższe informacje – poza ogólnymi stwierdzeniami o ich zgodności z planem – z niej w ogóle nie wynikają. Nie wynikają również z zebranego w sprawie materiału dowodowego, co narusza także przepis art. 77 § 1 K.p.a. Należy podkreślić, że decyzji organów obu instancji, jak i znajdującego się w aktach administracyjnych wstępnego projektu podziału nieruchomości nie da się skontrolować pod kątem zgodności granic nowopowstałej działki nr [...] z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem rysunek graficzny, dołączony do zatwierdzającej ten plan (publikowanej w Dz. Urz. Województwa Wlkp.) uchwały nr VI/48/03, jest nieczytelny, a dokładnego wyrysu planu dotyczącego spornego fragmentu w aktach sprawy brak. Należy też zaznaczyć, że w § 24 ust. 3 pkt 2 ww. uchwały ustalono linie rozgraniczające wydzielonych ciągów komunikacji pieszej (oznaczonej na planie symbolem m. in. [...] o minimalnej szerokości 6 m. Natomiast zgodnie z ust. 4 tego przepisu, tereny wymienione w ust. 3 można również wydzielać i kształtować w zależności od potrzeb, na terenach funkcjonalnych w trakcie realizacji planu, zgodnie z ustaleniami planu i przepisami szczególnymi. Ani z dokumentów znajdujących się w aktach, ani z uzasadnień decyzji organów obu instancji, w kontekście dotychczas ustalonego stanu faktycznego sprawy, nie wynika, czy szerokość ciągu pieszego, dla którego w wyniku podziału powstanie działka nr [...] stanowi 6 m, czy wielkość tę przekracza, co ewentualnie umożliwiałoby rozważenie możliwości ominięcia budynku skarżącego przy zachowaniu zgodności tego podziału z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Braku dokumentów w aktach sprawy, jak i braku stosownych wyjaśnień w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, nie można pominąć, tym bardziej, że skarżący w trakcie prowadzonego postępowania zwracał organom uwagę na okoliczność spowodowania przez podział nieruchomości w zatwierdzonym kształcie definitywnego zniszczenia znajdującego się na niej budynku. Zatem organ pierwszej instancji powinien ponownie przeanalizować możliwość dokonania podziału w zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ale z rozważeniem możliwości uwzględnienia przy tym podziale takiej szerokości ciągu pieszego, która pozwoliłaby uchronić budynek skarżącego przed rozbiórką. Jeżeli w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, na podstawie wyczerpująco zebranego materiału dowodowego (udokumentowanego w aktach sprawy), po jego rozpatrzeniu, dojdzie do wniosku, że taki podział nie jest możliwy i zatwierdzi dotychczas proponowany pdział, swoje rozstrzygnięcie powinien wyczerpująco uzasadnić. Zważywszy powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej: "P.p.s.a.") uchylił zaskarżoną decyzję, a także - korzystając z regulacji zawartej w art. 135 P.p.s.a. - poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji i postanowienie opiniujące wstępny projekt podziału nieruchomości. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).