I SA/Po 805/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. Spółka Cywilna na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym; postanawia I. odrzucić skargę, II. zwrócić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na rzecz skarżącej kwotę [...] zł tytułem wpisu sądowego od skargi (słownie: [...] złotych). Skarżąca spółka, reprezentowana przez pełnomocników pismem z dnia 7 kwietnia 2015 r. wniosła skargę na wymienione w rubrum niniejszego orzeczenia postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...]. W uzasadnieniu skargi na stronie [...], zaznaczono, że skarżąca złożyła również skargę z dnia 3 marca 2015 r. na wymienione w rubrum niniejszego orzeczenia postanowienie. Wskazano przy tym, że pierwsza skarga została złożona w terminie 30 dni od dnia otrzymania zaskarżonego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego [...], mimo tego, że w ocenie skarżącej była ona przedwczesna. Zaznaczono przy tym, że w myśl najnowszych orzeczeń sądów administracyjnych (orzeczenia z dnia 10 i 23 lipca 2013 r. sygn. akt I FSK 1134/13, I FSK 1133/13 oraz I FSK 1228/13) skarga na postanowienie o przedłużeniu terminu do zwrotu podatku VAT powinna być złożona do WSA w Poznaniu w terminie 30 dni od otrzymania odpowiedzi organu podatkowego na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca zaznaczyła również, że z uzyskanych przez nią informacji wynika, że złożona skarga nie została jeszcze przekazana do Sądu. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] wniósł o oddalenie skargi. Z wyjaśnień zawartych w odpowiedzi na skargę (str. [...]) wynika, że skarga skarżącej z dnia 7 kwietnia 2015 r. jest ponowną skargą na wymienione w rubrum niniejszego orzeczenia postanowienie tego organu. Z odpowiedzi na skargę wynika przy tym, że wcześniej złożona skarga została przekazana do WSA w Poznaniu w dniu 2 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie "p.p.s.a.") - Sąd odrzuca skargę: jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. W odniesieniu do przytoczonego przepisu wskazuje się w orzecznictwie, iż warunkiem skutkującym powstaniem stanu sprawy w toku jest tożsamość wcześniej wszczętej sprawy sądowoadministracyjnej z tą, w której wniesiono podlegającą odrzuceniu skargę [tak: postanowienie NSA z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 937/09, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl]. O tożsamości spraw administracyjnych można mówić wówczas, gdy występuje między nimi tożsamość elementów podmiotowych i przedmiotowych. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków. Tożsamość przedmiotowa ma zaś miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna [tak: postanowienie NSA z dnia 13 września 2011 r. sygn. akt I GSK 1077/11, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl]. Odnosząc powyższe rozważania do realiów poddanej sądowej kontroli sprawy należy wskazać, że niniejsza sprawa jest tożsama z zawisłą wcześniej przed tutejszym sądem sprawą o sygn. akt I SA/Po 664/15, sprawa to została wszczęta na skutek skargi skarżącej z dnia 3 marca 2015 r., która wraz z aktami sprawy została przekazana do tutejszego Sądu w dniu 2 kwietnia 2015 r. Co istotne, wcześniejsza ze skarg na skutek której to wniesienia toczy się postępowanie pod sygnaturą I SA/Po 664/15 dotyczy również wymienionego w rubrum niniejszego orzeczenia postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego [...]. W takiej sytuacji z uwagi na stan wcześniejszej zawisłości tożsamej sprawy przed tutejszym sądem późniejszą ze skarg należy odrzucić. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. postanowił jak w punkcie I. sentencji. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie II. sentencji zostało dokonane w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.