I SA/Po 97/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Asesor sądowy WSA Michał Ilski (spr.) Protokolant: st. sekretarz sądowy Marta Ziewińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2025 r. sprawy ze skargi A. S. i S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za okres od 1 września 2023 roku do 31 grudnia 2023 roku I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 8 grudnia 2023 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego solidarnie na rzecz skarżących kwotę [...]zł (słownie: [...]) tytułem zwrotu kosztów sądowych. Burmistrz Miasta i Gminy [...] nakazem płatniczym z 08 grudnia 2023 r., nr [...] ustalił A. S. oraz S. S. (dalej zwanych również skarżącymi) wymiar podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości za okres od 01 września do 31 grudnia 2023 r. Burmistrz wyjaśnił, że 07 sierpnia 2023 r. otrzymał wypis aktu notarialnego z 02 sierpnia 2023 r., rep. A nr [...] potwierdzający zawarcie umowy na mocy której skarżąca darowała swojemu małżonkowi (skarżącemu) nieruchomość zabudowaną, położoną w miejscowości [...], w gminie K. W. stanowiącą działki nr [...], [...] o łącznym obszarze 1 ha. Postanowiono, że przedmiot darowizny będzie stanowić majątek wspólny małżonków objęty wspólnością ustawową. Następnie skarżący 14 sierpnia 2023 r. złożyli informację IN-1 oraz IR-1 wraz z załącznikami na okoliczność wskazanej powyżej umowy darowizny. Skarżący zadeklarowali do opodatkowania: - budynek mieszkalny o pow. użytkowej 201,00 m2 (wysokość ścian w świetle powyżej 2,20 m); - pomieszczenie w budynku niemieszkalnym związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. użytkowej 100,00 m2 (wysokość ścian w świetle powyżej 2,20 m); - pomieszczenie w budynku gospodarczym położonym na gruntach gospodarstwa rolnego, służące wyłącznie działalności rolniczej o pow. użytkowej 145,00 m2 (wysokość ścian w świetle powyżej 2,20 m); - grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 100,00 m2; - grunty orne [...] o pow. 0,7300 ha, grunty rolne zabudowane o pow. 0,2400 ha, grunty pod rowami o pow. 0,0300 ha, jako użytki rolne stanowiące gospodarstwo rolne. Burmistrz wyjaśnił, że złożona informacja nie budzi wątpliwości w zakresie w jakim dotyczy ona budynku mieszkalnego o pow. użytkowej 201,00 m2, pomieszczenia w budynku niemieszkalnym związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. użytkowej 100,00 m2 oraz gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 100,00 m2. Nie zgodzono się z informacją w zakresie dotyczącym zadeklarowanego sposobu opodatkowania pomieszczenia o pow. użytkowej 145,00 m2 w budynku gospodarczym położonym w ocenie skarżących na gruntach gospodarstwa rolnego służących wyłącznie działalności rolniczej oraz w zakresie gruntów ornych [...] o pow. 0,7300 ha, gruntów rolnych zabudowanych o pow. 0,2400 ha, gruntów pod rowami o pow. 0,0300 ha. Odwołując się do postanowień art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1752 z późn. zm. – dalej w skrócie: "p.g.k.") wyjaśniono, że organ podatkowy dokonując wymiaru podatków obowiązany jest opierać się przede wszystkim na danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Kierując się powyższym uznano, że przedmiotem opodatkowania podatkiem rolnym jest grunt o pow. 0,7200 ha (część działki nr [...], L. sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków jako grunty orne /[...]/ i grunt o pow. 0,0300 ha (działka nr [...], L. ), sklasyfikowany jako grunty pod rowami ([...]). Zaznaczono przy tym, że grunty te nie spełniają normy obszarowej dla gospodarstwa rolnego w myśl art. 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 333 z późn. zm. – dalej w skrócie: "u.p.r."). Za przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości uznano budynek mieszkalny o pow. 201,00 m2. Wskazanym podatkiem opodatkowano również pomieszczenie w budynku niemieszkalnym (100,00 m2) i grunt (100,00 m2) zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. W tym zakresie zastosowano stawki przewidziane dla przedmiotów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Omawianym podatkiem opodatkowano również grunt o pow. 2500 m2 (część działki nr [...], obręb L.) sklasyfikowany jako tereny mieszkaniowe ([...]). Wyjaśniono przy tym, że powierzchnia tego gruntu o wielkości 2400,00 m2 została opodatkowana z zastosowaniem stawek przewidzianych dla gruntów pozostałych z kolei powierzchnia o wielkości 100 m2 została opodatkowana z zastosowaniem stawek właściwych dla działalności gospodarczej. Podatek od nieruchomości naliczono również w odniesieniu do części budynku niemieszkalnego o pow. użytkowej 145 m2 posadowionego na działce nr [...] sklasyfikowanego jako "pozostały budynek niemieszkalny". W tym zakresie zastosowano stawkę dla budynków pozostałych. Wyjaśniono, że wskazana część budynku nie może korzystać ze zwolnienia na mocy art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 70 – dalej w skrócie: "u.p.o.l."). Zwolnienie to ma charakter przedmiotowy i odnosi się do budynków lub ich części związanych z działalnością rolniczą. Warunkiem jego zastosowania jest po pierwsze posadowienie budynków gospodarczych na gruntach gospodarstwa rolnego, a po drugie wyłączne wykorzystywanie ich do działalności rolniczej. Skoro omawiana część budynku posadowiona jest na gruncie sklasyfikowanym w ewidencji gruntów i budynków jako tereny mieszkaniowe /[...]/, który nie stanowi użytku rolnego, a więc nie wchodzi w skład gruntów tworzących gospodarstwo rolne, to tym samym nie można zastosować analizowanego zwolnienia. Wyjaśniono, że w ramach przeprowadzonej w 2021 r. modernizacji ewidencji gruntów i budynków Starosta [...] dokonał zmiany użytków gruntowych w zakresie działek nr [...], [...], obręb [...] L., jednostka rejestrowa [...] Zmiany te polegały na przeklasyfikowaniu użytku gruntowego o pow. 0,2400 ha z gruntów rolnych zabudowanych /[...]/ na tereny mieszkaniowe /[...]/. Zmieniono również kwalifikację gruntu o pow. 0,0100 ha z gruntów ornych /[...]/ na tereny mieszkaniowe /[...]/. Ponadto to dokonano również przekwalifikowania gruntów o pow. 0,0300 ha z gruntów pod rowami /[...]/ na grunty pod rowami na użytku rolnym /[...]/. Wyjaśniono również, że jeżeli w ocenie podatników występuje niezgodność wpisów w ewidencji gruntów i budynków to podważenie tych zapisów lub ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwym organem administracyjnym, w tym przypadku Starostą [...]. Dopiero zmiana dokonana w ewidencji gruntów i budynków pociąga za sobą zmianę w zakresie opodatkowania. Do czasu zmiany w ewidencji gruntów i budynków obowiązujące w niej zapisy wiążą organ podatkowy. Wyjaśniono również, że w sprawie ma miejsce niezgodność wpisów w dziale I-O KW [...] z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków w zakresie rodzaju użytków gruntowych. Wyjaśniono jednak, że stosownie do postanowień art. 21 ust. 1 p.g.k. podstawę m. in. oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Mając powyższe na uwadze uznano, że dane dotyczące oznaczenia nieruchomości zawarte w księdze wieczystej są nieaktualne i nie mogą stanowić podstawy opodatkowania. Wyjaśniono również, że dane dotyczące oznaczenia nieruchomości nie są objęte domniemaniem prawdziwości ani nie są chronione rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych. W konsekwencji w razie niezgodności opisu nieruchomości w księdze wieczystej z danymi ewidencji gruntów i budynków, pierwszeństwo mają dane z ewidencji, a nie wpisane do księgi wieczystej. Skarżący wnieśli odwołanie od wymienionej na wstępie decyzji organu pierwszej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 28 listopada 2024 r., nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzje organu pierwszej instancji w mocy. Wyjaśniono, że postępowanie wszczęto nie z powodu zawyżenia i zmiany klasyfikacji gruntu ale w związku z umową darowizny z 2 sierpnia 2023 r. Organ pierwszej instancji wszczął postępowanie podatkowe albowiem nie zgodził się z częścią zadeklarowanych przez skarżących przedmiotów opodatkowania jak i datą powstania zobowiązania podatkowego. W ocenie Kolegium decydującą rolę m. in. w zakresie wymiaru podatków mają zapisy jakie figuruję w ewidencji gruntów i budynków. Uznano, że organ pierwszej instancji dokonał prawidłowego wymiaru podatku stosując dane figurujące w tej ewidencji. W kontekście nieuwzględnionych wniosków dowodowych skarżących wskazano, że organ prowadzący postępowanie nie ma obowiązku dopuszczania wszelkich środków dowodowych zawnioskowanych przez stronę. Za chybiony uznano zarzut dotyczący zmiany klasyfikacji gruntów. Wyjaśniono, że modernizacji ewidencji dokonał Starosta [...] Organ podatkowy nie ma wpływu na dokonywanie tych zmian. Zmienione dane zawarto w zawiadomieniu z 2 listopada 2021 r. oraz uwidoczniono je w ewidencji gruntów i budynków. Skarżący wnieśli skargę na omówioną powyżej decyzję Kolegium. Wniesiono m. in. o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto wniesiono m. in. o zwrot kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 233 § 1 w zw. z art. 254 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 z późn. zm. – dalej w skrócie: "O.p."). Ponadto wskazano na przewlekłość i opieszałość z kwalifikacją bezczynności. Wskazano również na brak prowadzenia postępowania zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania. W uzasadnieniu skargi powołano się m. in. na wyrok WSA w Poznaniu z 14 listopada 2024 r., I SA/Po 325/24 oraz wyrok WSA w Poznaniu z 14 maja 2024 r. I SA/Po 765/23. Podniesiono, że nakaz płatniczy z 08 grudnia 2023 r. został wydany po poprzednim nakazie płatniczym z 20 listopada 2023 r. w sprawie zmiany podatku za okres od 01 września 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Zaznaczono w tym kontekście, że organ pierwszej instancji nie mógł zmienić swojego wcześniejszego wymiaru bowiem obowiązywała go ostateczna decyzja SKO z 14 września 2023 r. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi. Pismem z 22 kwietnia 2025 r. skarżąca rozwinęła swoją dotychczasową argumentację skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Rozstrzygnięcie sporu wymagało dokonania kontroli legalności zaskarżonej decyzji. W ocenie organów należało orzec o ustaleniu skarżącym zobowiązania podatkowego w podatku rolnym oraz podatku od nieruchomości za okres od 01 września do 31 grudnia 2023 r. Skarżący kwestionując powyższe zapatrywanie podnoszą m. in., że wymieniony na wstępie nakaz płatniczy organu pierwszej instancji został wydany po poprzednim nakazie płatniczym z 20 listopada 2023 r. Skarżący odwołują się również do wyroków tutejszego Sądu z 14 listopada 2024 r., I SA/Po 325/24 oraz z 14 maja 2024 r. I SA/Po 765/23. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm. – dalej w skrócie: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze [tak: uchwała NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09]. Zgodnie z art. 122 O.p., w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Jak stanowi z kolei art. 124 powołanego aktu, organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Rozwinięcie tej zasady stanowią m. in. postanowienia art. 210 § 4 O.p. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Zasada informowania o motywach rozstrzygnięcia i przekonywania o jego zasadności oznacza, że uzasadnienie decyzji powinno wyczerpująco informować stronę o motywach, którymi kierował się organ, załatwiając sprawę, odzwierciedlać tok rozumowania organu, a w szczególności powinno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię zastosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Na organie podatkowym ciąży obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi nie tylko samej stronie zapoznanie się ze stanowiskiem organu, ale także pozwoli na przeprowadzenie kontroli sądowej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda tego, poprzez wniesienie skargi do sądu [tak: wyrok NSA z 6 czerwca 2019 r., II FSK 1954/17]. Zgodnie zaś z art. 127 O.p., postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne. W świetle wskazanej zasady postępowanie odwoławcze polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej (podatkowej), która była przedmiotem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Istotą administracyjnego toku instancji jest więc dwukrotne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, nie zaś kontrola zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu pierwszej instancji. Przyjęta konstrukcja zakłada więc ponowną analizę (badanie) sprawy w toku postępowania odwoławczego. Zadanie organu drugiej instancji nie ogranicza się do kontroli rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego [tak: wyrok NSA z 27 kwietnia 2022 r., I FSK 2245/21]. Zasada dwuinstancyjności postępowania tworzy obowiązek dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa [tak: wyrok NSA z 21 kwietnia 2017 r., II FSK 844/15]. W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu pierwszej instancji nie czyni zadość wymogom art. 210 § 4 O.p. oraz nie realizuje zasady przekonywania wyrażonej w art. 124 powołanego aktu. Zaskarżona decyzja jak również poprzedzający tą decyzję nakaz płatniczy dotyczą wymiaru podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego za okres od 01 września do 31 grudnia 2023 r. Zarówno Burmistrz jak i następnie Kolegium sporządzając uzasadnienia swoich rozstrzygnięć nie przedstawili w kompleksowy sposób przebiegu postępowań dotyczących wymiaru podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego za 2023 r. W skardze trafnie zwraca się uwagę na wydanie przez tutejszy Sąd wyroków z 14 listopada 2024 r., I SA/Po 325/24 oraz z 14 maja 2024 r., I SA/Po 765/23. Z okoliczności przedstawionych w uzasadnieniu wyroku WSA w Poznaniu z 14 maja 2024 r., I SA/Po 765/23 wynika, że Burmistrz Miasta i Gminy [...] decyzją z 31 maja 2023 r., nr [...] ustalił skarżącej łączne zobowiązanie pieniężne za 2023 r. na kwotę [...]zł. Wskazana ostatnio decyzja została następnie utrzymana w mocy decyzją SKO w [...] z 14 września 2023 r., nr [...] Omawianym wyrokiem uchylono wskazaną ostatnio decyzję Kolegium uznając m. in., że organ ten lakonicznie przedstawił stan faktyczny sprawy, przedstawiając tylko niektóre zarzuty skarżącej oraz bardzo lapidarnie i wybiórczo odniósł się do niektórych z nich. Z kolei z okoliczności przedstawionych w uzasadnieniu wyroku WSA w Poznaniu z 14 listopada 2024 r., I SA/Po 325/24 wynika, że Burmistrz wydał w stosunku do skarżącej nakaz płatniczy z 20 listopada 2023 r. Nakazem tym zmieniono z 01 września 2023 r. decyzję własną wskazanego organu z 31 maja 2023 r., nr [...] w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023 r. Decyzja z 20 listopada 2023 r. została następnie utrzymana w mocy decyzją SKO w [...] z 4 marca 2024 r., nr [...] Omawianym wyrokiem uchylono wskazaną ostatnio decyzję Kolegium oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z 20 listopada 2023 r. Uznano, że właściwym do wydania decyzji zmieniającej nie był Burmistrz a SKO w [...]. Wskazać również należy, że tutejszy Sąd postanowieniem z 09 grudnia 2024 r., I SA/Po 680/24 odrzucił skargę skarżącej na decyzję SKO w [...] z 2 września 2024 r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym i podatku od nieruchomości za 2023 r. Zaskarżona obecnie decyzja jak również poprzedzająca ją decyzją organu pierwszej instancji dotyczą łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym oraz podatku od nieruchomości za okres od 01 września do 31 grudnia 2023 r. W tym kontekście należy dostrzec, że z powołanych powyżej orzeczeń tutejszego Sądu wynika, że zarówno organ pierwszej instancji jak i Kolegium prowadziły wcześniej względem skarżącej postępowania podatkowe dotyczące podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości za 2023 r. Na mocy art. 122 O.p. do obowiązków organów podatkowych należy podejmowanie wszelkich niezbędnych działań celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Z kolei na mocy art. 210 § 4 powołanego aktu wszystkie istotne dla sprawy ustalenia faktyczne powinny zostać wskazane w uzasadnieniu decyzji organu podatkowego. Mając powyższe na uwadze do obowiązków organów należało przedstawienie przebiegu jak i końcowego rezultatu wszystkich toczonych wcześniej postępowań podatkowych związanych z wymiarem, któremukolwiek ze skarżących podatku do nieruchomości oraz podatku rolnego za 2023 r. Wyjaśnienie powyższych kwestii jest istotne z uwagi na postanowienia art. 247 § 1 pkt 4 O.p. Zgodnie z tym przepisem, organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która: dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Na skutek wyroku WSA w Poznaniu z 14 maja 2024 r., I SA/Po 765/23 doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji SKO w [...] z 14 września 2023 r., nr [...] Na mocy wskazanego wyroku nie uchylono jednak decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z 31 maja 2023 r., nr [...] ustalającej skarżącej łączne zobowiązanie pieniężne za 2023 r. Wydając zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję, jak również poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji nie wyjaśniono jak w ostatecznym rozrachunku zakończyło się postępowanie podatkowe, którego dotyczył wyrok tutejszego Sądu z 14 maja 2024 r., I SA/Po 765/23. W szczególności nie wyjaśniono czy po uprawomocnieniu się wskazanego orzeczenia doszło czy też nie do wydania przez Kolegium powtórnej decyzji podatkowej dotyczącej odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z 31 maja 2023 r., nr [...] Nie wyjaśniono czy wskazana ostatnio decyzja Burmistrza została utrzymana w mocy czy też nie. Nie wyjaśniono również czy decyzja ta obejmowała cały 2023 r. oraz czy dotyczyła ona nieruchomości, których dotyczy obecna decyzja Burmistrza z 08 grudnia 2023 r. oraz decyzja Kolegium z 28 listopada 2024 r. Nie wyjaśniono również jak w ostatecznym rozrachunku zakończyło się postępowanie w przedmiocie zmiany łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym i od nieruchomości za okres od 1 września 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Nie wyjaśniono w szczególności czy po uprawomocnieniu się wyroku WSA w Poznaniu z 14 listopada 2024 r., I SA/Po 325/24 doszło czy też nie do umorzenia przez Burmistrza postępowania podatkowego w przedmiocie zmiany jego decyzji z 31 maja 2023 r., nr [...] Nie wyjaśniono również jakiej konkretnie decyzji organu pierwszej instancji dotyczyła decyzja SKO w [...] z 2 września 2024 r., nr [...] Jednoznacznie krytycznie należy również ocenić sposób sporządzenia przez Kolegium odpowiedzi na skargę. W omawianym piśmie ograniczono się właściwie do powtórzenia uzasadnienia decyzji tego organu. Nie odniesiono przy tym w żadnej mierze do argumentacji skarżących odwołującej się do wydania przez tutejszy Sąd wyroku z 14 listopada 2024 r., I SA/Po 325/24 oraz wyroku WSA w Poznaniu z 14 maja 2024 r., I SA/Po 765/23. Podsumowując całokształt powyższych rozważań należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie odpowiadają prawu. Wydając je nie przedstawiono jak przebiegały oraz jak ostatecznie zakończyły się wcześniejsze z postępowań podatkowych dotyczących podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego za 2023 r. Uchybienie w powyższym zakresie uniemożliwia Sądowi zweryfikowanie czy zaskarżona obecnie decyzja Kolegium z 28 listopada 2024 r. oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie są dotknięte wadą, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 4 O.p. Z uwagi na charakter stwierdzonych uchybień za przedwczesne należy uznać odnoszenie się do zarzutów kwestionujących poprawność dokonanego wymiaru podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego. Rozważania w powyższym zakresie muszą zostać poprzedzone ustaleniem przez organy jaki był przebieg oraz ostateczny rezultat wszystkich postępowań podatkowych dotyczących wskazanych podatków za 2023 r. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy pierwszorzędnym obowiązkiem organów będzie sporządzenie uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymogom art. 210 § 4 O.p. W tym celu organy przedstawią przebieg wszystkich postępowań podatkowych dotyczących podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego za 2023 r. oraz przedstawią w jaki sposób zostało zakończone każde z tych postępowań. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) należało orzec, jak w pkt I. sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 powołanego aktu. Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składa się wpis od skargi w kwocie [...]zł.