I SA/Po 974/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie NSA Maria Skwierzyńska WSA Katarzyna Wolna-Kubicka /spr./ Protokolant st.sekr.sąd. Alicja Ajnbacher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2010r. sprawy ze skargi J. i M. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004r. oddala skargę /-/ K. Wolna - Kubicka /-/ K. Pawlicki /-/ M. Skwierzyńska Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P., w oparciu o ustalenia kontroli skarbowej przeprowadzonej u M. i J. M. w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r., wszczętej postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r., zakwestionował wiarygodność faktur za usługi konsultingowe wystawionych przez E. F. w imieniu spółki "M. C." z siedzibą w W. w U., na łączną kwotę [...] zł, z uwagi na ujęcie w nich czynności, które w rzeczywistości nie zostały dokonane – w wyniku czego wydatki dotyczące tych usług zostały wyłączone przez organ spośród kosztów podatkowych prowadzonej przez M. M. działalności gospodarczej. W konsekwencji powyższego, decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. organ kontroli skarbowej określił w.w. podatnikom zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2004 w wysokości [...] zł, tj. w kwocie wyższej od zadeklarowanej przez stronę w zeznaniu podatkowym o [...] zł. W wydanej decyzji stwierdzono zawyżenie przez M. M. straty z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej o kwotę [...] zł. przy jednoczesnym zaniżeniu dochodu z tego tytułu o kwotę [...] zł, a także uwzględnieniu wartości ½ strat podatkowych poniesionych przez podatnika w 2002 r. (strata ...) i 2003 r. (strata ...). W uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej organ wskazał, iż M. M. w 2004 roku prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą pod firmą "S." oraz był wspólnikiem w spółkach cywilnych: "K." oraz "Z." Przychody i koszty wyżej wymienionych firm, które podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym na zasadach ogólnych, ewidencjonowano w podatkowych księgach przychodów i rozchodów. Natomiast J. M. w roku podatkowym uzyskała przychody z wynagrodzenia ze stosunku pracy oraz działalności wykonywanej osobiście. W zeznaniu podatkowym PIT-36 o wysokości osiągniętego dochodu lub poniesionej straty w roku podatkowym 2004 z tytułu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, M. M. wykazał stratę podatkową w wysokości [...] zł. Z kolei J. M. wykazała dochód w wysokości [...] zł. Po odliczeniu składek na ubezpieczenie społeczne (kwota ... zł) oraz składek na ubezpieczenie zdrowotne (kwota ... zł), zadeklarowany przez podatników podatek należny wyniósł [...] zł. W toku postępowania kontrolnego, zgodnie z przepisem art. 193 §§ 1, 2, 4 i 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: z 2005 r. Dz.U. Nr 8, poz. 60 ze zm.) organ kontroli stwierdził, iż podatkowa księga przychodów i rozchodów firmy "S." w części dotyczącej zapisów dokonanych na podstawie faktur wystawionych przez spółkę "M. C." jest nierzetelna, a tym samym nie stanowi dowodu tego, co wynika z zawartych w niej zapisów. Jednocześnie wskazano, iż na podstawie art. 23 § 2 wskazanej ustawy odstąpiono od określenia podstawy w drodze szacowania. Organ pierwszej instancji wskazał, iż powyższych ustaleń dokonał w oparciu o szeroko zgromadzony materiał dowodowy. Do postępowania włączono materiały zgromadzone przez organy ścigania w postaci: wyciągów z protokołów przesłuchań przeprowadzonych w Komendzie Wojewódzkiej Policji w K., Prokuraturze Okręgowej w K. oraz Komendzie Policji w K.: podejrzanego E. F. oraz świadka M. M.; opracowania pt. "Techniczne Aspekty Działalności Gospodarczej program opracowany dla "S.", S., ul. Ł."; potwierdzonych za zgodność z oryginałem kserokopii umowy z dnia [...] marca 2001 r. zawartego pomiędzy "S." a "M. C." i aneksu do umowy sporządzonego w dniu [...] stycznia 2005 r. Organ zwrócił się nadto do M. M. o udzielnie wszelkich informacji i wyjaśnień związanych z okolicznościami nawiązania współpracy z firmą "M. C." oraz jej przebiegiem i rozliczeniem usług objętych fakturami wystawionymi na rzecz "S". W toku postępowania przeprowadzono również dowody w postaci przesłuchań w charakterze strony M. M. oraz świadka E. F. Ponadto - uwzględniając wniosek strony z dnia [...] stycznia 2009r. - przesłuchano P. W., ówczesnego pracownika firmy "S.". W odwołaniu z dnia [...] maja 2009 r. strona zarzuciła powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów art. 121 § 1, art. 122 oraz art. 187 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, wskazując – po pierwsze - na przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu je prowadzącego. Po drugie, zdaniem skarżącego, organ pierwszej instancji nie podjął wystarczających działań dla ustalenia dokładnego stanu faktycznego, odrzucił dowody świadczące na korzyść strony, całkowicie zawierzajcie zeznaniom złożonym przez E. F. W wyniku rozpatrzenia sprawy w toku instancji odwoławczej Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w dniu [...] sierpnia 2009 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stanął na stanowisku, iż w prowadzonym postępowaniu kontrolnym jednoznacznie udowodniono, że faktury w imieniu spółki "M. C." wystawiał E. F., posługując się faksymile podpisu D. C. Z przekazanych przez organy ścigania materiałów, zawierających m.in. odpisy przesłuchań podejrzanego E. F., przeprowadzonych w dniach [...] kwietnia 2007 r., [...] czerwca 2007 r. i [...] listopada 2007 r. wynika, iż za pośrednictwem nieustalonej osoby trzeciej zakupił on dokumenty rejestracyjne podmiotu "M. C." z siedzibą w U., dokument pełnomocnictwa upoważniający jego osobę do działania w imieniu tego podmiotu oraz pieczęć nagłówkową firmy i faksymile podpisu osoby określonej jako dyrektor w.w. podmiotu o nazwisku D. C. Na podstawie powyższych dokumentów, po uprzednim ich tłumaczeniu, posługując się imienną pieczęcią spółki oraz faksymile podpisu D. C., E. F. samodzielnie dokonał zgłoszenia spółki w zakresie podatku od towarów i usług w Urzędzie Skarbowym P. Działając w ramach pozyskanego w powyższy sposób pełnomocnictwa nie uzyskiwał on żadnego wynagrodzenia. Dla uwiarygodnienia funkcjonowania podmiotu w krajowym obrocie gospodarczym własnoręcznie sporządził dokumentację poświadczającą swoje zatrudnienie w tej firmie. W opinii organu drugiej instancji, powyższe zeznania wskazują również na okoliczności współpracy E. F. z M. M. W toku składania zeznań E. F. wskazał, że współpraca ze stroną postępowania ograniczała się do odpłatnego wystawiania faktur w wartościach uprzednio wskazanych przez ich nabywcę - M. M. W pierwszej kolejności sporządzono standardową umowę współpracy, natomiast na jej dalszym etapie, na prośbę M. M., dla uwiarygodnienia wykonania usług, przekazano opracowanie - program pt.: "Techniczne Aspekty Działalności Gospodarczej program opracowany dla "S." S., ul. Ł.. Z treści zeznań złożonych przez E. F. wynika również, iż opracowanie to sporządzone było na użytek innego kontrahenta spółki, a po dokonaniu zmian, polegających na zamieszczeniu w tytule oraz jego treści danych firmy "S.", zostało przekazane M. M. Na podstawie oświadczeń procesowych w.w. świadka organ podatkowy ustalił, że firma "M. C." została zarejestrowana w Polsce w celu wykonywania usług konsultingowych, przy czym 20 % usług zostało faktycznie wykonanych, natomiast pozostałe 80 % sprowadzało się jedynie do wystawiania fikcyjnych faktur za usługi konsultingowe. Tym samym faktyczna ilość świadczonych usług nie wymagała konieczności zatrudnienia pracowników. E. F. rzeczywiste usługi wykonywał samodzielnie, był jedyną osobą działającą z ramienia spółki, a za wystawione faktury otrzymywał ok. 10 % ich wartości. Organ odwoławczy ustalił, iż skarżący na poparcie własnych twierdzeń nie przedstawił żadnych dowodów, jak również nie poinformował organu o ich ewentualnym istnieniu. W swych wyjaśnieniach z dnia [...] marca 2009 r. wskazał jedynie, że E. F. przekazywał mu setki informacji w formie ustnej, czasem elektronicznej. Jeżeli zaś pojawiało się coś "na papierze" to zaraz po analizie, z uwagi na poufność informacji trafiało do niszczarki. W związku z taką formą świadczenia usług strona przyznała, że nie może posiadać dokumentacji, bo jej nie było. Z kolei powołany przez skarżącego świadek P. W. nie potwierdził faktu świadczenia usług przez E. F. na rzecz strony, jak również przekazania rzekomemu usługodawcy zapłaty kwot określonymi fakturami. W tej perspektywie organ drugiej instancji podkreślił, iż M. M., za wyjątkiem własnych relacji oraz faktu sporządzenia dokumentacji rachunkowo-podatkowej, nie przedłożył żadnych dowodów potwierdzających rzeczywisty charakter usług określonych spornymi fakturami. Dlatego nie może on żądać wywiedzenia dla siebie korzystnych wniosków na ich podstawie, w przypadku gdy organ kontrolny dysponuje dowodami bezsprzecznie podważającymi wyjaśnienia strony. Zgromadzony materiał dowodowy tworzy klarowną, spójną i logiczną całość. Na jego podstawie zdołano wyraźnie odtworzyć relacje zaistniałe pomiędzy M. M. a E. F. oraz charakter podjętej współpracy, która sprowadzała się do wystawiania przez tego drugiego na rzecz strony tzw. pustych faktur kosztowych. Co więcej, oprócz ogólnej wiedzy odnośnie profilu działalności gospodarczej prowadzonej przez stronę, E. F. nie posiada i nie posiadał wiedzy w zakresie sytuacji finansowej, majątkowej, sposobu zarządzania, kierownictwa, czy liczby zatrudnionych pracowników w firmie "S.". Organ stwierdził przy tym, iż wiedza ta jest niezbędna w przypadku świadczenia usług konsultingowych w zakresie rozwoju firmy; poszerzenia profilu działalności czy maksymalizacji zysków. Ponadto ustalił, iż faktury były wystawiane w kwotach uprzednio wskazanych przez podatnika. W rezultacie analizy zabranych w sprawie dowodów i zaistniałego pomiędzy nimi związku logicznego oraz przyczynowo – skutkowego, organ odwoławczy stwierdził, iż w decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji wykorzystano wszystkie zgromadzone dowody, następnie zaś dokonano prawidłowej oceny wartości dowodowej poszczególnych materiałów. Z akt sprawy wynika, iż prowadząc postępowanie organ kontrolny postępował zgodnie z normami z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy – Ordynacja podatkowa. Zgromadzono dostępny materiał dowodowy, który poddano następnie kompleksowej analizie i ocenie. Ustalono jakie fakty mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz wskazano, którym dowodom i na jakiej podstawie zawierzono, a jakie uznano za niewiarygodnie. Organ konkluzji organ drugiej instancji wskazał, iż podnoszony przez stronę fakt posiadania przez nią dokumentów potwierdzających wykonanie usług oraz zapłatę w postaci faktur i dokumentów KP w zaistniałym stanie faktycznym - w kontekście powyższych okoliczności - nie potwierdzają wykonania spornych w sprawie usług. Podobnie, nie przemawia za uznaniem tych wydatków ewentualne faktyczne świadczenie przez wystawcę faktur usług konsultingowych na rzecz innych kontrahentów oraz ujęcie wartości wynikających ze spornych faktur w księgach handlowych spółki, czy tez deklaracjach podatkowych. Warunkiem koniecznym do uznania danego wydatku za koszt jest – zdaniem organu - rzeczywisty przebieg transakcji określonej w danym dowodzie księgowym. Skoro organ kontrolny na podstawie zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego ustalił stan faktyczny, z którego wynika, iż usługi nie zostały wykonane - istnienie odpowiedniej dokumentacji transakcji u kupującego i sprzedającego nie daje podstaw do uznania wydatków nimi określonych za koszt podatkowy. Decyzja organu odwoławczego stała się przedmiotem skargi do tutejszego Sądu. Strona wnosząc o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P., zarzuciła organom naruszenia przepisów postępowania: art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60), które miały istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż organy nie dokonano dokładnych ustaleń faktycznych oraz oceny okoliczności sprawy na podstawie całego materiału dowodowego. Ponadto wskazano, iż organy podatkowe prowadząc postępowanie przerzuciły ciężar dowodzenia okoliczności faktycznych na stronę, odmawiając jednocześnie wiarygodności przedkładanym przez nią dowodom, dopuszczając w konsekwencji do niepełnego wyjaśnienia sprawy, w której zaistniałe wątpliwości rozstrzygnięto na niekorzyść strony. Tym samym dopatrzono się zaniechania ze strony organu podatkowego inicjatywy dowodowej gwarantującej wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia. Ponadto strona skarżąca stanęła na stanowisku, iż organy opierając się na zeznaniach składanych przez E. F. nie znały motywów, jakimi kierował się on przy ich składaniu. Z uwagi na to nie dopełniono ciążącego na organie obowiązku wyjaśnienia i zbadania okoliczności, od których jest uzależniony wynik rozstrzygnięcia. W sytuacji złożenia przez M. M. obszernych zeznań, a także przedłożenia faktur dokumentujących wykonanie usług konsultingowych oraz dokumentów KP potwierdzających zapłatę, strona nie zgadza się z twierdzeniem, jakoby w postępowaniu podatkowym nie przedstawiła ona dowodów wskazujących na wykonanie usług konsultingowych. Jednocześnie zwrócono uwagę na składane przez stronę zeznania, w których wskazano szereg okoliczności przemawiających za nawiązaniem współpracy z E. F., a także o charakterze i efektach podjętej współpracy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w treści zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: In principio należy wskazać, iż zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), a także art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., w skrócie: P.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności jej działania z prawem powszechnie obowiązującym. Kontrola sądów administracyjnych ograniczona jest zatem tylko i wyłącznie do zbadania, czy w sprawie organy podatkowe nie naruszyły prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji treść i zakres rozpoznania sądu administracyjnego determinują właściwe, w każdej sprawie wymagające indywidualnego ustalenia, normy postępowania, które w ostatecznym rezultacie wyznaczają nieprzekraczalne granice tożsamości sprawy podatkowej. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wbrew jej wywodom zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Punktem wyjścia dla uznania wskazanej decyzji za zgodną z prawem było przyjęcie przez Sąd stanu faktycznego sprawy, który organy obu instancji przedstawiły w uzasadnieniach wydanych przezeń decyzji. Należy uznać, iż został on ustalony w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu kontrolnym, zgodnie z normami z art. 12 i n. ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (t. j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65 ze zm.), a następnie w postępowaniu odwoławczym - z zachowaniem reguł ogólnych wynikających z art. 120 i n. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., w skrócie: O. p.) oraz zasad dotyczących przeprowadzania dowodów i uprawnień stron w postępowaniu jurysdykcyjnym, zgodnie z art. 180 i n. O. p. Wbrew twierdzeniom strony zawartym w skardze, organ podatkowy pierwszej instancji dopuścił szereg dowodów, w tym z ksiąg podatkowych, z dokumentów, z zeznań świadków oraz przesłuchania strony, których przeprowadzenie pozwoliło na dokonanie wyczerpujących ustaleń faktycznych w zakresie objętym istotą sporu w niniejszej sprawie. Okoliczność ta ma podstawowe znaczenie dla oceny prawidłowości postępowania zmierzającego do ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy, albowiem wyznacza zakres czynności dowodowych, które organ miał obowiązek podjąć w jego toku. W tej perspektywie należy uznać, iż słusznie stwierdzono w obu kontrolowanych decyzjach, że ustalenia przedmiotowego postępowania dotyczą tego, czy faktury wystawione przez E. F. w imieniu spółki "M. C." dokumentują rzeczywiste wykonanie usług konsultingowych na rzecz M. M., a w konsekwencji, czy podatnik mógł zaliczyć wydatki związane z tymi usługami - wykazane w w.w. fakturach - do kosztów podatkowych prowadzonej przezeń działalności gospodarczej. W zakreślonych powyżej granicach rozpoznania niniejszej sprawy, Sąd uznał, iż organy obu instancji dokonały wszechstronnej oceny dowodów – a więc z zachowaniem zasad logiki i dialektyki oraz w sposób obiektywny, przy wykorzystaniu wiedzy w zakresie prawa podatkowego i rachunkowości. Wbrew argumentom strony skarżącej, nie doszło do naruszeń prawa formalnego, które mogłoby skutkować uchyleniem wskazanych decyzji, czy choćby nawet stwierdzeniem wydania ich z naruszeniem prawa. Należy wskazać, iż Sąd nie może podważać dokonanej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, jeśli organ nie naruszył wymienionych wyżej reguł judykacyjnych, bowiem rozstrzygnięcie meritum niniejszej sprawy należy do wyłącznej kompetencji organów, zaś sąd administracyjny kontroluje jedynie realizację norm proceduralnych przez organy w toku stosowania przez nie prawa podatkowego. W konsekwencji, na gruncie niniejszej sprawy, należy uznać, iż organy obu instancji w sposób prawidłowy ustaliły, że w kontrolowanym okresie świadczenie usług konsultingowych na rzecz strony skarżącej przez firmę "M. C." w rzeczywistości nie miały miejsca, a faktury stwierdzające zaistnienie tych zdarzeń – nie mają pokrycia w rzeczywistości. Konkluzja w zakresie ustaleń faktycznych niniejszej sprawy, wywiedziona przez organy, znajduje pełne pokrycie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, który we wzajemnym powiązaniu treści poszczególnych dowodów pozwala na przyjęcie tych ustaleń w sposób jednoznaczny, zgodnych z logiką i doświadczeniem życiowym. Podstawowe znaczenie w tym zakresie mają zeznania złożone w trakcie przesłuchania w charakterze świadka E. F., który oświadczył, iż wystawiane przez niego faktury miały charakter fikcyjny, zaś jego współpraca z M. M. ograniczała się jedynie do odpłatnego wystawiania tych faktur w wartościach uprzednio wskazywanych przez stronę, przy czym za wykonanie tych czynności otrzymywał on wynagrodzenie w wysokości 10 % kwot widniejących na zakwestionowanych przez organy fakturach. Sąd zważył, iż organy obu instancji zasadnie uznały, iż zeznania E. F. znajdują pokrycie w treści innych zgromadzonych w sprawie dowodów, stąd zasługują one na uznanie ich za środek w pełni wiarygodny, będący podstawą dokonania ustaleń w zakresie istotnych w sprawie okoliczności faktycznych. Jednocześnie należy stwierdzić, iż organy orzekające zasadnie uznały, że brak jest w sprawie jakichkolwiek wiarygodnych dowodów potwierdzających rzeczywisty charakter usług określonych spornymi fakturami. W opinii Sądu, słuszne jest stanowisko organów odnośnie do uznania, iż takiego charakteru nie mają zeznania strony skarżącej, które nie znajdują pokrycia w treści pozostałych dowodów, również zawnioskowanych przez M. M. W świetle powyższych okoliczności, podniesione w skardze zarzuty, odnośnie do naruszenia przez organy obu instancji norm z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O. p. należy uznać za nieuzasadnione, albowiem w niniejszej sprawie wyjaśniono w sposób precyzyjny i obszerny, dlaczego organy przyjęły stanowisko kwestionujące zaistnienie zdarzeń określonych we wskazanych fakturach. Sąd podkreśla przy tym, iż sposób wyjaśnienia sprawy dokonany w niniejszym postępowaniu należy uznać za wyczerpujący, gdyż co prawda zasada z art. 122 i art. 187 § 1 O. p. obliguje organy podatkowe do zebrania całego materiału dowodowego, jednak nie posiada ona charakteru bezwzględnego. Oznacza to, iż gromadzenie tego materiału nie może polegać na zbieraniu wszelkich informacji dotyczących zjawisk i zdarzeń, a jedynie tych, które są przedmiotem postępowania dowodowego – a zatem, w tym przypadku, w zakresie okoliczności istotnych dla wyjaśnienia, czy w.w. faktury dokumentują rzeczywiste wykonanie usług konsultingowych na rzecz M. M., a w konsekwencji, czy mógł on zaliczyć wydatki związane z tymi usługami do kosztów podatkowych prowadzonej przezeń działalności gospodarczej. Postępowanie to winno bowiem prowadzić do zrekonstruowania konkretnego prawnopodatkowego stanu faktycznego, czyli powinno obejmować te fakty i dowody, które maja prawne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej – czego dokonały w niniejszej sprawie organy obu instancji (vide: wyrok NSA z 15 grudnia 2005 r., I FSK 391/05, LEX nr 187431; wyrok NSA z 18 września 2000 r., I SA/Ka 578/99, LexPolonica nr 364722; wyrok WSA w Poznaniu z 8 października 2009 r., I SA/Po 611/09, LEX nr 533795). Ponadto w perspektywie twierdzeń podniesionych przez stronę skarżącą w treści skargi, należy wyjaśnić, iż do obowiązków organu podatkowego nie należy badanie motywów, którymi kierowały się osoby podejmujące decyzje o wprowadzeniu do obrotu prawnego dokumentów (faktur), których treść nie odzwierciedla rzeczywistości. Tego rodzaju obowiązki przypisane są organom ścigania oraz sądom powszechnym orzekającym w sprawach karnych (por. wyrok WSA w Warszawie z 1 grudnia 2005 r., III SA/Wa 630/04, LexPolonica nr 1253676). Argumentacja zmierzająca do wykazania motywów E. F., w tym przy składaniu przez niego zeznań w niniejszej sprawie, nie może mieć zatem wpływu na ocenę skutków prawnopodatkowych wynikających z bezpodstawnego zaewidencjonowania w księgach podatkowych poszczególnych kwot wynikających z "pustych" faktur oraz uwzględnienia tych sum w deklaracji PIT-36 za rok 2004. Mając na uwadze powyższe, stosownie do art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku. /-/ M. Skwierzyńska /-/ K. Pawlicki /-/ K. Wolna - Kubicka