II SA/Po 1175/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant ref. stażysta Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w J. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2015 roku Nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Starosta O. decyzją z dnia [...] 2015 r., nr [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Inwestorowi – "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J. pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku handlowego usytuowanego na nieruchomości położonej w O. przy ul. L. – działka nr ew. [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, iż przy sprawdzeniu projektu budowlanego, w zakresie wskazanym w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm. – dalej P.b.), ustalono, że na terenie objętym inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w O. z dnia [...] 2005 r. w sprawie: miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę gospodarczo- przemysłową na działkach o numerach geodezyjnych [...],[...],[...],[...],[...], [...],[...]położonych w miejscowości O. (ogłoszony w Dzienniku Urzędowym [...]), zwany dalej "Planem miejscowym". Zgodnie z § 11 ust. 4 planu miejscowego, na tym terenie - dla części powierzchni działki nr ew. [...] ustalono przeznaczenie podstawowe tereny przemysłu z dopuszczeniem usług handlu, oznaczone symbolem "P/U" na rysunku planu. Z kolei szczegółowe zasady zagospodarowania terenu dla działki nr ew. 1[...] w O. uregulowane zostały w § 15 planu miejscowego, w którym ustalono: - nieprzekraczalną linię zabudowy (§ 15 ust. 1 planu miejscowego), - całkowitą powierzchnię sprzedaży w obiektach na terenie P/U, która nie może przekroczyć łącznie 2000 m2 (§ 15 ust. 2 planu miejscowego), - dla terenu P/U ustalono obowiązek realizacji wolnostojących obiektów handlowo-usługowych o maksymalnej powierzchni całkowitej do 300 m2 każdy (§ 15 ust. 3 planu miejscowego), - obowiązek zachowania powierzchni biologicznie czynnej stanowiącej co najmniej 15% powierzchni ogólnej działki (§ 15 ust. 4 planu miejscowego). Dalej organ stwierdził, iż z przedłożonego projektu budowlanego wynika, iż: - na działce nr ew. 1[...] w O. istnieje budynek handlowy, przy czym powierzchnia zabudowy istniejącego budynku handlowego wynosi 1.425,00 m2, a jego powierzchnia całkowita wynosi 1415,00 m2, - zakres inwestycji dotyczy rozbudowy i przebudowy tego budynku, przy czym rozbudowę budynku handlowego zaprojektowano od strony północnej tego budynku. W tym: powierzchnia całkowita części wyburzanej wynosić ma 44,70 m2, a powierzchnia całkowita części dobudowywanej ma wynosić 146,00 m2. Stąd powierzchnia całkowita budynku po jego rozbudowie wynieść ma 1.516,30 m2 (str. 45 projektu budowlanego branży architektura i konstrukcja). Z uwagi na okoliczność, że zgodnie z projektem budowlanym powierzchnia całkowita przedmiotowego budynku handlowego po jego rozbudowie (1.516,30 m2) ma być większa, niż powierzchnia całkowita wolnostojącego budynku handlowego przewidziana w § 15 ust. 3 planu miejscowego, tj. z uwagi na niezgodność projektu budowlanego w zakresie rozbudowy budynku z tym przepisem, postanowieniem z 16 lipca 2015 r. wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 P.b. nałożono na Inwestor obowiązek usunięcia tej nieprawidłowości, w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia. Dalej organ wyjaśnił, iż postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi inwestora dnia 22 lipca 2015 r. i mimo upływu zakreślonego terminu nieprawidłowości w projekcie budowlanym nie zostały usunięte. Z uwagi na powyższe organ orzekł, na podstawie art. 35 ust. 3 P.b., jak w sentencji decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł pełnomocnik inwestora podnosząc, iż powołany przez organ I instancji § 15 ust. 3 Planu miejscowego dotyczy jedynie mającej dopiero powstać nowej zabudowy. Przepis ten nie wspomina o jakichkolwiek dodatkowych uwarunkowaniach dla istniejących już obiektów. Wskazano, iż przeznaczenie na terenie elementarnym P/U jednoznacznie określa się w Planie miejscowym jako usługowe, a całkowitą powierzchnię sprzedaży w obiektach na terenie P/U na 2000 m2 i obowiązek zachowania powierzchni biologicznie czynnej na co najmniej 15% powierzchni ogólnej działki. Te uwarunkowania pawilon "A" całkowicie spełnia, a zatem z całą pewnością nie może zostać uznany za zabudowę niezgodną z przeznaczeniem terenu. Zdaniem strony skoro Plan miejscowy dopuszcza na omawianym terenie lokalizację nowych obiektów handlowych o powierzchni do 300 m2, to tym bardziej należy uznać, że dopuszczalna jest rozbudowa już istniejących obiektów o nowe pomieszczenia, które tej powierzchni nie przekraczają. Wykładnia organu prowadzi do konkluzji, że inwestor może zrealizować nowy obiekt na terenie objętym Planem, byle nie przekroczył powierzchni 300 m2, natomiast nieznaczna rozbudowa własnego, istniejącego już obiektu jest niemożliwa. Żaden z przepisów Planu nie daje podstaw do wyciągnięcia takich wniosków. Dokonując błędnej wykładni przepisów Planu miejscowego konsekwencji organ błędnie zastosował przepis art. 35 ust. 3 P.b. Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] 2015 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty O. nr [...] z dnia [...] 2015 r., znak [...]. Zdaniem organu odwoławczego Starosta O. orzekając w sprawie właściwie odczytał zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i stwierdził ich sprzeczność z planowaną inwestycją. Podkreślono, iż ustalenia planów miejscowych mogą zawierać ograniczenia w zakresie władztwa nad gruntem. Jeżeli zatem plan miejscowy zakazuje na danym terenie lokalizacji i budowy obiektów budowlanych bądź też dopuszcza możliwość lokalizacji i budowy jedynie ściśle określonych obiektów, organ administracji publicznej nie może wydać decyzji niezgodnej z tym planem. Zauważono, iż planowany przez inwestora do przebudowy i rozbudowy budynek położony na działce nr [...] powstał na podstawie decyzji Starosty O. z dnia 6 [...] 2006 r., nr [...], a więc zanim na przedmiotowym terenie wszedł w życie aktualnie obowiązujący plan miejscowy. Wojewoda wskazał, iż na chwilę obecną działka nr [...] położona jest na terenie, dla którego ustalano podstawowe przeznaczenie jako tereny przemysłu z dopuszczeniem usług handlu oznaczone symbolem P/U. Dla części powierzchni działki nr ewid. [...] ustalono przeznaczenie - tereny zielni urządzonej, oznaczone symbolem ZP na rysunku planu. Zgodnie z treścią planu na analizowanym obszarze dopuszcza się przeznaczenie części terenu na usługi handlu. W dalszej części przedmiotowego planu uchwałodawca już bardziej szczegółowo określa jak ma być realizowana dopuszczona na tym terenie funkcja o charakterze usług handlu. A mianowicie czyni to w § 15 cytowanej uchwały ustalając, że całkowita powierzchnia sprzedaży w obiektach na terenie P/U nie może przekroczyć łącznie 2000 m2, oraz, że dla terenów P/U ustala się obowiązek realizacji wolnostojących obiektów handlowych usługowych o maksymalnej powierzchni całkowitej do 300 m2 każdy. Skoro istniejący obiekt handlowy, którego dotyczy wniosek o pozwolenie na rozbudowę i przebudowę posiada już powierzchnię zabudowy 1425 m2 to realizacja planowanego przedsięwzięcia byłaby niezgodna z powołanymi ustaleniami Planu miejscowego. W ocenie Wojewody wielkopolskiego plan jasno określa obowiązek realizacji wolnostojących obiektów handlowych usługowych o maksymalnej powierzchni całkowitej do 300 m2 każdy. Nie można uznać, że powyższy zapis dotyczy tylko obiektów, które mogą dopiero powstać na tym terenie, jak uważa strona skarżącą, bowiem mogłoby to prowadzić do sytuacji, w której inwestor najpierw mógłby wystąpić o pozwolenie na budowę obiektu usługowego powierzchni do 300 m2, a potem dowolnie go rozbudowywać. Według organu odwoławczego rozbudowa przedmiotowego pawilonu handlowego byłaby możliwa tylko pod warunkiem wprowadzenia zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Skargę na powyższą decyzję wniosła "B" Sp. z o.o. w J. (następca prawny "A" Sp. z o.o. w J.) podtrzymując swoje stanowisko, iż § 15 ust. 3 Planu miejscowego w swej treści limituje powierzchnię obiektów wolnostojących, które mają powstać w przyszłości, nie wspominając o jakichkolwiek dodatkowych uwarunkowaniach dla istniejących już obiektów. W ocenie Spółki, gdyby takowe ograniczenia przewidziano, to wynikałyby one wprost z treści planu. Planowana przez Spółkę inwestycja nie dotyczy nowego obiektu wolnostojącego, ale obejmuje rozbudowę istniejącego już pawilonu "A", zlokalizowanego w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy uzyskaną przed uchwaleniem Planu. Natomiast przeznaczenie na terenie elementarnym P/U jednoznacznie określa się w Planie miejscowym jako usługowe, a całkowitą powierzchnię sprzedaży w obiektach na terenie P/U na 2000 m2 i obowiązek zachowania powierzchni biologicznie czynnej na co najmniej 15% powierzchni ogólnej działki. Powyższe uwarunkowania pawilon "A" spełnia. Zdaniem strony skarżącej wykładnia organów administracji prowadzi zaś do konkluzji, że inwestor może zrealizować nowy obiekt na terenie objętym Planem miejscowym, byle nie przekroczył powierzchni 300 m2, natomiast nieznaczna rozbudowa własnego, istniejącego już obiektu, jest niemożliwa. Żaden z przepisów Planu miejscowego nie daje podstaw do wyciągnięcia takich wniosków. Przypisywanie Radzie Miejskiej w O. tego rodzaju intencji, godzących w istotę prawa własności i uniemożliwiających dysponowanie własnym obiektem na własnej nieruchomości, nie jest uprawnione. Skarżąca spółka podniosła, iż jest właścicielem nieruchomości zabudowanej przedmiotowym budynkiem i w świetle wykładni Planu miejscowego zaprezentowanej przez organy architektoniczno-budowlane nie ma już możliwość podejmowania w tym budynku jakichkolwiek robót budowlanych, na które wymagane jest pozwolenie na budowę lub zgłoszenie w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. W efekcie, niedopuszczalna jest w szczególności przebudowa i remont tego obiektu budowlanego, co w efekcie prowadziłoby do jego śmierci technicznej. Taka wykładnia świadczyłaby o nałożeniu na właściciela ograniczeń prawa własności, wykraczających poza granice określone w art. 64 Konstytucji RP, tj. ograniczeń naruszających istotę prawa własności. Podniesiono także, że w rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji zupełnie zignorował zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym, bowiem de facto uniemożliwił Skarżącej, wbrew wyraźnej dyspozycji przepisów K.p.a., czynny udział w niniejszej sprawie, nie wysyłając zawiadomienia o wszczęciu postępowania ani też o jego zakończeniu. Natomiast organ odwoławczy co prawda zauważył ten fakt, jednakże nie wyciągnął z tego faktu odpowiednich wniosków. Zdaniem Wojewody na etapie postępowania odwoławczego został zapewniony stronie czynny udział (zawiadomienie z dnia 28 września 2015 r.), co czyni zadość dyspozycji art. 10 K.p.a. i niejako konwaliduje braki organu pierwszej instancji w tym zakresie. Z poglądem tym nie zgadza się skarżąca bowiem zapewnienie czynnego udziału stronom w postępowaniu administracyjnym, na każdym jego etapie dotyczy zarówno postępowania przed organem pierwszej instancji, jak również drugiej. Zapewnienie stronie czynnego udziału jedynie w postępowaniu przed organem odwoławczym nie konwaliduje zatem tego rodzaju braków jakich dopuścił się organ pierwszej instancji. Odpowiadając na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 24 lutego 2016 r. pełnomocnik strony skarżącej poinformował, iż od 1 lutego 2016 kontynuatorem "B" Sp. z o.o. w J. jest "C" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. k. z siedzibą w J.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sądy administracyjne stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swojej właściwości sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej zwanej P.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W art. 145 § 1 P.p.s.a. ustawodawca wskazał wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania ich z naruszeniem prawa. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu między innymi wówczas, gdy narusza przepisy postępowania w sposób, mogący mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, zaś na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, gdy narusza przepisy prawa materialnego w sposób, który ma wpływ na wynik sprawy. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w wyżej określonych ramach Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi wskazać należy, iż "C" Spółka z ograniczona odpowiedzialnością Sp.k. z siedzibą w J. stała się na podstawie art. 553 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1030 ze zm.) następcą prawnym przekształconej spółki "B" Sp. z o.o. z siedzibą w J., który to z kolei podmiot na podstawie art. 529 § 1 pkt 4 Kodeksu spółek handlowych przejął od "A" Spółka z o.o. z siedzibą w J. część przedsiębiorstwa spółki dzielonej w skład której wchodziła nieruchomość oznaczona nr ew. [...] położona w O. przy ul. L.. Stąd też "C" Spółka z ograniczona odpowiedzialnością Sp.k. z siedzibą w J. posiada interes prawny w zaskarżeniu decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2015 r., nr [...]. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty O. z dnia [...] 2015 r. stanowił przepis art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. zgodnie z którym w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Ustęp 1 art. 35 P.b. stanowi z kolei, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Analiza art. 35 ust. 3 P.b. prowadzi do wniosku, iż warunkiem odmowy zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę na podstawie tego przepisu jest uprzednie, bezskuteczne wezwanie inwestora do usunięcia stwierdzonych naruszeń. Postanowienie zawierające to wezwanie powinno określić charakter naruszenia i termin jego usunięcia. Ewentualne inne nieprawidłowości, o usunięcie których organ nie wzywał, nie mogą być podstawą odmowy zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę mimo, iż mieszczą się w zakresie określonym w ust. 1. Bezspornym jest, iż w rozpatrywanej sprawie Starosta O. postanowieniem z dnia [...] 2015 r. wezwał "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J. (dalej: zwana jako "Inwestor") do usunięcia stwierdzonych naruszeń polegających na niezgodności przedłożonego projektu budowlanego z postanowieniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ta tez okoliczność legła u podstaw wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Inwestorowi pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku handlowego usytuowanego na nieruchomości położonej w O. przy ul. L. – działka nr ew. [...]. Rozstrzygnięcia organów obu instancji uznać należy za prawidłowe. Trafnym jest bowiem pogląd, iż ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w O. z dnia [...]2005 r. (zwanego dalej w skrócie jako "Plan miejscowy") uniemożliwiają realizację planowanej inwestycji w zakresie określonym we wniosku o pozwolenie na budowę i przedłożonym projekcie budowlanym polegającym na przebudowie i rozbudowie istniejącego na przedmiotowej działce budynku handlowego. Z § 11 ust. 4 i 5 Planu miejscowego wynika, iż dla części powierzchni działki nr ewid. [...] ustala się przeznaczenie podstawowe tereny przemysłu z dopuszczeniem usług handlu, oznaczone symbolem P/U na rysunku planu, a dla części powierzchni te działki ustala się przeznaczenie - tereny zieleni urządzonej, oznaczone symbolem ZP na rysunku planu. W § 15 powołanego Planu określono zasady zagospodarowania terenu działki [...] w następujący sposób: 1. Ustala się nieprzekraczalną linię zabudowy dla realizacji obiektów działalności przemysłowo - handlowej wzdłuż granicy działki od strony ulic L., zgodnie z rysunkiem planu; 2. Ustala się, że całkowita powierzchnia sprzedaży w obiektach na terenie P/U nie może przekroczyć łącznie 2.000 m2. 3. Dla terenu P/U ustala się obowiązek realizacji wolnostojących obiektów handlowo - usługowych o maksymalnej powierzchni całkowitej do 300 m2 każdy. 4. Ustala się obowiązek zachowania powierzchni biologicznie czynnej stanowiącej co najmniej 15% powierzchni ogólnej działki. 5. Dopuszcza się możliwość realizacji powierzchni nieprzepuszczalnych na parkingach, chodnikach i drogach dojazdowych, stanowiących nie więcej niż 65% powierzchni ogólnej działki. 6. Ustala się obowiązek się wykonania pasa zieleni wysokiej wzdłuż granicy z ulicą Lipową i działkami nr ewid. [...] i [...], zgodnie z rysunkiem planu. Na gruncie rozpatrywanej sprawy szczególnie istotne jest wskazanie także na treść pomijanego w rozważaniach strony skarżącej § 20 Planu miejscowego zgodnie, z którą to regulacją do czasu docelowego zagospodarowania terenu dopuszcza się utrzymanie jego dotychczasowego zagospodarowania i użytkowania, o ile jest to zgodne z przepisami szczególnymi i obowiązującymi decyzjami administracyjnymi. Analiza powyższych ustaleń Planu miejscowego prowadzi do wniosku, iż wszelkie zmiany dotychczasowego zagospodarowania działki [...] w części przeznaczonej pod tereny przemysłu z dopuszczeniem usług handlu nie mogą prowadzić do powstawania innych obiektów, niż wolnostojących obiektów handlowo - usługowych o maksymalnej powierzchni całkowitej do 300 m2 każdy. Jednocześnie Plan ten dopuszcza dotychczasowy sposób zagospodarowania i użytkowania tych terenów, nawet jeżeli są one niezgodne ze wskazaniami określonymi w § 11 i 15, lecz jedynie do czasu docelowego zagospodarowania tego terenu. Jak wynika akt sprawy przedmiotowa działka zabudowana jest obiektem handlowym o powierzchni całkowitej 1415 m2 zatem o powierzchni większej niż wskazana w § 15 ust. 3 Planu miejscowego. Jak wynika z akt sprawy obiekt ten powstał jednakże przed wejściem w życie ustaleń Planu miejscowego, na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 20 stycznia 2006 r., a zatem zgodnie z § 20 Planu miejscowego dopuszczalne jest jego funkcjonowanie w dotychczasowej formie do czasu zmiany zagospodarowania tego terenu. W tym miejscu wyjaśnić należy, iż zarówno przedmiotowy Plan miejscowy jak też przepisy ustawy Prawo budowlane oraz ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawierają definicji legalnej pojęcia zagospodarowanie działki lub zagospodarowanie terenu, co oznacza, iż należy w tym zakresie sięgnąć do reguł wykładni językowej i funkcjonalnej. Przez zagospodarowanie należy rozumieć urządzenie danego terenu polegające m.in. na usytuowaniu na nim zabudowań, dróg i ścieżek, zieleni, urządzeń, czy też obiektów małej architektury. Na takie rozumienie tego pojęcia wskazuje również treść art. 34 ust. 3 pkt 1 P.b. określającego jakie elementy powinien zawierać projekt zagospodarowania terenu stanowiący cześć projektu budowlanego. Zgodnie z tym przepisem projekt zagospodarowania działki lub terenu (...) obejmuje: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie (podkreślenie Sądu), obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. W świetle tak rozumianego pojęcia zagospodarowania terenu, wszelkie roboty budowlane polegające na zmianie usytuowania obiektów budowlanych w tym np. na zmianie powierzchni dotychczasowej zabudowy (poprzez rozbudowę lub częściową rozbiórkę), lub "przesunięciu" w terenie obiektu budowlanego, prowadzą do zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Wskutek takich prac zmienia się pierwotna lokalizacja danego obiektu budowlanego względem terenu, na którym się on znajduje. Stąd też rację mają organy obu instancji, iż przedłożony przez inwestora projekt budowlany zakładający m.in. rozbudowę istniejącego obiektu handlowego i zmianę jego powierzchni do 1516,30 m2 przewiduje zmianę dotychczasowego sposobu zagospodarowania przedmiotowego terenu w sposób niezgodny z ustaleniami § 15 ust. 3 Planu miejscowego. Wskutek tak planowanych zmiany zagospodarowania tego terenu nie powstanie bowiem obiekt spełniający warunki określone w tym przepisie tj. o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 300 m2. Zasadnie zatem organy odmówiły zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę i przebudowę istniejącego budynku handlowego w sytuacji gdy inwestor mimo wezwania nie dostosował projektu budowlanego do ustaleń wynikających z Planu miejscowego. Nie można zgodzić się z twierdzeniami strony skarżącej i zaprezentowana przez organy interpretacja zapisów Planu miejscowego uniemożliwia właścicielowi działki nr [...] przeprowadzenie na znajdującym się na niej budynku handlowym jakichkolwiek robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę lub stosownego zgłoszenia. W ocenie Sądu, w świetle § 20 Planu miejscowego, wobec istniejącego budynku handlowego dopuszczalne są wszelkie roboty budowlane, które nie prowadzą do zmiany dotychczasowego sposobu zagospodarowania działki nr [...] lub jej dotychczasowego użytkowania. Do takich robót budowlanych należy zaliczyć remont, który w świetle definicji określonej w art. 3 pkt 8 P.b. nie może prowadzić do zmiany sposobu zagospodarowania terenu bowiem polega on na odtworzeniu stanu pierwotnego (...), przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Odnosi się to także do przebudowy, przez którą zgodnie z art. 3 pkt 7 P.b. należy rozumieć roboty budowlane w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji (...), o ile przebudowa ta nie doprowadzi do zmiany powierzchni sprzedaży ponad normę z § 15 ust. 2 Planu miejscowego lub do zmiany dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu. Ponadto niewątpliwie dopuszczalne są wszelkie roboty budowlane zmierzające o zagospodarowania przedmiotowej działki zgodnie z ustaleniami Plany miejscowego. Nie można zatem zgodzić się ze stroną skarżącą, iż wykładnia postanowień Planu miejscowego dokonana przez organy architektoniczno-budowlane uniemożliwia właścicielowi budynku handlowego zlokalizowanego na przedmiotowej działce gospodarowanie tym budynkiem w tym utrzymywanie go w odpowiednim stanie technicznym. Reasumując, organy administracji orzekające w niniejszej sprawie dokonały trafnej wykładni przepisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w konsekwencji prawidłowo zastosowały przepis art. 35 ust. 3 P.b. bowiem Inwestor mimo stosownego postanowienia nie usunął niezgodności przedłożonego projektu budowlanego z postanowieniami obowiązującego Planu miejscowego. Strona skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie przepisów postępowania na etapie postępowania przed organem I instancji - tj. art. 10 § 1 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zauważyć należy, iż zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Do strony stawiającej zarzut należy, więc wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05; z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt II GSK 4/07; z dnia 23 listopada 2007 r., sygn. akt I OSK 1614/06; z dnia 27 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 1767/13; por. również uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 6/04, podjętą na gruncie analogicznej, do zawartej w art. 10 § 1 K.p.a., regulacji art. 200 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – wszystkie dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca nie wykazała by naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik postępowania, co czyni ten zarzut nieusprawiedliwionym. Zauważyć trzeba także, iż organ I instancji swojej rozstrzygnięcie oparł na przedłożonym przez stronę projekcie budowlanym oraz przepisach obowiązującego Planu miejscowego, a więc materiale dowodowym i przepisach znanych stronie. W tej sytuacji Sąd oddalił skargę jako niezasadną w oparciu o przepis art. 151 P.p.s.a. Uzupełniająco wyjaśnić należy, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może kształtować i kształtuje sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Jego postanowienia mogą prowadzić do ograniczeń prawa własności jednak władztwo planistyczne gminy w tym zakresie nie jest władztwem absolutnym, ma granice wynikające m. in. z przepisu art. 64 ust. 3 oraz z art. 31 ust. 3 Konstytucji, statuującego zasadę proporcjonalności. Właścicielowi nieruchomości położonej na terenie objętym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, którego prawa właścicielskie zostały ograniczone postanowieniami planu z naruszeniem tych granic przysługują środki prawne zmierzające do ochrony jego interesów prawnych takie jak skarga do sądu administracyjnego o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t,j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1515 ze zm.). Ocena tych naruszeń nie może być jednak dokonywana sąd administracyjnych w ramach postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę, wykracza to bowiem po za granice sprawy o których mowa w art. 134 § 1 P.p.s.a.