II SA/Po 1321/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2015 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2014r. Nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu na rzecz skarżącej kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Burmistrz Gminy na podstawie art. 50 ust.1, art. 51 ust.1 pkt 2, art. 52 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późniejszymi zmianami) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. Nr 98, poz. 1071 z 2000 r. z późniejszymi zmianami), po rozpatrzeniu wniosku: Spółki A Sp, z o.o. reprezentowanej przez Biura Projektów Sp. z o. o. z dnia 16.11,2009 r. dla inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci nr [...] na terenie działki nr geod. [...] w S., gm. K. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci nr [...]: obejmującej: budowę wieży antenowej o wysokości 40,0 m, z trzema antenami sektorowymi GSM, trzema antenami sektorowymi DCS, trzema antenami sektorowymi UMTS i dwiema antenami MW posadowienie kontenera technologicznego typu Outdoor budowa drogi dojazdowej inwestycja powinna spełniać wymogi ochrony środowiska i nie stanowić zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi a inwestycję należy zrealizować zgodnie z obowiązującymi przepisami i normami zasilanie w energię elektryczną zgodnie z umową zawartą z ENEA Operator Sp. z o. o. Rejon Dystrybucji obsługa komunikacyjna - z drogi powiatowej (działki nr geod. [...]); przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę zjazd z drogi na teren planowanej inwestycji należy uzgodnić z zarządcą drogi Wskazano na wymagania dotyczące ochrony interesu publicznego i osób trzecich podając, że: projektowane obiekty budowlane powinny spełniać wymogi określone w art. 5 ustawy z dnia 7 iipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. nr 207, poz.2016 z 2003 r. z późniejszymi zmianami) - przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę inwestor zobowiązany jest uzyskać prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Od decyzji tej odwołała się M.K., wskazując na obawę przed negatywnym oddziaływaniem stacji bazowej (maszt o wysokości 40 metrów) na zdrowie Jej i Jej rodziny. Samorządowe Kolegium odwoławcze decyzja z dnia [...] września 2014 r. na podstawie art. 138 §1 pkt.1 kpa utrzymało w mocy decyzje organu pierwszej instancji W uzasadnieniu decyzji podano, że w dniu 16.11.2009 roku został złożony wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci nr [...] (Inwestor: Spółka A Sp. z o.o. z siedzibą w W., Wnioskodawca: Biuro Projektów Sp. z o.o. z siedzibą w P.). O wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania niniejszej decyzji Burmistrz Gminy zawiadomił strony postępowania pismem z dnia 26 listopada 2009 r. Podczas prowadzonego postępowania wnioskodawca wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia. Burmistrz Gminy decyzją z dnia [...].02.201 r. nr [...] umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Dnia 16.02.20lOr, strona postępowania wniosła odwołanie od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Z dniem 01.01.2004 roku stracił ważność miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy. Teren planowanej inwestycji nie został objęty programem rolnym sporządzonym do planu miejscowego i nie uzyskał zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 03.02.1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie wymaga on uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Wobec powyższego postępowanie o wydanie mniejszej decyzji było prowadzone zgodnie z wymogami ustawy cytowanej na wstępie jak dla terenu, dla którego brak jest planu zagospodarowania przestrzennego i dla inwestycji, dla której nie ma obowiązku sporządzania takiego planu. Organ I instancji, po dokonaniu analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, w tym po przeprowadzeniu oględzin terenu, na podstawie opisu inwestycji przedstawionego w w/w wniosku, uzyskanych przez Inwestora opinii i uzgodnień, ustalił powyższe warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego. W aktach przedmiotowej sprawy znajduje się postanowienie, uzgadniające Zarządu Dróg Powiatowych z dnia [...] lutego 2010 roku oraz postanowienie uzgadniające Starosty z dnia [...] lutego 2010 roku. W motywach prawnych SKO wskazało, że w myśl art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym: Inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio. Artykuł 61 ust. 1 pkt. 4 ww. ustawy wskazuje, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwy jedynie w przypadku, gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Artykuł 51 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż: w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzje wydają w odniesieniu do inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym - wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Zgodnie z art. 52 ust. 1 ww. ustawy: Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Natomiast art. 54 ww. ustawy stanowi, iż: decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: rodzaj inwestycji; warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c. obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d. wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e. ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Przepis ww. art. 54 rozszerza wymogi dotyczące zawartości decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w stosunku do określonych w art. 107 k.p.a. cech formalnych decyzji administracyjnej. Odnosząc się do zarzutów Odwołującej, SKO podało , iż w decyzji Burmistrza Gminy z dnia [...] lutego 2010 r., organ wskazał iż jak wynika z karty informacyjnej inwestycji na projektowanej wieży radiowej umieszczonych zostanie dziewięć anten sektorowych, o różnej równoważnej mocy promieniowania. W związku z tym, że wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności, nie zachodzi konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia. W ocenie Kolegium organ I instancji podjął działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.), wyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy w oparciu o treść art. 77 § 1 k.p.a. oraz dokonał oceny, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Powyższa decyzja została zaskarżona do sądu administracyjnego przez M. K. z wnioskiem o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i zwrot kosztów. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak pogłębionej analizy stanu faktycznego oraz materiału dowodowego, które w rezultacie doprowadziło do wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Gminy w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, która narusza mój interes faktyczny i prawny. Skarżąca uzasadniała, że organ ograniczył się w uzasadnieniu do stwierdzenia, że główna wiązka (będąca wyznacznikiem oddziaływania na środowisko) nie jest nakierowana na tereny dostępne dla ludności, jednakże nie wskazał w uzasadnieniu konkretnego kierunku, w którym będzie ona emitowana. Sugeruje to, że organ nie postąpił zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. w myśl, którego jest on obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ponadto organ władzy publicznej zgodnie z art. 8 k.p.a. powinien prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania, co nie nastąpiło przez brak przywołania stosownych badań potwierdzających powyższe ustalenia. Zgodnie z treścią decyzji Burmistrza na wieży zainstalowane ma być aż 9 anten o różnej równoważnej mocy promieniowania. W związku z powyższym obawy wyrażane przeze mnie w toku całego postępowania oraz powtórzone po raz kolejny w niniejszym piśmie są z całą pewnością uzasadnione. Powyższy sposób rozstrzygnięcia w sprawie oraz fakt, że na żadnym etapie postępowania nic wspomniano jakiej mocy będą zainstalowane na wieży nadajniki oraz nie przedstawiono rozkładu pola elektromagnetycznego są podstawą do domagania się przeze mnie uchylenia powyższych decyzji. Nadto organ nie przedstawił podstawy prawnej twierdzenia, że inwestycja celu publicznego jaką jest stacja bazowa telefonii komórkowej nie wymaga wydania decyzji środowiskowej czym naruszył po raz kolejny zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania wyrażoną w art. 8 k.p.a. oraz wymogi stawiane uzasadnieniu decyzji przez art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie skarżącej interes stron w zaistniałej sytuacji nie został odpowiednio zabezpieczony ani nie zostały rozwiane wątpliwości związane z budową wieży telefonii komórkowej w bliskim sąsiedztwie mojej działki poprzez złożenie rzetelnego wyjaśnienia, dlaczego stacja musi być ulokowana właśnie w tym miejscu i jaki jest rzeczywisty stopień jej szkodliwego oddziaływania na otoczenie. Dodatkowo skarżąca podała, że w okolicy mojej działki zlokalizowanych jest obecnie kilka innych masztów, urządzeń i słupów, które już w tej chwili znacznie oddziałują na środowisko w okolicy powodując uzasadnione obawy o zdrowie moje i innych mieszkańców. Organ odniósł się do zarzutów podniesionych przeze mnie jedynie w zakresie jednego akapitu, powielając jednocześnie w większości treści uzasadnienie decyzji wydanej przez i Burmistrza Gminy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoja dotychczasowa argumentacje Przed rozprawa sądowoadministracyjna fachowy pełnomocnik inwestora pismem poinformowała, że spółka rozwiązała umowę z właścicielem nieruchomości na której umiejscowiona miała być stacja bazowa telefonii cyfrowej nr [...] i nie będzie kontynuować inwestycji. Pełnomocnik skarżącej podtrzymała skargę . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przedmiotem tak rozumianej kontroli sądowoadministracyjnej jest w niniejszej sprawie decyzja w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Na tle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych jest poza sporem, że tego rodzaju inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. (por. m.in. wyroki NSA: z 04.10.2005 r., II OSK 495/05; z 19.02.2008 r., II OSK 38/07; z 03.09.2008 r., II OSK 989/07; z 02.06.2009 r., II OSK 878/08; z 08.07.2009 r., II OSK 1109/08 – orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej w skrócie: "CBOSA"), dla której, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (zob. art. 4 ust. 2 u.p.z.p.). Stosownie do treści art. 53 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ właściwy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest zobowiązany do dokonania analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, uwzględniających także dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko. Pamiętając o dyspozycji art. 72 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stwierdzić należy, że do organu właściwego do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego należy więc ocena, czy inwestor miał, wynikający z przepisów o ocenach oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Podkreślenia wymaga, że przedmiotem niniejszego procedowania jest decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Zgodnie z art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Sąd orzekający wyjaśnia ,że w decyzji o lokalizacji celu publicznego nie określa się szczegółowych parametrów technicznych inwestycji, natomiast wskazuje się jedynie "warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie (...) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej" (przepis ten odnosi się przede wszystkim do Tytułu I, Działu VII ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.). Oczywiście wskazanym jest, aby w decyzji o lokalizacji celu publicznego dla stacji bazowej telefonii komórkowej określić moc lokalizowanych anten, jednakże brak tego parametru nie dyskwalifikuje decyzji, gdyż jest to kwestia i tak podlegająca szczegółowemu badaniu w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. W okolicznościach niniejszej sprawy organ odwoławczy przy rozpoznawaniu zarzutów odwołania , a mianowicie twierdzeń M. K. o negatywnym oddziaływaniu planowanej inwestycji na jej działkę zarzutów tych nie rozpoznał i w uzasadnieniu decyzji do nich się nie ustosunkował. Jak wynika z dołączonej mapy planowana inwestycja miałaby być sytuowana na działce o numerze [...] tuż przy drodze .Uczestniczka tego postępowania – skarżąca M. K. jest współwłaścicielką działki o numerze ewidencyjnym [...]. Z dołączonej informacji z rejestru gruntów wynika, że jest to teren rolny, sady i użytki orne o powierzchni [...] ha. Z dołączonej do decyzji mapy absolutnie nie wynika jak w stosunku do planowanej inwestycji jest usytuowana działka skarżącej, w jakiej odległości od zabudowań skarżącej inwestycja ma być posadowiona. Okoliczności te są kluczowe dla niniejszej sprawy celem prawidłowe ustalenia obszaru oddziaływania na środowisko oraz na życie i zdrowie ludzi. Powoływanie się przez organ na decyzję Burmistrza Gminy z dnia [...] 02.2010 r. umarzające postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej sieci nr [...] jest niewystarczające. Z uzasadnienie tejże decyzji wynika zaledwie, że Burmistrz Gminy zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Starosty o opinię w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Starosta w piśmie z dnia [...].07.2009r. [...] stwierdził, że inwestycja nie kwalifikuje się zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9.11.2004r., do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z powyższym, Urząd Miejski po konsultacji telefonicznej z przedstawicielem Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego pismem z dnia 17.06.2009r. wycofał prośbę w sprawie wydania opinii o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Pismem z dnia 28.07.2009r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny odstąpił od zajęcia stanowiska w przedmiotowej sprawie. Ponadto przedmiotowe przedsięwzięcie nie znajduje się na obszarze Natura 2000 oraz nie będzie oddziaływać na obszary Natura 2000. Jak wynika z karty informacyjnej inwestycji na projektowanej wieży radiowej umieszczone zostanie dziewięć anten sektorowych, o różnej równoważnej mocy promieniowania. W związku z tym, że wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten, nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności, nie zachodzi konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia. W konkluzji organ uznał, że postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia jest bezprzedmiotowe. Rozpoznając odwołanie w niniejszej sprawie SKO naruszając przepisy art. 7, art.9. art. 11 i art. 107 §3 kpa nie rozważyło zarzutów w całokształcie sprawy. Sąd orzekający akceptuje wyrażany w orzecznictwie pogląd, według którego organ właściwy do wydania decyzji lokalizacyjnej, badając wpływ na środowisko, jest władny do dokonywania samodzielnych w tym zakresie ustaleń i wyłącznie w sytuacji uznania, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagana ,powinien zobowiązać inwestora do jej przedłożenia. Jednakże żeby uznać takie samodzielne ustalenie organu za prawidłowe, organ powinien wskazać na jakiej podstawie prawnej dokonał takiego badania i związku z określoną charakterystyką inwestycji. Dopiero wówczas można zweryfikować stanowisko organu. W przypadku instalacji emitujących pola elektromagnetyczne ich ocena wymaga wskazania miejsca lokalizacji inwestycji w powiązaniu i kontekście z obszarem bezpośrednio z nim sąsiadującym , a więc wymaga scharakteryzowania otoczenia , wskazania przebiegu osi wiązek poszczególnych anten ,a następnie zweryfikowania czy " miejsce dostępne dla ludzi " nie znajduje się na linii przebiegu tych osi wiązek w odległości określonej z uwzględnieniem mocy anten. Ponieważ tych ustaleń i rozważań zabrakło w decyzji organu odwoławczego konieczne okazało się uchylenie zaskarżonej decyzji. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ odwoławczy poczyni w tym zakresie ustalenia ,które być może znajdują się w aktach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, a których to danych zabrakło w uzasadnieniu decyzji umarzającej postępowanie. Ponieważ sąd pozyskał informację, że inwestor nie będzie kontynuował inwestycji celowym będzie także zweryfikowanie tego twierdzenia ponieważ sposób zakończenia postępowania administracyjnego w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest uzależniony od istnienia aktualnego wniosku w tej sprawie. Reasumując skoro postępowanie administracyjne wymaga przeprowadzenia uzupełniającego postępowania sąd w oparciu o przepis art. 146 §1 pkt.1 lit.c orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200, a orzeczenie z pkt.III wyroku uzasadnia art. 152 p.p.s.a