II SA/Po 237/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant St. sekretarz sądowy Katarzyna Sierszeńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2011 r. sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą w W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki budowli; oddala skargę. Decyzją z dnia (...) sierpnia 2010 r. nr (...) znak (...), wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. nakazał inwestorowi – "A" z siedzibą w W. przy ul. (...), rozbiórkę wolnostojących, trwale związanych z gruntem siedmiu urządzeń reklamowych, zlokalizowanych na terenie (...) przy ulicy (...) w P., o następujących oznaczeniach: urządzenie reklamowe nr 1 – oznaczone numerem (...); urządzenie reklamowe nr 2 – oznaczone numerem (...); urządzenie reklamowe nr 3 – oznaczone numerem (...); urządzenie reklamowe nr 4 –oznaczone numerem (...); urządzenie reklamowe nr 5 – oznaczone numerem (...); urządzenie reklamowe nr 6 – oznaczone numerem (...); urządzenie reklamowe nr 7 – oznaczone numerem (...). W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że przeprowadzone w dniu (...) listopada 2009 r. przez pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. czynności kontrolne na terenie (...) przy ul. (...) w P. ujawniło istnienie 7 urządzeń reklamowych: urządzenie reklamowe nr 1 (numer na urządzeniu (...)) – składające się z: podstawy betonowej o wym. 3m x 2,4m, słupa stalowego o wysokości 2,50m oraz z podświetlanej tablicy reklamowej (taśma obrotowa), które powstało w październiku 2006 r.; urządzenie reklamowe nr 2 (numer na urządzeniu (...)) - składające się z podstawy betonowej o wymiarach 2,55m x 3,35m, słupa stalowego o wysokości 6,90m oraz z podświetlanej tablicy reklamowej, które powstało w 2009 r.; urządzenie reklamowe nr 3 (numer na urządzeniu (...)) - składające się z: tablicy reklamowej oraz betonowych podstaw (4 odciągi) usytuowane na gruncie, które zostało usytuowane w 1999 r.; urządzenie reklamowe nr 4 (numer na urządzeniu (...)) - składające się z tablicy reklamowej oraz betonowych podstaw (4 odciągi); urządzenie reklamowe nr 5 (numer na urządzeniu (...)) - składające się z tablicy reklamowej oraz betonowych podstaw (4 odciągi); urządzenie reklamowe nr 6 (numer na urządzeniu (...)) - składające się z tablicy reklamowej oraz betonowych podstaw (3 odciągi), które powstało w 2007 r.; urządzenie reklamowe nr 7 (numer na urządzeniu (...)) - składające się z tablicy reklamowej oraz betonowych podstaw (3 odciągi), które powstało w 2007 r. Podczas trwania czynności kontrolnych ustalono, że inwestorem powyższych urządzeń reklamowych jest firma "A" S.A z siedzibą w W. przy ul. (...). Ustalono również, że na przedmiotowe inwestycje nie uzyskano pozwolenia na budowę ani nie dokonano zgłoszenia w Wydziale Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P. W dalszej kolejności wskazano, że wymienione powyższej urządzenia stanowią budowle w rozumieniu art. 3 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane, dla których zrealizowania niezbędne było uprzednie uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Fakt nie uzyskania przez inwestora wymaganego przez konkretny przepis prawa budowlanego pozwolenia na budowę oznacza, że przedmiotowe urządzenia reklamowe stanowią samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Organ wskazał, iż w momencie wszczęcia przedmiotowego postępowania administracyjnego ((...) grudnia 2009 r.) dla nieruchomości przy ul. (...) w P. (działka nr (...), arkusz nr (...), obręb (...)), na której wybudowano przedmiotowe obiekty budowlane, obowiązywał Miejscowy Plan Zagospodarowania przestrzennego. Ponieważ plan ten zabrania sytuowania, budowy i rozbudowy reklam na wskazanej nieruchomości, niemożliwe stało się prowadzenie postępowania zmierzającego do legalizacji przedmiotowych obiektów reklamowych. W konsekwencji niezbędne stało się wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę obiektów budowlanych wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę. "A" S.A. z siedzibą w W., reprezentowana przez radcę prawnego G. F., w dniu (...) września 2010 r. wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 10 kpa poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się, co do zebranego materiału dowodowego; art. 7 i 77 kpa poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego art. 107 §3 kpa poprzez brak wyjaśnienia niemożności zalegalizowania nośników reklamowych wybudowanych przed dniem wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu odwołania podano, że brak zawiadomienia strony o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w sprawie stanowiło kwalifikowaną wadę postępowania i powinno prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, iż korespondencję zawierającą informacje o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów doręczono do siedziby biura Spółki w P. i podniesiono, iż nie jest to oddział w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej czy też Kodeksu Spółek Handlowych. Zdaniem skarżącego wszelka korespondencja powinna być doręczana na adres siedziby Spółki w W. Skarżący zakwestionował czynności kontrolne dokonane w dniu (...) listopada 2009 r. oraz uznanie, iż nie jest możliwe przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego co do obiektów wykonanych przed wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co wskazuje na złamanie zasady nie działania prawa wstecz. Za wątpliwe uznano ustalenia organu, co do działki, na której posadowione są urządzenia reklamowe, a w szczególności objęcia wszystkich urządzeń zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazano, iż co najmniej dwie reklamy posadowione są na obszarze innej działki - nr (...). Podkreślono, ze zapisy planu dotyczą tylko tych reklam, które powstały po dniu wejścia w życie planu, stąd organ powinien ustalić, kiedy powstały poszczególne nośniki reklamowe. Skarżący wskazał, że jeśli chodzi o nośniki nr (...), (...), (...)organ I instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego w zakresie pozwalającym na ustalenie, kiedy doszło do ich wybudowania. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z dnia (...) października 2010 r. nr (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy w treści uzasadnienia przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazał, że bezspornym w sprawie jest, że wybudowane na działce nr (...) w P. urządzenia reklamowe stanowią samowolę budowlaną. Są to bowiem budowle, których realizacja wymaga wcześniejszego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Obiekty powyższe znajdują się na terenie zespołu urbanistyczno – architektonicznego, wpisanego do rejestru zabytków pod nr (...) decyzją z dnia (...) marca 1980. Z uwagi na zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na terenie, na którym posadowione są urządzenia, zabronione jest sytuowanie, budowa i rozbudowa reklam, a więc zgodnie z uchwałą w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wszelkich urządzeń będący formą informacji, promocji lub oferowania towarów czy usług, a także będących nośnikami grafiki i tekstów promujących towary lub usługi. Jak wskazał organ, definicja ta odpowiada przedmiotowym urządzeniom, co przesądza o niemożności przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, dotyczącego działania zapisów uchwały wstecz, organ podniósł, że badanie zgodności samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego odbywa się pod kątem jej zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w dacie prowadzenia postępowania. Organ odwoławczy wskazał również, że organ I instancji podjął czynności zmierzające do ustalenia, czy skarżący uzyskał dla przedmiotowych urządzeń pozwolenia na budowę, oraz zapewnił stronie czynny udział w sprawie zawiadamiając Spółkę o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Wskazano, iż zawiadomienie to doręczone zostało w dniu (...) kwietnia 2010 r., podano także, że zgodnie z odpisem pełnym KRS z dnia (...) lipca 2009 r., Spółka ma dwie siedziby: w P. i W., stąd organ obowiązany jest kierować korespondencją na oba adresy, według treści odpisu. Odnosząc się do zarzutu braku udziału upoważnionego pracownika Spółki w czynnościach kontrolnych organ wskazał, że obowiązujące przepisy nie wymagają konieczności okazania organowi upoważnienia do reprezentowania inwestora w czynnościach kontrolnych. Powołując przepisy art. 59c Prawa budowlanego oraz art. 79 kpa wskazano również, że organ nadzoru budowlanego ma obowiązek zawiadamiać o kontroli jedynie w przypadku planowanej kontroli obowiązkowej obiektu oraz planowanych oględzin nieruchomości. Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła "A" z siedzibą w W., reprezentowana przez radcę prawnego G. F. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa oraz art. 48 § 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. W uzasadnieniu skargi, uzupełnionej pismem procesowym z dnia (...) lipca 2011 r., podtrzymano zarzut wadliwego uznania, że w sprawie nie może zostać przeprowadzone postępowanie legalizacyjne. Zdaniem skarżącej sporne obiekty zostały wykonane przed wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w życie. Organom zarzucono wadliwe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego poprzez brak ustalenia, kiedy część z nośników została wybudowana oraz brak wyjaśnienia, czy wszystkie obiekty znajdują się na terenie działki objętej zakazem lokalizacji reklam. Zdaniem skarżącego zapisy obowiązującego obecnie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego formułują jedynie zakaz wznoszenia nowych urządzeń reklamowych, co nie przekreśla możliwości legalizacji urządzeń już istniejących, zaś część obiektów reklamowych nie stanowi obiektów budowlanych, gdyż nie stanowi obiektów trwale z gruntem związanych, co przesądza również o tym, iż ich właścicielem nie jest skarżąca lecz Miasto P., jako właściciel (...). W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga okazała się niezasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Badając sprawę w tak określonych granicach Sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna. Przedmiotem postępowanie jest w niniejszej sprawie kwestia rozważenia prawidłowości decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. w przedmiocie nakazu rozbiórki wolno stojących trwale związanych z gruntem siedmiu urządzeń reklamowych, zlokalizowanych na terenie (...) przy ulicy (...) w P. Skarżąca Spółka kwestionuje powyższy nakaz podnosząc w pierwszej kolejności, że nie wszystkie urządzenia reklamowe posadowione na powyższym obszarze stanowią urządzenia, dla których niezbędne było wcześniejsze uzyskanie pozwolenia na budowę oraz podważa ocenę, co do niemożności przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Odnosząc się do pierwszego z powyższych zarzutów wskazać należy, że przepisy ustawy Prawo budowlane kwestie urządzeń reklamowych regulują w art. 3 pkt 3 i w art. 29 ust. 2 pkt 6. W świetle powyższych przepisów można wyróżnić dwa rodzaje urządzeń reklamowych – wymienione jako budowle w art. 3 pkt 3 Prawo budowlane "wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe", na które wymagane jest pozwolenie na budowę, bowiem ich budowa nie została wymieniona jako niewymagająca pozwolenia na budowę w art. 29 ust. 1 powyższej ustawy oraz tablice i urządzenia reklamowe, na instalowanie których jest wymagane jedynie, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi. Równocześnie o tym, czy dane urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem świadczy jego stabilne posadowienie na gruncie, odporne na działanie czynników atmosferycznych. Dla przyjęcia, że dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem istotne jest bowiem to, czy posadowienie jest na tyle trwale, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, a w istocie decydują o tym parametry techniczne takiego obiektu (por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 1999 r., sygn. akt II SA 1617/98; wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 923/05; wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 10/09; wyrok NSA z dnia 4 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 427/10). Tym samym dany nośnik reklamy może zostać zakwalifikowany jako obiekt budowlany, w sytuacji, w której konstrukcja przedmiotowego urządzenia jak i podłoże, na którym ma być posadowiony przygotowane są tak, aby całość konstrukcyjna opierała się czynnikom mogącym ją zniszczyć. Analiza akt administracyjnych sprawy, a w szczególności protokołu przeprowadzonej w dniu (...) listopada 2009 r. przez organ I instancji kontroli, wskazują, że wszystkie urządzenia reklamowe objęte przedmiotową decyzją stanowią obiekty budowlane, w rozumieniu art. 3 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane. Są to bowiem, wbrew twierdzeniu skarżącej spółki, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe. W powyższym świetle za nieuzasadnione i wadliwe uznać należy stanowisko skarżącej, że część obiektów objętych zaskarżoną decyzją stanowi części składowe nieruchomości. Co więcej z przedłożonych przez Dyrektora (...) umów wynika, że właścicielem przedmiotowych obiektów, a co za tym idzie podmiotem, na którego może zostać nałożony obowiązek ich rozbiórki, jest skarżąca Spółka. W powyższym świetle za wadliwą uznać należy argumentację skarżącej, iż adresatem decyzji winno być Miasto P., jako właściciel (...). Przyjęcie, że obiekty budowlane znajdujące się na terenie (...) stanowią obiekty budowlane, których realizacja wymagała uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę powoduje, że organy administracji publicznej prawidłowo rozważyły możliwość przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego, o jakim mowa w art. 48 ustawy Prawo budowlane. Jak bowiem ustalił organ I instancji (notatka służbowa z dnia (...) grudnia 2009 r. – karta nr 54 akt administracyjnych) w systemie komputerowym Urzędu Miasta P. nie jest odnotowane jakiekolwiek pozwolenie bądź zgłoszenie dotyczące nieruchomości przy ul. (...) w P. Poza sporem pozostaje tym samym, iż inwestor – skarżąca Spółka, nigdy nie wystąpił do właściwego organu architektoniczno – budowlanego z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowych urządzeń. Zgodnie z art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane obiekt budowlany wykonany w warunkach samowoli budowlanej, a więc bez wymaganego pozwolenia na budowę, jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie, może zostać zalegalizowany w przypadku spełnienia przesłanek określonych tym przepisem. Jednym z koniecznych warunków do zalegalizowania takiego obiektu jest zgodność jego lokalizacji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 48 ust. 2 pkt. 1 lit. b ustawy Prawo budowlane). Orzeczenia sądów administracyjnych nie pozostawiają przy tym wątpliwości, iż ową zgodność należy oceniać pod kątem zgodności inwestycji z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie wydawania decyzji (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 17 września 2008 r., sygn. akt II SA/Ke 269/08, wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 709/08, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 785/07). Przesłanka określona w art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy Prawo budowlane została bowiem sformułowana w czasie teraźniejszym, co przesądza, że skutki samowoli należy oceniać w świetle przepisów o planowaniu przestrzennym obowiązujących w dacie wydawania decyzji. Bez znaczenia pozostaje tym samym data, w której dany obiekt budowlany został wzniesiony. W szczególności z punktu widzenia postępowania, o jakim mowa w art. 48 powyższej ustawy, nieistotnym jest, czy dany obiekt został samowolnie pobudowany w okresie, w którym obowiązujący wówczas miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszczał jego lokalizację. Wpływ na postępowanie administracyjne toczące się w oparciu o art. 48 ustawy Prawo budowlane mają bowiem wyłącznie ustalenia, czy dany obiekt jest zgodny z planem obowiązującym w czasie wydawania decyzji, o jakiej mowa w art. 48 ust. 1 powyższej ustawy. Jak ustaliły organy administracji publicznej działka nr (...), na której znajdują się przedmiotowe obiekty budowlane (w liczbie 7 sztuk), znajduje się na terenie oznaczonym w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem CaA03/Zb1, na którym, zgodnie z ustaleniami identyfikatora nr 2.2 i 2.2.5 nie jest możliwe sytuowanie, budowa i rozbudowa reklam. Jak prawidłowo ustalił organ II instancji, przedmiotowe obiekty budowlane należy zakwalifikować, zgodnie z § 2 pk. 1.7 powyższej uchwały, do reklam, gdyż są to urządzenia będące formą informacji, promocji lub oferowania towarów czy usług, a także stanowiące nośniki grafiki i tekstów promujących towary lub usługi. Skoro więc obowiązujący obecnie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zezwala na lokalizację obiektów reklamowych, niemożliwym stało się spełnienie przesłanki określonej w art. 48 ust. 2 pkt. 1 lit b. ustawy Prawo budowlane. Stąd też organy administracji prawidłowo orzekły, na podstawie art. 48 ust. 1 powyższej ustawy, o nakazie ich rozbiórki. Za nieuzasadniony uznać należy zarzut braku ustalenia przez organy administracji publicznej faktycznej lokalizacji spornych nośników reklamowych. Strona skarżąca wywodzi, iż część nośników zlokalizowana jest poza granicami działki nr (...). Zdaniem Sądu w świetle poczynionych przez organy administracji ustaleń, w szczególności przeprowadzonej w dniu (...) listopada 2009 r. kontroli przedmiotowej nieruchomości oraz załączonej do akt dokumentacji fotograficznej, za okoliczność udowodnioną uznać należy, że wszystkie nośniki objęte przedmiotowym postępowaniem znajdują się na nieruchomości położonej przy ul. (...), działka nr (...), arkusz mapy nr (...), obręb (...). Nie budzi również wątpliwości Sądu prawidłowość przypisania obowiązku rozbiórki poszczególnym nośnikom, z których każdy został oznaczony w sposób pozwalający na jego identyfikację, co wynika z akt administracyjnych sprawy, w tym z dokumentacji fotograficznej. Reasumując dotychczasowe rozważania Sąd wskazuje, że organy administracji publicznej rozstrzygając przedmiotową sprawę prawidłowo uznały, iż nośniki reklamowe posadowione na nieruchomości nr (...) tanowiły obiekty budowlane dla wzniesienia których niezbędne było uzyskanie pozwolenia na budowę. Inwestor – skarżąca Spółka – nie wystąpiła o ich uzyskanie, co spowodowało konieczność wydania decyzji o nakazie ich rozbiórki, z uwagi na brak zgodności z obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W tych okolicznościach zarzuty skargi co do naruszenia przez organy nadzoru budowlanego przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa Sąd uznał za chybione. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego poprzez kierowanie korespondencji na poznański adres Spółki wskazać należy, że w świetle zapisów wynikających z odpisu KRS istotnym jest doręczanie korespondencji na adres centrali, jako siedziby zarządu Spółki (zgodnie z art. 41 k.c.). Z zapisów KRS wynika, że siedziba Spółki znajduje się w W. co oznacza, że na ten adres należało doręczać korespondencję w ramach przedmiotowego postępowania. Z akt sprawy wynika, że zarówno zawiadomienie o wszczęciu postępowania, jak i o jego zakończeniu, doręczane były na dwa adresy Spółki, co oznacza, że w toku postępowania stronie został zapewniony czynny udział w toczącym się postępowaniu, w ramach ogólnej zasady postępowania administracyjnego określonej w art. 10 kpa. Wobec skutecznego doręczenia tych pism, wcześniejsze doręczenie zawiadomienia o terminie kontroli wyłącznie na adres poznański, nie miało wpływu na wynik sprawy, bowiem w toku postępowania Spółka miała bowiem zapewniony czynny udział. Zważyć także należy, iż w czynnościach kontrolnych w dniu (...) listopada 2009 r. uczestniczył dyrektor oddziału regionalnego Spółki, co wynika z podpisanego przez tą osobę Protokołu kontroli (karty nr 18-19 akt organu I instancji). Podsumowując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są rozstrzygnięciami prawidłowymi, wydanymi na podstawie obowiązujących przepisów. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.