II SA/Po 271/15

Dnia 28 maja 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2015 roku sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] lutego 2015 roku Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia [...] 2014 r. znak [...] działający z upoważnienia Wójta Gminy J. - Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w J. (dalej: Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej) – po rozpatrzeniu wniosku K. K. z dnia 2 grudnia 2014 r. o przyznanie pomocy finansowej w formie: 1) zasiłku celowego na zakup spodni, 2) zasiłku celowego na pełne dożywianie, 3) zasiłku celowego na zakup opału na zimę, 4) zasiłku na pozyskanie koziego mleka – odmówił przyznania pomocy w formie zasiłku celowego "na dofinansowywanie" zgłoszonych potrzeb. W podstawie prawnej organ powołał m.in. art. 8 ust. 1 i art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej (Dz.U. z 2013 r., poz. 182, z późn. zm.). W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że w rodzinie wnioskodawczyni występuje okoliczność uzasadniająca udzielenie pomocy, jaką jest niepełnosprawność, ale nie zostało spełnione kryterium dochodowe, które w myśl art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej wynosi 2 736 zł dla sześcioosobowej rodziny, bowiem faktyczne [miesięczne] dochody rodziny to 2 893,99 zł, zatem kryterium zostało przekroczone. Omawiając sytuację dochodową i uwarunkowania rodzinny wnioskodawczyni, organ wyjaśnił, że na dochód sześcioosobowej rodziny w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku (listopad 2014 r.) składała się renta H. K. w kwocie [...] zł oraz świadczenia rodzinne w łącznej kwocie 504 zł, a także świadczenie z pomocy społecznej w postaci zasiłku zasiłek okresowego w wysokości 742,05 zł oraz łączna kwota [...] zł stypendiów pobieranych przez syna M. (stypendium socjalne w wysokości [...] zł i stypendium z tytułu zamieszkania w domu studenta lub na stancji w wysokości [...] zł) - studenta Uczelni A. Tym samym organ uznał, że rodzina wnioskodawczyni nie kwalifikuje się do uzyskania pomocy finansowej w formie zasiłku celowego, o którym mowa w art. 39 ust. 1 powołanej ustawy. Zarazem, odwołując się do treści art. 41 ustawy o pomocy społecznej, organ rozważył możliwość przyznania wnioskodawczyni specjalnego zasiłku celowego i stwierdził, że nie dysponuje środkami na wypłatę takich zasiłków rodzinom przekraczającym kryterium dochodowe, gdyż od początku 2014 r. bardzo wzrosła liczba osób i rodzin potrzebujących pomocy, które spełniają przesłanki ustawowe (kryterium dochodowe) i kwalifikują się do uzyskania pomocy finansowej, wobec czego brakuje środków na udzielenie pomocy w formie zasiłków celowych specjalnych. Ponadto organ stwierdził, że w przypadku wnioskodawczyni nie zachodzi żadna z przesłanek udzielenia jej rodzinie pomocy w formie specjalnej. W odwołaniu od powyższej decyzji wnioskodawczyni, przypisując Kierownikowi Ośrodka Pomocy Społecznej złe intencje, zakwestionowała prawidłowość zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu (dalej: Kolegium), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił ustalenia faktyczne zgodne z wcześniej poczynionymi przez organ I instancji, a dotyczące sytuacji bytowej i dochodowej rodziny wnioskodawczyni oraz potwierdził prawidłowość ustalenia, że dochód w przeliczeniu na osobę w rodzinie przekracza kryterium dochodowe wynoszące 456 zł, a nawet nieznaczne jego przekroczenie stanowi przeszkodę do przyznania przedmiotowego zasiłku celowego, które ma przy tym charakter fakultatywny (pozostawione zostało uznaniu organu). W tym zakresie organ odwołał się do przeprowadzonego wywiadu środowiskowego i treści art. 39 ust. 1, art. 2-4 i art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej. W skardze na decyzję Kolegium K. K., kwestionując prawidłowość ustalenia dochodu w rodzinie, podniosła, że z oświadczenia Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej oraz analizy danych bankowych wynika, że rodzina wnioskodawczyni nie otrzymała i nie pobrała zasiłku okresowego w wysokości 742,05 zł. Ponadto stwierdził, że syn M. wprawdzie otrzymuje stypendium w wysokości [...] zł, ale jest na własnym utrzymaniu i nawet nie jest zameldowany (na czas roku akademickiego) na terenie gminy J. Ponadto strona kwestionowała prawidłowość działania członków Kolegium przy rozpatrywaniu jej innych spraw. Do skargi strona dołączyła kserokopię poświadczenia zameldowania syna w [...] na pobyt czasowy od 25 września 2014 r. do 30 czerwca 2016 r. W odpowiedzi na skargę Kolegium, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. W pierwszym rzędzie zauważyć należy, że postępowanie w przedmiocie przyznania świadczeń z pomocy społecznej jest postępowaniem administracyjnym i co za tym idzie - stosuje się w nim przepis art. 7 k.p.a. stanowiący, iż w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, jak również stosowanie znajdzie przepis art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Nadto zauważyć należy, że przesłanki formalne, jakie powinna spełniać każda decyzja administracyjna, określa przepis art. 107 k.p.a. Istotnym składnikiem prawidłowo wydanej decyzji – a w szczególności takiej, która nie uwzględnia w całości żądania strony (art. 107 § 4 k.p.a.) – jest niewątpliwie jej uzasadnienie. Powinno ono w sposób wyczerpujący informować stronę o motywach, którymi kierował się organ rozstrzygając sprawę. Strona może bowiem skutecznie bronić swych interesów tylko w sytuacji, gdy znane są jej przesłanki powziętej decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji składa się z uzasadnienia faktycznego, zawierającego w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej oraz uzasadnienia prawnego zawierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zadecydowały o treści decyzji. Organ musi zatem zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, w szczególności, jakie fakty uznał za udowodnione i na jakiej podstawie to uczynił. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji ustalenia okoliczności faktycznych mogących mieć doniosły prawnie wpływ na rozstrzygnięcie sprawy stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wspomniany obowiązek sporządzenia uzasadnienia wiąże się także z wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć, a zwłaszcza tych, które nakładają na strony określone nakazy lub zakazy czy też decyzji odmownie załatwiających wniosek stron, co ma szczególne znaczenie tym bardziej w tych sytuacjach, gdy rozstrzygnięcie sprawy zostało postawione uznaniu administracyjnemu organu. Chodzi bowiem o to, aby adresaci tych decyzji poznali argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji, bowiem w przeciwnym wypadku nie mają one możliwości obrony swoich słusznych interesów przed organem odwoławczym, jak i przed sądem administracyjnym (por. J. Zimmermann, glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 1997 r. sygn. akt V SA 1512/96, OSP 1998/2/29). Wymogom wynikającym z wskazanych powyżej przepisów nie sprostały orzekające w sprawie organy. W szczególności Kolegium, rozpatrując sprawę w drugiej instancji w zakresie przyznania skarżącej zasiłku celowego, o którym mowa w art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, nie przeanalizowało dostatecznie wnikliwie sprawy pod kątem prawidłowości ustaleń organu I instancji dotyczących sytuacji rodzinnej i dochodowej wnioskodawczyni. Omawiając stwierdzone uchybienia, w pierwszej kolejności zauważyć należy, że ustawa o pomocy społecznej w powołanych przepisach określa pojęcie dochodu oraz sposób jego ustalania dla celów pomocy społecznej. Zgodnie z art. 6 pkt 4 powołanej ustawy dochód rodziny – a o taki w niniejszej sprawie chodzi – stanowi sumę miesięcznych dochodów ustalanych w sposób podany w art. 8 ust. 3, który stanowi, że za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz ubezpieczenia społeczne. Z przepisu tego wynika, że dla potrzeb ustalania dochodu, od którego zależy przyznanie świadczeń z pomocy społecznej, należy mieć na uwadze ogół uzyskiwanych wpływów, bez względu na tytuł i źródło ich pozyskania. Chodzi tu zatem o kwoty pieniężne uzyskiwane w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku lub w którym złożono wniosek, gdy dochód został utracony, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Zastrzeżenie to odnosi się do czasu uzyskania dochodu, a wyjątek inaczej normujący zasadę [...] [zawartą] w art. 8 ust. 3 zawiera ust.11 art. 8. Dochód w rozumieniu art. 8 ust. 3 ustawy, to zatem ogół wpływów pochodzących z okresów wskazanych w tym przepisie lub ust.11 powołanego przepisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2009 r. sygn. akt I OSK 1461/08, dostępny w bazie orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Idąc dalej, trzeba również wyjaśnić, że w sprawach pomocy społecznej, stosownie do art. 6 pkt 14 ustawy o pomocy społecznej, osoby spokrewnione ze sobą w myśl przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego stanowią rodzinę w rozumieniu ustawy, o ile wspólnie zamieszkują i gospodarują, a także pozostają w związku faktycznym. Faktyczny związek, o jakim mowa w powołanym przepisie, oznacza codzienne współdziałanie osób zmierzające do lepszego zaspokojenia ich potrzeb bytowych, w tym mieszkaniowych, żywnościowych i polegających na zapewnieniu dochodu stanowiącego źródło utrzymania (zarobkowych). Wspólne zamieszkiwanie jest przesłanką uznania za rodzinę osób zamieszkujących ze sobą, jeżeli równocześnie z tym zamieszkiwaniem występuje element wspólnego gospodarowania. Polega ono na dzieleniu lokalu mieszkalnego w sposób pozwalający stwierdzić, że koncentruje się w nim aktywność życiowa osoby zamieszkującej. Wspólne gospodarowanie opiera się zaś na podziale zadań związanych z właściwym prowadzeniem gospodarstwa domowego, a także – jeżeli występuje w funkcjonalnym związku z tym gospodarstwem – gospodarstwa rolnego (tak W. Maciejko [w:] W. Maciejko, P. Zaborniak, Ustawa o pomocy społecznej. Komentarz, Warszawa 2010, s. 72-73). Wspólnie gospodarować, znaczy zatem wspólnie prowadzić gospodarstwo domowe. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 2 lutego 1996 r. sygn. akt II URN 56/95 stwierdził, że cechami charakterystycznymi dla prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego może być udział i wzajemna ścisła współpraca w załatwianiu codziennych spraw związanych z prowadzeniem domu, niezarobkowanie i pozostawanie w związku z tym na całkowitym lub częściowym utrzymaniu osoby, z którą się gospodarstwo domowe prowadzi, a wszystko dodatkowo uzupełnione cechami stałości, które tego typu sytuację charakteryzują. Pojęcie wspólnego gospodarowania nie oznacza zatem wyłącznie, tak jak to starała się wykazać skarżąca, przyczyniania się do funkcjonowania wspólnoty poprzez wykonywanie na jej rzecz jakichkolwiek czynności, współdecydowania o przeznaczeniu dochodu rodziny oraz wykonywania czynności związanych z codziennymi zajęciami. Istotną cechą wspólnego gospodarowania jest również pozostawanie na utrzymaniu osoby, z którą takie gospodarstwo się tworzy (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 1537/12, dostępnym jw.). Osoba studiująca i przebywająca poza miejscem stałego zamieszkania może być zaliczona do osób zamieszkujących i gospodarujących wspólnie z wnioskodawcą ubiegającym się o przyznanie zasiłku z pomocy społecznej, tj. do osób prowadzących wspólne gospodarstwo domowe (por.: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego, podjęta w składzie pięciu sędziów, z dnia 20 maja 2002 r. sygn. akt OPK 21/02, która dotyczyła przepisu art. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych - Dz.U. nr 71 poz. 734; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 grudnia 2008 r. sygn. akt II SA/Sz 677/08 - orzeczenia dostępne jw.). Odnosząc przywołane poglądy do realiów przedmiotowej sprawy, Sąd stwierdza, że w aktach administracyjnych brak jest dokumentów wskazujących na faktyczne przyznanie skarżącej zasiłku stałego z pomocy społecznej, a strona w skardze kwestionuje prawidłowość ustalenia dochodu rodziny, w tym fakt uzyskania w listopadzie 2014 r. kwoty zasiłku stałego w wysokości 742,05 zł. Wprawdzie w wywiadzie środowiskowym z dnia 11 grudnia 2012 r. wskazano, że w listopadzie 2014 r. została wydana decyzja przyznająca zasiłek okresowy od października 2014 r. do grudnia 2014 r. w tej wysokości, ale zarazem brak jest jakichkolwiek dokumentów wskazujących na fakt wypłacenia skarżącej wspomnianej kwoty w listopadzie 2014 r., tj. w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku o przyznanie zasiłku celowego, co może istotnie rzutować na ustalenie rzeczywistego dochodu rodziny w listopadzie 2014 r. i ocenę spełnienia przesłanki kryterium dochodowego uzasadniającego przyznanie przedmiotowego świadczenia z pomocy społecznej, które według ustaleń organów zostało przekroczone nieznaczni. Dochód na osobę w rodzinie skarżącej organy ustaliły na kwotę 482,33 zł, podczas gdy kryterium dochodowe na osobę w rodzinie zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej wynosi 456 zł (kwota zaktualizowana § 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej - Dz.U. z 2012 r., poz. 823). Co więcej, organy obydwu instancji, poprzestając na danych uzyskanych w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, pominęły rozważenie sytuacji rodziny skarżącej w odniesieniu do syna M., który jest studentem I roku na Uczelni A i – jak wynika z całokształtu okoliczności sprawy – naukę odbywa w systemie studiów stacjonarnych, mieszkając w roku akademickim w miejscu pobierania nauki, tj. w Poznaniu. Tymczasem w ocenie tutejszego Sądu, syn skarżącej jako osoba pełnoletnia niewątpliwie mógłby, nawet będąc studentem, usamodzielnić się i prowadzić odrębne od skarżącej gospodarstwo domowe. O tym jak funkcjonują w rodzinie pełnoletnie dzieci decyduje bowiem przede wszystkim wola rodziców i pełnoletnich dzieci (por. wcześniej przywołany wyrok WSA w Szczecinie sygn. akt II SA/Sz 677/08). Warto również przywołać pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wyrażony w wyroku z dnia 12 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 745/07 (LEX 500867) dotyczący jednakże bardziej klarownej sytuacji – syn osób korzystających z pomocy w postaci zasiłku okresowego przebywał w seminarium duchownym, gdzie zapewniony miał nocleg oraz posiłki, a jego główna aktywność życiowa skupiona jest w przedmiotowym miejscu – w której Sąd stwierdził, że nie można uznać, iż w takim stanie rzeczy syn prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z rodzicami, bowiem jego przejawem jest między innymi wspólne zamieszkanie i gospodarowanie. Wobec powyższego, w niniejszej sprawie zabrakło po stronie organów pogłębionych ustaleń co do tego, jak faktycznie kształtuje się sytuacja syna skarżącej (M.), który czasowo mieszka w akademiku i uzyskuje świadczenia jako student, i na jakich zasadach funkcjonuje rodzina skarżącej w zakresie prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego. Oparcie się na rutynowo sporządzonym kwestionariuszu wywiadu środowiskowego nie jest wystarczające. W celu ustalenia rzeczywistej sytuacji rodzinnej i dochodowej wnioskodawczyni należy uwzględnić całokształt okoliczności i nie można poprzestawać jedynie na twierdzeniach samej skarżącej. Pomocne będzie przeanalizowanie innych wniosków o świadczenia z pomocy społecznej lub świadczenia rodzinne z okresu pobliskiego złożeniu wniosku o przyznanie zasiłku celowego, w którym syn skarżącej już studiował w Poznaniu, pod kątem stwierdzenia, jaki skład rodziny (członków rodziny prowadzących wspólne gospodarstwo domowe) deklarowała skarżąca, jak również ponowienie wywiadu środowiskowego w tej konkretnej sprawie (jego aktualizacja w zakresie niezbędnym do wyjaśnienia przedmiotowych kwestii - art. 107 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej), a w razie potrzeby również przeprowadzenie innych dowodów, np. z przesłuchania syna skarżącej – a wszystko to celem jednoznacznego rozstrzygnięcia, czy warunki funkcjonowania tej rodziny pozwalają na uznanie syna M. za członka rodziny w rozumieniu art. 6 pkt 14 ustawy o pomocy społecznej, tj. w tym przypadku do grona osób spokrewnionych - wspólnie zamieszkujących i gospodarujących. Przeprowadzenie tego rodzaju działań pozwoli na ostateczne zweryfikowanie wysokości miesięcznego dochodu na osobę w rodzinie i ocenę spełnienia przez rodzinę kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej. To zaś będzie stanowiło punkt wyjścia do rozważenia w granicach uznania administracyjnego organu zasadności przyznania skarżącej zasiłku celowego na zaspokojenie potrzeb zgłoszonych we wniosku z dnia 2 grudnia 2014 r. Zarazem Sąd podkreśla, że za oczywiście bezzasadne uznać należało te wszystkie zarzuty skarżącej, które sprowadzają się do gołosłownego i obraźliwego w formie pomawiania organu II instancji o kłamstwo w innych sprawach dotyczących skarżącej, tj. zagadnień niebędących przedmiotem rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji, w szczególności dotyczących jakości posiłków wydawanych w szkołach. Podsumowując, stwierdzić należy, że organy nie w pełni ustaliły stan faktyczny sprawy oraz nie dokonały dostatecznie wnikliwej analizy zebranych w sprawie dowodów zgodnie z zasadami określonymi w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., zaś uzasadnienie decyzji nie w pełni odpowiada wymogom art. 11 i art. 107 3 k.p.a. Uchybienia te mogły niewątpliwie mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skoro dotyczyły takich okoliczności jak skład rodziny, tj. czy syn M. pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z pozostałymi członkami rodziny wnioskodawczyni oraz wysokość dochodu rodziny i miesięcznego dochodu na osobę w rodzinie w miesiącu uprzedzającym złożenie wniosku o zasiłek celowy. Sąd jednocześnie zaznacza, że to organ odwoławczy obowiązany jest w pierwszej kolejności wyczerpać możliwości wynikające z dyspozycji przepisu art. 136 k.p.a. i zmierzać zasadniczo do merytorycznego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy, jeżeli tylko pozwala na to całokształt okoliczności ustalonych w obydwu fazach postępowania, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.). Z kolei zastosowanie rozstrzygnięcia kasacyjnego z art. 138 § 2 k.p.a. jest swego rodzaju dopuszczalną ostatecznością w dwuinstancyjnym modelu rozstrzygania sprawy administracyjnej, która może być zastosowana tylko w razie stwierdzenia, że zakres sprawy pozostały do wyjaśnienia przekracza ramy postępowania uzupełniającego. W konsekwencji Sąd uznał za wystarczające uchylenie tylko zaskarżonej decyzji Kolegium. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.) orzekł, jak w punkcie I sentencji wyroku. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ II administracji powinien w ramach postępowania uzupełniającego w wyczerpujący sposób zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy sprawy, a wyniki poczynionych ustaleń uzewnętrznić w uzasadnieniu wydanej decyzji administracyjnej odnoszącym do ustalonych w ten sposób realiów przedmiotowej sprawy. To z kolei pozwoli na ostateczne rozstrzygnięcie w ramach uznania administracyjnego o możliwości przyznania skarżącej zasiłku celowego. Zwarte w punkcie II sentencji orzeczenie z urzędu o niemożności wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku było konsekwencją uwzględnienia skargi (art. 152 p.p.s.a.).