II SA/Po 425/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2017 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2017 r. Nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości; oddala skargę Starosta S. decyzją z dnia 6 czerwca 2016 r. znak [...] na podstawie art. 124 ust. 1a ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015r., poz. 1774 ze zm.) zezwolił spółce E. o. z siedzibą w P. na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], arkusz mapy 9, obręb 0001 P., objętej księgą wieczystą KW nr [...] jako własność p. M. B., w celu wykonania prac polegających na założeniu i przeprowadzeniu na części nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej dla inwestycji polegającej na przebudowie istniejącej napowietrznej elektroenergetycznej jednotorowej linii 110 kV P. - W. na linię dwutorową w pasie wnioskowanego ograniczenia: powierzchnia zajęta przez pas ograniczenia wyniosła 334,6 m˛, długość projektowanej trasy linii 24,3 m (po osi linii), a szerokość pasa ograniczenia dla linii 13,8 m. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołanie od powyższej decyzji Starosty [...] wniósł z zachowaniem ustawowego terminu M. B.. Obszernie uzasadniając swoje stanowisko skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji. Wojewoda decyzją z 24 lutego 2017r. zaskarżoną decyzje Starosty utrzymał w mocy. W motywach rozstrzygnięcia Wojewoda przytoczył następujący stan faktyczny sprawy i wskazał, że spółka E. o. z siedzibą w P. wniosła o wydanie na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. decyzji ograniczającej sposób korzystania z części nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], arkusz mapy 9, obręb 0001 P., objętej księgą wieczystą KW nr [...], stanowiącej własność p. M. B., poprzez udzielenie inwestorowi zezwolenia na założenie i przeprowadzenie na części powyższej nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej dla inwestycji polegającej na przebudowie istniejącej napowietrznej elektroenergetycznej dwutorowej linii 110 kV relacji P. - W. oraz o wydanie na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie tej nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności. Pismem z 16 października 2015 r. strony zostały zawiadomione - w oparciu o przepis art. 61 § 4 k.p.a. - o wszczęciu postępowania w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości stanowiącej powyżej opisaną działkę nr [...], oraz udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości. Dnia 2 listopada 2015 r. przeprowadzono oględziny nieruchomości objętej niniejszym postępowaniem. W dniu 22 grudnia 2015r. na rozprawie administracyjnej właściciel nieruchomości oświadczył, że decyzja lokalizacyjna Burmistrza Gminy P. nr [...] z 29 czerwca 2015 r. znak [...] nie została mu doręczona, w związku z czym wniósł o wznowienie postępowania zakończonego rzeczoną decyzją. W konsekwencji skarżący wniósł o wyznaczenie nowego terminu rozprawy już po rozstrzygnięciu przez Burmistrza Gminy P. postępowania wznowieniowego. Starosta S. decyzją z dnia 26 kwietnia 2016 r. znak [...] na podstawie art. 6 pkt 2 i art. 124 ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015r., poz. 1774 ze zm.) ograniczył sposób korzystania z nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...], arkusz mapy 9, obręb 0001 P., objętej księgą wieczystą KW nr [...] jako własność p. M. B., poprzez zezwolenie wnioskodawcy spółce E. o. z siedzibą w P. na założenie i przeprowadzenie na części nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej dla inwestycji polegającej na przebudowie istniejącej napowietrznej elektroenergetycznej jednotorowej linii 110 kV P. - W. w zakresie: powierzchnia zajęta przez pas ograniczenia wynosi 334,6 m˛, długość projektowanej trasy linii 24,3 m (po osi linii), a szerokość pasa ograniczenia dla linii 13,8 m. Przebieg linii przez opisaną nieruchomość został określony na mapie stanowiące załącznik do decyzji. Na skutek odwołania M. B. Wojewoda decyzją z 22 lutego 2017r. utrzymał w mocy powyższą decyzję Starosty [...] o ograniczeniu sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości. Wojewoda argumentował, że istotą postępowania odwoławczego, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego jest ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ drugiej instancji w pełnym zakresie. Kontrola instancyjna organu odwoławczego obejmuje, więc zarówno legalność rozstrzygnięcia sprawy przez organ pierwszej instancji, jak i ocenę stanu faktycznego. Niezbędnym wymogiem merytorycznego orzekania przez organ odwoławczy jest dostateczne i wszechstronne wyjaśnienie okoliczności sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1313/98, LEX nr 48725). Organ nie jest przy tym związany uzasadnieniem środka zaskarżenia, a winien skontrolować postępowanie i decyzję organu pierwszej instancji z punktu widzenia legalności, celowości oraz słuszności rozstrzygnięcia, niezależnie od tego, czy zostały podniesione przez skarżącego w tym zakresie zarzuty. Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n., starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na danej nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak wynika z kolei z art. 124 ust. 1a u.g.n., w przypadkach określonych w art. 108 k.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje rygor natychmiastowej wykonalności. W art. 108 § 1 k.p.a. przewidziano natomiast, że decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Z powyższego wynika, że podjęcie decyzji w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. poprzedzone musi być stwierdzeniem, że w obrocie prawnym istnieje wydana już wcześniej decyzja u ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Oznacza to, że decyzja umożliwiająca niezwłoczne zajęcie konkretnej nieruchomości jest rozstrzygnięciem zależnym od decyzji zobowiązującej do jej udostępnienia tj. ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. W przedmiotowej sprawie doszło, zatem do wydania pierwotnej decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. ograniczającej sposób korzystania z części nieruchomości, natomiast ocenie na etapie niniejszego postępowania podlega kwestia spełnienia przesłanek z art. 124 ust. 1a u.g.n. Co znamienne, postępowanie prowadzone przez organy administracji w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. skupia się na ustaleniu, czy żądanie wnioskodawcy poparte jest zachodzeniem przesłanek wyartykułowanych w tym przepisie. Tym samym, poza ramami niniejszego postępowania pozostają kwestie podniesione przez skarżącego, które dotyczą zakresu ograniczenia bądź tego, czy przebudowa spornej linii stanowi realizację inwestycji celu publicznego. Wnioskodawca argumentując potrzebę wydania zezwolenia na niezwłoczna zajęcie części nieruchomości, wyjaśnił, że "możliwość natychmiastowego wykonania decyzji uzasadniona jest wyjątkowo ważnym interesem strony, jak i innym ważnym interesem społecznym. Wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności jest niezbędne z uwagi na opóźnienia powodowane blokowaniem postępowania przez właściciela niewyrażąjącego zgody na przebudowę linii, co uniemożliwia inwestorowi wystąpienie o pozwolenie na budowę w celu realizacji projektowanej inwestycji z uwagi na zły stan techniczny przedmiotowej linii energetycznej oraz niemożność zapewnienie dostaw energii dla nowych odbiorców, jakie stawia zapotrzebowanie regionu. (...) Ważnym elementem koniecznym do natychmiastowego rozpoczęcia inwestycji jest zapewnienie dostaw energii dla nowych odbiorców, gdyż podstawowym obowiązkiem [...] jako dystrybutora energii elektrycznej, jest zapewnienie ciągłego, bezawaryjnego zaopatrzenia w energię elektryczną osób prywatnych oraz przedsiębiorstw. Realizacja tego obowiązku odbywa się za pośrednictwem sieci niskiego i średniego napięcia". Na potwierdzenie swoich twierdzeń wnioskodawca przekazał przy piśmie z 17 marca 2016 r. kserokopie trzech przykładowych protokołów odbioru robót dotyczących awaryjnych napraw linii 110 kV P. - W.: protokół nr [...], protokół nr [...], protokół nr [...], oraz kopię umowy o przyłączenie do sieci - zawartej pomiędzy spółką E. o., a spółką PSWM W. Sp. z o.o. z siedzibą w P. celem uzasadnienia okoliczności powołanych we wniosku z 16 września 2015 r. i konieczności zapewnienia dostaw energii dla nowych odbiorców, potrzeb rozwoju systemu dystrybucyjnego wynikających z podpisanych umów o przyłączenie. Wojewoda dokonując wszechstronnej oceny przedstawionych we wniosku argumentów doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja Starosty [...] - jako wydana w okolicznościach wypełnienia ustawowych przesłanek z art. 124 ust. 1a u.g.n. odpowiada prawu, a tym samym odwołanie wniesione przez p. M. B. nie może odnieść zamierzonego skutku. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Wojewoda wskazał, że na aktualnym etapie rozwoju gospodarczego i społecznego zapewnienie nieprzerwanych dostaw energii elektrycznej ma istotne znaczenie dla prawidłowego funkcjonowania wielu gałęzi gospodarki oraz zapewnienia bezpieczeństwa (w tym ochrony zdrowia i życia) ludności. (...) Oczywistym powinno być także, iż podmiot eksploatujący linię energetyczną nie planowałby, będącej dla niego finansowym obciążeniem, jej kosztownej modernizacji w sytuacji, gdy istniejąca infrastruktura w pełni zabezpieczałaby potrzeby energetyczne odbiorców, a jej stan nie powodowałby wystąpienia niebezpieczeństwa rozległej awarii". W świetle powyższego Wojewoda przyjął, że modernizacja linii elektroenergetycznej związana z potrzebą zapewnienia bezpiecznego i niezakłóconego jej funkcjonowania oraz zapobieżenia nagłym awariom, które mogą generować zakłócenia w pracy przedsiębiorstw, instytucji publicznych i innych podmiotów (chociażby gospodarstw domowych), wyczerpuje przesłankę ważnego interesu społecznego oraz jednocześnie stanowi o ważnym interesie gospodarczym. Zauważono, że eliminacja zagrożenia związanego z eksploatacją infrastruktury elektroenergetycznej, która niejednokrotnie ulegała awariom - co potwierdzają przekazane protokoły - wypełnia przesłankę ochrony zdrowia i życia ludzkiego z przepisu art. 108 § k.p.a. Chybiony jest zatem zarzut naruszenia art. 124 ust. 1a u.g.n. Wojewoda nie zgodził się także z argumentacją skarżącego w zakresie zagadnień związanych z materią uregulowaną przez art. 124 ust. 1 u.g.n., gdyż kwestie te rozstrzygane są w decyzji orzekającej w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, co wykracza poza ramy niniejszego postępowania. Decyzja organu pierwszej instancji odpowiada art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję Wojewody złożył M. B. wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów materialnych i postępowania, w szczególności: - art. 8 kpa poprzez działanie, które nie pogłębia zaufania do organów administracji publicznej, w szczególności poprzez nie wyjaśnienie w sposób dokładny stanu faktycznego, nie przestrzeganiu przepisów postępowania administracyjnego oraz polegającego na nie prawidłowym zastosowaniu przepisów prawa materialnego oraz bez uwzględnienia zasad bezstronności w swoim postępowaniu, - art. 107 § 3 kpa poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia faktycznego decyzji przejawiające się w braku wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie i uchybienie zasadzie prawdy obiektywnej, zasadzie o fi ej al n ości postępowania, zasadzie swobodnej oceny dowodów, które to powinny znaleźć pełne swe zastosowanie w każdym postępowaniu administracyjnym zmierzającym do wydania decyzji, co spowodowało, iż zapadłe w tej sprawie rozstrzygnięcie zostało oparte na dowolnych ustaleniach w opisanych wcześniej zakresach, jako że organ zaniechał podjęcia wszelkich niezbędnych kroków mogących przyczynić się do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy mimo, iż obowiązany był do tai działania z urzędu, - art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. art. 11 k.p.a, w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i zaniechanie sporządzenia prawidłowego uzasadnienia decyzji, polegające na braku dokładnego omówienia okoliczności faktycznych, które legły u podstaw rozstrzygnięcia, przedstawienia oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, a także na pominięciu uzasadnienia prawnego, co w znacznym stopniu ograniczyło możliwość zapoznania się przez stronę z racjami i tokiem rozumowania organu I instancji, który doprowadził do zastosowania takich a nie innych przepisów prawnych w zaistniałym stanie faktycznym sprawy oraz uniemożliwiło kontrolę prawidłowości jej wydania, - art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 kp.a, polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, a także niepodjęciu wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, - naruszenie zasady wyrażonej w art. 15 k.p.a. to jest zasady dwuinstancyjności. Skarżący uzasadniał, że z art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami wprost wynika, iż decyzja o której mowa w tym przepisie może być wydana jedynie na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny. Nie oznacza to jednak, iż właściwy organ pozbawiony jest inicjatywy w pozyskaniu informacji potrzebnych do rzetelnej oceny konieczności wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości. Przede wszystkim organ nie zwrócił uwagi na okoliczność, iż dopiero na etapie złożenia wniosku o wydanie decyzji na niezwłoczne zajęcie nieruchomości wnioskująca Spółka w rzeczywistości wykazała, iż planowana inwestycja w rzeczywistości stanowi realizację prywatnego interesu Inwestora albowiem zmierza do przebudowy linii energetycznej w związku z zawartymi w dniu 04.11.2008 r. warunkami przyłączenia farmy elektrowni wiatrowej "D ." do sieci elektroenergetycznej E. o. Tym samym przebudowa linii nie stanowi zdaniem skarżącego realizacji celu publicznego a ma znaczenie wyłącznie ekonomiczne dla wnioskującej Spółki. Skarżący podnosił, iż w aktach sprawy brak jest dowodów świadczących o złym stanie technicznym linii nadto podał, iż mimo licznych burz i anomalii pogodowych w okresie ostatnich kilu lat nigdy nie doszło do zaprzestania dostawy prądu chociażby na krótki czas. Brak awarii sieci świadczy o dobrym stanie technicznym obecnej linii napowietrznej. Zdaniem skarżącego argumentacja zwarta we wniosku spółki nie została poparta wiarygodnymi dowodami, i nie jest wystarczająca do udzielenia wnioskodawcy zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Nadto zdaniem skarżącego wydający decyzję nie rozważył w sposób rzetelny, zakreślonego przez inwestora obszaru niezbędnego dla realizacji inwestycji. Decyzja powinna ściśle określać zakres ograniczenia prawa własności. W sposób jasny musi z niej wynikać jednoznaczny przebieg inwestycji i zakres uszczuplenia władztwa właściciela i to tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej czynności. Zatem organ decyzyjny, jak i inwestor powinni udowodnić, że zajęta powierzchnia jest niezbędna do przeprowadzenia określonych czynności ze względu na ich charakter jak i sprzęt, który inwestor ma zamiar użyć do przeprowadzenia prac. Zdaniem skarżącego organ II instancji rozpoznając sprawę nie przeprowadził należycie postępowania dowodowego, w tym w szczególności nie zgromadził dowodów na potrzeby określenia zakresu w jakim nieruchomość ma być zajęta oraz nie przeprowadził pomiarów potwierdzających słuszność stanowiska co od obszaru mającego podlegać zajęciu. Brak jest też obiektywnych przesłanek, a także konkretnych uzasadnień w decyzji, wskazujących, że istnieje konieczność wymiany sieci napowietrznej. Rozstrzygnięcie, zwane także osnową lub sentencją decyzji, powinno być sformułowane jasno i precyzyjnie, aby było zrozumiałe dla stron bez uzasadnienia, które nie zawsze musi być składnikiem decyzji. Skarżący podkreślał wymóg ścisłego określenia w decyzji o ograniczeniu prawa własności lub użytkowania wieczystego poprzez jednoznaczne wskazanie przebiegu inwestycji przez nieruchomość jak i zakresu uszczuplenia: władztwa właściciela (użytkownika wieczystego) i to tyko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji oraz zgodnie z warunkami wynikającymi z planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego, pośrednio wynika z przepisu art. 124 ust. 7 zdanie pierwsze ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z tym przepisem decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Zarówno decyzja ograniczająca korzystanie przez właściciela z jego nieruchomości jak i zezwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości musi zatem być precyzyjna w zakresie określenia części, której dotyczy. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja nie spełnia tego wymogu. Ogranicza się jedynie do wskazania powierzchni zajęcia bez dokładnego określenia jakiej części nieruchomości to zajęcie dotyczy i jak ta część jest usytuowana względem granic działki. Nadto skarżący odwołując się do treści art. 108 k.p.a. wskazał, że powołany przepis określa przesłanki nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności. Wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie mogą być interpretowane rozszerzające, lecz muszą być poddawane wykładni ścieśniającej. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wdrożenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Odwołując się do pojęcia "niezbędności" niezwłocznego działania, ustawodawca uznaje, że może to nastąpić w takim przypadku, w którym nie można się obejść w danym czasie i w istniejącej sytuacji bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w 108 k.p.a. Zagrożenie to musi mieć realny charakter i nie może być tylko teoretycznie prawdopodobne, a okoliczność ta musi być uwidoczniona w uzasadnieniu postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Zdaniem skarżącego, wymogu tego nie spełniła decyzja organu I instancji albowiem w jej uzasadnieniu nie wykazano okoliczności wskazujących na niezbędność niezwłocznego działania i związaną z tym konieczność nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W przedmiotowej sprawie organy obu instancji nie wykazały w sposób niebudzący wątpliwości, iż zachodzi przesłanka nadania rygoru decyzji dotyczącej zajęcia części nieruchomości. Odwołując się do pojęcia "niezbędności" niezwłocznego działania, ustawodawca uznaje, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 k.p.a. Zagrożenie to musi mieć realny charakter i nie może być tylko prawdopodobne, a okoliczność ta musi być uwidoczniona w uzasadnieniu postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Nadto odnosząc się do przepisów regulujących zasady postępowania administracyjnego (art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 81 k.p.a., art. 10 § 2 i art. 15 k.p.a.) skarżący zarzucił, że w niniejszej sprawie Wojewoda ograniczył się wyłącznie dc kontroli decyzji I instancji i nie poczynił w sprawie żadnych ustaleń. Dalej skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów wynikających z art. 107 § 3 k.p.a. Brak odniesienia się do zarzutów odwołania świadczy o nierozpoznaniu przez organ odwoławczy istoty sprawy w jej całokształcie, co dodatkowo narusza zasadę dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 k.p.a. Nadto wskazał, że organ wydał przedmiotową decyzję, mimo, iż skarżący nie otrzymał decyzji z dnia 22.02.2017 r. dotyczącej ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, której wprowadzenie do obrotu umożliwia wydane decyzji o zajęciu nieruchomości. Obie decyzje zostały doręczone skarżącemu tego samego dnia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał motywy swojego rozstrzygnięcia zawarte w uzasadnieniu decyzji odwoławczej. Uczestnik postępowania Spółka E. o. w odpowiedzi na skargę z 17 sierpnia 2017r. wniosła o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 06 lipca 2017 r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu, na podstawie art. 106 §3 P.p.s.a. Sąd przeprowadził dowód z akt administracyjnych sprawy dołączonych do sprawy o sygn. akt II SA/Po 426/17 ze skargi na decyzję Wojewody z 22 lutego 2017r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z 26 kwietnia 2016r. o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działki ewidencyjna [...], arkusz mapy 9, obręb 0001 P.. Na rozprawie stawił się pełnomocnik uczestnika postępowania Spółki E. o., wnosił o oddalenie skargi i podzielał stanowisko organu oraz wywodził, jak w piśmie procesowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U 2016r., poz.1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369), dalej "P.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i Sąd orzekający popiera rozważania i argumentację organów administracji przedstawione w zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia 24 lutego 2017r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, tj. Starosty [...] z dnia 06 czerwca 2016 r. wydaną na podstawie art. 124 ust. 1a ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016r., poz. 2147 ze zm.), dalej "u.g.n.", udzielającą inwestorowi - Spółce [...]. z siedzibą w P. - zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...], arkusz mapy 9, obręb 0001 P., objętej księgą wieczystą KW nr [...], stanowiącej własność p. M. B., w celu wykonania prac polegających na założeniu i przeprowadzeniu na części nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej dla inwestycji polegającej na przebudowie istniejącej napowietrznej elektroenergetycznej jednotorowej linii 110 kV P. - W. na linię dwutorową w pasie wnioskowanego ograniczenia: powierzchnia zajęta przez pas ograniczenia wyniosła 334,6 m˛, długość projektowanej trasy linii 24,3 m (po osi linii), a szerokość pasa ograniczenia dla linii 13,8 m. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć organów obu instancji stanowił art. 124 ust. 1a u.g.n. Zgodnie z tym przepisem starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w przypadkach określonych w art. 108 k.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Artykuł 108 § 1 k.p.a. stanowi, że decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W tym ostatnim przypadku organ administracji publicznej może w drodze postanowienia zażądać od strony stosownego zabezpieczenia. Natomiast z treści art. 124 ust. 1 u.g.n. wynika, że starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Mamy tu więc do czynienia z dwiema decyzjami – pierwotną (ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości i dokonywanie tam określonych prac) oraz kolejną (pozwalającą na niezwłoczne zajęcie nieruchomości), której nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. To niezwłoczne zajęcie musi być uzasadnione wystąpieniem przesłanek podanych w ww. przepisach. Podkreślić należy, co jest niezwykle istotne, że decyzja wydana w oparciu o art. 124 ust. 1a u.g.n. jest decyzją ściśle związaną z decyzją, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., tj. decyzją ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości. Z brzmienia powołanych przepisów wynika bowiem, że zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości może zostać udzielone tylko po uprzednim wydaniu decyzji o zobowiązaniu do udostępnienia nieruchomości. Tak więc podjęcie decyzji w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. poprzedzone musi być stwierdzeniem, że w obrocie prawnym istnieje wydana wcześniej decyzja zobowiązująca właściciela (lub użytkownika wieczystego bądź osobę, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości) do udostępnienia nieruchomości. Oznacza to, że decyzja umożliwiająca zajęcie nieruchomości jest rozstrzygnięciem zależnym od decyzji zobowiązującej do jej udostępnienia, tj. ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Innymi słowy decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości wydawana w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. ma charakter subsydiarny w stosunku do decyzji o zezwoleniu na ograniczenie prawa unormowanej w art.124 ust.1 u.g.n. Taki charakter decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1a u.g.n. (stanowiącej przykład decyzji związanej) skutkuje tym, że traci ona podstawę swego bytu prawnego w następstwie skutecznego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji podjętej w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. (tak: np. postanowienie NSA z dnia 03.02.2015r. o sygn. I OZ 8/15, publ. LEX nr 1628672). Zagadnienie związane z ograniczeniem sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości zostało rozstrzygnięte ostateczną decyzją administracyjną z 26 kwietnia 2016r., utrzymaną w mocy decyzją Wojewody z 22 lutego 2017r., a skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wyrokiem z 24 sierpnia 2017r. w sprawie o sygn. akt II SA/Po 426/17. Wobec rozstrzygnięcia o legalności wyżej wskazanych decyzji w postępowaniu administracyjnym i w postępowaniu sądowym, w niniejszym postępowaniu ocenić należało jedynie, czy spełnione zostały przesłanki wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości (art. 124 ust. 1 a u.g.n.). Zwrócić przy tym należy uwagę, że to sam ustawodawca konstruując przepis art. 124 ust. 1 a u.g.n. przesądził o obligatoryjnym wydaniu decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości oraz nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w razie zaistnienia przesłanek określonych w art.124 ust.1a u.g.n. i art.108 k.p.a. Podkreślić należy, że decyzja wydawana na podstawie art.124 ust.1a u.g.n. nie ma charakteru decyzji uznaniowej. Wobec powyższego organ administracji w razie stwierdzenia istnienia, przewidzianych w powyższych przepisach, przesłanek ma obowiązek wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości. W sytuacji spełnienia przesłanek, o których mowa w tym przepisie, starosta udziela w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości i decyzji tej nadaje rygor natychmiastowej wykonalności. O obowiązku wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w razie spełnienia przesłanek przesądza użyte przez ustawodawcę sformułowanie "udziela" mające charakter kategoryczny i nakazowy. Tak samo sformułowanie "nadaje" przesądza o obowiązku nadania klauzuli wykonalności. Organ zobowiązany jest do wydania decyzji na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny "w przypadkach określonych w art. 108 k.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym". Sąd nie miał wątpliwości, że wnioskodawca w kontrolowanym przypadku realizował cel publiczny. Jak słusznie wskazały organy administracji realizowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie jest celem publicznym i inwestycją celu publicznego w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przedmiotowa inwestycja niewątpliwie ma służyć zaspokajaniu potrzeb społecznych i gospodarczych regionu. Odnosząc się do powyższego zarzutu skarżącego Sąd wskazuje, iż zgodnie z art. 6 pkt 2 u.g.n. celem publicznym w rozumieniu przytoczonej ustawy jest "budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodem i urządzeń". Z kolei użyte w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2017 r., poz. 220) sformułowanie "przesyłanie" oznacza "transport (...) energii elektrycznej sieciami przesyłowymi w celu ich dostarczenia do sieci dystrybucyjnych lub odbiorcom końcowym przyłączonym do sieci przesyłowych" (art. 3 pkt 4 lit. a cytowanej ustawy), natomiast przez pojęcie "dystrybucja" rozumie się "transport paliw gazowych oraz energii elektrycznej sieciami dystrybucyjnymi w celu ich dostarczenia odbiorcom z wyłączeniem sprzedaży tych paliw łub energii" (art. 3 pkt 5 lit. a cytowanej ustawy). Nie sposób zatem przyjąć odmiennie niż organy administracji, że inwestycja, która ma być realizowana w oparciu o decyzję Starosty [...] jest celem publicznym w rozumieniu przepisów u.g.n. oraz inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778, ze zm.). Przebudowa sieci elektroenergetycznej, której dotyczy przedmiotowa sprawa bez wątpienia może być zaliczona do inwestycji liniowych wymienionych w pkt 2 art. 6 u.g.n. Przepisy tam zawarte nie ograniczają kręgu inwestorów, ani też rodzajów zamierzeń budowlanych, którym mają służyć urządzenia wymienione w tym przepisie. Tym samym zadanie inwestycyjne polegające na przebudowa linii elektroenergetycznej 110 kV [...] uznać należy za inwestycję celu publicznego. Słusznie wskazują organ administracji, że Spółka E. o. jest operatorem systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego w rozumieniu art. 9h Prawa energetycznego, na którym spoczywa szereg ustawowych obowiązków w zakresie m.in. zapewnienia bezpieczeństwa funkcjonowania systemu elektroenergetycznego oraz rozbudowy sieci przesyłowej i połączeń z innymi systemami elektroenergetycznymi. Operator Systemu Dystrybucyjnego jest zobowiązany do utrzymania zdolności technicznej urządzeń, instalacji i sieci dystrybucyjnej, do realizacji zaopatrzenia w energie elektryczną w sposób ciągły i niezawodny, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych tych dostaw oraz stale rosnącego zapotrzebowania na moc. Spośród przypadków określonych w art. 108 k.p.a. do rozważenia w niniejszej sprawie wchodzą w rachubę dwie przesłanki: "inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony". Nadto uzasadnieniem dla zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest również "ważny interes gospodarczy", o którym mowa w art. 124 ust. 1 a u.g.n. W niniejszej sprawie organy trafnie przyjęły, że w stanie faktycznym sprawy wydanie zaskarżonych decyzji było uzasadnione interesem społecznym i ważnym interesem gospodarczym. Przedmiotowa inwestycja ma zapewnić poprawę jakości i niezawodności zasilania odbiorców energii elektrycznej oraz wzrostu bezpieczeństwa jej dostaw. Opisane powyżej zamierzenie inwestycyjne ma zapewnić bezpieczeństwo energetyczne poprzez wykluczenie zagrożenia przerwaniem dostaw energii elektrycznej, na przykład wskutek awarii wyeksploatowanej już linii energetycznej, czy też wskutek siły wyższej np. warunków pogodowych. W toku postępowania administracyjnego organy uzyskały materiał dowodowy pozwalający potwierdzić słaby technicznie stan przedmiotowej linii energetycznej (protokoły odbiory robót na skutek awarii). Nadto należy wyjaśnić, że obecny rozwój gospodarczy i cywilizacyjny powoduje zwiększone zapotrzebowanie na energię elektryczną, a w rezultacie konieczność rozwoju infrastruktury energetycznej. Znanym powszechnie faktem jest to, iż infrastruktura ta jest w znacznym stopniu przestarzała i wyeksploatowana. Ponadto zamierzenie to ma umożliwić rozwój gospodarczy (a tym samym i społeczny) regionu poprzez umożliwienie budowy i prawidłowego funkcjonowania także takiego obiektu jak farma wiatrowa. W tym stanie rzeczy, wbrew temu co podnosi skarżący, umowa o przyłączenie Farmy Wiatrowej [...] nie może świadczyć o tym, że przebudowa linii energetycznej służy jedynie wykonaniu powyższej umowy. Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa interes społeczny w sytuacji realizacji inwestycji celu publicznego winien być przedkładany ponad interes właściciela nieruchomości (vide : wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2009 r. sygn. akt I OSK 987/07). Stwierdzić zatem należy, że interes społeczny stanowi wystarczającą przesłankę do wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości. Organy zasadnie przyjęły, że w sprawie zostały spełnione przesłanki "ważnego interesu gospodarczego", jak i "interesu społecznego", a przedstawiona przez organy argumentacja nie budzi zastrzeżeń Sądu. Zaskarżona decyzja została wydana z zachowaniem wszelkich wymogów określonych w dyspozycji powołanych przepisów ustawy, będących podstawą jej wydania. Zagrożenie interesu społecznego w niniejszej sprawie polega na tym, iż po kilkudziesięciu latach eksploatacji linii na skutek postępującej korozji konstrukcji i pogorszenia jej wytrzymałości mechanicznej, procesów starzeniowych zachodzących w izolacji wymagana jest kompleksowa wymiana starych, wyeksploatowanych elementów na nowe. Sąd podziela pogląd organów adminsitracji, że obecny stan linii skutkuje również brakiem możliwości przyłączenia do niej nowych odbiorców energii, zarówno gospodarstw domowych jak i przedsiębiorstw. Dlatego też linia ta wymaga modernizacji, która poprawi jakość zasilania i funkcjonowania obecnej linii. Przyczyni się do pewności działania sieci elektroenergetycznej, pozwalającej na uniknięcie awarii w czasie dalszej eksploatacji przedmiotowej linii, których ryzyko jest realne podczas porywistego wiatru, nawałnic, śnieżyc itp. a są to zjawiska występujące nagle, niezależnie od pory roku. Tym samym poprawi sprawność i niezawodność linii, a także zwiększy poziom bezpieczeństwa otoczenia linii. Ponadto pozwoli na podłączenie i zapewnienie dostawy energii nowym odbiorcom. Słusznie wskazuje uczestnik postępowania, że jako Operator Systemu Dystrybucyjnego zgodnie z przepisami ustawy Prawo energetyczne Spółka jest zobowiązana do utrzymania zdolności technicznej urządzeń, instalacji i sieci dystrybucyjnej, do realizacji zaopatrzenia w energie elektryczną w sposób ciągły i niezawodny, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych tych dostaw oraz stale rosnącego zapotrzebowania na moc. Sąd nie podziela toku rozumowania skarżącego, że organy nie wykazały zaistnienia wyżej wymienionych przesłanek zagrożenia interesu społecznego i ważnego interesu gospodarczego. W sprawie występowały w dacie orzekania przez Starostę przesłanki dla wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...]. Nieuzasadniony jest zatem zarzut skarżącego dotyczący "niewykazania okoliczności wskazujących na niezbędność (...) nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności". Słusznie wskazuje uwagę organ odwoławczy, że modernizacja linii elektroenergetycznej związana z potrzebą zapewnienia bezpiecznego i niezakłóconego jej funkcjonowania oraz zapobieżenia nagłym awariom, które mogą generować zakłócenia w pracy przedsiębiorstw, instytucji publicznych i innych podmiotów (chociażby gospodarstw domowych), wyczerpuje przesłankę ważnego interesu społecznego oraz jednocześnie stanowi o ważnym interesie gospodarczym. Nadto, eliminacja zagrożenia związanego z eksploatacją infrastruktury elektroenergetycznej, która niejednokrotnie ulegała awariom - co potwierdzają przekazane protokoły - wypełnia przesłankę ochrony zdrowia życia ludzkiego o jakiej mowa w przepisie art. 108 § k.p.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 236/15, LEX nr 1948790). Niezasadne są także zarzuty skarżącego dotyczące zakresu zajęcia przedmiotowej nieruchomości. W rozstrzygnięciu decyzji organu I wyraźnie zakreślono powierzchnię zajętą przez pas ograniczenia (334,6 m2), wskazano długość projektowanej trasy linii (24,3 m) oraz szerokość pasa ograniczenia (13,8 m). Ostatecznie nadto Starosta zwizualizował format ograniczenia na załączniku graficznym - stanowiącym integralną część jego decyzji, nie pozostawia przy tym pola do jakichkolwiek wątpliwości czy niedomówień. Słusznie w związku z tym argumentował Wojewoda, że zagadnienia, które dotyczą zakresu ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości pozostają poza ramami niniejszego postępowania, albowiem postępowanie prowadzone przez organy administracji w trybie art. 124 ust. la u.g.n. skupia się na ustaleniu, czy żądanie wnioskodawcy niezwłocznego zajęcia części nieruchomości poparte jest spełnieniem przesłanek wyartykułowanych w tym przepisie. Zarzuty odnoszące się do decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości z 26 kwietnia 2016r. były przedmiotem odrębnego postępowania przed sądem administracyjnym w sprawie o sygn. akt II SA/Po 426/17. Niezasadne okazały się także zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 §3 k.p.a. Wydanie zakwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 k.p.a). Rozstrzygnięcie zostało też, wbrew twierdzeniom skarżącego, wydane w oparciu o pełen zgromadzony materiał dowodowy, z uwzględnieniem poszczególnych dowodów, oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a). W oparciu o art. 107 § 3 k.p.a. w rozstrzygnięciu zawarto obszerne i szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne. Szczegółowo wyjaśniono dlaczego wydano taką właśnie decyzję i na podstawie jakich przesłanek. W szczególności uzasadniono stanowisko organu i wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu organ odwoławczy odniósł się także w uzasadnieniu swojej decyzji do wszystkich zarzutów odwołania. Uzasadnienie zawiera zatem wymogi określone w art. 107 §3 k.p.a. Skarżący zarzucał także, że nie miał "możności wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów". Powyższy zarzut także nie znajduje żadnego oparcia w aktach niniejszej sprawy, gdyż organ II instancji (pismem z 20 tycznia 2017 r., doręczonym stronie 7 lutego 2017 r.) poinformował strony o prawie wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skarżący jednak, pomimo prawidłowego doręczenia tego zawiadomienia nie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia. Skarżący podnosił także, że "organ wydał przedmiotową decyzję mimo, że nie otrzymał decyzji z dnia 22.02.2017 r. dotyczącej ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, której wprowadzenie do obrotu umożliwia wydanie decyzji o zajęciu nieruchomości. Obie decyzje zostały doręczone skarżącemu tego samego dnia". W związku z powyższym organ odwoławczy prawidłowo wyjaśnił skarżącemu, że decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Starosty z 26 kwietnia 2016 r. orzekającą o ograniczeniu sposobu korzystania z części przedmiotowej nieruchomości, została wydana w dniu 22 lutego 2017 r. (wysłana w dniu 22 lutego 2017 r.), natomiast zaskarżona decyzja Wojewody z 24 lutego 2017r. w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], wydana została w dniu 24 lutego 2017 r. (wysłana 24 lutego 2017 r.). Wynika zatem z powyższego, że zgodnie z teścią przepisu art. 124 ust. 1a u.g.n. Starosta udzielił, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości. Skarżący natomiast odebrał obie decyzje tego samego dnia, tj. 7 marca 2017r., co oznacza że w tym dniu zostały mu doręczone. Słusznie wskazuje organ odwoławczy, że skarżący nieprawidłowo utożsamia termin "wydania" decyzji z terminem jej "doręczenia". Uznanie, iż wydanie decyzji następuje dopiero z chwilą jej doręczenia prowadziłoby do skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia racjonalności prawa. W przypadku bowiem wielości stron każda z nich mogłaby przecież otrzymać taką decyzję w innej dacie (por. wyr. NSA z 15 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 2051/09, wyrok NSA z 25 kwietnia 2006r., II OSK 714/05; wyrok NSA z 5 marca 2009r., I OSK 453/08, dostępne www.cebois.nsa.gov.pl). Chybiony jest zatem zarzut naruszenia art. 124 ust. 1a u.g.n. w powyższym zakresie. Mając powyższe na uwadze, zaskarżona decyzja o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości jest zgodna z decyzją o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...]. Skoro w sprawie niniejszej zakres ograniczenia sposobu korzystania z prawa własności został przez inwestora precyzyjnie określony i jest on zgodny z decyzją lokalizacyjną, to organ nie mógł odmówić wydania decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1 a u.g.n. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając, że skarga jest niezasadna na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.