II SA/Po 442/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Protokolant ref. stażysta Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2015 r. sprawy ze skarg K. M., E. M., T. M., A. M. i P. M. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] kwietnia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] (znak: [...]) Starosta [...], wskazując na art. 28, art. 33, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r, poz.1409 z późn.zm., dalej p.b.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2013 r., poz.267 z późn. zm., dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku Z. S. (dalej jako Inwestor) o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę - zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z wewnętrzną instalacją gazową i miejscami postojowymi w miejscowości [...]. W decyzji zostały określone szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, zobowiązano Inwestora do uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, zobowiązano kierownika budowy do prowadzenia na bieżąco dziennika budowy oraz umieszczenia na budowie w widocznym miejscu tablicy informacyjnej oraz ogłoszenia zawierającego dane dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (art. 36 ust. 1 i art. 42 ust. 2 i 3 p.b.). Określono obszar oddziaływania obiektu: nieruchomości nr ewid. [...]. Uzasadniając organ I instancji napisał, że Inwestor przedłożył wniosek w dniu [...] lipca 2014 r., opatrzony niezbędnymi załącznikami i wystąpił o udzielenie pozwolenia na budowę ww. budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z wewnętrzną instalacją gazową, oraz o uchylenie wcześniejszego pozwolenia dotyczącego budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego, według innego projektu budowlanego, na tej samej działce. Starosta napisał, że decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem inwestora, oraz jednocześnie uchylił decyzję [...], przenoszącą na rzecz Inwestora pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z zewnętrzną instalacją gazową na przedmiotowej działce. Rozpoznając odwołanie E. i T. M., A. i P. M. i K. M., Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. uchylił decyzję Starosty z dnia [...] września 2014 r. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Starosta napisał, że ponownie prowadząc postępowanie, wezwał Inwestora do uszczegółowienia wniosku w części dotyczącej uchylenia decyzji pozwolenia na budowę oraz wydał postanowienie zobowiązujące inwestora do uzupełnienia przedłożonego projektu budowlanego, w zakreślonym terminie. Po przeprowadzeniu oddzielnego postępowania, działając na wniosek Inwestora, decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. Starosta uchylił wszystkie wcześniejsze decyzję związane z realizacją inwestycji na działce nr [...]: decyzję z dnia [...] listopada 2008 r, decyzję z dnia [...] października 2009 r oraz decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r. Starosta uznał za strony postępowania oprócz inwestora również właścicieli działek graniczących z działką inwestycji, tj. A. i P. M., K. M., J. B., E. i T. M. Dokonując sprawdzenia projektu w trybie art. 35 ust.1 p.b. stwierdzono zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego [...]. Nadto Starosta ocenił, że zaprojektowany obiekt spełnia wymogi rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 z późn. zm., dalej jako Rozporządzenie). Według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaprojektowany budynek mieszkalny zlokalizowany jest na terenie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej określonej na planie symbolem 4 MW. Dla terenu tego formę zabudowy określono następująco: "zabudowa II kondygnacyjna, dach stromy; możliwość wykorzystania poddasza na cele mieszkalne; 2 klatkowy", jednocześnie nie wyznaczając maksymalnej powierzchni zabudowy, ani nie określając maksymalnej wysokości budynku. Pojęcie kondygnacji definiuje Rozporządzenie; w świetle § 3 pkt 16 pod pojęciem kondygnacji należy rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku oraz poziomą część budynku stanowiąca przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m. Inwestor złożył projekt obejmujący budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego II kondygnacyjnego (parter + piętro) z poddaszem gospodarczym. Na poddaszu inwestor przewidział wózkarnię, suszarnię oraz komórki lokatorskie. Pomieszczenia te, zgodnie z § 3 pkt 13 Rozporządzenia stanowią "pomieszczenia gospodarcze znajdujące się poza mieszkaniem, służące do przechowywania przedmiotów lub produktów żywnościowych użytkownikom budynku, materiałów lub sprzętu związanego z obsługa budynku, a także opału lub odpadów stałych." Ponadto, omawianych pomieszczeń gospodarczych nie można zaliczyć do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, gdyż zgodnie z § 5 ust. 1 Rozporządzenia, nie uważa się za przeznaczone na pobyt ludzi pomieszczeń, w których: łączny czas przebywania tych samych osób jest krótszy niż 2 godziny w ciągu doby, a wykonywane czynności mają charakter dorywczy bądź też praca polega na krótkotrwałym przebywaniu związanym z dozorem oraz konserwacją maszyn i urządzeń lub utrzymaniem czystości i porządku. Starosta podkreślił, że przepisy p.b. nie zawierają definicji poddasza, zatem należy zastosować potoczne rozumienie tego słowa: przestrzeń pomiędzy najwyższym stropem lub sklepieniem a pokryciem dachowym. Starosta wskazał, że w przedłożonym projekcie przestrzeń nad ostatnim stropem znajduje się pod więźbą dachową, nie posiada oddzielnego stropu i stanowi poddasze. Poddasze zaprojektowane w omawianym budynku, nie spełnia definicji kondygnacji, bez względu na jego wysokość, jak również wysokość ścian kolankowych. Obowiązująca w judykaturze interpretacja tej definicji jest taka, że nie stanowią kondygnacji poddasza nie przeznaczone na pobyt ludzi ani nie stanowiące przestrzeni na urządzenia techniczne, niezależnie od ich wysokości (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 12 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 93/13; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach, dalej jako CBOSA). Starosta zastrzegł, że chociaż w potocznym rozumieniu, biorąc pod uwagę wizualizację elewacji, budynek będzie uchodził za trzykondygnacyjny, to jednak nie zmienia to jego kwalifikacji formalnoprawnej, a tylko taka jest przedmiotem oceny organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę w trybie art. 35 ust. 1 pkt. 1 i 2 p.b. Sformułowania użyte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego interpretować należy zgodnie ze wskazanymi wyżej definicjami legalnymi chyba, że co innego wynika z postanowień planu. W związku z tym, realizację budynku posiadającego dwie kondygnacje nadziemne oraz poddasze gospodarcze, należy uznać za zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Rozpatrując konieczność zapewnienia wymaganych miejsc parkingowych dla przedmiotowej inwestycji ustalono, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zarówno dla poszczególnych jednostek planu, jak również w infrastrukturze ogólnej nie przewidział obowiązku zapewnienia miejsc postojowych dla samochodów. Zgodnie z § 18 ust. 1 Rozporządzenia, zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla użytkowników stałych i przebywających okresowo , a także dla osób niepełnosprawnych. Starosta ocenił, że zapewnienie przez Inwestora zaprojektowanych miejsc postojowych w ilości 20 szt. tj. jedno miejsce na jedno mieszkanie, w tym jedno miejsce dla osób niepełnosprawnych, spełnia wymagania wynikające z przepisów. Lokalizacja miejsc postojowych na działce jest także zgodna z obowiązującymi warunkami technicznymi. Wymagana odległość miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w projektowanym budynku wynosi więcej niż wymagane 10m dla zespołu 8 miejsc postojowych. Dla miejsc postojowych zlokalizowanych od strony szczytów budynku odległości wynikające z § 19 Rozporządzenia nie musza być zachowane, gdyż w ścianach tych znajdują się tylko okna od kuchni. Zgodnie z § 3 ust. 10 Rozporządzenia kuchnia nie jest pomieszczeniem mieszkalnym lecz pomocniczym, jest to pomieszczenie znajdujące się w obrębie mieszkania lub lokalu użytkowego służące do celów komunikacji wewnętrznej, higieniczno-sanitarnych, przygotowywania posiłków, z wyjątkiem kuchni zakładów żywienia zbiorowego. Zaprojektowane w w/w układzie funkcjonalnym kuchnie stanowią niewielkie pomieszczenia nie przeznaczone na pobyt stały ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby nie trwa dłużej niż 4 godziny. Organ podał, że zgodnie z art. 34 ust. 1 pkt 3a p.b. inwestor uzyskał oświadczenie właściwego zarządcy dróg, tj. [...] o zapewnieniu dostępu z drogi publicznej tj. [...], a także zgodę na bezpośredni wjazd do projektowanych parkingów zlokalizowanych przy ul. [...]. Dalej Starosta napisał, że inwestycja spełnia wymogi techniczne, o jakich mowa w § 13 Rozporządzenia. Według analizy przesłaniania sporządzonej przez projektanta legitymującego się stosownymi uprawnieniami, załączonej do projektu budowlanego, w analizowanym obszarze tj. na działkach nr [...] nie wystąpi przesłanianie okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w istniejących budynkach mieszkalnych. Analiza sporządzona została dla budynków na działce nr [...]. Dla budynku na działce nr [...] projektant określił, iż w ścianie od strony budowanego budynku nie istnieją okna przeznaczone na pobyt ludzi, nie może zachodzić więc ich przesłanianie. Nie będzie zachodzić także przesłanianie okien w budynku położonym na działce nr [...], gdyż odległość projektowanego budynku od budynku położonego na tej działce jest większa od wysokości nowego obiektu. Organ uznał, że projektowana budowa umożliwia naturalne oświetlenie pomieszczeń na pobyt ludzi znajdujących się w sąsiednich budynkach i nie powoduje zacieniania okien w pomieszczeniach na pobyt ludzi. Od opisanej decyzji odwołania wnieśli A. i P. M., E. i T. M. oraz K. M., zastępowani przez tego samego pełnomocnika, trzema pismami. Pełnomocnik w odwołaniach zaskarżał decyzję w całości, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i odmowę udzielenia pozwolenia na budowę. Pełnomocnik zarzucił naruszenie: 1. przepisu art. 70 i art. 80 w związku z art. 7 kpa oraz w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b. poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy przejawiające się w przyjęciu, że: a. inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu, b. projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi i w związku z tym, że w sposób prawidłowy wykonano analizę przesłaniania budynków sąsiednich przez projektowany budynek; 2. przepisu art. 35 ust. 4 p.b. poprzez jego niezastosowanie, przejawiające się w niezgodnym z prawem wydaniu pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy nie zostały spełnione przesłanki określone w przepisie art. 35 ust. 1 p.b. Uzasadniając napisał, że nie może być jednak tak - a to zdaje się czynić organ I instancji - że zgodnie z miejscowym planem zezwala się na budowę budynków dwukondygnacyjnych, które jednak - ze względu na dopuszczenie poddasza - będą trzykondygnacyjne z punktu widzenia przepisów Rozporządzenia. Znaczenie pojęcia "kondygnacja" powinno być rozumiane jednolicie zarówno w odniesieniu do wykładni zapisów planu, jak i przepisów Rozporządzenia. W ocenie Odwołujących się organ I instancji dokonując takiej wykładni pozwala na ewidentne obchodzenie przepisów budowlanych. Pełnomocnik wskazał na stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 682/10 (CBOSA), iż "poddasze to przestrzeń między stromym dachem, a ostatnią kondygnacją budynku. W sytuacji, gdy przestrzeń nad określoną kondygnacją posiada chociażby częściowo strop, należy traktować ją jako kolejną kondygnację, a nie jako poddasze.". Dalej wskazał na stanowisko WSA w Warszawie z dnia 26 maja 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 599/10 (CBOSA), że "ostatnia kondygnacja nie wykazuje cech poddasza, gdy brak jej położenia bezpośrednio pod pokryciem dachowym, zaś z przekrojów wynika, iż jej wysokość przekracza 2 m". W związku z tym pełnomocnik wskazał, że z projektu budowlanego przedstawionego przez Inwestora wynika, że przestrzeń ponad drugą kondygnacją posiada częściowo strop, wysokość tej przestrzeni jest taka sama jak wysokość pierwszej i drugiej kondygnacji. Podkreślił, że przestrzeń nad drugą kondygnacją nie jest położona bezpośrednio pod pokryciem dachowym. Ponadto, okna znajdujące się nad drugą kondygnacją są identyczne jak okna znajdujące się na pierwszej i drugiej kondygnacji. Na trzeciej kondygnacji, nazwanej przez Inwestora "poddaszem użytkowym" brak jest jedynie balkonów. Zdaniem pełnomocnika Inwestor zmienił jedynie przeznaczenie trzeciej kondygnacji, by pełniła funkcje takie jak wózkarnia, suszarnia, komórki lokatorskie. Budynek zaprojektowano w taki sposób, aby sztucznie zakwalifikować tę przestrzeń jako poddasze użytkowe, jednak de facto budynek ten nadal jest trzykondygnacyjny, a w konsekwencji projekt budowlany nie powinien zostać zatwierdzony ze względu na niezgodność z miejscowym planem. Podał, że możliwym było wskazanie przez uchwałodawcze lokalnego sposobu wykorzystania kondygnacji w inny sposób niż z przeznaczeniem na lokale mieszkalne, co jednak nie może stanowić o dopuszczalności wybudowania kolejnej kondygnacji – w postaci poddasza. W ocenie Skarżących niewątpliwym jest, że plan miejscowy stanowi, iż na wskazanym obszarze dopuszcza się lokalizację budynków maksymalnie dwukondygnacyjnych, a dokonana interpretacja planu przez organ jest błędna. Nadto pełnomocnik zarzucił, że analiza przesłaniania nie zawiera wszystkich wyliczeń na podstawie których możliwe jest ustalenie wysokości przesłania, a w konsekwencji wyliczenie długości płaszczyzny przesłanianej oraz innych wartości pozwalających na określenie parametrów przesłaniania. Nie sposób zatem jednoznacznie stwierdzić na jakiej podstawie Inwestor wskazał, że długość płaszczyzny przesłanianej odpowiada definicji wysokości przesłaniania wskazanej w § 13 ust. 1 pkt 1a Rozporządzenia. Podkreślił, że analiza powinna być sporządzona dla wszystkich nieruchomości znajdujących się w strefie oddziaływania projektowanego budynku i zaznaczył, że takie same wytyczne określił Wojewoda w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. Tymczasem Inwestor przedłożył analizę przesłaniania tylko dla działek nr [...]. Podał, że z przedłożonego projektu nie wynika, aby Inwestor dokonał wyliczeń dotyczących budynku położonego na działce nr [...], w konsekwencji nie sposób stwierdzić, czy planowana inwestycja nie wpłynie na przesłanianie pomieszczeń w budynku położonym na tej działce. Skarżący wnosili o wydanie orzeczenia reformatoryjnego, gdyż, jak podali mają uzasadnione podstawy, by przypuszczać, że organ I instancji dokonuje analizy projektu budowlanego i interpretacji obowiązujących przepisów wyraźnie na korzyść Inwestora. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] Wojewoda Wielkopolski, wskazując na art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W obszernym uzasadnieniu, cytując poszczególne przepisy napisał, że popiera stanowisko Starosty, że realizacja budynku posiadającego dwie kondygnacje nadziemne oraz poddasze gospodarcze, należy uznać za spełniającą założenia § 5 ust. 5 lit. c miejscowego planu. Nadto podzielił stanowisko Starosty, że inwestycja zgodna jest z przepisami Rozporządzenia, nie wpłynie negatywnie na interes osób znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu oraz interes osób trzecich. Dokumentacja projektowa została wykonana zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Ponadto Inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę złożył stosowne załączniki. Wojewoda podsumował, że organ administracji architektoniczno-budowlanej na etapie pozwolenia na budowę sprawdza wszystkie przesłanki wynikające z art. 35 ust 1 – 3 p.b., a w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4. p.b. właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnie z art. 35 ust. 4 p.b. Organ odwoławczy wskazał, że nie znalazł podstaw, aby uznać inwestycję za niezgodną z przepisami. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wnieśli A. i P. M., E. i T. M. oraz K. M., zastępowani przez tego samego pełnomocnika co w postępowaniu administracyjnym, trzema pismami. Pełnomocnik w skargach zaskarżał decyzję w całości, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy Wojewodzie do ponownego rozpatrzenia, zasądzenia zwrotu kosztów postępowania oraz wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu. Nadto zarzucił naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że przedłożony projekt budowlany jest zgodny z obowiązującym miejscowym planem oraz przepisami architektoniczno-budowlanymi. Nadto zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji braku przesłanek do podjęcia takiego rozstrzygnięcia. Skargi zostały zarejestrowane pod sygn. akt II SA/Po 442/15; II SA/po 443/15 oraz II SA/Po 444/15. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 19 maja 2015 r. Wojewoda Wielkopolski odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 03 czerwca 2015 r. Inwestor wniósł o oddalenie skarg oraz oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przez Sąd. Postanowieniami z dnia 25 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Po 444/15 i II SA/Po 443/15 Sąd połączył ww. sprawy ze sprawą o sygn. akt II SA/Po 442/15 w celu ich łącznego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia i prowadzenia dalej pod sygn. akt II SA/Po 442/15. Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Po 442/15 Sąd oddalił wnioski Skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 03 grudnia 2015 r. Sąd przeprowadził dowód z dokumentu w postaci analizy przesłaniania budynków mieszkalnych załączony do pisma pełnomocnika Inwestora (k. 58 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej "P.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Sąd administracyjny jest sądem kasacyjnym. W razie stwierdzenia istotnych uchybień sąd administracyjny nie ma więc kompetencji do merytorycznego rozstrzygnięcia danego postępowania, lecz jest upoważniony jedynie do uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji lub aktu. Na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] kwietnia 2015r. znak [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2015r. (znak: [...]) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Z. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z wewnętrzną instalacją gazową i miejscami postojowymi na działce [...]. Planowane przedsięwzięcie polega na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego (20 lokali mieszkalnych) wraz z wewnętrzną instalacją gazową i 20 miejscami postojowymi na działce [...]. Budynek jest niepodpiwniczony, posiada dwie kondygnacje i poddasze użytkowe. Przestrzeń poddasza została przewidziana na potrzeby wózkarni, suszarni i komórek lokatorskich. Budynek ma 12,95 m wysokości. Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.Prawo budowlane (t.j. Dz.U. 2013.1409 ze zm, powoływanej jako p.b.) każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, do której wykaże swoje prawo do dysponowania nią na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Przy czym zgodność ta polega m.in. na poszanowaniu występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, o czym stanowi art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Inwestor wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z art. 35 ust. 1 p.b Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Zgodnie z art. 12 ust. 7 p.b. Podstawę do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie stanowi wpis, w drodze decyzji, do centralnego rejestru, o którym mowa w art. 88a ust. 1 pkt 3 lit. a, oraz - zgodnie z odrębnymi przepisami - wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, potwierdzony zaświadczeniem wydanym przez tę izbę, z określonym w nim terminem ważności. Badając zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ ustalił, że dla działki, na której ma być prowadzona inwestycja obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [...]. Wnioskowany teren znajduje się na obszarze oznaczonym w planie symbolem 4MW – podstawowe przeznaczenie 4 MW to tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej jako przeznaczenie podstawowe. Jak wynika z § 5 ust. 5 lit c planu forma zabudowy to "zabudowa II kondygnacyjna, dach stromy, możliwość wykorzystania poddasza na cele mieszkalne, budynek 2 – klatkowy". W przedmiotowym planie nie określono maksymalnej wysokości zabudowy w metrach, nie zawarto również definicji kondygnacji. Sporne w niniejszej sprawie było ustalenie, czy określenie zabudowa II kondygnacyjna uwzględnia poddasze, jak twierdzili Skarżący, czy też jak wskazywał organ i Inwestor poddasze jest niezależne od ilości kondygnacji wskazanej w planie. Z analizy planu nie wynika, by określenie zabudowa II kondygnacyjna wyłączała w przypadku wnioskowanego terenu wybudowanie ponad dwie kondygnacje poddasza. W analizowanym § 5 pkt 5 litc planu nie zawarto określenia " w tym poddasze na cele mieszkalne", co wyraźnie wskazywałoby na ograniczenie wysokości budynku do dwóch kondygnacji. W § 5 pkt 2d planu jako forma zabudowy wskazana została "zabudowa parterowa, dach stromy, poddasze użytkowe mieszkalne", co wskazuje na ujęcie poddasza jako niezależnego od kondygnacji. Definicja kondygnacji znajduje się w § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. 2015.1422, powoływany dalej jako Rozporządzenie). Rozporządzenie to stanowi akt wykonawczy do prawa budowlanego i jego unormowania zasadniczo nawiązują do kwestii technicznych związanych z warunkami budowy obiektu budowlanego. Rozporządzenie to nie stanowi aktu wykonawczego do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wskazane w nim definicje nie musza odpowiadać celom tej ustawy. Skoro jednak w planie miejscowym organ planistyczny nie unormował kwestii wysokości obiektów w inny sposób niż poprzez wskazanie kondygnacji, których definicja znajduje się w Rozporządzeniu organ wydający pozwolenie na budowę winien zastosować tę definicję kondygnacji. A Inwestor ma prawo zabudować nieruchomość budynkiem posiadającym ilość kondygnacji wskazaną w planie oraz poddasze, o ile nie spełnia definicji kondygnacji. Zgodnie z § 3 pkt 16 Rozporządzenia przez pojęcie kondygnacji - należy przez to rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia. Rozporządzenie nie zawiera definicji poddasza. Zawiera definicję pomieszczeń gospodarczych (§ 3 pkt 13) - należy przez to rozumieć pomieszczenie znajdujące się poza mieszkaniem lub lokalem użytkowym, służące do przechowywania przedmiotów lub produktów żywnościowych użytkowników budynku, materiałów lub sprzętu związanego z obsługą budynku, a także opału lub odpadów stałych; pomieszczeń technicznych (§ 3 pkt 12) - należy przez to rozumieć pomieszczenie przeznaczone dla urządzeń służących do funkcjonowania i obsługi technicznej budynku. Z podanej definicji kondygnacji wynika, że jest nią przestrzeń oddzielona przez stropy, a także wtedy, gdy jest ona poddaszem z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi albo gdy jest poziomą częścią budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m. Wyraźne rozdzielenie poddasza z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od poziomej części stanowiącej przestrzeń na urządzenia techniczne mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m, nie pozwala uznać, że wszelkie przestrzenie ( w tym poddasza) o wysokości większej niż 2 m stanowią kondygnację. Z treści § 3 pkt 16 rozporządzenia wywieść można, iż także poddasze stanowiące przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m, stanowi kondygnację w rozumieniu tego przepisu. Natomiast poddasza nie spełniające tych wymagań, t.j. nie przeznaczone na pobyt ludzi ani nie stanowiące przestrzeni na urządzenia techniczne, niezależnie od ich wysokości, nie stanowią kondygnacji. Brzmienie § 3 pkt 16 rozporządzenia nie pozwala na dokonanie wykładni przyjętej przez organ w zaskarżonej decyzji. (por. wyrok WSA w Gdańsku z 12 czerwca 2013r., II SA/Gd 93/13). Przestrzeń poddasza w projektowanym budynku przewidziana została na potrzeby wózkarni, suszarni oraz komórek lokatorskich, a zatem pomieszczenia te spełniają definicję pomieszczeń gospodarczych, zgodnie z § 3 pkt 13 Rozporządzenia, nie są przestrzenią na urządzenia techniczne. i nie można tych pomieszczeń zaliczyć do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, bo zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia nie uważa się za przeznaczone na pobyt ludzi pomieszczeń, w których łączny czas przebywania tych samych osób jest krótszy niż 2 godziny w ciągu doby, a wykonywane czynności mają charakter dorywczy bądź też praca polega na krótkotrwałym przebywaniu związanym z dozorem oraz konserwacją maszyn i urządzeń lub utrzymaniem czystości i porządku. W projekcie przewidziano, że w budynku na I i II kondygnacji znajduje się 20 mieszkań, natomiast na poddaszu użytkowym 20 komórek lokatorskich o pow. Od 11,78m2 do 22,34 m2.oraz dwie wózkarnie i dwie suszarnie suszarnia, czyli nie pomieszczenia mieszkalne. Przestrzeń nad II kondygnacją nie ma stropu, tj. poziomego elementu konstrukcyjnego oddzielającego poszczególne kondygnacje budynku przenoszącego obciążenia na pionowe elementy lub słupy. W projekcie występuje typ więźby dachowej jako konstrukcja krokwiowo – jętkowa. Jętka stanowi element spinający krokwie. Nie jest ona oparta na murach zewnętrznych i wewnętrznych oraz na słupach, nie sposób zatem uznać wspomnianej konstrukcji za strop. Prawidłowo więc organy uznały, że w przedmiotowym projekcie przestrzeń nad ostatnim stropem znajduje się pod więźbą dachową, nie posiada oddzielnego stropu i stanowi poddasze. Skoro więc plan miejscowy dopuszcza zabudowę II kondygnacyjną dodatkowo z możliwością wykorzystania poddasza na cele mieszkalne zaprojektowanie budynku jako II kondygnacyjnego z poddaszem użytkowym bez względu na jego wysokość jest zgodne z ustaleniami tego planu. Kwestia czy projekt, jak twierdzili Skarżący sztucznie kwalifikuje ta przestrzeń jako poddasze użytkowe a de facto będzie to III kondygnacja czyli kwestia zgodności inwestycji z zatwierdzonym projektem nie stanowi przedmiotu sporu w tym postępowaniu, w którym badana jest zgodność projektu z planem miejscowym. I jak słusznie uznał organ I instancji, że chociaż w potocznym rozumieniu, biorąc pod uwagę wizualizację elewacji, budynek będzie uchodził za trzykondygnacyjny, to jednak nie zmienia to jego kwalifikacji formalnoprawnej, a tylko taka jest przedmiotem oceny organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę w trybie art. 35 ust. 1 pkt. 1 i 2 p.b. W przedmiotowej sprawie organ zasadnie więc uznał, że nie ma podstaw do stwierdzenia niezgodności inwestycji z planem miejscowym. W decyzji opisał przedmiotową inwestycję, wskazał jakie ustalenia planu obowiązują na wnioskowanej działce i czy regulacje te zostały przez projektowaną inwestycję spełnione. Podał, że projekt budowlany został uzgodniony bez zastrzeżeń przez stosowne podmioty, posiada oświadczenie projektantów i sprawdzających o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, a także potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie uprawnień budowlanych i zaświadczeń właściwych izb samorządów zawodowych, aktualnych na dzień opracowania projektu budowlanego przedmiotowego zamierzenia, przy czym inwestor dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane nieruchomościami, na których ma zostać zrealizowana przedmiotowa inwestycja. Odnosząc się do spornej kwestii zacienienia organ uznał, że nie dojdzie do przesłaniania budynków znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego budynku przez ten budynek. Zgodnie z § 13. Rozporządzenia 1. Odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. 2. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. 3. Dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna. 4. Odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej. . Projektowany budynek ma 12,95 m wysokości. Zastosowanie znajdzie więc § 13 pkt 1 a Rozporządzenia. Z załączonej analizy przesłaniania która stanowi element projektu budowlanego i została opracowana przez osobę ze stosownymi uprawnieniami budowlanymi.. dokonanej przez projektanta [...] wynika, iż w analizowanym obszarze, tj. na działkach nr [...] nie wystąpi przesłanianie okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w istniejących budynkach mieszkalnych, projektowanym budynkiem znajdującym się na działce nr [...]. Nie ma przesłaniania gdy długość płaszczyzny przesłanianej jest większa od wysokości najwyższej krawędzi budynku przesłaniającego i to zostało spełnione Pomiędzy ramionami kata 60 st wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna budynku przesłanianego nie znajduje się żadna część budynku projektowanego, gdyż odległości między tymi budynkami są większe niż wysokość przesłaniania budynku projektowanego. W odniesieniu do działki nr [...] długość płaszczyzny przesłanianej wynosi 10 m podczas gdy wysokość najwyższej krawędzi budynku przesłanianego wynosi 8, 34m, w odniesieniu do działki nr [...] te wartości wynoszą odpowiednio 10,80m : 9, 24m, a w odniesieniu do działki nr 215/42 – 29,20m : 9,24m. Nie było podstaw do analizy przesłaniania dla działki [...] ponieważ nie może tam dojść do przesłaniania, bo od strony budynku projektowanego nie ma okien a bada się nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi a nie nasłonecznienie działki. (por. np. wyroki WSA: w Łodzi z dnia 28 czerwca 2011 roku, II SA/Łd 497/11; z dnia 25 sierpnia 2010 roku, II SA/Łd 279/10; w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 maja 2014 roku, II SA/Go 212/14; w Warszawie z dnia26 listopada 2004 roku, IV SA 2427/03 i inne; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie było też analizy dla działki [...], gdyż odległość projektowanego budynku od budynku położonego na wspomnianej działce jest większa od wysokości wspomnianego budynku Skoro więc z analizy przesłaniania wynika, że warunki prawidłowego umożliwienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń budynku przesłanianego są spełnione, gdyż wysokość przesłaniania jest mniejsza niż odległość między budynkami nie było podstaw do dokonywania odmiennych ustaleń, tym bardziej, że Skarżący nie przedłożyli żadnej dokumentacji, która mogłaby podważyć dokumentację załączoną do projektu, a załączonej dokumentacji i analizy odmienne wnioski niż te dokonane przez organ nie wynikały. Obowiązkiem organów było odniesienie się do złożonego dokumentu i ustalenie czy badana decyzja, narusza przywołane w opinii przepisy § 13 Rozporządzenia a co za tym idzie czy organ administracji architektoniczno-budowlanej prawidłowo wykonał obowiązki wynikające z art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 Prawa budowlanego. W postępowaniu administracyjnym strona jest bowiem uprawniona do przedstawiania dowodów, bądź wniosków dowodowych, a organ obowiązany jest je ocenić w kontekście całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zarzuty zgłaszane przez Skarżących mają charakter jedynie gołosłowny albowiem w postępowaniu administracyjnym nie przedłożyłi oni ani odmiennej analizy przesłaniania i zacieniania ani też innych dowodów podważających poprawność i wiarygodność analizy przedłożonej przez inwestora. W cytowanym przepisie art. 35 Prawa budowlanego został określony zakres działania organu administracji architektoniczno – budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Warto zwrócić uwagę, że właściwy organ został przede wszystkim pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Ocenie organu może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno – budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno – budowlanymi (np. warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia (art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe (w rozumieniu przepisów rozdziału 2 Prawa budowlanego) uprawnienia budowlane. W stanie faktycznym sprawy organ pierwszej instancji uznał, że złożony przez inwestora projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza żadnego z przepisów Prawa budowlanego, decyzji o warunkach zabudowy oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Konsekwencją powyższego stanowiska było wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Ugruntowany jest w judykaturze pogląd, który reprezentuje także skład orzekający w sprawie niniejszej, że sprzeciw właścicieli sąsiednich nieruchomości nie może blokować planów inwestycyjnych osoby, która legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jednocześnie – jak wskazano wcześniej – gdy spełnione są wszystkie warunki formalne, organ administracji architektoniczno – budowlanej nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). Zarzuty sformułowane w skardze dotyczące niezgodności z miejscowym planem i nieprawidłowa ocena zacieniania okazały się nieuzasadnione. Sąd administracyjny nie będąc związany granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.) rozważał przy podjęciu rozstrzygnięcia wszelkie możliwe sytuacje, w których mógłby być zagrożony interes lub prawo skarżącej, co jednak nie pozwoliło na potwierdzenie zarzutów skargi. Uwzględniając powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił wniesione przez Skarżących skargi jako nieuzasadnione.