II SA/Po 52/15

Dnia 28 maja 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2015 roku sprawy ze skargi A Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia [...] listopada 2014 roku Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań oddala skargę Decyzją z dnia [...] 2014 r. znak [...] Wójt Gminy K. [...] (dalej również: Wójt), działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 1, art, 75 ust. 1 pkt 4, art, 81 ust. 1, art. 82 i art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199, poz. 1227, z późn. zm. [aktualnie: Dz.U. z 2013 r., poz. 1235, z późn. zm.] - dalej: ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie) oraz § 2 ust. 1 pkt 41 i 46 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2013 r., poz. 1397, z późn. zm. - dalej: rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko) ustalił środowiskowe uwarunkowania dla realizacji planowanego przedsięwzięcia, polegającego na "[...]" na działce nr ewid. [...] położonej w obrębie geodezyjnym [...], opisanym szczegółowo w załączniku do decyzji - charakterystyce przedsięwzięcia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie (dalej: Kolegium) decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] – po rozpatrzeniu odwołania A. i K. B., których nieruchomości znajdują się w ocenie Kolegium w zasięgu faktycznego oddziaływania planowanej inwestycji – w punkcie 1. uchyliło na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) zaskarżoną decyzję Wójta z dnia [...] 2014 r., natomiast w wyniku rozpoznania m.in. odwołania spółki A z siedzibą w [...] (dalej również: "spółka B" lub "spółka"), Kolegium w punkcie 2. osnowy decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzyło postępowanie odwoławcze. Przedmiotowe decyzje zostały wydane w następującym stanie sprawy. Spółka A spółka [...] (dalej również: inwestor) wystąpiła do Wójta Gminy K. [...] z wnioskiem z dnia 5 czerwca 2012 r., uzupełnionym w dniu 21 czerwca 2012 r. i następnie zmienionym w piśmie z dnia 12 lipca 2012 r. w zakresie nazwy przedsięwzięcia, o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i określenie zakresu raportu oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji do odzysku surowców i energii z odpadów przemysłowych i niebezpiecznych z wybranych gałęzi gospodarki z wykorzystaniem technologii plazmowej na działce o nr ewid. [...], obręb [...] (dalej również: raport o oddziaływaniu na środowisko). Planowana inwestycja należy do przedsięwzięć wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 41 i 46 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i wymaga ona obowiązkowo przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, jak również sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Postanowieniem z dnia 20 lipca 2012 r. znak [...] Wójt Gminy K. [...] stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia o nazwie "[...]" na wyżej opisanej nieruchomości oraz nałożył obowiązek wykonania raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko w pełnym zakresie określonym w art. 66 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie - wraz z uwzględnieniem zagadnień wskazanych przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu (dalej: RDOŚ w Poznaniu) i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. (dalej: PPIS w K.). Postanowienie to wydane zostało po uzyskaniu od organów współdziałających stanowisk co do zakresu raportu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, tj. RDOŚ w Poznaniu i PPIS w K. Po przedłożeniu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko Wójt wystąpił do RDOŚ w Poznaniu oraz PPIS w K. z wnioskiem o uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. W opinii sanitarnej z dnia [...] listopada 2012 r. znak [...] PPIS w K. zaopiniował warunki do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach pod względem higienicznym i zdrowotnym dla planowanego przedsięwzięcia - w następujący sposób: 1) pozytywnie w zakresie głównych procesów produkcyjnych prowadzonych w zakładzie stwierdzając, iż w raporcie wykazano, że realizacja i funkcjonowanie przedsięwzięcia nie będą powodować ponadnormatywnego negatywnego oddziaływania na warunki życia i zdrowie ludzi; 2) negatywnie w zakresie realizacji dostawy surowców - transportu odpadów, stwierdzając, że w raporcie nie wykazano, iż realizacja transportu związanego z funkcjonowaniem zakładu nie będzie powodować negatywnego wpływu na warunki życia ludzi, w szczególności mieszkańców zabudowy zlokalizowanej przy szlakach transportowych oraz innych użytkowników dróg, z powodu zwiększenia ruchu pojazdów transportujących odpady niebezpieczne, a w szczególności podczas zaistnienia sytuacji awaryjnych - wypadkowych. W ocenie organu opiniującego etapem, który może powodować znaczące uciążliwości i zagrożenie dla warunków sanitarno-higienicznych i zdrowotnych jest etap transportu, w szczególności transport samochodowy odpadów niebezpiecznych. PPIS w K. stwierdził, że z raportu wynika, iż surowce dostarczane będą do zakładu transportem samochodowym i kolejowym; odpady te dostarczane będą w różnych postaciach zarówno w zbiornikach zamkniętych, cysternach jak i luzem na pojazdach samochodowych i na wagonach; zakłada się transport odpadów z terenu województwa wielkopolskiego, a także z innych rejonów kraju i z zagranicy, przyjmując, że transport surowców realizowany będzie przez ok. 100 samochodów ciężarowych dziennie. Mając na uwadze charakter przedsięwzięcia, wielkość i skalę procesów transportowych oraz rodzaj transportowanych materiałów, PPIS w K. uznał, że realizacja transportu związanego z funkcjonowaniem zakładu może wywierać negatywny wpływ na warunki życia mieszkańców zabudowy zlokalizowanej przy szlakach transportowych (w ujęciu szerszym niż analiza terenu najbliższego dla lokalizacji inwestycji) oraz innych użytkowników dróg – zarówno w warunkach normalnej realizacji dostaw surowców (w kontekście zwiększenia ruchu pojazdów transportu ciężkiego), jak i w szczególności podczas zaistnienia sytuacji awaryjnych - wypadkowych. Organ podkreślił, że w pobliżu proponowanej dla przedsięwzięcia lokalizacji brak jest węzłów komunikacyjnych zapewniających dostęp z dróg o kategoriach krajowych. W tym zakresie organ stwierdził, że w raporcie nie określono, jakie ilości surowców pochodzić będą z okolicznych zakładów, a jakie transportowane będą z innych terenów; z raportu nie wynika, jaki procent odpadów stanowiły będą odpady z terenu powiatu [...] i województwa wielkopolskiego oraz jaki będzie udział odpadów wprowadzanych na teren powiatu [...] z innych rejonów kraju i z zagranicy. Pominięty został także aspekt negatywny, którym – w kontekście transportu – jest kumulacja liczby pojazdów transportowych (głównie transportu ciężkiego), co związane jest z działalnością okolicznych zakładów. RDOŚ w Poznaniu postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. znak [...] uzgodnił realizację planowanego przedsięwzięcia na warunkach jego realizacji określonych w postanowieniu uzgadniającym. Na podstawie art. 33 ust. 1 w zw. z art. 79 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie Wójt obwieszczeniem znak [...] z dnia 11 lipca 2013 r. poinformował o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie oraz o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia oraz o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy i raportem o oddziaływaniu na środowisko, a także o możliwości zapoznania się z dokumentacją, składania w formie pisemnej lub ustnej uwag w terminie 21 dni od daty ogłoszenia obwieszczenia w siedzibie Urzędu Gminy K. [...]. Wobec otrzymania protestów lokalnej społeczności dotyczących m.in. zagrożenia oddziaływaniem przedsięwzięcia na teren zabudowy mieszkaniowej z uwagi na przewidywany sposób transportu odpadów oraz emisji zanieczyszczeń do powietrza, Wójt w piśmie z dnia 9 października 2013 r. wezwał inwestora do uzupełnienia raportu i wykazania, że realizacja transportu związanego z funkcjonowaniem zakładu nie będzie powodować negatywnego wpływu na warunki życia ludzi, w szczególności mieszkańców zabudowy zlokalizowanej przy szlakach transportowych oraz na innych użytkowników dróg, z powodu zwiększenia ruchu pojazdów transportujących odpady niebezpieczne, a zwłaszcza podczas zaistnienia sytuacji awaryjnych. Inwestor w piśmie z dnia 15 października 2013 r. uzupełnił raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przedstawiając analizę wpływu przewidzianego w planowanym przedsięwzięciu sposobu transportu odpadów na warunki życia ludzi, w szczególności mieszkańców zabudowy zlokalizowanej przy szlakach transportowych oraz innych użytkowników dróg. W związku z powyższym Wójt zwrócił się do PPIS w K. o ponowne zaopiniowanie warunków realizacji przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. PPIS w K. w opinii sanitarnej z dnia [...] listopada 2013 r. znak [...] podtrzymał stanowisko wyrażone we wcześniejszej opinii z dnia [...] listopada 2012 r. znak [...]. W uzasadnieniu stanowiska organ opiniujący stwierdził, że w pierwotnej wersji raportu przyjęto, iż transport surowców realizowany będzie przez ok. 100 samochodów ciężarowych dziennie, a w przedłożonej w uzupełnieniu analizie przyjęto, że 50% surowca (odpadów) dostarczana będzie transportem samochodowym, zaś kolejne 50% transportem kolejowym, oraz stwierdzono, iż maksymalna liczba samochodów ciężarowych o średniej ładowności 20 Mg wyniesie 13 pojazdów na dobę (26 przejazdów z kursami powrotnymi). PPIS w K. powyższe założenia uznał za nierealne. Ponadto organ opiniujący wskazał, że faktyczne zagospodarowanie terenu odbiega w sposób istotny od zagospodarowania opisanego w raporcie i zobrazowanego na załącznikach graficznych (zał. nr 3), bowiem w raporcie określono, iż "na działce o numerze ewidencyjnym [...] znajduje się linia kolejowa, należąca do spółki C S.A., prowadząca do załadowni i sortowni [...]", tymczasem informacje o istnieniu infrastruktury kolejowej w bezpośrednim sąsiedztwie lokalizacji inwestycji są nieaktualne, bowiem opisywane tory zostały rozebrane. Dlatego też przyjęte założenie realizacji 50% dostaw surowców drogą kolejową organ uznał za nierealne, a przedłożoną w uzupełnieniu analizę dotyczącą zagadnień transportu za niewłaściwą. Mając na uwadze przedstawioną opinię PPIS w K., inwestor w piśmie z dnia 25 listopada 2013 r. wniósł o to, by w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określić maksymalną ilość przetwarzanych odpadów odpowiednio: 1) 150 000 ton na rok w przypadku dowożenia odpadów do zakładu transportem kolejowym w ilości maksymalnej 75 000 ton na rok oraz transportem samochodowym w ilości maksymalnej 75.000 ton na rok; 2) 75 000 ton na rok w przypadku dowożenia odpadów do zakładu tylko transportem samochodowym. W piśmie z dnia 5 grudnia 2013 r. inwestor ponownie ustosunkował się do zgromadzonych w toku postępowania materiałów, w szczególności do opinii PPIS w K. w zakresie transportu odpadów. Zdaniem inwestora brak w chwili obecnej torów do terenu zakładu nie oznacza braku możliwości "odbudowania trasy kolejowej na odcinku [...] do [...]", a w konsekwencji możliwości dostarczania w 50% odpadów do zakładu transportem kolejowym. Stwierdził, że brak jest podstaw do wydania negatywnej opinii przez PPIS w K. z uwagi na nieokreślenie ilości surowców, jakie miałyby pochodzić z okolicznych zakładów i z innych obszarów - z podziałem procentowym na powiat, województwo, kraj i zagranicę, gdyż w ocenie inwestora tak szczegółowe informacje mogą być podane po zawarciu umów z ewentualnymi dostawcami odpadów, co nastąpić może dopiero na etapie istnienia zakładu. Ponadto wskazał, że zgodnie z przedłożonym raportem o oddziaływaniu na środowisko planowanym przedsięwzięciem jest budowa zakładu odzysku energii z odpadów z wykorzystaniem technologii plazmowej, które zostało sklasyfikowane zgodnie z postanowieniem RDOŚ w Poznaniu z dnia [...] lipca 2013 r. (znak [...]) jako przedsięwzięcie wymienione w § 2 ust. 1 pkt 41 i 46 rozporządzenia sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a nie jako budowa autostrady, drogi ekspresowej lub innej drogi, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 31 i 32 tego rozporządzenia. Wójt w piśmie z dnia 9 grudnia 2013 r. zawiadomił ustalone strony postępowania o możliwości zapoznania i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia. Ponadto obwieszczeniem znak [...] z dnia 13 grudnia 2013 r., na podstawie art. 30, art. 33 ust. 1 w zw. z art. 79 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, poinformował społeczeństwo o uzupełnieniu raportu oddziaływania na środowisko w przedmiotowej sprawie, a także o możliwości zapoznania się z dokumentacją i składania w formie pisemnej lub ustnej uwag w zakreślonym terminie. W wyznaczonym terminie lokalna społeczność podtrzymała negatywne stanowisko w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przedmiotowej sprawie. Następnie Wójt Gminy K. [...] zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia (pismo z dnia 7 stycznia 2014 r.), po czym decyzją z dnia [...] 2014 r. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla realizacji planowanego przedsięwzięcia. Obwieszczeniem znak [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. organ I instancji, działając na podstawie art. 85 ust. 3 o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, podał do publicznej wiadomości informację o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przedmiotowej sprawie. Od decyzji z dnia [...] 2014 r. wniesione zostały odwołania przez szereg podmiotów – w tym przez właścicieli nieruchomości położonych w bliższym i dalszym sąsiedztwie nieruchomości, na której przewidziana jest lokalizacja planowanego przedsięwzięcia, w tym przez A. B. i K. B., a także Gminę K. i spółkę B sp. z o.o. W swoim odwołaniu spółka B podniosła, że w odległości 1 km od planowanej inwestycji prowadzi działalność gospodarczą związaną z [...]; w ramach prowadzonej działalności zatrudnia ponad 200 osób i w związku ze znaczną liczbą pracowników oraz szerokim zakresem prowadzonej działalności gospodarczej - w okolicach B dzienne natężenie transportu osobowego, jak i ciężarowego jest znaczne, zwłaszcza w okresach skupu zbóż w okresie letnim. Spółka wywodziła, że transport odpadów niebezpiecznych przewidziany drogą wojewódzką spowodowuje negatywny wpływ na warunki życia ludzi, w tym skarżącej i innych przedsiębiorców, którzy dowożą lub wywożą towary z istniejącego zakładu, a zwiększenie transportu kołowego spowoduje zaistnienie licznych sytuacji awaryjnych i wypadkowych. Akcentowała, że nie istnieją realne możliwości zapewnienia transportu kolejowego odpadów do planowanego zakładu, a przebieg głównej drogi dojazdowej do planowanej inwestycji od strony drogi wojewódzkiej nr [...] poprzez [...] jest tożsama z trasą dojazdu do położonej w [...] B skarżącej spółki. Powołując się na treść art. 28 k.p.a. i swoje ustawowe uprawnienia do prowadzenia działalności gospodarczej, spółka argumentowała, że postępowanie dotyczy jej interesu prawnego, stąd też jest stroną tego postępowania i przysługuje jej prawo do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] Kolegium, przybliżając motywy umorzenia postępowania odwoławczego w stosunku do podmiotów wymienionych w punkcie 2. osnowy decyzji, stwierdziło, że podmioty te nie zostały uznane przez organ I instancji za strony postępowania administracyjnego, jednak odwołania wniesione zostały z zachowaniem terminu do wniesienia środka zaskarżenia w terminie przewidzianym dla pozostałych stron postępowania, wobec czego Kolegium w pierwszej kolejności rozważyło kwestię interesu prawnego tych podmiotów do występowania w sprawie w charakterze stron niniejszego postępowania, a w konsekwencji również legitymacji do wniesienia odwołania. Odnosząc się do tych spośród podmiotów składających odwołania, którzy są właścicielami nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie realizacji planowanej inwestycji, organ odwoławczy w celu ustalenia, czy podmiotom tym przysługuje przymiot strony przeanalizował zakres oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na nieruchomości należące do tych podmiotów. W wyniku tej analizy Kolegium stwierdziło, że z akt sprawy, w szczególności z raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i jego uzupełnień, wynikają następujące założenia inwestycji: - planowane przedsięwzięcie będzie polegało na budowie instalacji do odzysku surowców i energii z odpadów przemysłowych i niebezpiecznych z wybranych gałęzi gospodarki z wykorzystaniem technologii plazmowej; - inwestycja ta stosownie do § 2 ust. 1 pkt 41 i 46 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko jest inwestycją mogącą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko.; - realizacja inwestycji na działce nr geod. [...] przewidziana jest, zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania, na terenie przemysłowym, a zakład będzie funkcjonował całą dobę; - na terenie zakładu funkcjonować mają trzy linie produkcyjne wyposażone w takie same zestawy urządzeń - o maksymalnej zdolności przerobowej 50 000 Mg/rok każda; wydajność całego zakładu wynosić będzie 150 Mg/rok.; w tych instalacjach będą przekształcane odpady niebezpieczne wymienione w raporcie oddziaływania na środowisko i jego uzupełnieniach; - do gazyfikatora mają być kierowane wyłącznie odpady stałe, natomiast do rektora odpady ciekłe i gaz pirolityczny; - przeznaczone do przekształcenia odpady niebezpieczne o konsystencji stałej będą magazynowane selektywnie w szczelnych, zamykanych pojemnikach lub kontenerach na placu magazynowania odpadów oraz w budynkach magazynu odpadów stałych, których posadzki będą szczelne, wybetonowane oraz z dodatkową folią PEHD, natomiast przeznaczone do przekształcenia odpady niebezpieczne o konsystencji płynnej będą magazynowane selektywnie w budowli magazynu odpadów ciekłych w szczelnych pojemnikach oraz w 2 zbiornikach o pojemności 5 000 l każdy, wykonanych z materiałów charakteryzujących się bardzo dobrą odpornością na niebezpieczne substancje chemiczne w szerokim zakresie ich stężeń; - w trakcie procesu technologicznego otrzymywane będą produkty: paliwo gazowe, szklisty witryt, metale szlachetne i ciężkie; - powstające na terenie zakładu ścieki bytowe będą oczyszczane w projektowanej na terenie zakładu mechaniczno-biologicznej oczyszczalni ścieków, które następnie będą wykorzystywane do uzupełnienia wody w zespole oczyszczania gazu; - inwestor nie przewiduje powstawania ścieków przemysłowych; - wody opadowe i roztopowe z powierzchni zadaszonych i utwardzonych będą zbierane wewnętrznym systemem kanalizacji deszczowej i odprowadzane do Strugi Kleczewskiej lub do planowanego zbiornika ppoż., przy czym ścieki deszczowe z dróg, parkingów, placów będą najpierw podczyszczane w seperatorze substancji ropopochodnych.; - eksploatacja przedmiotowej inwestycji wiązać się będzie głównie z emisją zanieczyszczeń do powietrza, emisją hałasu, wytwarzaniem odpadów oraz ingerencją w środowisko gruntowo - wodne; - w zakresie wymagań pod kątem ochrony przed hałasem wskazać należy, że lokalizacja przedsięwzięcia przewidziana jest na terenie przemysłowym, który w myśl rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. nr 130, poz. 826, z późn. zm.) nie podlega ochronie; - najbliżej położone tereny chronione to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna położona po stronie północno-wschodniej w odległości ok. 2500 m od granicy zakładu i tereny zabudowy zagrodowej znajdujące się od strony południowo-zachodniej w odległości ok. 1500 m od granicy zakładu; - autor raportu dokonał obliczeń poziomu hałasu w 2 punktach obserwacji [...] na granicy terenów chronionych (tereny zabudowy mieszkaniowej w miejscowości [...] – od strony północno-wschodniej i tereny zabudowy zagrodowej w m. [...] – od strony południowo-zachodniej); w obliczeniach akustycznych uwzględnione zostały następujące źródła hałasu: dostawa oraz rozładunek odpadów, wentylatory dachowe (21 wentylatorów o poziomie mocy akustycznej 90 dB każdy), trafostacja, suwnica kontenerów, stacja przeładunku kontenerów, instalacja oczyszczalni ścieków oraz galeria nadziemnego transportu odpadów, przy czym w obliczeniach akustycznych uwzględnione zostało przewidywanie natężenie ruchu pojazdów ciężarowych wynoszące 100 pojazdów dziennie 33 pojazdy w ciągu najniekorzystniejszych 8 godzin pory dziennej i 5 pojazdów w ciągu najniekorzystniejszej 1 godziny nocy i rozładunek pojazdu przy użyciu podnośników widłowych; taki stan rzeczy obrazują mapy przedstawiające rozmieszczenie punktów obliczeniowych wraz z obliczonymi poziomami hałasu w dB oraz przebieg izofon dla pory dziennej i nocnej (rys. nr 4 i 5 załącznika nr 12 raportu); - z pomiarów wynika, że w rejonie tym nie zostaną przekroczone wartości dopuszczalne; - na etapie eksploatacji instalacji źródłem emisji do powietrza będą: procesy spalania gazu syntetyzowanego w turbinach gazowych i kotle do produkcji pary technologicznej oraz procesy spalania gazu ziemnego lub oleju opałowego w palnikach rozruchowych; ponadto źródłami emisji będzie kotłowania olejowa oraz procesy spalania paliw w silnikach pojazdów poruszających się po terenie zakładu, jednakże przeprowadzona analiza rozprzestrzeniania się substancji w powietrzu wykazała, że wielkości emisji substancji do powietrza nie będą powodowały przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. z 2012 r., poz. 1031) oraz wartości odniesienia substancji w powietrzu, w tym dopuszczalnych częstości przekroczeń określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. z 2010 r. nr 16, poz. 87); - z analizy rozprzestrzeniania metali ciężkich w oparciu o skrajnie niekorzystne i hipotetyczne założenie, że dany metal może samodzielnie wypełnić dany standard wynika, że stężenie arsenu może powodować przekroczenie stężenia średniorocznego o 0,00043 µg/m³, w jednym punkcie siatki obliczeniowej w odległości ok. 20 m od granicy terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny; z treści postanowienia uzgadniającego organu wyspecjalizowanego w zakresie ochrony środowiska - RDOŚ w Poznaniu wynika, że wartość ta jest niższa od przyjętego do obliczeń tła zanieczyszczeń tej substancji wynoszącego 0,0006 µg/m³; - planowana inwestycja zlokalizowana będzie poza obszarami głównych zbiorników wód podziemnych, najbliżej położonym ciekiem powierzchniowym jest Struga Kleczewska znajdująca się w odległości ok. 8000 m kierunku wschodnim; inwestycja zlokalizowana będzie także poza granicami obszarów chronionych, o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody; - w odległości ok. 3 km od miejsca realizacji inwestycji znajduje się obszar mający znaczenie dla Wspólnoty [...]; realizacja inwestycji w sposób opisany w raporcie i jego uzupełnieniach przy uwzględnieniu materiałów dotyczących budowy geologicznej i warunków hydrogeologicznych w ocenie wyspecjalizowanego w tym zakresie organu współdziałającego - RDOŚ w Poznaniu nie wpłynie negatywnie na środowisko gruntowo-wodne. W ocenie organu odwoławczego z przeprowadzonej w raporcie i jego uzupełnieniach analizy oddziaływania inwestycji na środowisko, w tym analizy emisji zanieczyszczeń do powietrza i emisja hałasu, wynika, że eksploatacja planowanej instalacji nie będzie oddziaływała na położone od niej w znacznej odległości nieruchomości szczegółowo wymienionych przez organ właścicieli nieruchomości, którzy wnieśli odwołania od decyzji organu I instancji. Z tych samych względów, argumentując, że eksploatacja planowanej instalacji nie będzie oddziaływać na położone od niej w znacznej odległości nieruchomości, w tym na funkcjonującą fermę drobiu, Kolegium stwierdziło, że interesu prawnego do udziału w przedmiotowym postępowaniu nie można wyprowadzić także w stosunku do spółki B. W tym zakresie Kolegium stwierdziło, że działki, na których spółka prowadzi działalność gospodarczą, położone są w znacznej odległości od terenu planowanej inwestycji i poza obszarem jej oddziaływania, a droga wojewódzka jest ogólnodostępna i nie można z góry ustalić zakazu poruszania się po takich drogach określonych pojazdów. W ocenie organu niewątpliwie nastąpi zwiększenie ruchu spowodowane funkcjonowaniem wnioskowanej inwestycji i ruch ten stanowić będzie znaczną uciążliwość dla działek przyległych do tej drogi, jednak okoliczność nasilenia ruchu pojazdów po drodze publicznej należy do spraw organizacji ruchu drogowego. Dalej organ argumentował, że inwestor nie będzie prowadził transportu odpadów z terenu inwestycji a obowiązki związane z transportem odpadów niebezpiecznych obciążają transportującego, który zobowiązany jest między innymi do przestrzegania przepisów dotyczących ochrony środowiska, wynikających ustawy Prawo ochrony środowiska i przepisów wykonawczych oraz przepisów dotyczących bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi, wynikających z przepisów regulujących poszczególne rodzaje transportu. Stąd też przedstawione w odwołaniu argumenty, że możliwe będą utrudnienia związane ze wzmożonym ruchem pojazdów i osób w okolicy planowanej inwestycji wskazują zdaniem organu wyłącznie na interes faktyczny właściciela nieruchomości dotkniętej takimi utrudnieniami, co nie skutkuje jednak uznaniem go za stronę przedmiotowego postępowania. Kolegium następnie wyjaśniło motywy, dla których rozpatrzyło odwołanie złożone przez A. i K. B. , a także przedstawiło szczegółowo powody, z powodu których uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia (punkt 1. osnowy). Skargę na decyzję Kolegium wniosła reprezentowana przez pełnomocnika procesowego spółka B sp. z o.o., zaskarżając tę decyzję w części dotyczącej punktu 2., tj. umorzenia postępowania odwoławczego w stosunku do skarżącej spółki i domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w tak określonym zakresie. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj.: - art 28 k.p.a. w zw. z art. 140 Kodeksu cywilnego (dalej: k.c.), poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że skarżąca nie jest stroną przedmiotowego postępowania administracyjnego, - art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409, z późn. zm.) w zw. z art. 59 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 60 w zw. z art. 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie w zw. z § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - poprzez ich niezastosowanie w sprawie, a w konsekwencji 3) rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: - art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, - art. 107 § 3 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak szczegółowego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego wydanej decyzji, - art. 77 § 1 i § 4 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie materiału dowodowego zebranego w sprawie, - art. 7 k.p.a., art. 8 k.pa. i art. 10 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem podstawowych zasad postępowania. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że materiał dowody zgormadzony w przedmiotowej sprawie wskazuje wprost na to, że oddziaływanie planowanej inwestycji będzie wykraczać poza granice nieruchomości inwestora. W tym zakresie skarżąca odniosła się szeroko do motywów opinii sanitarnej PPIS w K. z dnia [...] listopada 2012 r., która oceniła negatywnie warunki inwestycji w zakresie realizacji dostawy surowców - transportu odpadów. Ponadto argumentowała, że inwestor w odniesieniu do możliwych szkód w środowisku będących skutkiem wypadków i udziału w kolizjach pojazdów transportujących odpady, a także ewentualnego ryzyka skażenia środowiska, zaproponował wśród środków zaradczych m.in. nierealny pomysł wprowadzenia zakazu wjazdu na newralgicznych odcinkach tras dojazdowych pojazdów ciężarowych o masie całkowitej powyżej 10 t, z ewentualnym całkowitym zakazem wjazdu samochodów ciężarowych włącznie, a to sparaliżuje całkowicie prowadzenie przez skarżącą działalności gospodarczej związanej z chowem i hodowlą drobiu, dla której dzienne natężenie transportu osobowego i ciężarowego jest znaczne. W ocenie skarżącej, jeżeli planowana inwestycja będzie oddziaływać poza terenem, którym dysponuje inwestor, to podmioty, których taka uciążliwość może dotknąć, mają interes prawny w uczestniczeniu w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji tej inwestycji. Ponadto podkreśliła, że pojęcie "działki sąsiedniej" [względem terenu inwestycji] powinno być interpretowane na korzyść obywatela i jego uprawnień właścicielskich wynikających z art. 140 k.c., obejmując nie tylko działkę przyległą, ale również znajdującą się w tzw. sąsiedztwie urbanistycznym. W ocenie spółki błędna ocena raportu i brak określenia warunków służących do zapobiegania lub ograniczania negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko godzi w prawnie chroniony interes skarżącej jako właściciela "nieruchomości sąsiadującej w niewielkiej odległości od działki", na której planowana jest inwestycja mogąca oddziaływać na środowisko, i co za tym idzie - oddziałuje na "sferę uprawnień własnościowych skarżącej". Podnosząc, że jest właścicielem działki sąsiadującej w nieznacznej odległości z działką, na której planowana jest inwestycja mogąca w znaczący sposób oddziaływać na środowisko, skarżąca stwierdziła, że materialnoprawnym wyrazem interesu prawnego skarżącej jest ochrona przysługującego jej prawa własności. Odwołując się do wynikającego z art. 47 Prawa ochrony środowiska zakresu "regulacji objętych decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację danego przedsięwzięcia", uznała, że taka decyzja ma wpływ na wykonywanie przez skarżącą jej prawa własności, gdyż decyzja zawierająca ocenę oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, zdrowie ludzi i warunki życia, a także możliwość określenia w niej warunków mających zapobiegać czy też ograniczać negatywne oddziaływanie tej inwestycji na środowisko powoduje, że rozstrzygnięcie zawarte w tej decyzji ma wpływ na uprawnienia skarżącej jako właściciela działki sąsiadującej w nieznacznej odległości z działką inwestora. Zdaniem spółki błędna ocena sporządzonego raportu i brak warunków zmierzających do zapobiegania lub ograniczenia negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko godzi w jej prawnie chroniony interes; w konsekwencji skarżąca jest bezpośrednio zainteresowana tym postępowaniem i uczestniczeniem w nim w charakterze strony, ponieważ zostaną przesądzone w nim kwestie mające olbrzymie znaczenie dla realizacji przedmiotowej inwestycji i co za tym idzie - oddziaływującej na sferę uprawnień własnościowych skarżącej. Dalej argumentowała, że odmówienie skarżącej przymiotu strony w przedmiotowej sprawie pozbawi ją możliwości zakwestionowania stanowiska zwartego w decyzjach organów co do tego, że zasięg oddziaływania inwestycji na środowisko nie będzie przekraczał granic działek przeznaczonych pod jej realizację. Podkreśliła, że interes prawny jednostki, w myśl art. 28 k.p.a., nie musi zostać naruszony, aby móc mówić o przysługującym jej statusie strony, wobec czego należy przyjąć stanowisko, że skarżąca jako właściciel nieruchomości sąsiadującej w niewielkiej odległości od działki, na której planowana jest inwestycja mogąca oddziaływać na środowisko, jest stroną postępowania administracyjnego w sprawie środowiskowych uwarunkowań. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów, organ stwierdził, że nie są one uzasadnione, na co przedstawiło dodatkową argumentację; w szczególności co do zarzutu dotyczącego naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 140 k.c. organ stwierdził, że jest chybiony, gdyż wbrew twierdzeniom strony w zaskarżonej decyzji Kolegium nie kwestionowało, że interes prawny w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może wynikać z praw rzeczowych. Organ podniósł, że przy badaniu posiadania przez uczestników postępowania przymiotu strony ustalał, czy inwestycja ta oddziałuje swoim zasięgiem na nieruchomości stanowiące własność podmiotów odwołujących się, w tym również skarżącej spółki; w tym zakresie stwierdził, że eksploatacja planowanej instalacji nie będzie oddziaływać na nieruchomości położone od niej w znacznej odległości. Kolegium podniosło, że z tych właśnie względów interesu prawnego do udziału w przedmiotowym postępowaniu nie może uznać w stosunku do skarżącej. Kolegium zaakcentowało, że działki skarżącej (nr [...], nr [...]-[...] i nr [...]) położone są w znacznej odległości od terenu planowanej inwestycji (1 km) i poza obszarem jej oddziaływania. Na rozprawie w dniu 28 maja 2015 r. pełnomocnik skarżącej spółki podtrzymał zarzuty, wnioski i argumentację skargi, a ponadto podał, że w zaskarżonej decyzji Kolegium pojawiły się sprzeczności, gdyż przymiot strony został przyznany państwu B., których nieruchomość położona jest ok. 200 m od planowanej inwestycji, a zarówno skarżąca, jak i państwo B. są przedsiębiorcami i ich sytuacja prawna w kontekście sprawy powinna być traktowana analogicznie. Pełnomocnik podniósł również, że Kolegium w zaskarżonej decyzji nie odniosło się do korespondencji - pisma procesowego skarżącej z dnia 7 sierpnia 2014 r. Wskazując na to, że Kolegium stwierdziło, że w przypadku inwestycji takiej jak będąca przedmiotem sprawy krąg podmiotów, którym przysługuje przymiot strony, powinien być szerszy niż w przypadku innych typowych inwestycji, a pomimo tego stwierdzenia organ odwoławczy odmówił skarżącej spółce przyznania statusu strony. Ponadto pełnomocnik wskazał na to, że w odpowiedzi na skargę Kolegium nie odniosło się do wszystkich zarzutów. Pełnomocnik uczestnika postępowania - spółki C [...] wniósł o oddalenie skargi, o co wystąpił również prezes zarządu tej spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli w rozpatrywanej sprawie jest – z uwagi na zakres zaskarżenia – tylko to rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia [...] listopada 2014 r., które dotyczy umorzenia postępowania odwoławczego w stosunku do skarżącej spółki, tj. rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2. decyzji w tej części, w jakiej odnosi się do odwołania strony skarżącej od decyzji Wójta Gminy K. [...] z dnia [...] 2014 r. ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji do odzysku surowców i energii z odpadów przemysłowych i niebezpiecznych - bliżej opisanej w załączniku do decyzji (charakterystyce przedsięwzięcia). Kluczowym zagadnieniem dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest zatem ocena, czy organ II instancji prawidłowo rozważył kwestię interesu prawnego skarżącej spółki do występowania w sprawie w charakterze strony postępowania, w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji, a w konsekwencji również legitymacji do wniesienia odwołania. Przedmiotowa kwestia wiąże się z koniecznością zbadania, czy skarżąca spółka B wykazuje się w tym kontekście interesem prawnym, którego dotyczy prowadzone postępowanie. Nie ulega wątpliwości, że planowana inwestycja polegająca na "[...]" na wyżej opisanej nieruchomości należy do przedsięwzięć wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 41 i 46 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tj. jest zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, wobec czego wymaga ona obowiązkowo przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, jak również sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, co wynika z art. 59 ust. 1, art. 69 ust. 1 i 3 oraz art. 74 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, a jego zakres określa art. 66 tej ustawy. Przedmiotowe przedsięwzięcie pomimo użycia w jego nazwie słowa "instalacja", które w art. 3 pkt 6 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie jest zdefiniowane jako: stacjonarne urządzenie techniczne (pkt a), zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu (pkt b), budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami (pkt c), których eksploatacja może spowodować emisję. Przy tym przedsięwzięcie to jest konsekwentnie przez samego inwestora, organy obydwu instancji orzekające merytorycznie w przedmiotowej sprawie, jak i organy współdziałające, o których mowa w art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (RDOŚ w Poznaniu, PPIS w K.), określany jako zakład. Powołana ustawa przez zakład rozumie jedną lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego prowadzący instalacje posiada tytuł prawny, oraz znajdującymi się na nim urządzeniami (art. 3 pkt 48). Stąd też w dalszej części uzasadnienia Sąd, odnosząc się do planowanego przedsięwzięcia, będzie używał terminu "zakład", a nie "instalacja". Tryb postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określony został w przepisach rozdziału 3 powołanej powyżej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. Krąg stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie został w tej ustawie odrębnie określony, zastosowanie mieć będą zatem zasady ogólne określone w art. 28 k.p.a. W konsekwencji poza wnioskodawcą uczestnikami postępowania będą w świetle tego przepisu podmioty, których interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. Kryterium "interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja strony w postępowaniu administracyjnym, ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego podanie do organu administracji a obowiązującym systemem prawa. Innymi słowy, interes prawny podmiotu wnoszącego podanie przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 1996 r. sygn. akt II SA 74/96; ONSA 1997/2/89). Pojęcie interesu prawnego należy zaś ujmować w kategoriach obiektywnych. Istnieje on wtedy, kiedy można wskazać przepis prawa (najczęściej materialnego), z którego można wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki. W orzecznictwie podkreśla się przy tym, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984 r. sygn. akt I SA 1748/83, LEX nr 332569). Stanowisko to powtórzono także w wyroku NSA z dnia 27 września 1999 r. sygn. akt IV SA 1285/98. Innymi słowy, o posiadaniu przez dany podmiot interesu prawnego we wzięciu udziału w postępowaniu administracyjnym decyduje co do zasady norma prawa materialnego, na której opiera się zaskarżony akt administracyjny, a nie interes faktyczny. Źródeł interesu prawnego należy poszukiwać zatem w przepisach prawa materialnego, przy czym interes prawny może być wywodzony także spoza materialnego prawa administracyjnego. Jednakże taki interes prawny musi być rozumiany jako obiektywna, czyli realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Interes prawny charakteryzuje się więc następującymi cechami: jest indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego (por. wyroki NSA: z dnia 30 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 2084/12 i z dnia 29 maja 2014 r. sygn. akt II OSK 3086/12 - dostępne w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Interes prawny, o którym mowa w art. 28 k.p.a. wyrażać się winien najczęściej w możliwości zastosowania normy prawa materialnego w konkretnej sytuacji zindywidualizowanego podmiotu prawa. Innymi słowy - jednostka będzie miała interes prawny w postępowaniu, jeżeli pomiędzy jej sytuacją prawną a przedmiotem postępowania istnieją uzasadnione treścią normy prawa materialnego rzeczywiste powiązania, czyniące ją "zainteresowaną" tym postępowaniem i w konsekwencji uprawnioną do udziału w nim w charakterze strony. Ta realność (aktualność) jest istotną cechą interesu prawnego artykułowaną zarówno w piśmiennictwie jak i orzecznictwie sądowym (A. Adamiak, K. Borkowski [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz Wyd. 11, C.H. Beck, Warszawa 2011 r., komentarz do art. 28, Nb 7 i nast.; wyrok NSA z dnia 16 lutego 2010 r. sygn. akt I OSK 574/09, LEX nr 2229633). Nie jest zatem legitymowany do występowania w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony ten, kto uzasadnia swój interes prawny zdarzeniami i okolicznościami przewidywanymi (np. do których osiągnięcia dopiero dąży), a więc takimi, które nastąpią dopiero w przyszłości (por. wyrok NSA z dnia 25 października 2006 r. sygn. akt II GSK 163/2006 - dostępny w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podsumowując tę cześć rozważań, stwierdzić należy, że – jak wskazuje się w judykaturze – jednostka ma interes prawny w postępowaniu, jeżeli pomiędzy jej sytuacją prawną a przedmiotem postępowania istnieje uzasadnione treścią normy prawa materialnego konkretne i rzeczywiste powiązanie, czyniące ją "zainteresowaną" tym postępowaniem i w konsekwencji uprawnioną do udziału w nim w charakterze strony. Nie jest zatem legitymowany do występowania w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony ten, kto uzasadnia swój interes prawny zdarzeniami i okolicznościami przewidywanymi, do których osiągnięcia dopiero dąży. W konsekwencji zdarzenia przyszłe, a przy tym w pewnym sensie nawet niepewne, nie mogą stanowić o interesie prawnym, lecz jedynie o interesie faktycznym. Ten zaś nie daje legitymacji procesowej w postępowaniu administracyjnym, ponieważ interes prawny, którym legitymuje się wnoszący podanie, powinien być aktualny. Podkreślano to zaś wielokrotnie i konsekwentnie w orzecznictwie (por. np. postanowienie NSA z dnia 15 lutego 2006 r. sygn. akt II OSK 825/05, LEX nr 194006). Przechodząc do specyfiki niniejszej sprawy warto odnotować, że w literaturze przedmiotu i orzecznictwie przyjmuje się, że przymiot strony w sprawach wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych będą posiadały podmioty mające tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, ponieważ zostaną narażone na jego oddziaływanie (por. M. Bar, J. Jendrośka, Proces inwestycyjny a ochrona środowiska: decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych i inne wymagania prawne. Praktyczny poradnik, Wrocław 2005, s. 58). Pogląd ten został wyrażony na tle obowiązującego uprzednio stanu prawnego, tj. art. 46a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. nr 25, poz.150, z późn. zm.), który utracił moc z dniem 15 listopada 2008 r., jednakże aktualny stan prawny uzasadnia uznanie go za nadal obowiązujący. W grupie tej, oprócz podmiotów legitymujących się prawem własności, mieścić się będą również władający nieruchomością posiadający inne prawa rzeczowe, swoim zakresem zbliżone do prawa własności (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 14 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Bd 758/04 - dostępny jw.). Oprócz posiadaczy nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie stronami w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych będą również inni, których nieruchomości mieszczą się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Ewentualne uciążliwości dla środowiska i oddziaływanie przedsięwzięć nie są bowiem zazwyczaj zależne od granic wynikających z prawa własności. W orzecznictwie zasadnie przyjmuje się, że pojęcie "działka sąsiednia" w postępowaniach inwestycyjnych musi być rozumiane szeroko, jako działka położona w pobliskim, okolicznym sąsiedztwie działki, na której ma być realizowane zamierzenia inwestycyjne i może obejmować ono zarówno działki bezpośrednio przylegające do działki podlegającej zainwestowaniu (na której planowane jest przedsięwzięcie), jak i działki ościenne, np. oddzielone od danej działki drogą lub też oddzielone innymi terenami. O interesie prawnym właścicieli nie decyduje bowiem fakt, że dwie lub więcej działek ze sobą bezpośrednio graniczy, lecz to, że jedna z nich znajduje się w strefie oddziaływania inwestycji lokalizowanej na drugiej działce (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2008 r. sygn. akt II OSK 467/07, LEX nr 466155). Ustalenia w tym zakresie zwykle możliwe są do poczynienia na podstawie materiałów dołączanych do wniosku o wydanie decyzji środowiskowych uwarunkowaniach lub uzupełnianych w toku postępowania, tj. materiałów określonych w art. 74 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie - kopii mapy ewidencyjnej lub innych materiałów graficznych (od dnia 1 stycznia 2015 r. poza mapą ewidencyjną wymagany jest załącznik graficzny przedstawiający zasięg oddziaływania przedsięwzięcia - art. 74 ust. 1 pkt 3a) oraz opisów inwestycji zawartych w raporcie o oddziaływaniu na środowisko lub w karcie informacyjnej). Materiały graficzne wskazujące przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie (z zaznaczonym przebiegiem granic terenu, którego dotyczy wniosek) powinny zarazem obejmować obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Przy czym obszar oddziaływania przedsięwzięcia ustalany jest na podstawie wszelkich dostępnych danych, w szczególności zwartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia lub raporcie o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Podkreślić należy, że rozważając oddziaływanie konkretnego przedsięwzięcia - należy mieć na uwadze również i te miejsca, gdzie uciążliwości związane z planowaną inwestycją mieszczą się w granicach norm określonych przez przepisy prawa lub decyzjach na ich podstawie wydanych. Gdyby bowiem intencją ustawodawcy było ograniczenie stosowania pojęcia obszaru oddziaływania tylko do takiego terenu, którego dotyczy oddziaływanie przekraczające określone normy, to w omawianych przepisach ustawy byłaby mowa o terenach, na których zachodzi konieczność wyznaczenia na podstawie art. 135-136 ustawy Prawo ochrony środowiska obszaru ograniczonego oddziaływania. Analizując oddziaływanie na środowisko w konkretnym przypadku, należy zatem uwzględnić wszystkie możliwe w danych warunkach do przewidzenia rodzaje oddziaływania, które generuje dany rodzaj przedsięwzięcia. Na podstawie akt sprawy (akt administracyjnych i materiałów zgromadzonych w postępowaniu sądowym) Sąd ustalił, że skarżąca spółka prowadzi działalność w zakresie [...] na działkach nr [...], nr [...]-[...] i nr [...]), położonych w dalszym sąsiedztwie nieruchomości - działki nr [...], na której ma być zrealizowana planowana inwestycja z zakresu odzysku surowców i energii z odpadów, tj. w odległości 1 km od planowanego przedsięwzięcia, jak na to wskazała sama strona i skarżony organ. Spółka zatrudnia ponad 200 osób i w związku z tym występuje dzienne znaczne natężenie transportu osobowego i ciężarowego, zwłaszcza w okresach skupu zbóż w okresie letnim. Transport surowca - dowóz odpadów do planowanego zakładu - instalacji odzysku surowców i energii z odpadów będzie następował po głównej drodze dojazdowej, przede wszystkim po drodze wojewódzkiej nr [...] (przebiegającej w kierunku północ-południe) – na odcinku od skrzyżowania z ul. [...]do skrzyżowania z drogą na [...] przebiegającą od strony północnej spółki B. (odcinek C drogi wytyczonej przez inwestora na mapie dołączonej do "Analizy wpływu transportu odpadów [...] na warunki życia ludzi" będącej załącznikiem do raportu o oddziaływaniu na środowisko). Spółka B w ramach swojej działalności wykorzystuje jako drogę dojazdową również drogę wojewódzką nr [...], z której korzystają również pojazdy C S.A. oraz inne zakłady przemysłowe zlokalizowane przy ul. [...] i w miejscowości [...], a także mieszkańcy gminy [...]. Ostatni odcinek głównej drogi dojazdowej do działki nr [...], na której planowane jest omawiane przedsięwzięcie, przebiega od skrzyżowania drogi wojewódzkiej nr [...] z drogą [...] przebiegającą od strony północnej spółki B sp. z o.o. do granicy planowanego zakładu - (odcinek D drogi wytyczonej przez inwestora na mapie dołączonej do "Analizy [...]" będącej załącznikiem do raportu). Na tym odcinku trasy - wzdłuż całego fragmentu D głównej drogi dojazdowej brak jest zabudowań mieszkalnych. Droga ta jest użytkowana głównie przez samochody ciężarowe transportujące codziennie pasze do spółki B (ok. 20 pojazdów na dobę) oraz odbierające jaja konsumpcyjne (ponad 30 000 Mg rocznie) i pomiot kurzy (ok. 7 000 Mg rocznie). Ponadto planowana inwestycja będzie korzystała z obsługi komunikacyjnej poprzez drogę krajową nr [...] przebiegającą przez pobliski [...]; z drogi tej korzystają także pojazdy ciężarowe spółki B. Zarzuty skargi sprowadzają się do zanegowania przez spółkę B sp. z o.o. stanowiska Kolegium co do nieposiadania przez skarżącą przymiotu strony w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji do odzysku surowców i energii z odpadów przemysłowych i niebezpiecznych z wybranych gałęzi gospodarki z wykorzystaniem technologii plazmowej, które to przedsięwzięcie opisane zostało szczegółowo w dołączonej do decyzji charakterystyce przedsięwzięcia. W ocenie Sądu skarżąca spółka nie wykazała istnienia interesu prawnego w rozpoznawanej sprawie, a w konsekwencji rozstrzygnięcie Kolegium w zakresie objętym zaskarżeniem jest trafne. W tym miejscu jeszcze raz należy przypomnieć, że stronami postępowania w sprawach o ustalenia warunków zabudowy postępowania lub wydania dla planowanego przedsięwzięcia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach są poza inwestorem właściciele albo użytkownicy wieczyści nieruchomości stanowiącej teren inwestycji oraz nieruchomości sąsiadujących z tym terenem, na które inwestycja może oddziaływać. W niektórych zaś sytuacjach również inne osoby mające prawa rzeczowe do gruntów. Stronami takich postępowań mogą być również właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości wprawdzie niesąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji, jednak są to wyjątki od reguły, mające uzasadnienie w konkretnej sprawie i w danym stanie faktycznym. Zdaniem Sądu powoływanie się na ewentualne szkody w środowisku, jakie mogą powstać na skutek wypadków i udziału w koliach pojazdów transportujących odpady i związane z tym ryzyko ewentualnego skażenia środowiska – w kontekście przewidywanego zwiększenia natężenia ruchu pojazdów obsługujących transport odpadów (w tym odpadów niebezpiecznych), nie może uzasadniać przyjęcia, że skarżąca ma interes prawny w postępowaniu w przedmiocie wydania dla przedmiotowego przedsięwzięcia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem Sądu w tym wypadku można mówić co najwyżej o interesie faktycznym. Trudno jest bowiem uznać, że samo tylko posiadanie gruntu położonego w pewnej odległości od terenu inwestycji (1 km) - gruntu, który nie sąsiaduje bezpośrednio (nie przylega) do terenu planowanego przedsięwzięcia, a jedynie który obsługiwany jest komunikacyjnie drogami publicznymi, przez które przebiegać będzie główna droga dojazdowa do planowanego zakładu, powoduje zaistnienie interesu prawnego. Powołanie się na przepis art. 140 k.c., który konstytuuje prawo do korzystania z przedmiotu własności, nie jest w tym wypadku, przy braku wykazania faktycznego oddziaływania przedsięwzięcia na nieruchomość skarżącej, które powinno mieścić się w granicach określonych normami prawa materialnego, wystarczające. Należy również podkreślić, że możliwość wywodzenia interesu prawnego z faktu wzrostu natężenia ruchu na drogach publicznych i jego oddziaływania na nieruchomości przyległej do dróg czy na innych użytkowników tych dróg skutkowałaby brakiem faktycznej możliwości precyzyjnego ustalenia kręgu stron danego postępowania. Zjawiska związane z oddziaływaniem infrastruktury komunikacyjnej są zaś trudne do precyzyjnego prognozowania, skoro ewentualny wzrost ruchu na drogach, przez które prowadzi główna trasa dojazdowa do zaplanowanego zakładu, może skutkować w jakimś stopniu zwiększeniem natężenia ruchu na innych drogach, co także może spowodować uciążliwości dla użytkowników takich dróg lub właścicieli nieruchomości położnych nawet w znacznej odległości od miejsca realizacji przedsięwzięcia. Stąd też, nie kwestionując tego, że wzrost natężenia ruchu na drogach może być bezpośrednim skutkiem realizacji określonego rodzaju przedsięwzięcia (inwestycji, która nie służy bezpośrednio rozwojowi infrastruktury komunikacyjnej), co może nawet powodować konkretne uciążliwości dla innych użytkowników dróg, jak i właścicieli nieruchomości przyległych do tych dróg, zasadne jest uznanie, że takie podmioty mają wyłącznie interes faktyczny w sprawie o wydanie decyzji określającej środowiskowe warunki realizacji przedsięwzięcia (por. wcześniej przywołany wyrok NSA sygn. akt II OSK 3086/12). W konsekwencji - ani posiadanie danego gruntu w pewnej relacji przestrzennej względem terenu inwestycji, ani też ewentualne ryzyko wypadków lub kolizji (zdarzeń drogowych) pojazdów dowożących do planowanego przedsięwzięcia surowiec - odpady (w tym odpady niebezpieczne), tj. ryzyko związane z wykorzystaniem do obsługi komunikacyjnej przedsięwzięcia dróg, po których poruszają się pojazdy obsługujące zakład spółki B, nie daje podstaw do przyjęcia, że po stronie skarżącej występuje realne i aktualne powiązanie jej sfery prawnej z planowanym przedsięwzięciem, pozwalające na wyprowadzenie z tej relacji interesu prawnego spółki uprawniającego do posiadania przez nią statusu strony postępowania administracyjnego. Innymi słowy, okoliczności sprawy, a w szczególności twierdzenia samej spółki, nie uzasadniają uznania legitymacji procesowej tego podmiotu w postępowaniu administracyjnym, skoro skarżąca spółka nie wykazuje aktualnego interesu prawnego. Trzeba również podkreślić, że przewidywane sprawdzalne oddziaływanie przedsięwzięcia na otoczenie nie będzie powodowało na terenie należącym do skarżącej przekroczenia norm hałasu czy stężeń innych czynników szkodliwych dla zdrowia i życia ludzi, jak na to wskazał organ II instancji, analizując materiały sprawy, a w tym poszczególne kwestie omówione w raporcie o oddziaływaniu na środowisko - z odniesieniem ich do obowiązujących przepisów prawa w zakresie ochrony przed poszczególnymi emisjami (hałasu i substancji lotnych oraz metali ciężkich). Skarżąca w żaden sposób nie przełamała tezy organu II instancji, że z przeprowadzonej w raporcie i jego uzupełnieniach analizy oddziaływania inwestycji na środowisko, w tym analizy emisji zanieczyszczeń do powietrza i emisja hałasu, wynika, iż eksploatacja planowanej instalacji nie będzie oddziaływała na położone od niej w znacznej odległości nieruchomości, na których spółka prowadzi [...] [zakład]. W tym kontekście trafnie Kolegium uznało, że działki, na których spółka prowadzi działalność gospodarczą, położone są w znacznej odległości od terenu planowanej inwestycji i poza obszarem jej oddziaływania. Zwiększenie ruchu na drodze publicznej spowodowane funkcjonowaniem przedsięwzięcia, mogące stanowić znaczną uciążliwość dla działek przyległych do drogi odjazdowej prowadzącej do planowanego zakładu, należy przede wszystkim do spraw organizacji ruchu drogowego. Ponadto trafnie Kolegium zwróciło uwagę na to, że obowiązki związane z transportem odpadów niebezpiecznych obciążają transportującego, który zobowiązany jest między innymi do przestrzegania przepisów dotyczących ochrony środowiska oraz przepisów dotyczących bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi. Stąd też przedstawione w skardze i odwołaniu argumenty, że możliwe będą utrudnienia związane ze wzmożonym ruchem pojazdów w okolicy planowanej inwestycji wskazują wyłącznie na interes faktyczny właściciela nieruchomości, która może być dotknięta tego rodzaju utrudnieniami. Nie można zarazem przyjąć, że normą prawną świadczącą o interesie prawnym skarżącej spółki w przedmiotowej sprawie, mógłby być art. 347 k.c. Odniesienie się do tego przepisu jest w tym wypadku uzasadnione, gdyż skarżąca na uzasadnienie swojego statusu w postępowaniu administracyjnym odwołała się m.in. do przepisów art. 140 k.c. oraz art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego, z czego przywołanie ostatniego z tych przepisów było o tyle chybione, że trudno jest założyć, aby budowa przedmiotowego zakładu (instalacji), mogła być zakwalifikowana jako jedno z przedsięwzięć zwolnionych od wymogu uzyskania pozwolenia budowlanego, o których mowa w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego, które jednakże wymagałoby uzyskania pozwolenia na budowę z uwagi na brzmienie przepisu art. 29 ust. 3 tej ustawy, gdyż wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz oceny oddziaływania na obszar Natura 2000. Przepis art. 347 k.c. stanowi, że posiadaczowi nieruchomości przysługuje roszczenie o wstrzymanie budowy, jeżeli budowa mogłaby naruszyć jego posiadanie albo grozić wyrządzeniem mu szkody (§ 1), przy czym roszczenie może być dochodzone przed rozpoczęciem budowy; wygasa ono, jeżeli nie będzie dochodzone w ciągu miesiąca od rozpoczęcia budowy (§ 2). Przywołany przepis stanowi niewątpliwe instrument ochrony prawnej, ale przewidziany jest w procesie cywilnym i wywołuje skutki na płaszczyźnie prawa prywatnego. Ponadto trudno uznać za dopuszczalne powoływanie się na ochronę wynikającą z tego przepisu w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach czy ustalania warunków zabudowy - a zatem na etapie wstępnym procesu inwestycyjnego, w którym ustalenie warunków środowiskowych czy warunków zabudowy nie daje jeszcze prawa do realizacji obiektu (por. wyroki NSA z dnia 12 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 102/13 i wyrok NSA z dnia 29 maja 2014 r. sygn. akt II OSK 3086/12 - dostępne jw.). Innymi słowy, potencjalna możliwość poszukiwania ochrony prawnej na podstawie powołanego przepisu na płaszczyźnie prawa cywilnego nie stanowi dostatecznej przesłanki do udzielenia ochrony prawnej posiadaczowi nieruchomości w postępowaniu o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia. Z kolei stanowisko zajęte przez PPIS w K. w opinii sanitarnej z dnia [...] listopada 2013 r., stanowiącej podtrzymanie wcześniejszej opinii z dnia [...] listopada 2012 r., również nie może być w przedmiotowej sprawie samodzielnym ani ubocznym źródłem dla wywiedzenia interesu prawnego skarżącej. Uznanie przez organ współdziałający (opiniujący warunki realizacji przedsięwzięcia) za nierealne założeń transportowych inwestora, jak i brak spójności raportu i niewłaściwość zawartej w nim analizy w tym zakresie, nie prowadzą bowiem jeszcze wprost do wniosku, że w związku z zawierzonym sposobem transportowania odpadów do zakładu nastąpi takie pogorszenie warunków sanitarno-higienicznych na terenie zabudowy zlokalizowanej przy wskazanych szlakach transportowych oraz dla innych użytkowników dróg, z którego można by wywieść interes prawny skarżącej. Tym bardziej, że założenia transportowe inwestora zostały zmienione w kolejnych uzupełnieniach raportu, które nie zostały przedłożone organom współdziałającym w wydaniu decyzji, co trafnie zostało wychwycone przez Kolegium, stanowiąc jedną z przesłanek uchylenia decyzji organu I instancji. Dostrzeżenie przez organ inspekcji sanitarnej pewnych zagrożeń sanitarno-higienicznych dla mieszkańców terenów przez które przebiega główna droga dojazdowa do zakładu, jak i innych użytkowników dróg, po których będzie prowadzony transport surowca do zakładu, nie może bowiem zastąpić braku konkretnego przepisu, z którego wynikałby w przedmiotowej sprawie rzeczywisty i aktualny interes prawny skarżącej spółki. Tym bardziej, że jak już wspomniano - założenia transportowe inwestora uległy przy tym zmianie jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ I instancji. Kwestia ta będzie zatem rozważana przez PPIS w K. w ramach opiniowania warunków realizacji przedsięwzięcia przy ponownym rozpatrywaniu przez organ główny sprawy o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Co więcej, sądowa kontrola zaskarżonej decyzji co do poprawności dokonanej przez organ II instancji oceny raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko – ograniczona do tych okoliczności, które rzutowały na poczynienie ustaleń co do statusu skarżącej spółki w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, gdyż całościowa kontrola zaskarżonej decyzji była w niniejszej sprawie niedopuszczalna ze względu na jej granice limitowane zakresem zaskarżenia (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.) – nie wykazała błędów organu odwoławczego. Poczyniona przez organ odwoławczy analiza przedmiotowego raportu nie jest pobieżna ani bezkrytyczna, gdyż Kolegium wskazało na pewne istotne braki raportu - co do wyboru i opisu racjonalnego wariantu alternatywnego pod kątem oddziaływania na środowisko, jak i zgodność zakresu raportu z postanowieniem uzgadniającym RDOŚ w Poznaniu z dnia [...] lipca 2013 r. Ponadto Kolegium wytknęło organowi I instancji braki w zakresie przedłożenia uzupełnienia raportu – pism z dnia 25 listopada i 5 grudnia 2013 r. dotyczących maksymalnej ilości przetwarzanych odpadów w zależności od zastosowanych sposobów ich transportu do zakładu – organom właściwym do uzgodnienia i zaopiniowania warunków realizacji przedsięwzięcia, tj. RDOŚ w Poznaniu i PPIS w K. Te oraz inne uchybienia dostrzeżone w samym raporcie, jak i w prowadzeniu postępowania przez organ I instancji doprowadziły Kolegium do stwierdzenia konieczności uchylenia decyzji z dnia [...] 2014 r. znak [...] i przekazania sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia. Co się tyczy pozostałych zarzutów skargi – w zakresie, w jakim dotychczas przedstawione rozważania nie stanowią na nie odpowiedzi – należy podkreślić, że okazały się one całkowicie niezasadne. Za chybiony uznać należy zarzut naruszenia wspomnianego już art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 59 ust. 1 i 2 oraz art. 60 w zw. z art. 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie w zw. z § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Trafnie Kolegium zauważyło w odpowiedzi na skargę, że przywołany w skardze art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z § 3 ust. 1 pkt 60 powołanego rozporządzenia nie znajduje zastosowania w kontrolowanej przez Sąd sprawie, gdyż przywołany przepis Prawa budowlanego skierowany jest do organów orzekających w postępowaniu w sprawach budowlanych – są to organy architektoniczno-budowlane oraz nadzór budowlany. Słusznie również organ stwierdził, że przepis § 3 ust. 1 pkt 60 przywołanego rozporządzenia odnosi się do przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i dotyczy realizacji określonego rodzaju dróg i obiektów mostowych, natomiast planowane przedsięwzięcie dotyczy budowy instalacji do odzysku surowców i energii z odpadów przemysłowych i niebezpiecznych z wybranych gałęzi gospodarki z wykorzystaniem technologii plazmowej, które stosownie do § 2 ust. 1 pkt 41 i 46 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Z kolei przepisy art. 59 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie określają, jakie przedsięwzięcia wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zaś art. 60 tej ustawy zawiera delegację ustawową do wydania rozporządzenia wykonawczego w tym zakresie, a przepis art. 4 powołanej ustawy stanowi, że każdy ma prawo do informacji o środowisku i jego ochronie na warunkach określonych ustawą. Z powyższych przepisów nie sposób wyprowadzić twierdzenia o posiadaniu interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu, a ponadto działania organów wskazują, że zastosowały się do tych przepisów, prowadząc postępowanie w przedmiocie wydania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji planowanego przedsięwzięcia, i to z udziałem społeczeństwa. W tym zakresie zarzuty skargi są całkowicie chybione i niezrozumiałe. Dodać również należy, że przywołany w uzasadnieniu skargi przepis art. 47 Prawa ochrony środowiska, jako pośrednie źródło interesu prawnego skarżącej spółki, uchylony został z dniem 15 listopada 2008 r. przez art. 144 pkt 9 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. Powołanie się zatem na ten przepis jest nieadekwatne do aktualnego stanu prawnego, tym samym nie może służyć do określenia sytuacji prawnej skarżącej spółki. Ubocznie należy wyjaśnić, że odpowiednikiem przepisu art. 47 Prawa ochrony środowiska jest aktualnie art. 62 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. Przepis ten stanowi, że w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia: bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na (pkt 1), możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (pkt 2) i wymagany zakres monitoringu (pkt 3). Z przepisu tego również nie można wyprowadzić konkretnych i zindywidualizowanych uprawnień lub obowiązków skarżącej spółki. Sama decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia nie nakłada zaś, jak to słusznie zauważył organ odwoławczy, żadnych praw i obowiązków, w szczególności ograniczeń w zakresie prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej. Wobec tego również z abstrakcyjnego prawa do prowadzenia działalności gospodarczej nie można wywodzić naruszenia określonych uprawnień skarżącej, które miałyby być naruszone wskutek określenia warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia. Wobec niezasadności zarzutu naruszenia art. 28 k.p.a. w zw. z art. 140 k.c., art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 59 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 60 w zw. z art. 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie w zw. z § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, niezasadne są także pozostałe zarzuty naruszenia prawa, powiązane z wyżej wymienionymi. Skoro skarżąca spółka nie miała przymiotu strony w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to zaskarżone rozstrzygnięcie Kolegium o umorzeniu postępowania odwoławczego (pkt 2 osnowy zaskarżonej decyzji) w odniesieniu do B jest trafne i nie stanowi naruszenia art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. W konsekwencji niezasadne również okazały się zarzuty naruszenia art. 107 § 3, art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 § 1 i 4 oraz art. 80 k.p.a. w zakresie ustalenia stanu faktycznego i przedstawienia stanowiska organu odwoławczego. Zaskarżona decyzja klarownie wyjaśnia to, na podstawie jakich przesłanek faktycznych i przepisów prawa organ II instancji uznał, że w sprawie zachodzą podstawy do umorzenia postępowania odwoławczego w stosunku do skarżącej. W odniesieniu do spółki niewątpliwie nie doszło do naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. oraz pozostałych przepisów postępowania, skoro skarżąca nie była stroną postępowania przed organem I instancji, zaś organ odwoławczy umożliwił jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem zaskarżonej decyzji, na co wskazuje zawiadomienie z dnia 14 października 2014 r. Warto także ubocznie wspomnieć, że skoro pełnomocnik skarżącej spółki zarzucił organowi rażące naruszenie wymienionych przepisów prawa procesowego - co zarazem nie zostało przez pełnomocnika odpowiednio umotywowane, to dla zachowania konsekwencji wywodu powinien był w istocie domagać się stwierdzenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważności zaskarżonej decyzji, nie zaś jej uchylenia. Jest to jednakże kwestia marginalna, która nie miała żadnego wpływu na ocenę zasadności skargi i prawidłowości zaskarżonej decyzji, i w efekcie na treść rozstrzygnięcia tutejszego Sądu. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.