II SA/Po 608/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu w dniu 10 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi H. D. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ T. Świstak Pismem datowanym na [...] lipca 2021 r. r. (data wpływu do Sądu [...] lipca 2021 r.) H. D. wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody z [...] czerwca 2021 r., Nr [...] uchylającej decyzję Starosty [...] z [...] lutego 2021 r. i orzekającej o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla [...] Sp. z o.o, obejmującą budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] Sp. z o.o. nr [...] na dz. o nr. ewid.[...], ark. 1, obr. [...] D., jedn. ewid. [...] K. Decyzja Wojewody została przez H. D. uprzednio zaskarżona skargą z [...] lipca 2021 r. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, iż nie był jako strona dopuszczony do udziału w postępowaniu przed Wojewodą oraz, iż uważa, że zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji było niezgodne z prawem. Wskazał nadto, iż budowa inwestycji może spowodować niebezpieczeństwo, zagrożenie oraz nieodwracalne skutki dla zdrowia i życia skarżącego jako właściciela sąsiedniej nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej P.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając wniosek złożony w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. O trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują trwałą lub niemalże trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Z kolei niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04, publ.). Postanowienie Sądu wstrzymujące wykonanie decyzji lub postanowienia jest przy tym odstępstwem od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że ciężar wykazania, iż przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o wstrzymanie wykonania aktu. W interesie strony skarżącej leży więc takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zaistnienie w jej przypadku przesłanek określonych w powołanym przepisie oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Jednocześnie należy zauważyć, że w przypadku braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, rolą Sądu nie jest działanie za stronę i poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń skarżącego, to na nim bowiem spoczywa obowiązek wnikliwego uzasadnienia wniosku (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 10 czerwca 2014 r. II FZ 763/14 LEX nr 1470059, z dnia 28 maja 2014 r. II FZ 649/14 LEX nr 1465288, z dnia 28 marca 2011 r. I FSK 402/11 LEX nr 783591, z dnia 8 maja 2013 r. I GZ 145/13 LEX nr 1318698). Podkreślić w tym miejscu trzeba, iż przewidziana w art. 61 § 3 P.p.s.a. ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Chodzi więc o szkodę wyrządzoną wykonaniem konkretnej decyzji, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W ocenie orzekające w sprawie Sądu wnioskodawca nie wykazał zaistnienia wskazanych w przytoczonym wyżej przepisie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. W szczególności wskazać należy, iż we wniosku w żaden sposób nie wyjaśniono na czym polegać by miały nieodwracalne skutki dla zdrowia i życia skarżącego związane z wykonaniem przedmiotowej decyzji, w tym realizacja objętej nią inwestycji. Twierdzenia skarżącego w tym zakresie nie zostały zatem w jakikolwiek sposób uprawdopodobnione. Niebezpieczeństwa zaistnienia takowych skutków nie dopatrzył się także z urzędu orzekający w sprawie sąd, tym bardziej, że jak wynika z dokumentacji znajdującej się w aktach administracyjnych obszar występowania promieniowania elektromagnetycznego o wartościach przekraczających dopuszczalny poziom pól elektromagnetycznych określony w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia [...] października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych oraz sposób sprawdzania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883) w całości zawiera się w granicach działki inwestora i nie obejmuje na jakiejkolwiek wysokości nad poziomem gruntu nieruchomości skarżącego, ani nawet nie zbliża się do granicy tej nieruchomości (patrz s.23a do 23b projektu budowlanego). Znamiennym jest przy tym, iż także w skardze nie podjęto nawet próby wykazania niebezpieczeństwa przekroczenia w miejscach przeznaczonych na pobyt ludzi dopuszczalnego poziom pól elektromagnetycznych określony w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia [...] października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych oraz sposób sprawdzania tych poziomów, co wskazywać by mogło na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej i niemożliwej do odwrócenia szkody polegającej na poddaniu ludzi promieniowaniu elektromagnetycznemu o natężeniu przekraczającym dopuszczalne normy. Odnosząc się do argumentacji wniosku dotyczącej niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji zauważyć zaś należy, iż rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (por. postanowienie NSA z 9.07.2004 r., FZ 163/04, LEX nr 1405432). Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 P.p.s.a. to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z 28.04.2005 r., II OZ 184/05, LEX nr 302251). W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji. /-/ T. Świstak