II SA/Po 75/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2016 r. sprawy ze skargi A Sp. komandytowej na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] listopada 2015r. Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę W dniu 23 lipca 2015 r. do Starosty [...] (dalej: Starosta" lub "organ I instancji") wpłynęło złożone drogą pocztową przez spółkę A Sp. k. z siedzibą w [...] (dalej: "A Sp. k.", "inwestor" lub "skarżący") zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji dwustronnej tablicy reklamowej wraz z oświetleniem, zlokalizowanej w [...] przy ul. [...], dz. nr ewid. [...], obręb [...] (pismo z dnia 21 lipca 2015 r.). Do zgłoszenia dołączono m.in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz szkice, rysunki i opis projektowanych robót, w tym. rys. nr 1 – schemat urządzenia reklamowego wolno stojącego obiektu budowlanego o wysokości 14,8 m, w skład, którego wchodzi fundament o wymiarach 5,0 x 6,4 m i wysokości 1,8 m, zagłębiony w gruncie oraz słup z przymocowanymi dwiema tablicami reklamowymi o wymiarach 15,2 m szerokości i 8,2 m oraz rys. nr 2 – lokalizacja urządzenia reklamowego. Jednocześnie w tym samym dniu (tj. 23 lipca 2015 r.) do Starosty wpłynęło drogą elektroniczną zgłoszenie tego samego inwestora w sprawie wykonania robót budowlanych polegających na instalacji dwustronnej tablicy reklamowej wraz z oświetleniem w tej samej lokalizacji (dołączony do zgłoszenia rys. nr 2), a zawierające m.in. opis przedmiotu zgłoszenia (szkice, rysunki i opis projektowanych robót), w tym rys. nr 1 – schemat urządzenia reklamowego o wysokości 15,0 m w skład, którego wchodzi fundament o wymiarach 5,0 x 6,6 m i wysokości 1,8 m zagłębiony w gruncie oraz słup z przymocowanymi dwiema tablicami reklamowymi o wymiarach 15,40 m szerokości i 8,4 m. Decyzją z dnia [...] 2015 r. znak [...] [podkreślenie wł.] wniósł sprzeciw w sprawie dotyczącej zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji dwustronnej tablicy reklamowej wraz z oświetleniem – w odniesieniu do obiektu, w skład którego wschodzi fundament o wymiarach 5,0 x 6,4 i wysokości 1,8 m, zagłębiony w gruncie oraz słup, do którego przymocowane są dwie tablice reklamowe o wymiarach 15,2 m x 8,2 m (każda), co wskazuje na łączną wysokość obiektu 14,8 m od poziomu gruntu. Decyzja ta została doręczona inwestorowi drogą pocztową w dniu 27 sierpnia 2015 r., który nie wniósł odwołania od tej decyzji. Z kolei inwestor, w ślad za zgłoszeniem z dnia 23 lipca 2015 r. "dotyczącym instalacji dwustronnej tablicy reklamowej [...] o wymiarach 14,8m x 15,2m x 8,7m" wraz z oświetleniem, skierował do organu pismo z dnia [...] 2015 r., które wpłynęło do organu w dniu 10 sierpnia 2015 r., zawierające wniosek o "jego wycofanie i umorzenie związanego z nim postępowania". W odpowiedzi na wniosek inwestora Starosta w piśmie z dnia 13 sierpnia 2015 r. znak [...] poinformował go, że w sprawie dotyczącej zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji dwustronnej tablicy reklamowej wraz z oświetleniem, zlokalizowanej w [...] przy ul. [...], dz. nr ewid. [...], obręb [...], gm. [...], organ decyzją z dnia [...] 2015 r. wniósł sprzeciw. Następnie decyzją z dnia [...] 2015 r. znak [...] [podkreślenie wł.] Starosta wniósł na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409, z późn. zm. – dalej: "ustawa Prawo budowlane" lub "Prawo budowlane") sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji dwustronnej tablicy reklamowej wraz z oświetleniem, planowanej w tej samej lokalizacji, uznając, że zgłoszona inwestycja objęta jest obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż realizacja nośnika stanowi budowę nowego obiektu budowlanego i nie można uznać jej za instalowanie tablic lub urządzeń reklamowych przewidzianych w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu wskazał, że sprzeciw dotyczy zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji dwustronnej tablicy reklamowej wraz z oświetleniem – w odniesieniu do obiektu, w skład którego wschodzi fundament o wymiarach 5,0 x 6,4 i wysokości 1,8 m, zagłębiony w gruncie oraz słup, do którego przymocowane są dwie tablice reklamowe o wymiarach 15,2 m x 8,2 m (każda), co wskazuje na łączną wysokość obiektu 14,8 m od poziomu gruntu. Decyzja ta została nadana w dniu 14 sierpnia 2015 r. na adres ujawniony we wniosku inwestora, a doręczona stronie drogą pocztową w dniu 31 sierpnia 2015 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru tej decyzji, znajdującego się w aktach administracyjnych I instancji. Ponadto wersja zdigitalizowana (w formacie pdf) tej decyzji wraz z pismem przewodnim utworzonym w postaci cyfrowej (format xml) została nadana do inwestora w dniu 19 sierpnia 2015 r. (dzień wprowadzenia do systemu teleinformatycznego), jednak potwierdzenie doręczenia inwestorowi tej decyzji za pośrednictwem platformy ePUAP pochodzi z dnia 28 sierpnia 2015 r. W dniu 11 września 2015 r. (data nadania pocztowego) inwestor wniósł tradycyjną pocztą odwołanie od decyzji Starosty z dnia [...] 2015 r. znak [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania organu I instancji. Inwestor zakwestionował m.in. prawidłowość doręczenia mu decyzji z dnia [...] 2015 r. za pomocą platformy ePUAP, zarzucając w tym względzie naruszenie przepisu art. 109 w zw. z art. 39¹ § 1 K.p.a. poprzez doręczenie stronie dokumentu niebędącego decyzją w rozumieniu przepisów postępowania administracyjnego, a jedynie odpisem decyzji w postaci pliku, który nie stanowi dokumentu elektronicznego w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2013 r., poz. 235 – dalej: ustawa o informatyzacji). Ponadto zarzucił naruszenie: 1) art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 tej ustawy poprzez jego nieprawidłową wykładnię i uznanie, że inwestycja będąca przedmiotem zgłoszenia stanowi obiekt wymagający uzyskania pozwolenia na budowę oraz 2) naruszenie przepisów art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 oraz art. 107 § 1 K.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, zarzucając, iż organ nie zapoznał się z dokumentacją przedłożoną wraz ze zgłoszeniem i powołał się na inne wymiary urządzenia (fundament o wymiarach 5,0 x 6,4 m oraz wysokości 1,8 m oraz tablice reklamowe o wymiarach 15,2 m x 8,2 m, łączna wysokość obiektu 14,8 m od poziomu gruntu) niż przedstawione w dokumentach dołączonych do wniosku (fundament o wymiarach 5,0 m x 6,6 m oraz wysokości 1,8 m oraz tablice reklamowe o wymiarach 15,2 m x 8,2 m i wysokość 1,8 m, a tablice reklamowe mają wymiary 15,4 m x 8,4 m, łączna wysokość obiektu 15 m od poziomu gruntu). Wojewoda Wielkopolski (dalej: "Wojewoda", "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") – w wyniku uzupełnienia w trybie art. 136 K.p.a. materiałów sprawy w zakresie potwierdzenia wniesienie przez inwestora wniosku w dniu 23 lipca 2015 r. w formie elektronicznej, jak również doręczenia stronie decyzji z dnia [...] 2015 r. znak [...] – decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: K.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania inwestora od decyzji Starosty z dnia [...] 2015 r., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu Wojewoda wyjaśnił, że sprawa dotycząca zamiaru wykonania robót budowlanych zgłoszonych droga pocztową w dniu 23 lipca 2015 r., tj. zgłoszenia w sprawie wykonania robót budowlanych polegających na instalacji dwustronnej tablicy reklamowej wraz z oświetleniem, dotyczących urządzenia reklamowego – obiektu budowlanego o wysokości 14,8 m w skład, którego wchodzi fundament o wymiarach 5,0 x 6,4 m i wysokości 1,8 m, zagłębiony w gruncie, oraz słup przymocowanymi dwiema tablicami reklamowymi o wymiarach 15,2 m i 8,2 m została załatwiona przez organ I instancji decyzją dnia [...] 2015 r., która został doręczona stronie i weszła do obiegu prawnego, gdyż nie została zaskarżona przez stronę, zaś wycofanie zgłoszenia z dnia 23 lipca 2015 r. nie ma znaczenia w sytuacji wydania przez organ I instancji decyzji sprzeciwu zgodnie z procedurą zawartą w art. 30 ustawy Prawo budowlane (o czym organ I instancji powiadomił inwestora pismem z dnia 13 sierpnia 2015 r.). Odnosząc się do złożonego w dniu 23 lipca 2015 r. drogą elektroniczną zgłoszenia tego samego inwestora w sprawie wykonania analogicznych robót budowlanych w tej samej lokalizacji, jednak dotyczących urządzenia reklamowego – obiektu budowlanego o wysokości 15,0 m w skład, którego wchodzi fundament o wymiarach 5,0 x 6,6 m i wysokości 1,8 m, zagłębiony w gruncie, oraz słup przymocowanymi dwiema tablicami reklamowymi o wymiarach 15,4 m i 8,4 m, Wojewoda zaznaczył, że w odniesieniu do tego zgłoszenia Starosta decyzją z [...] 2015 r. znak [...] wniósł na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane sprzeciw, uznając, że zgłoszony zamiar inwestycyjny objęty jest obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Dalej Wojewoda wyjaśnił, że w pierwszej kolejności jako organ odwoławczy zbadał, czy decyzja organu I instancji została doręczona inwestorowi w terminie, o jakim mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. W tym zakresie wskazał, że zgłoszenie wpłynęło do organu w dniu 23 lipca 2015 r., natomiast sprzeciw z dnia [...] 2015 r. został nadany poprzez platformę ePUAP w dniu 19 sierpnia 2015 r., czyli z zachowaniem wskazanego w tym przepisie terminu. Wojewoda podniósł, że zgodnie z art. 30 ust. 6a ustawy Prawo budowlane za dzień wniesienia sprzeciwu w przypadku doręczenia pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej (art. 39¹ K.p.a.) uznaje się dzień wprowadzenia do systemu teleinformatycznego. Wskazując, że inwestor odebrał zaskarżoną decyzję o sprzeciwie przez system ePUAP w dniu 28 sierpnia 2015 r., stwierdził, że odwołanie zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 11 września 2015 r. czyli z zachowaniem ustawowego 14-dniowego terminu wynikającego z art. 129 K.p.a. Ponadto organ omówił kwestie sporządzania i przesyłania dokumentów w formie elektronicznej przez platformę ePUAP, odwołując się do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania pism w formie dokumentów elektronicznych, doręczenia dokumentów elektronicznych oraz udostępnienia formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz.U. nr 206, poz. 1216), akcentując, że podstawową zasadą przesyłania przez organ administracji do stron postępowania przez system elektroniczny ePUAP dokumentów, w tym również decyzji, jest ich podpisanie przez uprawnioną osobę podpisem elektronicznym. Zdaniem Wojewody przesłanie decyzji w formie "podpisanego elektronicznie skanu dokumentu" nie jest błędem stanowiącym o nieskuteczności doręczenia danego rozstrzygnięcia, a co za tym idzie o braku wywołania skutku prawnego przez takie rozstrzygnięcie. W tym zakresie Wojewoda stwierdził, że organ I instancji zachował drogę elektroniczną doręczenia decyzji i w tym celu stworzył pismo ogólne w formacie xml, przystosowane do umieszczenia w skrzynce podawczej i opatrzone certyfikowanym podpisem elektronicznym osoby upoważnionej do podpisu, załączając jednocześnie zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego przesłanie skanu decyzji w pliku o formacie dopuszczonym przez przywołane rozporządzenie (xml) i podpisanym elektronicznie należy uznać jako skutecznie doręczone, stąd dopuszczalne jest merytoryczne rozpoznanie odwołania. Odnosząc się do merytorycznego rozstrzygnięcia dotyczącego zgłoszonych robót, Wojewoda przywołał ogólną zasadę zawartą w art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane dotyczącą obowiązkowego uzyskiwania pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych. Zaznaczył, że zadaniem organu administracji przyjmującego zgłoszenie jest analiza, czy planowane przedsięwzięcie zostało wymienione w art. 29 Prawa budowlanego jako zwolnione z obowiązku pozwolenia na budowę, a które mimo że nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, to jednak podlegają procedurze zgłoszenia, określonej w art. 30 Prawa budowlanego. Przybliżając treść art. 29 ust. 2 pkt 6 i art. 30 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, organ stwierdził, że problematyki dotyczącej urządzeń reklamowych nie reguluje wyłącznie przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, gdyż wolnostojące urządzenia reklamowe, trwale związane z gruntem zaliczane są do budowli wymienionych w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, na które wymagane jest pozwolenie na budowę, stąd tez budowa ich nie została wymieniona w art. 29 Prawa budowlanego. Organ zaznaczył, że zgodnie z przyjętym w orzecznictwie stanowiskiem przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego ma wyłącznie zastosowanie do urządzeń reklamowych innych niż te, które są budowlami w myśl art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Odwołując się do szkicu rysunkowego załączonego do zgłoszenia, Wojewoda stwierdził, że tablice reklamowe będą instalowane na słupie utwierdzonym w fundamencie o wymiarach 5,0 x 6,6 m i wysokości 1,8 m, zagłębionym w podłożu, czyli trwale związanym z gruntem; wysokość słupa wynosi 8,4 m, natomiast wymiary tablic to 15,4 m x 8,4 m, zaś wysokość całego obiektu od poziomu terenu wynosi 15 m. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie istotną kwestią było również wyjaśnienie pojęcia trwałego związania z gruntem, bowiem zgodnie z obowiązującymi przepisami urządzenia reklamowe można podzielić na dwie grupy, tj. wolno stojące trwale związane z gruntem, a wymienione jako budowle w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego oraz urządzenia reklamowe niezwiązane trwale z gruntem wskazane w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, którymi są zazwyczaj urządzenia lekkie, przenośne o małych gabarytach. Zdaniem organu dla przyjęcia trwałego związania z gruntem danego urządzenia oprócz tego, czy urządzenie to posiada fundament i czy jest ono zagłębione w ziemi lub czy posiada tzw. płytę fundamentową, istotne przede wszystkim jest to, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawiona na nim konstrukcję, co sprowadzałoby się do konieczności zapewnienia urządzeniu reklamowemu stabilnej podstawy uniemożliwiającej łatwe jej przesunięcie, przeniesienie czy zniszczenie pod wpływem niesprzyjających warunków atmosferycznych. Odwołując się do stanowiska orzecznictwa, Wojewoda stwierdził, że o trwałym związaniu z gruntem danego urządzenia przesądza także to, czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Dodatkowo organ wyjaśnił, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego budowlą, do której to kategorii właśnie zalicza się m.in. "wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe". Wojewoda podniósł, że w tym przypadku mamy do czynienia z inwestycją opartą na stabilnej podstawie uniemożliwiającej łatwe jej przesunięcie, przeniesienie czy zniszczenie; z tego też względu inwestycję tę należy zakwalifikować jako trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, czyli budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. W konsekwencji Wojewoda przedmiotowe zamierzenie uznał za budowę obiektu budowlanego nieobjętą dyspozycją przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, gdyż jej realizacja posiada wszelkie cechy budowy w myśl przepisu art. 3 ust. 6 Prawa budowlanego i wymaga wobec tego uzyskania pozwolenia na budowę. W tym zakresie organ zaznaczył, że wykonywania robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych (zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego) nie należy utożsamiać z budową wolno stojących urządzeń reklamowych, gdyż termin "instalowanie" oznacza w tym przypadku roboty budowlane związane z już istniejącymi obiektami, nie dotyczy on zaś wykonania nowego obiektu budowlanego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a w tym powołanie się przez organ na parametry inne niż wskazane w zgłoszeniu, Wojewoda przyznał rację skarżącemu co do tego, że organ nie zapoznał się dokładnie z wszystkimi dokumentami zgłoszenia. Zarazem organ odwoławczy zaznaczył, że podane przez organ wymiary różniące się od podanych w zgłoszeniu o 20 cm w przypadku wymiaru fundamentu, jak i o 20 cm przy szerokości tablicy i wysokości obiektu, w rzeczywistości przy tak dużych wymiarach urządzenia reklamowego są "gołym okiem niezauważalne", nie mają wpływu na charakter inwestycji i jego kwalifikację pod kątem przepisów Prawa budowlanego. Przy tak ukształtowanej argumentacji Wojewoda uznał, że Starosta prawidłowo wniósł sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, ponieważ przedmiotowe zgłoszenie nie mieści się w katalogu robót budowlanych niewymagających uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 Prawa budowlanego), wobec czego zgłoszenie dotyczy budowy objętej obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W skardze na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2015 r. A Sp. k. zarzuciła naruszenie: 1. przepisu art. 14 § 1 K.p.a. w związku z przepisem art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, mimo że Starosta nie załatwił sprawy w formie dokumentu elektronicznego, a zatem decyzja nie została skierowana do strony w prawidłowej formie, w związku z czym nie mogła zostać Skarżącemu skutecznie doręczona, 2. przepisu art. 3 pkt 1 i 3 oraz art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego poprzez błędną kwalifikację urządzenia jako budowli, mimo że konstrukcja będąca przedmiotem postępowania nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, 3. przepisów postępowania tj. art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 oraz art. 107 § 1 K.p.a. poprzez naruszenie wyżej wskazanych zasad postępowania administracyjnego i brak podjęcia wszelkich niezbędnych czynności dla dokładnego wyjaśnienia sprawy, w tym błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz niewłaściwe uzasadnienie decyzji – i w konsekwencji niezasadne wydanie decyzji wnoszącej sprzeciw do zgłoszonych robót. W uzasadnieniu strona m.in. kwestionowała prawidłowość doręczenia jej przez organ I instancji, stwierdzając, że doręczenie drogą elektroniczną dotyczyło dokumentu, który "stanowił skan tradycyjnie podpisanego dokumentu", wobec tego doręczenie decyzji o sprzeciwie wraz z pismem przewodnim utworzonym w formacie xml jest nieskuteczne, bowiem kopia decyzji nie stanowi dokumentu w formie elektronicznej w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 roku o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Ponadto podniósł, że organ I instancji nie rozpoznał sprawy zgodnie z przedłożonym wnioskiem, gdyż ocenił inwestycję inną niż opisana w przedmiotowym zgłoszeniu, co znajduje swoje potwierdzenie w treści uzasadnienia Wojewody, który już w sposób prawidłowy przedstawił wymiary urządzenia wskazane we wniosku, a z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynikało natomiast, że organ rozpatrzył inne zgłoszenie wniesione przez skarżącego, w którym inwestor wskazał na inne wymiary urządzenia. Skarżący podtrzymał również wcześniejszą argumentację dotyczącą nieprawidłowej kwalifikacji urządzenia na gruncie przepisów Prawa budowlanego. Zdaniem skarżącego, w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z instalacją urządzenia reklamowego, którym jest tablica reklamowa i wobec treści przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego nie wymaga ona uzyskania pozwolenia na budowę. Przy tak sformułowanych zarzutach inwestor wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz rozważenie przez Sąd zasadności uchylenia decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W uzasadnieniu podniósł, że skarga zawiera zarzuty podnoszone na etapie postępowania odwoławczego, a do zarzutów dotyczących błędnego doręczenia decyzji Starosty organ odwoławczy odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu, że organ odwoławczy, stwierdzając uchybienie organu I instancji co do prawidłowych wymiarów urządzenia, które wskazano w zgłoszeniu, winien uchylić zaskarżoną decyzję, która w konsekwencji doprowadziła do wniesienia sprzeciwu co do innej inwestycji, Wojewoda stwierdził, że wprawdzie było to przeoczenie po stronie Starosty, ale przy podanych wymiarach budowli: fundament 5,0 x 6,6 m i wysokości 1,8 m oraz urządzenia reklamowego: tablica 15,40 x 8,4 m i wysokości 1,8 m – różnica 20 cm nie ma większego wpływu na kwalifikację obiektu podanego w zgłoszeniu. Ponadto organ stwierdził, że mając na uwadze akta sprawy organu I instancji, dokonywanie drogą pocztową oraz elektroniczną równoległego zgłoszenia obiektu tego samego rodzaju (o nieznacznej różnicy wymiarów, tj. 20 cm) na tej samej nieruchomości i w tym samym miejscu sprawia wrażenie celowego i świadomego działania inwestora dla uśpienia czujności organów administracji. W duplice (z dnia 11 lutego 2016 r.) na replikę Wojewody skarżący, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, stwierdził, że nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż dokonywanie zgłoszeń obiektu tego samego rodzaju, różniącego się gabarytami, było świadomym i celowym działaniem spółki. W ocenie strony takie stwierdzenie organu należałoby traktować jako naruszenie dóbr osobistych spółki, gdyż organ nie jest uprawniony do arbitralnej oceny intencji strony wnoszącej dwa zgłoszenia. Rozwijając te myśl, skarżący stwierdził, że organ, będąc związany żądaniem strony, nie może samodzielnie doprecyzować przedmiotu sprawy czy jej zakresu według własnego uznania, a w przypadku gdy treść wniosku nie pozwala na jednoznaczne określenie żądania czy też organ ma wątpliwości co do zakresu tego żądania, obowiązkiem jego jest podjąć czynności w celu wyjaśnienia intencji wnioskodawcy, w tym w szczególności w trybie przepisu art. 62 § 4 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna i z tej przyczyny podlega oddaleniu. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie w pierwszej kolejności należy wskazać, że przesłanką wszelkich rozstrzygnięć organów administracji winny być kompletne ustalenia faktyczne, która to zasada wynika wprost z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Istotą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, która to zasada jest wyrażona w art. 15 K.p.a., jest zaś to, że organ odwoławczy nie tylko i nie przede wszystkim ocenia zasadność odwołania, lecz ponownie rozpatruje sprawę w jej całokształcie. Wobec tego organ II instancji jest uprawniony do korekty lub uzupełnienia ustaleń faktycznych organu I instancji, o ile nie przekracza to granic dodatkowego postępowania wyjaśniającego (art. 136 K.p.a.), zaś uchylić decyzję organu I instancji w trybie kasacyjnym może jedynie wtedy, gdy decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygniecie (art. 138 § 2 K.p.a.). W przedmiotowej sprawie w wyniku ostatecznego rozstrzygnięcia zgłoszenia z dnia 23 lipca 2015 r. zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji dwustronnej tablicy reklamowej wraz z oświetleniem, zlokalizowanej w [...] przy ul. [...], dz. nr ewid. [...] w [...], została załatwiona sprawa zgodna z przedmiotem żądania strony. Wojewoda po zapoznaniu się z całokształtem materiału dowodowego przekazanym przez organ I instancji oraz uzupełnionym w związku z wezwaniem na podstawie art. 136 K.p.a. w piśmie Starosty z dnia 21 października 2015 r. co do kwestii doręczenia korespondencji podjął trafną merytorycznie decyzję. Tym samym organ II instancji usunął pewne niedostatki rozstrzygnięcia organu I instancji. Nie budzi wątpliwości, że rozstrzygnięcie organów architektoniczno-budowlanych zostało ostatecznie poczynione w odniesieniu do prawidłowo ustalonego przedmiotu żądania strony. Sprzeciw organu I instancji z dnia [...] 2015 r. i decyzja odwoławcza organu II instancji niewątpliwie dotyczyły zamierzenia budowlanego o wymiarach obiektu budowlanego: fundament 5,0 x 6,6 m i wysokości 1,8 m oraz urządzenia reklamowego: tablica 15,40 x 8,4 m i wysokości 1,8 m. W tym zakresie warto odnotować, że po pierwsze rację ma Wojewoda co do tego, ze różnica 20 cm w wymiarach przyjętych przez organ I instancji nie ma większego wpływu na kwalifikację obiektu podanego w zgłoszeniu. Trafnie również Wojewoda wskazał na to, że działanie inwestora mogło wprowadzić w błąd organ I instancji, skoro dotyczy zgłoszenia dokonanego drogą pocztową oraz elektroniczną dotyczących obiektu tego samego rodzaju i w tej samej lokalizacji, lecz o tak nieznacznej różnicy wymiarów. Całkowicie niezrozumiałe jest stanowisko skarżącego, że tego rodzaju stwierdzenie organu II instancji należałoby traktować jako naruszenie dóbr osobistych spółki. Warto podkreślić, że strona miała możliwość w samej skardze, jak i w duplice wyjawić racjonalne powody, dla których zastosowała w tej sprawie taki a nie inny modus operandi; tym bardziej, że następnie w odniesieniu do zgłoszenia "dotyczącego instalacji dwustronnej tablicy reklamowej [...] o wymiarach 14,8m x 15,2m x 8,7m" skierowała do organu pismo z dnia [...] 2015 r. zawierające wniosek o "jego wycofanie i umorzenie związanego z nim postępowania". Przy braku jakiejkolwiek próby wyjaśnienia swojego stanowiska przez inwestora, organ odwoławczy był uprawniony do oceny skutków takiego działania strony. Wymaganie od organu wyjaśnienia treści żądania strony, które nie było niejasne, nie miało podstaw w niniejszej sprawie, w której organ nie kwestionuje treści podania, lecz wyraża sąd o intencjach określonego działania strony. Po drugie, w odniesieniu do zgłoszonego tradycyjną droga pocztową zgłoszenia z dnia 23 lipca 2015 r. dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji dwustronnej tablicy reklamowej wraz z oświetleniem – w odniesieniu do obiektu, w skład którego wschodzi fundament o wymiarach 5,0 x 6,4 i wysokości 1,8 m, zagłębiony w gruncie oraz słup, do którego przymocowane są dwie tablice reklamowe o wymiarach 15,2 m x 8,2 m, o łącznej wysokości obiektu 14,8 m od poziomu gruntu – organ I instancji decyzją z dnia [...] 2015 r. znak [...] [podkreślenie wł.] wniósł sprzeciw. Decyzja ta została doręczona inwestorowi drogą pocztową w dniu 27 sierpnia 2015 r., który nie wniósł odwołania od tej decyzji. Poza zakresem rozstrzygania w niniejszej sprawie jest ocena, czy decyzja ta stała się ona ostateczna i weszła do obiegu prawnego, czy ewentualnych skutków pisma inwestora z dnia [...] 2015 r., które wpłynęło do organu w dniu 10 sierpnia 2015 r., zawierającego wniosek o "jego wycofanie i umorzenie związanego z nim postępowania" Istotne jest jednak to, że Starosta w odpowiedzi na wniosek strony w piśmie z dnia 13 sierpnia 2015 r. znak [...] poinformował stronę, że w tej sprawie decyzją z dnia [...] 2015 r. wniósł sprzeciw. Okoliczności te wskazują jednoznacznie na to, że decyzja Starosty z dnia [...] 2015 r. znak [...] [podkreślenie wł.] dotyczyła zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji dwustronnej tablicy reklamowej wraz z oświetleniem, tj. robót dotyczących urządzenia reklamowego – obiektu budowlanego o wysokości 15,0 m w skład, którego wchodzi fundament o wymiarach 5,0 x 6,6 m i wysokości 1,8 m, zagłębiony w gruncie, oraz słup przymocowanymi dwiema tablicami reklamowymi o wymiarach 15,4 m i 8,4 m. I to w stosunku do takiego zgłoszenia dokonanego drogą elektroniczną Starosta decyzją z dnia [...] 2015 r. wniósł na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane sprzeciw, uznając, że zgłoszony zamiar inwestycyjny objęty jest obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W następnej kolejności należy odnieść się do kwestii skuteczności doręczenia stronie skarżącej decyzji Starosty z dnia [...] 2015 r. o sprzeciwie w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowalnych określonych w skierowanym do organu drogą elektroniczną zgłoszeniu z dnia 23 lipca 2015 r. Specyfiką postępowania zgłoszeniowego o jakim mowa w art. 30 ustawy Prawo budowlane jest to, że nie występuje w nim klasyczny wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego, a jedynie zgłoszenie zamiaru realizacji obiektów i robót budowlanych wskazanych w ust. 1 tegoż artykułu. Należy też podkreślić, że w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie powołana ustawa w brzmieniu obowiązującym od dnia 28 czerwca 2015 r. Zgodnie z art. 30 ust. 5 powołanej ustawy zgłoszenia wykonania budowli lub robót budowlanych, o jakich mowa w ust. 1 powyższego artykułu, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 3 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia, co wynika z art. 30 ust. 5 i 5b tej ustawy. Niewątpliwie dla prawidłowego ustalenia, czy organ, wnosząc sprzeciw dochował 30-dniowego terminu, konieczne jest w pierwszej kolejności określenie daty jego początkowego biegu, jak również daty, z jaką bieg tego terminu się kończy. W ocenie Sądu, początkowym dniem biegu trzydziestodniowego terminu, o jakim mowa w przepisie art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlanego, jest dzień następny po dniu, w którym dokonano skutecznego zgłoszenia, bądź – w przypadku nałożenia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia – dzień następny po dniu, w którym zgłoszenie zostało uzupełnione, albo dzień następny po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w postanowieniu nakładającym obowiązek uzupełnienia zgłoszenia (zob. wyrok tutejszego Sądu z dnia 9 czerwca 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 321/11, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OSK 574/08 – orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie dla zachowania terminu z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego konieczne jest wydanie i wysłanie przed upływem tego terminu sprzeciwu albo postanowienia o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia. Aktualnie, zgodnie z art. 30 ust. 6a Prawa budowlanego (obowiązującym od 28 czerwca 2015 r.) za dzień wniesienia sprzeciwu uznaje się dzień nadania decyzji w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U. z 2012 r., poz. 1529) albo w przypadku, o którym mowa w art. 39¹ K.p.a., dzień wprowadzenia do systemu teleinformatycznego. Tym samym w zasadzie potwierdzone zostało przez ustawodawcę wcześniej prezentowane dość powszechnie stanowisko sądów administracyjnych co do tego, że terminowi "wniesienie sprzeciwu", o jakim mowa w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, można nadać podobną treść jak "wniesieniu" odwołania, zażalenia czy skargi przez stronę, a przyjęcie, że datą wniesienia sprzeciwu jest data jego doręczenia stronie faktycznie skróciłoby w istocie trzydziestodniowy termin i umożliwiłoby stronie unikania skutków prawnych sprzeciwu przez opóźnianie daty odbioru wysłanej korespondencji (por. wyroki NSA: z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 79/06, z dnia 20 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 105/10, z dnia 15 grudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1899/10 – dostępne jw.). Z kolei zgodnie z art. 39¹ § 1 K.p.a. (w brzmieniu aktualnym na dzień złożenia zgłoszenia) doręczenie pism w postępowaniu administracyjnym następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz.U. nr 144, poz. 1204, z późn. zm.), m.in. jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej (pkt 1). W ocenie tutejszego Sądu w aktualnym stanie prawnym nadal zgłoszenie budowy nie powoduje wszczęcia postępowania administracyjnego, nie stanowi bowiem wniosku (podania) zainteresowanego podmiotu, który by w myśl przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego wymagał załatwienia sprawy administracyjnej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Akt zgłoszenia budowy jest w istocie składanym przez inwestora oświadczeniem woli – tj. deklaracją zamiaru budowy, sformalizowanym ze względu na ustawą określone wymogi w zakresie formy i dokumentacji, która musi być do zgłoszenia dołączona – wymaganym w określonych przypadkach ustawą przed rozpoczęciem budowy i zasadniczo skutkiem tego aktu jest milcząca akceptacja właściwego organu, chyba że organ wyda w ramach swojej, trwającej 30 dni od dokonania zgłoszenia kompetencji, decyzję o sprzeciwie. Postępowaniem administracyjnym prowadzonym przez organ architektoniczno-budowlany po dokonaniu zgłoszenia budowy, jest dopiero postępowanie w sprawie sprzeciwu (wszczynane w istocie decyzją o sprzeciwie) będącego decyzją administracyjną wydawaną z urzędu i to tylko wówczas, gdy organ dojdzie do przekonania, że zachodzą ustawowe przesłanki do wydania takiej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 307/08, dostępny jw.). Postępowanie w sprawie sprzeciwu, aczkolwiek posiadające związek materialnoprawny z zamiarem wykonania robót, to ma swój własny i odrębny byt procesowy, gdyż jest postępowaniem wszczętym z urzędu przez organ architektoniczno-budowlany. Tym samym, do dnia wydania decyzji o sprzeciwie w sprawie zgłoszenia nie toczy się postępowanie administracyjne w zakresie regulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, mają natomiast zastosowanie reguły formalne określone w ustawie Prawo budowlane (np. regulujące wydanie postanowienia wzywającego do uzupełnienia zgłoszenia). I właśnie z tej ostatniej przyczyny, z uwagi na treść art. 30 ust. 6a Prawa budowlanego, w sprawie wszczynanej wniesieniem sprzeciwu może mieć miejsce doręczenie stronie w trybie art. 39¹ § 1 pkt 1 K.p.a., jeżeli uprzednio strona skierowała do organu drogą elektroniczną zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych. Wydaje się zatem, że aktualnie nie w pełni zachowuje aktualność to stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z dnia 6 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 2297/13, dostępny jw.), że zastrzeżenie sposobu prowadzenia korespondencji w trybie art. 39¹ § 1 K.p.a., tj. drogą elektroniczną, nie może mieć zastosowania wcześniej, w postępowaniu rozpoczętym przed wniesieniem sprzeciwu. Zatem możliwa jest sytuacja, w której organ nie zawsze będzie decydował w tym postępowaniu o formie doręczenia decyzji o sprzeciwie, niezależnie od formy wniesienia (art. 39¹ § 1 pkt 1 K.p.a.) lub treści wniosku zgłaszającego zamiar robót budowlanych (również we wniosku w postaci materialnej – papierowej, strona może wystąpić do organu administracji publicznej o takie doręczenie, wskazując organowi administracji publicznej adres elektroniczny- art. 39¹ § 1 pkt 2 K.p.a.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych zostało wniesione drogą elektroniczną za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu 23 lipca 2015 r. Bieg terminu, o jakim mowa w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane rozpoczął się zatem z tym dniem, a upływał z dniem 22 sierpnia 2015 r. W konsekwencji organ I instancji trafnie skierował do strony decyzję o sprzeciwie z dnia [...] 2015 r., wprowadzając ją do systemu teleinformatycznego w dniu 19 sierpnia 2015 r. Taki sposób doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie był uzasadniony, skoro inwestor dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych właśnie w formie elektronicznej, zgodnie z powołanym wyżej art. 39¹ § 1 pkt 1 K.p.a. Pismo to zostało odebrane w terminie wynikającym z przepisów art. 46 § 3-7 K.p.a. Fakt doręczenia stronie pisma w postaci papierowej nie ma znaczenia dla oceny skuteczności dokonanego doręczenia sprzeciwu z dnia [...] 2015 r. Również forma decyzji z dnia [...] 2015 r. spełniała niezbędne wymogi dla uznania jej za dokument elektroniczny w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2014 r. poz. 1114, z późn. zm.), zgodnie z którym dokument elektroniczny to stanowiący odrębną całość znaczeniową zbiór danych uporządkowanych w określonej strukturze wewnętrznej i zapisany na informatycznym nośniku danych. W ocenie Sądu sporządzenie pisma przewodniego spełniającego wymogi tego przepisu oraz wydanego na podstawie art. 16 ust. 3 powołanej ustawy rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz.U. z 2015 r., poz. 971 – dalej: rozporządzenie wykonawcze) i dołączenie do niego zdigitalizowanej postaci decyzji w formie pliku pdf, spełnia wymogi ustawowe, o których mowa w art. 3 pkt 2 i art. 16 ust. 1 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Należy podkreślić, że art. 16 ust. 1 tej ustawy stanowi, że podmiot publiczny, organizując przetwarzanie danych w systemie teleinformatycznym, jest obowiązany zapewnić możliwość przekazywania danych również w postaci elektronicznej przez wymianę dokumentów elektronicznych związanych z załatwianiem spraw należących do jego zakresu działania, wykorzystując informatyczne nośniki danych lub środki komunikacji elektronicznej. Zatem przekazywanie danych w ten sposób nie zastępuje, a jedynie funkcjonuje obok drogi tradycyjnej, tj. przekazywania dokumentów papierowych osobiście lub pocztą tradycyjną. W konsekwencji nie sposób przepisów powołanej ustawy oraz rozporządzenia wykonawczego (Rozdział 3 Sposób sporządzania dokumentów elektronicznych – § 17-24) w postaci elektronicznej przez wymianę dokumentów elektronicznych (definiowanych w art. 3 pkt 2) rozumieć w ten sposób, że organ, który wytworzył już pismo w postaci tradycyjnej – papierowej, obowiązany byłby bezwzględnie również do stworzenia drugiego oryginału takiego pisma w postaci elektronicznej. Istotne w niniejszej sprawie jest to, że skierowane do strony za pomocą platformy ePUAP pismo przewodnie, do którego została dołączona zdigitalizowana w formacie pdf (zapewniającym brak możliwości nieuprawnionej ingerencji w treść takiego dokumentu) decyzja o sprzeciwie z dnia [...] 2015 r., zostało opatrzone przez uprawnioną osobę podpisem elektronicznym. W tych warunkach Sąd podziela stanowisko Wojewody, że przesłanie decyzji w formie "podpisanego elektronicznie skanu dokumentu" nie jest błędem stanowiącym o nieskuteczności doręczenia przedmiotowego rozstrzygnięcia, a co za tym idzie o braku wywołania skutku prawnego. Zdaniem Sądu w tych warunkach przesłanie i doręczenie stronie tak sporządzonego dokumentu elektronicznego może być uznane za równorzędne z doręczeniem stronie oryginału decyzji zgodnie z art. 109 § 1 K.p.a., z którego wynika, że stronom doręcza się decyzję, a nie je odpis lub kopię (por. wyroki NSA z dnia 12 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 782/10 i z dnia 8 maja 2014 o sygn. II GSK 897/14 – dostępne jw.). W konsekwencji sprzeciw został wniesiony w terminie, o którym mowa w art. 30 ust 5 Prawa budowlanego, jak również odwołanie inwestora również zostało wniesione z zachowaniem terminu i – jak trafnie zauważył Wojewoda – podlegało merytorycznemu rozpatrzeniu. Stanowisko Wojewody, jak i organu I instancji co do zasadności wniesienia sprzeciwu jest trafne i Sąd w pełni je podziela, bowiem zgłoszenie z dnia 23 lipca 2015 r. dotyczyło robót budowlanych, dla wykonania których wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Ustawa prawo budowlane zawiera zamknięty katalog robót i obiektów niewymagających uzyskania pozwolenia na budowę, podlegających zgłoszeniu właściwemu organowi. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane zgłoszenia wymaga m.in. wykonanie robót budowlanych polegających na "instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. W tym miejscu należy podnieść, że art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego do "budowli" zalicza między innymi wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Pod pojęciem "budowy" należy rozumieć wykonywanie obiektu budowanego w określonym miejscu (art. 3 pkt 6), zaś budowa to również według art. 1 pkt 7 Prawa budowlanego roboty budowlane. Wojewoda, zasadnie odwołując się do szkicu rysunkowego załączonego do zgłoszenia, określił istotne parametry inwestycji, akcentując trwałe związanie z gruntem konstrukcji nośnej tablic reklamowych. Tego rodzaju konstrukcja jest wolno stojącym trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym, tj. budowlą wymienioną w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, nie zaś urządzeniem reklamowym niezwiązane trwale z gruntem wskazanym w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. którymi są zazwyczaj urządzenia lekkie, przenośne o małych gabarytach. Trafnie organ II instancji stwierdził, że dla przyjęcia trwałego związania z gruntem danego urządzenia istotne przede wszystkim jest to, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawiona na nim konstrukcję, co sprowadzałoby się do konieczności zapewnienia urządzeniu reklamowemu stabilnej podstawy uniemożliwiającej łatwe jej przesunięcie, przeniesienie czy zniszczenie pod wpływem niesprzyjających warunków atmosferycznych (por. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 2219/12, dostępny jw.). Reasumując tę cześć rozważań, Sąd stwierdza, że opisana w zgłoszeniu inwestora konstrukcja stanowi zatem budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego w postaci wolno stojącego urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem. Jest to konstrukcja przestrzenna, stanowiąca budowlaną i techniczno-użytkową całość. Instalowanie urządzeń reklamowych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego dotyczy zaś jedynie tych robót budowlanych, które nie są wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, czyli budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Nie mogła zatem zostać objęta zwolnieniem od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, w szczególności nie podlegała kwalifikacji z przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, gdyż jej realizacja posiada wszelkie cechy budowy w myśl przepisu art. 3 ust. 6 Prawa budowlanego. W konsekwencji planowane roboty budowlane wymagały uzyskania pozwolenia na budowę zgodnie z zasadą z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, a nie mogły być zrealizowane na podstawie zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja Wojewody nie narusza prawa, w tym przepisów powołanych w skardze. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.