II SA/Po 871/15

Dnia 15 stycznia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2016 roku sprawy ze skargi A. A. na decyzję Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia [...] lipca 2015 roku Nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu na rzecz skarżącego kwotę 257,- zł (dwieście pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rozkazem Personalnym Nr [...] z dnia 29 maja 2015r. Komendant Miejski Policji w [...] (dalej jak: organ I instancji) na podstawie art. 41 ust. 2 pkt. 9 w związku z art. 45 ust. 3 Ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2015r. poz. 355 - tekst jednolity z późn.zm.) zwolnił A. A. (dalej: Skarżący) ze służby w Policji z dniem [...] czerwca 2015r. W uzasadnieniu podał, że w dniu [...] grudnia 2013 roku do Komendy Miejskiej Policji w [...] wpłynęła informacja Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] o wydaniu w dniu [...] grudnia 2013r. postanowienia o przedstawieniu funkcjonariuszowi [...] zarzutów popełnienia przestępstwa z art. 286 §1 KK i art. 270 §1 KK w zw. z art. 11 §2 KK. Wobec faktu, iż zarzucany czyn jest przestępstwem umyślnym ściganym z oskarżenia publicznego - zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o Policji Skarżący na podstawie Rozkazu Personalnego Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] został obligatoryjnie zawieszony w czynnościach służbowych z dniem [...].12.2013r. na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Z rozkazem personalnym ww. został zapoznany osobiście. Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o Policji policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. Jak podał organ dopuszczalność zawieszenia policjanta w wykonywaniu przez niego czynności służbowych uzależniona została przez ustawodawcę od samego faktu postawienia zarzutów w postępowaniu karnym, nie zaś od stwierdzenia winy policjanta co do popełnionych czynów. Bezsporne w powyższej sprawie było to, że wyżej wymienionemu funkcjonariuszowi przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego. Zgodnie z dyspozycją powyższego przepisu zawieszenie w czynnościach służbowych Skarżącego było obligatoryjne. Mając na względzie wykładnię celowościową art. 39 ust. 3 ustawy o Policji organ I instancji jakim jest Komendant Miejski Policji w [...] biorąc pod uwagę upływ z dniem [...] marca 2014 roku czasu trwania trzymiesięcznego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, etap na jakim znajduje się postępowanie karne oraz całokształt okoliczności sprawy podjął decyzję o przedłużeniu Skarżącego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego. Rozkazem Personalnym Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 roku Komendanta Miejskiego Policji w [...] Skarżącemu z dniem [...] marca 2014 roku przedłużono zawieszenie w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego. Rozkaz personalny został przesłany za pośrednictwem Poczty Polskiej na adres zamieszkania, którego wyżej wymieniony nie odebrał pomimo dwukrotnego awizowania (zwrotne potwierdzenie odbioru). Zgodnie z art. 44 §4 kpa organ uznał doręczenie za skuteczne, dokumentację wpięto do akt osobowych policjanta. W ocenie organu przedłużając zawieszenie w czynnościach służbowych we wskazanym okresie organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Z doręczonego organowi w dniu [...] października 2014r. aktu oskarżenia w sprawie [...] przeciwko Skarżącemu o czyny z art. 286 §1 kk i art. 270 §1 kk w zw. z art. 11 §2 kk, wynikało, że [...]. Pismem z dnia [...] grudnia 2014 roku Skarżący został poinformowany o wszczęciu postępowania administracyjnego zmierzającego do zwolnienia go ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, tj. w związku z upływem 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania dowodowego został pouczony, że zgodnie z art. 10 §1 kpa, tj, zasadą czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania ma prawo zapoznania się z materiałami prowadzonego postępowania administracyjnego, a przed wydaniem decyzji ma możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. O wszczęciu postępowania administracyjnego zmierzającego do zwolnienia ze służby w Policji Skarżącego w trybie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji został powiadomiony Zarząd Terenowy NSZZ Policjantów KMP w [...], który zajął stanowisko w tej sprawie. Organ podał, że w toku postępowania administracyjnego zebrano materiał dowodowy potwierdzający, że Skarżący od dnia 18 grudnia 2013 roku, tj. ponad 12 miesięcy jest: zawieszony w czynnościach służbowych, a postępowanie karne o sygn. akt [...] będące przyczyną zawieszenia dotyczący popełnienia przestepstw umyślnych, toczy się przed sądem drugiej instancji, tj. Sądem Okręgowym w [...], a termin jego zakończenia nie jest znany. Zatem przesłanki określone w art. 41 ust. 2 pkt. 9 ustawy o Policji zostały spełnione. Organ podkreslił, że czterokrotnie zwrócił się pisemnie do Sądu Rejonowego w [...] o informację, czy postępowanie karne wobec Skarżącego nie zostało zakończone. Uzyskane pisemne odpowiedzi potwierdzają, że postępowanie karne nie zostało prawomocnie zakończone, a sąd nie wskazał daty jego ostatecznego zakończenia. Nie ustały więc przyczyny będące podstawą zawieszenia wymienionego w czynnościach służbowych. Powyższe w sposób niebudzący wątpliwości w ocenie organu potwierdza, że przesłanki konieczne do zastosowania przepisu art. 41 ust. 2 pkt. 9 ustawy o Policji zostały w niniejszej sprawie spełnione. Podkreślił, że stanowiąca podstawę rozstrzygnięcia norma prawna nie nakazuje organowi administracji badania okoliczności związanych z postępowaniem karnym. Przedmiotem ustaleń są tylko i wyłącznie wskazane powyżej przesłanki umożliwiające podjęcie fakultatywnej decyzji o zwolnieniu policjanta ze służy w Policji, tj. upływ wymaganego okresu zawieszenia i trwanie przyczyn tego zawieszenia. Wynika to bezpośrednio z dyspozycji cytowanego wyżej przepisu. Nie budzi też wątpliwości, że długotrwale zawieszenie w czynnościach służbowych, skutkujące niewykonywaniem zadań służbowych przez policjanta przez okres ponad 12-tu miesięcy, może realnie utrudniać organizację służby, za którą odpowiada przełożony i ujemnie wpływać na wypełnianie ustawowych zadań Policji. Przede wszystkim wielomiesięczna nieobecność w służbie z powodu zawieszenia w czynnościach służbowych, sama w sobie narusza ważny interes służby, wyrażający się w konieczności zapewnienia właściwego wykonawstwa zadań i czynności służbowych realizowanych przez daną komórkę organizacyjną w tym wypadku Wydział Prewencji i całą jednostkę, tj. Komendę Miejską Policji w [...]. Formalnie Skarżący pozostaje w służbie na zajmowanym przez siebie stanowisku służbowym, faktycznie jednak służby nie pełni. W rezultacie blokuje etat, przyczyniając się do osłabienia kadrowego komórki prewencji. Taki stan rzeczy skutkuje obciążeniem obowiązkami wymienionego innych funkcjonariuszy Wydziału Prewencji, a tym samym powoduje utrudnienia w procesie prawidłowej organizacji służby na terenie działania Komendy Miejskiej Policji w [...]. Poza dezorganizacją i obciążeniem obowiązkami innych policjantów, długotrwałe zawieszenie w czynnościach służbowych policjanta, pobierającego 50% należnego uposażenia, wpływa demoralizująco na pozostałych, a także nie pozostaje bez wpływu na wizerunek Policji w odbiorze społecznym. Oczywistym jest, że nie leży w interesie społecznym, aby zawieszony w czynnościach policjant, który nie pełni służby ponad rok, nadal był zatrudniony i pobierał 50% uposażenia. Za rozwiązaniem stosunku służbowego przemawiają również charakter i waga zarzucanych Skarżącemu czynów, tj. przestępstw umyślnych ściganych z oskarżenia publicznego. Policja jest instytucją o szczególnym charakterze, służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Roli swej nie może wypełniać, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze niezdolni do realizowania stawianych przed tą formacją zadań. Wszelkie zatem niepraworządne działania policjanta, jak również uzasadnione podejrzenie o takie działanie, rodzić powinny zdecydowane kroki zmierzające do odsunięcia od wykonywania czynności służbowych, a w konsekwencji do wykluczenia z szeregów Policji. Funkcjonowanie Policji, jako formacji służącej społeczeństwu, jest bowiem możliwe wyłącznie wtedy, gdy w jej szeregach pozostają osoby o nieposzlakowanej opinii, a więc takie, które znajdują się poza wszelkimi podejrzeniami o to, iż miałaby naruszać prawo oraz obdarzone społecznym zaufaniem. Zaufaniem zaś nie może być obdarzony policjant, który swoim zachowaniem i postawą spowodował, że ciążą na nim zarzuty karne. Wszczęcie postępowania przez oskarżyciela publicznego, skierowanie przeciwko policjantowi aktu oskarżenia i kontynuowanie postępowania karnego przed sądem powszechnym podważa zaufanie obywateli do Skarżącego jako osoby mającej stać na straży prawa, Z tego powodu ww. nie powinien nadal pozostawać w służbie, gdyż nie wzbudza zaufania społecznego i podważa autorytet Policji. Organ podkreślił, że Skarżący zgłaszając się do służby musiał mieć świadomość nie tylko szczególnego charakteru pracy, ale i ciążącego na nim obowiązku wyróżniania się nieskazitelną postawą moralną oraz posiadania przymiotu nieposzlakowanej opinii w całym okresie pozostawania w stosunku służbowym. Organ podał, że Skarżący został zapoznany z aktami postępowania administracyjnego w dniu [...] lutego 2015 roku, zgłosił wnioski i uwagi oraz dołączył do protokołu dokumenty. Z czynności zapoznania z aktami postępowania został sporządzony protokół. Mimo trzykrotnego zawiadomienia o możliwości ponownego zapoznania się z materiałami postępowania Skarżący nie skorzystał z przysługującego mu prawa. Organ podał, że zgromadzone dowody, tj. rozkazy personalne o zawieszeniu w czynnościach służbowych oraz fakt trwania postępowania karnego są znane stronie postępowania, w związku z tym nie musi się ona wypowiadać co do tych faktów. Organ podał, że postępowanie karne będące podstawą zawieszenia Skarżącego toczy się nadal, a termin jego zakończenia nie jest znany. Zatem zaistniały przewidziane prawem przesłanki umożliwiające takie rozstrzygnięcie sprawy, tj. Skarżący jest zawieszony w czynnościach służbowych od dnia [...] grudnia 2013 roku, a więc upłynął 12 - miesięczny okres zawieszenia tego policjanta w czynnościach służbowych, natomiast postępowanie karne, będące przyczyną zawieszenia, trwa nadal, a termin jego zakończenia nie został określony. Spełnione zostały zatem warunki konieczne do dokonania zwolnienia funkcjonariusza w trybie art. 41 ust. 2 pkt. 9 ustawy o Policji. Nadto wobec braku pełnienia przez Skarżącego służby przez okres ponad 12 miesięcy, w związku z trwającym postępowaniem karnym, interes służby, tożsamy z interesem społecznym, uzasadnia konieczność niezwłocznego rozwiązania z nim stosunku służbowego. Od w/w rozkazu – w terminie i formie prawem przewidzianym odwołanie wniósł A. A. W uzasadnieniu opisał przebieg postępowania, dokonywanie doręczeń na dotychczasowy adres, prowadzenie postępowania dowodowego, karanie obniżeniem dodatku służbowego w najwyższym wymiarze. Zarzucił brak uwzględnienia opinii i przebiegu dotychczasowej służby, od 2004 r. Podał, że jego służba przebiegła wzorowo od stycznia 2004 roku, nie został ukarany przez żadne z postępowań dyscyplinarnych i niejednokrotnie narażał życie i zdrowie podczas interwencji, o czym stanowią wyróżnienia oraz nagrody w dotychczasowej służbie, a nawet najwyższe odznaczanie "Kryształową Gwiazdą" której to po dzień dzisiejszy nie wiadomo z jakich przyczyn nie odebrał z rąk Pana Komendanta. Podał, że pomocne mu uprawnienia [...] pomogły w uzyskaniu uprawnień dotyczących [...] i pełnienia w sezonach letnich służby na wodach i terenach przywodnych, gdzie nie zaistniał żaden z wypadków nadzwyczajnych, dzięki jego wzorowej służbie i wywiązywaniu się wzorowo z powierzonych mu obowiązków. Podczas służby pisał również opinie policjantom przyjętym podczas służby przygotowawczej jako jeden z nielicznych policjantów mających kurs adaptacji zawodowej Policjantów w służbie przygotowawczej. Zarzucił brak podania jakie stanowisko w sprawie zajął Zarząd Terenowy NSZZ Policjantów. Podał, że sprawa karna w I instancji zakończyła się dla niego pozytywnie, bo warunkowym umorzeniem, co umożliwia dalszą pracę w policji. Podał, że w Prokurator złożył od wyroku sądu I instancji apelację ale na jego korzyść dlatego że w uzasadnieniu wyroku nie było zapisku przez Sąd Rejonowy w [...] iż " jest to wypadek mniejszej wagi" a wyrok ten nie ulegnie i nie uległ zmianie. I tak rzeczywiście się potwierdziło w dniu [...] czerwca 2015 roku odbyła się kolejna sprawa w Sądzie w [...] (II instancji) w której to właśnie tak się sprawa potoczyła, a prawomocność obecnego wyroku będzie miała miejsce w dniu [...] lipca 2015 roku dotycząca warunkowego umorzenia postępowania karnego (której kserokopie również wyśle po osiągnięciu prawomocności a więc po [...] lipca 2015 roku) a więc 3 dni po zwolnieniu ze służby. Skarżący wniósł o o rozpatrzenie odwołania ponieważ uważa że ma dalszą możliwość pracy w Policji, zapewnienia dzieciom prawidłowego rozwoju i funkcjonowania dzięki stałej pracy oraz dalszego wzorowego wywiązywania się z powierzonych mu zadań oraz obowiązków podczas zleconych zadań które miały wpływ na wizerunek Policji. Podał, że jego osoba dawała Jednostce wysoką pozycję jeśli chodzi o Wydział [...] i osiągniętych wyników podczas służby jak i doświadczenia. Decyzją Nr [...]z dnia 20 lipca 2015r. Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2013, poz. 267 ze zm. dalej: kpa), w pkt 1 zaskarżony rozkaz personalny nr [...] uchylił w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji i w tym zakresie orzekł: zwalniam ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2015 roku, w pkt 2 w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu podał, że podstawą zwolnienia tego funkcjonariusza jest art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji z którego treści wynika, iż policjanta można zwolnić ze służby przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Organ II instancji w uzasadnieniu zacytował stanowisko zajęte przez organ I insytancji w zaskarżonym rozkazie i piśmie przekazanym wraz z odwołaniem. Podał, że organ I instancji w dniu 23 lutego 2015 roku po rozpatrzeniu wniosków [...] wydał postanowienia w następującym zakresie: [...]. W dniu [...] marca 2015 roku ponownie zwrócono się pisemnie do Sądu Rejonowego w [...] o udzielenie informacji w zakresie prowadzonego postępowania karnego przeciwko [...] i uzyskano odpowiedż, że wyrok jest nieprawomocny wobec złożenia apelacji przez Prokuraturę. W związku z dołączeniem do akt postępowania administracyjnego kolejnych materiałów po raz kolejny w dniu [...] marca 2015 roku do [...] zostało wysłane zawiadomienie, że postępowanie dowodowe zostało zakończone. Jednocześnie uwzględniając dyspozycję art. 10 §1 kpa Komendant Miejski Policji w [...] zwrócił się z prośbą o osobiste stawiennictwo w dniu [...] marca 2015 roku do siedziby Komendy Miejskiej Policji w [...] celem zapoznania się z materiałami postępowania administracyjnego. Zawiadomienie zostało nadane w dniu [...] marca 2015 roku w placówce Poczty Polskiej, które wyżej wymieniony odebrał dopiero w dniu [...] kwietnia 2015 roku. Przesyłka była awizowana w dniu [...] marca 2015 roku (zwrotne potwierdzenie odbioru). Zawiadomienie z dnia [...] marca 2015 roku było również zawiadomieniem o zakończeniu postępowania dowodowego i wyznaczeniu terminu stawiennictwa celem zapoznania się z aktami postępowania administracyjnego przed wydaniem decyzji kończącej to postępowanie a nie zawiadomieniem o zakończeniu postępowania administracyjnego. Wyznaczono kolejny termin na zapoznanie się z aktami przez Skarżącego. Skarżący w dniu [...] maja 2015r. wniósł o dołączenie do akt apelacji Prokuratury, której nie dołączył. Organ I instancji ponownie zawiadomił Skarżącego o zakończeniu postępowania dowodowego i treści art. 10 kpa. Organ II instancji podał, że organ I instancji ustalił, że postępowanie karne będące podstawą zawieszenia Skarżącego w czynnościach służbowych toczy się nadal, a termin jego zakończenia nie jest znany. Organ II instancji podał, że odnosząc się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu organ I instancji podkreślił, że zarówno dokumentacja dotycząca przebiegu służby Skarżącego jak i dokumentacja związana z prowadzonym postępowaniem administracyjnym była przesyłana na adres zameldowania wskazany przez wyżej wymienionego w raporcie z dnia [...].01.2010 roku, który znajduje się w aktach osobowych Skarżącego. O zmianie miejsca zamieszkania oraz korespondencji Skarżący poinformował Komendanta Miejskiego Policji w [...] dopiero w dniu [...] lutego 2015 roku raportem datowanym na [...].02.2015r. Podnoszone w odwołaniu kwestie związane z prowadzonymi wobec Skarżącego postępowaniami dyscyplinarnymi i konsekwencjami w postaci obniżenia dodatku służbowego nie mają związku z prowadzonym postępowaniem administracyjnym w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt, 9 ustawy o Policji. Postępowania dyscyplinarne były odrębnymi postępowaniami, które zostały zakończone prawomocnie, a ich konsekwencją było obniżenie dodatku służbowego. Ustosunkowując się do argumentów zawartych w odwołaniu w zakresie wyniku postępowania karnego organ podkreślił, że postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji jest postępowaniem samodzielnym i niezależnym od toczącego się przeciwko Skarżącemu postępowania karnego. Przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji uzależnia postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia policjanta ze służby nie od wyniku prowadzonego przeciwko funkcjonariuszowi postępowania karnego, lecz od okresu zawieszenia w czynnościach służbowych spowodowanego prowadzeniem takiego postępowania karnego. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że policjant został zawieszony w czynnościach służbowych. Zawieszenie to zostało następnie przedłużone do czasu ukończenia postępowania karnego. Do chwili wydania decyzji zwolnieniowej upłynął okres 1 roku, 5 miesięcy i 13 dni zawieszenia w czynnościach służbowych. Przesłanki uzasadniające zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych wówczas nie ustały, bowiem postępowanie karne wobec Skarżącego nadal się toczyło. Zatem warunki określone w podstawie zwolnienia go ze służby w Policji zostały w tym zakresie spełnione. Do wydania rozkazu o rozwiązaniu z policjantem stosunku służbowego wystarczający był materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, zawierający rozkazy personalne o zawieszeniu i przedłużeniu zawieszenia w czynnościach służbowych oraz dokumenty potwierdzające, że na dzień wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby przyczyny zawieszenia nie ustały. W niniejszej sprawie nie naruszono przepisów procedury administracyjnej w sposób który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podjęto wystarczające kroki do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 Kpa), zebrano i rozpatrzono w wyczerpujący sposób materiał dowodowy niezbędny do wydania rozstrzygnięcia (art. 77 § 1 Kpa), dokonano swobodnej ale nie dowolnej jego oceny bez przekroczenia granic uznania administracyjnego (art. 80 Kpa) i uzasadniono swoje rozstrzygnięcie zgodnie z art. 107 § 3 Kpa. Organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji i uznał, że słusznie podjęta została decyzja o zwolnieniu Skarżącego ze służby. Pozostawał on bowiem pod zarzutem przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego, w tym o charakterze kryminalnym oraz nie wykonywał czynności służbowych, ze względu na zawieszenie w tychże, przez okres ponad 12 miesięcy, co stanowi wystarczające przesłanki do zwolnienia tego funkcjonariusza ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Organ II instancji podał, że przedmiotowe postępowanie administracyjne nie ustala wyniku prowadzonego postępowania karnego, ani nie przesądza o winie, bądź niewinności zwalnianego policjanta, albowiem nie jest to przedmiotem rozpoznania organu administracji publicznej. Podkreślił, że zgodnie z art. 42 ust. 7 ustawy o Policji, w przypadku wydania prawomocnego wyroku uniewinniającego albo orzeczenia o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego, możliwe będzie przywrócenie Skarżącego do służby w Policji. Podał również, że interes społeczny jest tożsamy z interesem służby i wyraża się poprzez konieczność rozwiązania stosunku służbowego z policjantem, który w związku z przedstawionymi mu w postępowaniu karnym zarzutami, od ponad 12 miesięcy nie pełni służby na rzecz ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji organ uprawniony jest w przypadku spełnienia łącznie dwóch przesłanek, tj. upływu 12 miesięcznego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych oraz nadal trwającej przyczyny stanowiącej podstawę tegoż zawieszenia. Organ II instancji podał, że mając na uwadze wykazany powyżej okres zawieszenia wymienionego policjanta w czynnościach służbowych oraz brak prawomocnego zakończenia postępowania karnego przeciwko temu funkcjonariuszowi należy uznać, iż obie przesłanki w niniejszej sprawie zostały spełnione. Podał, że zgodnie z art. 130 §2 Kpa wniesienie w terminie przez Skarżącego odwołania od rozkazu personalnego o zwolnieniu go ze służby w Policji wstrzymało wykonanie zaskarżonej decyzji, albowiem rozstrzygnięciu temu nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 Kpa. Z tych względów, po rozpatrzeniu odwołania, organ II instancji uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji. Decyzją organu II instancji ustalono datę zwolnienia na dzień: [...] sierpnia 2015 roku. W skardze – złożonej w terminie, Skarżący, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, zaskarżył decyzję Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu, w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił: A. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a mianowicie: 1. naruszenie art, 7 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 1960 r. Nr 30 poz. 168; dalej: kpa) oraz 77 kpa w zw. z art. 41 ust, 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 335 z późn. zm.; dalej: ustawa o Policji), poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, które spowodowało błędne zastosowanie normy prawa materialnego (art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji) w sytuacji odpadnięcia przesłanki do zawieszenia w czynnościach służbowych skarżącego i tym samym braku podstaw do zwolnienia policjanta ze służby (w szczególności poprzez brak wzięcia pod uwagę przez organ II instancji dowodu w postaci prawomocnego Wyroku Sądu Okręgowego [...] wydanego w sprawie o sygn. akt [...] o warunkowym umorzeniu postępowania wobec skarżącego); 2. naruszenie art. 15 kpa, poprzez brak ustalenia aktualnego stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania rozstrzygnięcia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu oraz poprzez dokonanie jedynie kontroli Rozkazu Personalnego [...], podczas gdy zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego nakłada na organy administracji publicznej obowiązek dwukrotnego rozstrzygnięcia tej samej sprawy i ustalenia aktualnego stanu faktycznego przez organ drugiej instancji (uwzględniania nowych okoliczności faktycznych), nie zaś jedynie kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji; 3. naruszenie art. 107 § 3 kpa, poprzez wydanie decyzji dotkniętej uchybieniami w zakresie uzasadnienia prawnego jak i faktycznego polegającego na braku wskazania przyczyn z powodu których organ II instancji w dniu wydania decyzji nie wziął pod uwagę prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego [...]; oraz poprzez brak wyjaśnienia przyczyn, z powodu których organ II instancji ustalił datę zwolnienia ze służby w Policji skarżącego na dzień: [...] sierpnia 2015 r.; B. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: naruszenie art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 2 Konstytucji RP, poprzez zastosowanie wobec A. A. środków administracyjnych przewidzianych w ustawie o Policji oraz w kodeksie karnym czym doszło do sytuacji, w której organ administracji (Komendant Wojewódzki Policji) orzekając po prawomocnym zakończeniu postępowania karnego środek administracyjny, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji doprowadził do nadmiernej represyjności wymierzonego przez niego środka, Mając na uwadze powyższe, wnosił o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, 2. wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji przez organ lub Sąd, 3. przyznanie należnych kosztów niniejszego postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw na rzecz skarżących od organu, w tym kwoty 17 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej oraz kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu Skarżący podkreślił, że Sąd Okręgowy [...] rozpatrując ponownie sprawę, wyrokiem z dnia [...] czerwca 2015 r. wydanym w sprawie o sygn. akt [...] zmienił zaskarżony wyrok sądu I instancji w ten sposób, że przyjął, iż opisane zachowanie skarżącego stanowiło wypadek mniejszej wagi, a tym samym wyczerpało znamiona występku z art. 286 § 3 kodeksu karnego i art. 270 § 2a kodeksu karnego w zw. z art, 11 § 2 kodeksu karnego. W ocenie Skarżącego z przepisów art. 42 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji w związku z art. 7 kpa wynika, że zastosowanie fakultatywnej przesłanki zwolnienia funkcjonariusza ze służby powinno nastąpić dopiero wówczas, gdy przemawia za tym słuszny interes obywateli oraz interes służby. Ani sąd karny ani prokurator nie uznali, że istnieje potrzeba zastosowania środków zapobiegawczych co oznacza, że zdaniem organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze i postępowanie sądowe wobec Skarżącego (prawomocnie zakończone), nie doszło do okazania przez [...], iż dalsze wykonywanie zawodu zagraża istotnym dobrom chronionym prawem. Wszak gdyby tak było doszłoby niewątpliwie do orzeczenia środka karnego, o którym mowa wart. 41 § 1 k.k. Skoro zdaniem samej prokuratury i sądów powszechnych dwóch instancji brak było słusznego interesu w tym, by tego rodzaju środek zapobiegawczy lub środek karny zastosować to tym bardziej wydaje się, iż brak jest słusznego interesu, który uzasadniałby w przedmiotowej sprawie zastosowanie fakultatywnego środka wskazanego w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. W ocenie Skarżacego doszło do naruszenia art. 7 kpa. Organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję nie podjął bowiem wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, Ponadto nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie, a to z kolei spowodowało błędne zastosowanie normy prawa materialnego. W szczególności Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu pominął w swoich ustaleniach prawomocny Wyrok Sądu Okręgowego [...]. Skarżący podał, że na dzień wydawania Rozkazu Personalnego [...] przez organ I instancji postępowanie przeciwko skarżącemu zostało zakończone wyrokiem (nieprawomocnym) Sądu Rejonowego [...], którym warunkowo umorzono postępowanie wobec skarżącego. Natomiast, już w momencie wydania zaskarżonej decyzji organu II instancji (tj. [...] lipca 2015 roku), Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu był w posiadaniu prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego [...], który oprócz tego, że przyjął, iż opisane zachowanie skarżącego stanowiło wypadek mniejszej wagi, utrzymał w pozostałym zakresie wyrok I instancji w mocy (tj. postępowanie zostało prawomocnie warunkowo umorzone). Tym samym na chwilę wydawania zaskarżonej decyzji ustała przyczyna będąca podstawą zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych. Fakt ten powoduje dodatkowo brak możliwości skorzystania przez organy z fakultatywnego uprawnienia do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji (art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji). Innymi słowy, od dnia [...] czerwca 2015 roku (znacznie wcześniej niż na dzień wydania decyzji przez organ II instancji) nie istniała już przesłanka (z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji) do fakultatywnego zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. W ocenie Skarżącego organ II instancji w sposób oczywisty naruszył podstawowe zasady stosowania prawa materialnego, bowiem określił wobec Skarżącego konsekwencje stosowania normy prawnej, która nie mogła zostać wobec niego skonkretyzowana. W konsekwencji niesłusznie orzekł zwolnienie Skarżącego ze służby w Policji, pomimo odpadnięcia przesłanki z art, 41 ust. 2 pkt 9 in fine ustawy o Policji (braku trwającej przyczyny zawieszenia Policjanta w czynnościach służbowych). Organ II instancji naruszył zasadę okresloną w art. 15 kpa zarówno poprzez brak dokładnego ustalenia stanu faktycznego i prawnego istniejącego na dzień wydania decyzji, jak i w ten sposób, że organ II instancji ograniczył się jedynie do kontroli orzeczenia Miejskiego Komendanta Policji, nie przeprowadzając merytorycznie całości rozpoznania sprawy administracyjnej. Organ II instancji nie uwzględnił zmiany stanu faktycznego, która zaszła w okresie od wydania decyzji pierwszej instancji do dnia wydania decyzji przez organ odwoławczy, tj nie uwzględnił wyroku Sądu Okręgowego [...]. W ocenie Skarżącego zaskarżona decyzja nie uwzględnia wszystkich koniecznych elemntów wskazanych w art. 107 § 3 kpa. Nie zawiera bowiem przyczyn z powodu których organ II instancji nie wziął pod uwagę wspomnianego wyżej wyroku, którym dysponował. Organ ten nie wyjaśnił również przyczyn z powodu których ustalono datę zwolnienia ze służby Skarżącego na dzień [...] sierpnia 2015r. Skarżący wskazał również, że orzeczenie zwolnienia ze służby jest jego zdaniem naruszeniem zakazu nadmiernej represyjności, o którym mowa w art. 31 ust. 3 Konstytucji w zw. z art. 2 Konstytucji, zwłaszcza przy jednoczesnym orzeczeniu wobec Skarżącego warunkowego umorzenia postępowania karnego, w którym nałożono na niego świadczenie pieniężne w kwocie 1000 zł na rzecz Funduszu [...] oraz obowiązku naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonych. Wydaje się bowiem, iż właśnie w postępowaniu karnym zostały urzeczywistnione podstawowe cele postępowań represyjnych, a orzeczenie ponadto środka administracyjnego, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji jest przejawem nadmiernej represyjności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W pismie z [...] Skarżący podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze i podał, że organ II instancji pominął istotną okolicznością jaką było wydanie wyroku przez Sąd Okręgowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c oraz pkt 2 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Na podstawie art. 135 P.p.s.a sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla jej końcowego załatwienia. Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia wykazała, że narusza ono prawo w stopniu uzasadniającym jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Przystępując do badania zasadności zarzutów podniesionych w skardze w pierwszej kolejności należy wskazać, że zasadnym okazał się zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak słusznie wskazał Skarżący organ II instancji nie ustalił i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, do czego był zobligowany na mocy art. 77 § 1 kpa z uwzględnieniem zasady dwuinstancyjności wskazanej w art. 15 kpa. Zasada ta nie obejmuje jedynie kontroli zaskarżonej decyzji, ale również nakłada na organ odwoławczy obowiązek działania merytorycznego. Zasadnym okazał się również zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa przez ten organ poprzez brak wyjaśnienia wpływu zmiany w ustaleniach faktycznych na treść rozstrzygnięcia. Naruszenie w zakresie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego doprowadziło do naruszenia przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Stan faktyczny w przedmiotowej sprawie nie jest sporny. Dnia [...] grudnia 2013r. został wydany rozkaz personalny o zawieszeniu Skarżącego w czynnościach służbowych na czas nie dłuższy niż 3 miesiące z powodu wszczęcia postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o Policji policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego – na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. W sytuacji, która miała miejsce w sprawie zasadnie zatem na w/w podstawie zawieszono Skarżącego w czynnościach służbowych. Postępowanie karne trwało dłużej niż 3 miesiące, organ działając na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji dnia [...] lutego 2014r. wydał rozkaz personalny o przedłużeniu zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego. Zgodnie z art. 39 ust. 3 ustawy o Policji w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego. Nie budzi żadnych wątpliwości przyjęcie, że ukończenie postępowania karnego obejmuje jego prawomocne zakończenie na takim etapie i przez taki organ, jaki w danej sprawie jest do ukończenia postępowania karnego właściwy. Wniesienia aktu oskarżenia do sądu nie kończy takiego postępowania. W takie sytuacji kończy go prawomocne orzeczenie sądu właściwego do rozpoznania spraw karnych, którym po wniesieniu apelacji jest sąd okręgowy. W dniu [...] września 2014r. prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] wniósł m.in. przeciwko Skarżącemu akt oskarżenia do sądu rejonowego. Dnia [...] grudnia 2013r. w związku z upływem 12–to miesięcznego okresu zawieszenia Komendant Miejski Policji wdrożył procedurę zmierzająca do zwolnienia Skarżącego ze służby. Dnia [...] lutego 2015r. wobec Skarżącego zapadł wyrok Sądu Rejonowego warunkowo umarzający postępowanie karne. Skarżący nie wniósł apelacji. Apelację od tego wyroku wniósł prokurator w dniu [...] marca 2015r. Apelacja była wywiedziona na korzyść Skarżącego. Prokurator zakwestionował kwalifikację prawną występku oszustwa przypisanego Skarżącemu wyrokiem Sądu Rejonowego. Sąd Rejonowy nie wskazał w swoim wyroku, że zachowanie którego dopuścił się Skarżący stanowi wypadek mniejszej wagi z art. 286 § 3 kk, chociaż tak przyjął. Rozkaz personalny organu I instancji o zwolnieniu Skarżącego ze służby został wydany w dniu [...] maja 2015r. Odwołanie Skarżący wniósł w dniu [...] czerwca 2015r., w którym wskazał, że postępowanie karne zakończyło się wyrokiem wydanym przez Sąd Okręgowy w [...] w dniu [...] czerwca 2015r. warunkowo umarzającym postępowanie. Sąd Okręgowy w [...] wyrokiem z dnia 19 czerwca 2015r. uwzględnił apelację Prokuratora i zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w [...] w ten sposób, że przyjął iż opisane w części wstępnej wyroku zachowanie Skarżącego stanowiło wypadek mniejszej wagi, a tym samym wyczerpało znamiona występku z art. 286 § 3 kk i art. 270 § 2a kk w zw. z art. 11 § 2 kk. Dzień wydania wyroku przez Sąd Okręgowy, tj. [...] czerwca 2015r. jest datą prawomocnego zakończenia postępowania karnego w sprawie (k. 163v akt administracyjnych). Decyzja organu II instancji w niniejszej sprawie utrzymująca w mocy rozkaz personalny o zwolnieniu Skarżącego ze służby została zmieniona jedynie w zakresie daty zwolnienia, w pozostałym zakresie została utrzymana w mocy. W uzasadnieniu tej decyzji organ II instancji w ogóle nie odniósł się do zakończenia postępowania karnego w sprawie Skarżącego, które miało miejsce na ponad miesiąc przed wydaniem tej decyzji a wręcz wskazał (ostatni akapit str. 8 decyzji), że "mając na uwadze wskazany powyżej okres zawieszenia wymienionego policjanta w czynnościach służbowych oraz brak prawomocnego zakończenia postępowania karnego przeciwko temu funkcjonariuszowi należy uznać, iż obie przesłanki w niniejszej sprawie zostały spełnione". Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą służby. Słusznie organ II instancji wskazał, że dopiero spełnienie obu przesłanek tj. upływu 12 miesięcy zawieszenia oraz brak ustania przyczyn będących podstawą zawieszenia uzasadnia zastosowanie wobec funkcjonariusza tego przepisu. Bezzasadnie jednak nie uwzględnił okoliczności, że jedna z tych przesłanek odpadła i na dzień wydania decyzji nie istniały już przyczyny będące podstawą zawieszenia Skarżącego. Przyczynami tymi było toczące się postępowanie karne (art. 39 ustawy o Policji). Przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji jest przepisem o charakterze częściowo uznaniowym. Oznacza to, iż z jednej strony decyzję co do zwolnienia ze służby funkcjonariusza ustawodawca pozostawia właściwym organom Policji, ale jednocześnie wskazuje przesłanki, które muszą być spełnione, aby organ mógł w ogóle rozpocząć rozważania w tym przedmiocie (wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 lutego 2012 r., II SA/Wa 2372/11, LEX nr 1125622; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 lutego 2013 r., II SA/Go 1028/12, LEX nr 1277960, Aneta Marszałek Komentarz do art. 41 ustawy o Policji, opublikowane lex 2015). Wystarczającą przesłanką do zastosowania podstawy zwolnieniowej przewidzianej w art. 41 ust. 2 pkt 9 u.p. jest pozostawanie funkcjonariusza w zawieszeniu w czynnościach służbowych powyżej 12 miesięcy, pod warunkiem, że nie ustały przyczyny zawieszenia., którą w niniejszej sprawie było toczącego się przeciwko Skarżącemu postępowanie karne w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego Wymóg nieposzlakowanej opinii czy nieskazitelnego charakteru policjanta, na co wskazywał Skarżący, nie oznacza jego bezbłędności i z tego względu na organach administracyjnych ciąży obowiązek jednoznacznego wykazania, że dalsze pozostawienie w służbie funkcjonariusza, wobec którego upłynął okres 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych i nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia, jest niemożliwe (wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 października 2011 r., III SA/Kr 659/11, LEX nr 1154175). Przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 u.p. nie uzależnia postępowania administracyjnego o zwolnienie policjanta ze służby od wyniku prowadzonego przeciwko niemu postępowania, jak również nie przesądza o jego winie w zakresie zarzucanych mu czynów (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 stycznia 2013 r., III SA/Gd 815/12, LEX nr 1292074). W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 41 ust. 2 pkt 9 u.p. nie jest w ogóle możliwe powoływanie się przez stronę na zasadę domniemania niewinności (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 czerwca 2013 r., IV SA/Gl 121/13, LEX nr 1343654) ani też na kwestie stosowania przez prokuratora czy sąd karny środków zabezpieczających, określonych kar. Możliwość zastosowania tego przepisu uzależniona jest m.in. od ustalenia, że w dacie rozstrzygania przez organ przyczyna będąca podstawa zawieszenia nie odpadła. W przypadku prawomocnego zakończenia postępowania karnego wyrokiem skazującym za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub wymierzenia przez sąd środka karnego w postaci zakazu wykonywania zawodu – zwolnienie policjanta ze służby jest obligatoryjne na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4, 4a ustawy o Policji. Warunkowe umorzenie postępowania z art. 66 kk skazaniem za przestępstwo w rozumieniu art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, nie jest. Ustanie przyczyn z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji również, jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie, na etapie postępowania po wydaniu rozkazu personalnego przez organ I instancji nie zwalnia organu II instancji od braku konieczności uwzględnienia tej okoliczności. Również bowiem w dacie rozstrzygania przez organ II instancji istotne jest spełnienie warunków do zastosowania konkretnie wskazanej przyczyny zwolnienia. Warto wskazać, że np. w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji warunkiem wystarczającym do uznania, że zaszły przesłanki do rozważenia fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby wystarczy upływ 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby i bez znaczenia na każdym etapie jest kwestia dalszego trwania przyczyny zwolnienia. Natomiast w omawianym art. 41 ust. 2 pkt 9 oprócz upływu czasu konieczne jest ustalenie, że przyczyny będące podstawą zawieszenia postępowania nie ustały. Brak ostatecznego rozstrzygnięcia w trybie z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji w dacie ustania wskazanych w tym przepisie przyczyn nie zamyka funkcjonariuszowi drogi do powołania się na okoliczność ustania tej przyczyny. Może to więc również nastąpić po wydaniu rozkazu przez organ I instancji, co winno być wzięte pod uwagę przez organ II instancji. W przedmiotowej sprawie w dacie rozstrzygania organ II instancji w ogóle nie ustosunkował się do faktu, że wobec Skarżącego ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Fakultatywność zwolnienia ze służby nie oznacza, że policjant nie może być zwolniony ze służby przed upływem okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych (kiedy postępowanie karne wciąż trwa). Wręcz przeciwnie - z treści przepisu art. 41 ust. 2 pkt 9 u.p. wynika, że zawieszenie w pełnieniu obowiązków służbowych nie powinno trwać w nieskończoność, zwłaszcza gdy weźmie się pod uwagę czasochłonność czynności podejmowanych przez organy ścigania i charakter zarzutów (wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2011 r., I OSK 931/11, LEX nr 1134313). Przy zwalnianiu policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 u.p. nie ma obowiązku zasięgnięcia opinii związków zawodowych (wyrok WSA w Kielcach z dnia 14 marca 2012 r., II SA/Ke 74/12, LEX nr 1138511). Niezbędne jest jednak ustalenie, że obie przesłanki z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji istnieją. W przedmiotowej sprawie organ II instancji okoliczności tych nie uwzględnił, nie zajął stanowiska wobec istotnej zmiany stanu faktycznego polegającej na prawomocnym zakończeniu postępowania karnego w dniu [...] czerwca 2015r. a tym samym błędnie uznał, że zaszły okoliczności uzasadniające zwolnienie Skarżącego ze służby w oparciu o treść art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. W rozkazach obu organów tylko ten przepis podano w odniesieniu do Skarżącego jako podstawę zwolnienia ze służby i tylko ten przepis był przedmiotem niniejszego postępowania. Nieprawidłowości te skutkują uznaniem, że w sprawie doszło zarówno do wskazanego powyżej naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik postępowania oraz w konsekwencji naruszenia prawa materialnego (art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji), które miało wpływ na wynik sprawy. Ustalenie to czyni zbędnym dalsze rozważania w zakresie wskazanym w skardze a dotyczącym prowadzonego postępowania czy represyjności zastosowanych środków. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni uwagi zawarte w niniejszym uzasadnieniu i podejmie stosowne rozstrzygnięcie w zakresie ustalenia czy istnieją przesłanki do zwolnienia Skarżącego ze służby. W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i a . uchylił zaskarżone orzeczenie O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a. O wysokosci kosztów Sąd orzekł na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwosci z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynnosci adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. 2015.1800).