II SA/Po 919/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant ref. stażysta Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2016 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w P. na uchwałę Rady Miasta P. z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę Pismem, które do Urzędu Miasta P. wpłynęło w dniu (...) września 2015 r., "A" Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą Poznaniu wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia (...) lipca 2009 r. Nr (...) w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "B" część B w P. Skarżąca Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości lub jej poszczególnych zapisów, to jest w szczególności: a) § 3 w części dotyczącej terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami 5MW, a w szczególności: § 3 ust. 6 pkt 9), § 3 ust. 10 pkt e), § 3 ust. 2 pkt 3); b) § 6 w części dotyczącej terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami 3U, a w szczególności: § 6 ust. 6 pkt 8) oraz § 6 ust. 10 pkt c) c) § 11 w części dotyczącej terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem 03KD-Z, a w szczególności § 11 ust. 10 pkt 1) i 5); d) załącznika graficznego w szczególności w części obejmującej rozgraniczenie terenów 5MW oraz 03KD-Z, 3U oraz 03KD-Z a także obowiązującą linie zabudowy dla terenu 5 MW. Zaskarżonej uchwale zarzucono w szczególności naruszenie: art. 1 ust. 2 pkt 6 i 7, art. 4, ust. 1 art. 15 ust. 2 pkt 1) oraz pkt 10) ust. 3, art. 16 ust. 1, art. 20 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zagospodarowaniu i planowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.), art. 2, art. 31 ust. 3, art. 64 ust.2, 94 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, art. 29 ustawy o drogach publicznych. W uzasadnieniu skargi Spółka wyjaśniła, iż jest współwłaścicielem nieruchomości położonej w P. przy ul. (...)/ul. (...). Przedmiotowa nieruchomość składa się z czterech działek geodezyjnych o numerach: nr (...), (...), (...), (...), których łączna powierzchnia wynosi 4.544m2 i jest objęta zaskarżonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (dalej m.p.z.p.). Zgodnie z zapisami planu przedmiotowa nieruchomość leży w obszarach oznaczonych następującymi symbolami: 3U, 03 KD-Z oraz 5 MW. W ocenie skarżącej postanowienia m.p.z.p. zawarte w § 3, § 6, § 11 naruszają prawo w zakresie w jakim odnoszą się do terenów 3U, 03 KD-Z oraz 5 MW. Skarżąca Spółka kwestionując ustalenia planu dotyczące jej nieruchomości argumentowała, iż wywodzi swój interes prawny z przepisów prawa materialnego regulujących prawo własności - art. 140 k.c. Uchwała określa w sposób wiążący przeznaczenie nieruchomości skarżącej, zatem narusza jej interes prawny. W odniesieniu do terenu oznaczonym symbolem 5MW skarżąca zarzuciła, iż zgodnie z § 2 pkt 4) uchwały obowiązująca linia zabudowy to taka, na której nakazuje się usytuowanie frontowej elewacji budynku. Z załącznika graficznego do m.p.z.p. wynika jednoznacznie, że obowiązująca linia zabudowy dla terenu 5MW od strony ul. (...) nie pokrywa się z faktycznie istniejącą linią zabudowy, wyznaczoną przez znajdujący się na działce nr 35 budynek mieszkalny (kamienica), znajdujący się w tym miejscu od co najmniej 70 lat. Analogiczna sytuacja ma miejsce w przypadku większości istniejących budynków po południowej stronie ul. (...), także na terenie 6WM. Zapisy planu nie nakazują (ani nie sugerują) rozbiórki budynku istniejącego na działce wnioskodawcy. Wyznaczenie w sposób określony w planie linii zabudowy spowodowało, że istniejący budynek stał się niezgodny z planem miejscowym, co powoduje niemożliwość przeprowadzenia prac budowlanych w budynku, wymagających pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Ustalenie obowiązującej linii zabudowy w oderwaniu od faktycznie istniejących budynków wymusza na właścicielach nieruchomości rozbiórkę tych obiektów, co stanowi nieuzasadnioną ingerencję w prawo własności i nadużycie władztwa planistycznego. Takie wyznaczenie obowiązującej linii zabudowy może wskazywać także na to, że istnienie budynku przy ul. (...) 2 mogło nie być znane Radzie Miasta w momencie podejmowania uchwały. Twierdzenie to uzasadnione jest także tym, że zapisy planu nie zawierają w odniesieniu do tej nieruchomości żadnych postanowień co do istniejącej zabudowy, podczas gdy np. w zapisach planu odnoszących się do innych terenów takie postanowienia zastosowano (np. w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. A). Skarżąca podniosła, iż zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Zasada ta obowiązywać winna także przy sporządzaniu m.p.z.p. Skarżąca podniosła, iż rozpatrując skargę dotyczącą tej samej uchwały Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 19 lutego 2013 r. sygn. akt: II SA/Po 810/12 wyraził pogląd, iż ustalenie linii zabudowy w zupełnym oderwaniu od faktycznie istniejącej zabudowy wyznaczonej przez budynek wnioskodawcy stanowiło wystarczającą przesłankę do stwierdzenia nieważności uchwały w tym zakresie. Zdaniem skarżącej w tym zakresie plan miejscowy jest nadto niezgodny z postanowieniami studium, które przewiduje utrzymanie istniejącej linii zabudowy wzdłuż ul. (...). Postanowienia zaskarżonego planu naruszają również wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadę określoności przepisów prawa. Sporządzenie części graficznej planu w maksymalnej dopuszczalnej przepisami prawa skali, w połączeniu z brakiem w części tekstowej planu jakichkolwiek regulacji pozwalających na wyjaśnienie wątpliwości co do rzeczywistego przebiegu linii rozgraniczających teren oznaczony symbolem 5 MW od terenu oznaczonego symbolem 03KD-Z, doprowadziło do sytuacji, w której nie można w sposób jednoznaczny i pewny ustalić treści normatywnej planu. W szczególności nie sposób ustalić jednoznacznego przebiegu linii rozgraniczających tereny 03KD-Z od terenów 5MW oraz 3U. Taka niedookreśloność przepisów prawa miejscowego, której nie sposób usunąć także w drodze wykładni innej niż językowa, nie pozwala na ustalenie, jakie cele przyświecały prawodawcy lokalnemu przy ustalaniu rozgraniczenia pomiędzy terenami 5 MW oraz 03KD-Z oraz jakie były w tym zakresie jego zamiary. Skarżąca podniosła, iż na skrzyżowaniu planowanej drogi 03KD-Z z ul. (...) linia rozgraniczająca tereny 03KD-Z oraz 5MW przebiega przez jej nieruchomość tworząc łuk (działka nr (...)), którego promienia w planie nie określono. W tej sytuacji nie jest możliwe precyzyjne ustalenie, na podstawie zapisów planu, przebiegu linii rozgraniczającej, a w konsekwencji nie jest możliwe precyzyjne ustalenia jaka część nieruchomości wnioskodawcy ma zostać zajęta pod drogę. Ponadto, jak wynika z załącznika graficznego do planu, linie rozgraniczające drogę 03KD-Z od terenów 3U oraz 5MW, na odcinku pomiędzy ulicami (...) a (...), nie są liniami prostymi. Skoro tak, to plan winien precyzyjnie wskazywać kąt załamania tych linii, aby możliwe było precyzyjne ustalenie ich przebiegu w terenie. Kwestionowana uchwała nie wskazuje również jakiej grubości linii użyto do oznaczenia linii rozgraniczających tereny. W przypadku zastosowanej skali 1:2000, linia o grubości 0,5 mm to w terenie 1m, co w przypadku linii o długości około 200 metrów wzdłuż nieruchomości wnioskodawcy powoduje stan niepewności co do około 200 m2, to jest ok. 5% obecnej powierzchni nieruchomości i blisko 10% po wydzieleniu drogi. Zapisy planu nie precyzują przebiegu linii rozgraniczających. Jak wynika z załącznika graficznego linie te nie pokrywają się z granicami działek geodezyjnych wzdłuż ulic (...) i Kaliska, a jednocześnie w opisie nie wskazano, w jakiej odległości od granicy działek geodezyjnych zostały one umieszczone. Co więcej, nie ma wskazanego żadnego punktu odniesienia, który pozwalałby na ustalenie przebiegu linii rozgraniczających tam, gdzie nie przebiegają one wzdłuż granic działek geodezyjnych. Co prawda w części graficznej planu wskazane są odległości linii zabudowy od linii rozgraniczającej, ale skoro przebieg linii rozgraniczających jest nieznany, to także nie jest możliwe określenie przebiegu linii zabudowy. Powyższe uwagi dotyczą w równym stopniu wszystkich linii rozgraniczających, tj. 09 KD-L od 3U, 03 KD-Z od 3U, 03 KD-Z do 5MW, 10 KD-L od 5MW. Zgodnie z §3 ust. 10 pkt e) m.p.z.p. dostępność do terenu oznaczonego symbolem 5 MW będzie istniała wyłącznie drogami 17KD-D i 10KD-L. Takie określenie dostępności do terenu 5 MW wskazuje, że prawodawca pominął fakt, iż nie wszystkie nieruchomości przylegają do ww. dróg - nieruchomość wnioskodawcy nie przylega w ogóle do drogi 17 KD-D, a do drogi 10 KD-L jedynie na niewielkim odcinku. Jednocześnie uchwała pomija możliwość dostępu do terenu 5MW drogą oznaczoną symbolem 03KD-Z, do której nieruchomość skarżącej przylegać ma najdłuższym bokiem. Co istotne., niektóre nieruchomości w obszarze 5MW nie mają dostępu do drogi, zarówno 17KD-D, jak i 10KD-L. Droga 03KD-Z nie ma być z założenia wyłączona z obsługi komunikacyjnej innych terenów ponieważ plan przewiduje dostępność do tej drogi dla terenu 2U (§6 ust. 10 pkt b) i dla terenu 3 MW (§3 ust. 10 pkt c). Co więcej, tereny U2 i 3 MW analogicznie położone jak teren 5 MW (w zakresie przylegania do dróg) mają mieć dostęp zarówno do drogi 03 KD-Z jak i 10 KD-L. Tak przewidziana dostępność do drogi publicznej uniemożliwia także racjonalny podział nieruchomości, bowiem niemożliwe będzie wydzielenie części nieruchomości przylegającej wyłącznie do drogi 03 KD-Z ponieważ ta część nieruchomości pozbawiona byłaby możliwości wjazdu. Skarżąca odwołała się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 maja 2014 r., sygn. akt: II SA/Wr 178/14, w którym wyrażono pogląd, że zamieszczenie w planie miejscowym zapisów statuujących zakazy lokalizacji zjazdów przekracza zakres upoważnienia organu stanowiącego gminy do regulowania w planie miejscowym zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, wskazanych w art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. Z art. 29 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 260) wynika, że to wyłącznie zarządca drogi został upoważniony do przeprowadzenia indywidualnej oceny technicznej i infrastrukturalnych możliwości dostępu do drogi publicznej z terenu nieruchomości do niej przyległej z uwzględnieniem obowiązujących zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego. Tym samym naruszono przepisy art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. i art. 29 ustawy o drogach publicznych. Skarżąca zakwestionowała następnie przyjętą w planie szerokość planowanej drogi 03KD-Z. Skarżąca podniosła, iż z niewyjaśnionych powodów droga ta na odcinku przebiegającym przez działki prywatne ma mieć szerokość 25 m, podczas gdy na działkach miejskich jej szerokość zostaje zmniejszona do 17 m. Powyższe stanowi przejaw naruszenia prawa własności oraz władztwa planistycznego i nie jest usprawiedliwione żadnymi istotnymi okolicznościami. Zdaniem skarżącej wytyczenie drogi 03 KD-Z przez nieruchomość wnioskodawcy nie jest konieczne ponieważ komunikacja pomiędzy terenami objętymi planami miejscowymi "C" i "B" może odbywać się przez tereny stanowiące własność publiczną, tj. istniejącą ulicą (...). Z analizy uchwały nie wynika jakimi przesłankami kierowała się Rada Miasta przy przyjęciu określonej w planie lokalizacji oraz wielkości pasa drogowego drogi publicznej 03KD-Z, brak jest poczynienia przez organy gminy w toku procedury planistycznej jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie. Brak precyzyjnego określenia przebiegu linii rozgraniczającej tereny powoduje, że w praktyce możliwa jest duża dowolność w zakresie wydzielenia części nieruchomości pod drogę. Plan nie uwiera żadnej wskazówki ani żadnego punktu odniesienia pozwalających ustalić precyzyjnie przebieg linii rozgraniczającej. Skarżąca podniosła, iż na skutek rozwiązań przyjętych w planie uniemożliwiony jest w sposób pośredni, poprzez określenie w § 3 ust. 10 pkt e), że dostępność dla samochodów dla terenu 5 MW dopuszcza się wyłącznie drogami 10 KD-L i 17 KD-D, racjonalny podział jej nieruchomości. Zdaniem skarżącej plan nie wskazuje, czy po wydzielaniu części nieruchomości pod drogę 03 KD-Z, nowa granica nieruchomości ma pokrywać się z linią rozgraniczająca, czy też może przebiegać w innym miejscu. Wątpliwość powyższa wynika między innymi z tego, że podana w planie odległość od linii rozgraniczającej do obowiązującej linii zabudowy ma wynosić 5m, podczas gdy zgodnie z rozporządzeniem z dnia 12 kwietnia 2002 r (Dz. U. z 2002 r, nr 75, poz.690 ze zm.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, minimalna odległość budynku z otworami od granicy działki wynosi 4m. Skarżąca podniosła ponadto, że w dacie uchwalania m.p.z.p. nie obowiązywał przepis art. 15 ust. 3 pkt 10 u.p.z.p. umożliwiający określenie w miejscowym planie minimalnej powierzchni nowo wydzielanej działki budowlanej, co oznacza, że na dzień uchwalania planu Rada Miasta nie dysponowała uprawnieniem do określania minimalnej powierzchni działki, co w uchwale określono. Skarżąca podniosła, iż już samo wydzielenie drogi 03 KD-Z spowoduje jednocześnie wydzielenie z nieruchomości wnioskodawcy działki o powierzchni ok. 450 m2 (teren 3U), a więc mniejszej niż przewidziana w § 6 ust. 5 pkt 8. W dalszej kolejności skarżąca zakwestionowała zakaz lokalizacji ogrodzeń, zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3) planu "B" na terenach 5MW. Zdaniem skarżącej przewidziane w zaskarżonej uchwale odległości usytuowania obowiązujących linii zabudowy oraz nieprzekraczalnych linii zabudowy są niezgodne z przepisami rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r, nr 75, poz.690 ze zm.). Przy założeniu, że wzdłuż ulicy (...) linia rozgraniczająca pokrywa się z granicą nieruchomości, to oznaczałoby, że plan przewiduje odległość budynku od granicy wynoszącą 5 oraz 6 metrów, podczas gdy powołane wyżej rozporządzenie stanowi o 3 lub 4 metrach w zależności od tego czy chodzi o ścianę z otworami czy bez otworów. Skoro zgodnie z rozporządzeniem możliwe byłoby zlokalizowanie budynku w odległości 4 metrów od granicy działki, to nadużyciem jest ograniczenie prawa własności poprzez ustalenie linii zabudowy w odległości większej (5 lub 6m). Kończąc skarżąca odniosła się do argumentacji zawartej w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca podniosła, iż nie jest prawdą twierdzenie, że budynek znajdujący się na działce nr 35 został "wskazany do rozbiórki". O tym zadecydują właściciele zwłaszcza, że przedmiotowy budynek zgodny jest zarówno w zakresie funkcji jak i gabarytów z pozostałymi zapisami zaskarżonego planu. Odwoływanie się organu do stanu technicznego przedmiotowego budynku w sytuacji, gdy nie wykonano w tym zakresie żadnej ekspertyzy jest nieuzasadnione. Podniosła, że powołane rozporządzenie w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie określa jedynie minimalne szerokości dróg, w przypadku drogi zbiorczej jest to 20m podczas gdy w zaskarżonym planie szerokość tę ustalono na 25m. Skoro żaden z przepisów ustawy o drogach, ani przywołanego rozporządzenia, nie upoważnia rady gminy do określania szerokości drogi w m.p.z.p., to co najwyżej mogłyby znaleźć zastosowanie szerokości minimalne wynikające z rozporządzenia. Nie sposób zgodzić się z twierdzeniem organu, że działki należące do skarżącej spółki nie objęte terenem 03 KD-Z będą miały powierzchnię w terenie 5MW mniejszą niż 600 m2 i jako takie mogą być zagospodarowane wyłącznie z działkami sąsiednimi. Podział nieruchomości nie musi być dokonywany wyłącznie zgodnie z przebiegiem działek geodezyjnych. Zdaniem skarżącej nie można zgodzić się z twierdzeniem, że sporządzenie załącznika graficznego w skali 1:2000 uzasadnione jest znaczną powierzchnią obszaru objętego granicami uchwały. Okoliczność ta była już przedmiotem rozważań WSA w Poznaniu, który w wyroku z dnia 19 lutego 2013 r., sygn.. akt: II SA/Po 810/12 potwierdził nieważność załącznika graficznego właśnie z powodu zbyt dużej skali. Poglądy wyrażone w powyższym wyroku są aktualne także na gruncie niniejszej sprawy. Odpowiadając na skargę Rada Miasta wniosła o jej oddalenie. Ustosunkowując się kolejno do podniesionych zarzutów Rada podniosła, co następuje: Linia zabudowy jest jednym z najważniejszych instrumentów kształtowania ładu przestrzennego i ma zapobiegać rozproszeniu zabudowy i chaotycznemu jej układowi. Linię zabudowy wyznacza się również w celu ograniczenia zabudowy danego rodzaju, rozróżnienia przestrzeni, w której można lokalizować budynki, od tej przestrzeni, którą z różnych powodów chcemy ochronić przed zabudową. Linia zabudowy dotyczy lokalizacji nowej zabudowy a nie istniejącej - istniejąca zabudowa, zgodnie z u.p.z.p. oraz postanowieniami Planu, może być zachowana do czasu realizacji ustaleń Planu. W Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta z 2008 r. (obowiązującego w chwili uchwalania Planu), dalej: Studium, obszar położony między ulicami: (...),(...), abp (...), (...) został wskazany do wykształcenia centrum dzielnicy. Zgodnie z zapisami Studium opracowano całościową koncepcję zagospodarowania przestrzeni obszaru Łaciny, która wyznaczyła czytelną i spójną strukturę przestrzenną dla poszczególnych zespołów urbanistycznych. Pokłosiem tej koncepcji jest nowo wyznaczony układ komunikacyjny, który zdefiniował m. in. nowy charakter kwartału zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej na terenie oznaczonym w Planie jako 5MW, w tym również nową obowiązującą linię zabudowy. Rzeczona linia została wyznaczona w oderwaniu od istniejącej i zdewaluowanej zabudowy, w celu przekształcenia funkcjonalno-przestrzennego terenu, poprzez stworzenie czytelnej przestrzennie i sprawnej funkcjonalnie struktury miejskiej. Wskazywany przez Skarżącą budynek na działce nr (...) znajduje się w fatalnym stanie technicznym, co czyni wysoce wątpliwym możliwość jego wykorzystania, nawet po przeprowadzeniu gruntownego remontu. Dowód: załączona dokumentacja fotograficzna - stan na dzień (...) lipca 2015 r. Co więcej, decyzją Powiatowego Nadzoru Budowlanego z dnia (...) listopada 2000 r. (...) przedmiotowy budynek został opróżniony i wyłączony z użytkowania z uwagi na stan techniczny. Stan istniejącego budynku na przedmiotowej działce jak i ustalenia Studium, które wskazywało ten teren jako obszar funkcjonalnego śródmieścia do przekształceń funkcjonalno-przestrzennych i pod zabudowę średniowysoką, były, obok przekształceń funkcjonalno-przestrzennych, kolejnymi powodami takiego ukształtowania zapisów Planu. Ponadto, Studium nie zawiera zapisu o obowiązku utrzymania istniejącej linii zabudowy wzdłuż ulicy (...). Przywołane przez Skarżącą rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie ma zastosowania do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Nieuzasadnione jest też twierdzenie, jakoby wyznaczona w Planie linia zabudowy przebiegała również przez inne budynki znajdujące się wzdłuż ul. (...) - nic takiego nie wynika bowiem z załącznika graficznego do zaskarżonej uchwały. Podkreślono, że linia zabudowy nie musi odzwierciedlać faktycznie istniejącej zabudowy. Gminie z mocy ustawy przysługuje władztwo planistyczne, które upoważnia organy gminy do kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na terenie gminy w tym do stosowania konkretnych rozwiązań planistycznych, które w danych okolicznościach są najlepsze. Ponadto przepisy u.p.z.p. są przepisami prawa administracyjnego, które kształtują granice prawa własności. Odnosząc się do zarzutów dotyczących linii rozgraniczających Rada Miasta podniosła, iż kwestionowany sposób obrazowania linii rozgraniczających jest w pełni zgodny z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587). Z treści skargi wnioskować można, iż jedynym satysfakcjonującym Skarżącą rozwiązaniem byłoby opisywanie przebiegu linii rozgraniczających za pomocą szczegółowych współrzędnych GPS, co jednak nie znajduje uzasadnienia ani w powszechnie obowiązujących przepisach prawa, ani też w praktyce planistycznej. Postulowane przez Skarżącą objaśnienia i wymiarowanie nie są przedmiotom wymogów i dopuszczeń określonych w § 5 - § 9 wskazanego rozporządzenia. Zakres treści części tekstowej planu miejscowego określają § 3 i § 4. Przepisy te nie zawierają wymogu szczegółowego opisania przebiegu każdej linii rozgraniczającej przy wykorzystaniu np. współrzędnych geograficznych. Podobnie § 7 pkt 7 określa co powinien zawierać rysunek planu miejscowego - także tutaj brak jest wymogu posługiwania się szczegółowymi współrzędnymi. Przepisy rozporządzenia nie ustanawiają także obowiązku określania grubości linii rozgraniczającej. Również brak odniesienia linii rozgraniczających do granic podziału geodezyjnego nie stanowi naruszenia prawa. Przebieg linii rozgraniczających nie jest bowiem w żadnym stopniu uzależniony od podziałów geodezyjnych. W zakresie zarzutu dotyczącego dostępności dla samochodów do terenu 5MW oraz 3U - zakaz lokalizacji zjazdów, Rada Miasta podniosła, iż zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430 z późn. zm.), na drodze klasy Z (a taką klasę przewidziano dla drogi na terenie 03KD-Z) należy dążyć do ograniczenia liczby zjazdów, szczególnie na tereny przeznaczone pod nową zabudowę. Krótki (ok. 120 m) odcinek drogi 03KD-Z między południową granicą Planu a ul. (...) (09KD-L) niemal w całości znajdować się będzie w strefie skrzyżowań - pomiędzy dwoma skrzyżowaniami, w tym jednym z trasą tramwajową Wymaga to zapewnienia miejsca pod dodatkowe relacje skrętne. Co więcej, dla ww. drogi plan zakłada lokalizację ścieżki rowerowej i dopuszcza komunikację autobusową, dla której konieczne będzie zlokalizowanie przystanku autobusowego (co najmniej po jednej stronie) oraz dodatkowego pasa ruchu (na całej omawianej długości). W takim obszarze, niezależnie nawet od wymogów rozporządzenia, zjazdy są niepożądane ze względów bezpieczeństwa i płynności ruchu. Rada podniosła, iż Plan nie ingeruje w kompetencje podmiotów zarządzających drogami zakazując lokalizacji zjazdów. Plan, w zgodzie z art. 15 ust. 1 pkt 10 u.p.z.p., określa zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, jak również określa sposób obsługi komunikacyjnej terenów w nim ujętych. M.p.z.p. powinien zapewniać możliwość obsługi komunikacyjnej wskazanych w nim terenów, wskazując np. z której drogi publicznej mają być obsługiwane nieruchomości. Jeśli organ uchwałodawczy gminy uzna, iż z jakiś szczególnych względów niezbędne jest ustalenie ogólnej reguły, w myśl której pewne nieruchomości nie będą obsługiwane z drogi publicznej, powinien co do zasady, przewidzieć w planie alternatywną możliwość obsługi komunikacyjnej tych terenów. Dla terenu 5MW zapewniono dostępność z terenów 17KD-D i 10KD-L, a w związku z tym wymogi ustawowe zostały w Planie zachowane. W Planie dopuszczono dostęp z drogi 03KD-Z do terenów 2U i 3MW, z uwagi na to, iż w obu przypadkach zarówno droga, jak i większość zabudowy na tych terenach, w chwili uchwalania Planu już istniały lub powstawały w oparciu o prawomocne pozwolenia na budowę. Tereny 2U oraz 3MW znajdują się więc w odmiennej sytuacji od większości niezagospodarowanych terenów 5MW oraz planowanej drogi na terenie 03KD-Z, pomiędzy terenami 3U a 5MW. Skarżąca wykazała się dysponowaniem prawa do działek oznaczonych numerami (...), (...), (...), (...). Z tych działek, działka nr (...) ma ok. 20-metrowy odcinek granicy z terenem 10KD-L, a działka nr (...) została wydzielona wraz z 4-metrowym "sięgaczem" do tejże drogi. Pozostałe, po wytyczeniu drogi 03KD-Z, fragmenty działek nr 34 i 33 o powierzchni na terenie 5MW odpowiednio: około 450m2 i 30 m2, nie spełniają ustalonej Planem minimalnej wielkości działki budowlanej (600 m2) i jako takie mogą być zagospodarowane jedynie łącznie z działkami sąsiednimi Skarżącej (tj. działkami (...) i (...)), a te mają dostęp do termin 10KD-L. W związku z powyższym twierdzenia Skarżącej o sprzeczności i nieracjonalność i postanowień Planu w tym zakresie nie znajdują uzasadnienia. Także zarzut o uniemożliwieniu w ten sposób wydzielenia nowej działki z działek Skarżącej należy uznać za nietrafny. Odnosząc się do zarzutów związanych z przebiegiem drogi 03KD-Z Rada Miasta wskazała, że droga planowana na terenie 03KD-Z będzie fragmentem okrężnej ulicy, tzw. "ringu B", planowanego od 1994 r., t.j. od uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta. "Ring" będzie najważniejszym elementem planowanej sieci drogowej w tej części miasta, zapewniającym sprawne funkcjonowanie transportu autobusowego oraz rozprowadzenie ruchu do najważniejszych obiektów ruchotwórczych. Jego przebieg na obszarze zaskarżonego Planu jest ściśle powiązany z siecią ulic określoną w sąsiadującym od południa miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "A". Oba wskazane plany miejscowe tworzą spójną urbanistycznie całość, mającą uporządkować i zrewaloryzować tereny. Przewiduje się, że w toku realizacji zapisów Planu znaczącemu zwiększeniu ulegnie ruch samochodowy w obrębie terenów. Z tego względu opisany powyżej "ring" będzie pełnił kluczową rolę w obsłudze komunikacyjnej tych terenów, a dla jego prawidłowego funkcjonowania istotnym jest zapewnienie ciągłości "ringu" (co wymagało przeprowadzenia drogi 03KD-Z pomiędzy terenami 3U i 5MW, w celu połączenia z dalszą częścią "ringu" określoną w m.p.z.p. "A") i jest powiązanie z głównym układem drogowym miasta. Powiązanie to nie mogło nastąpić za pomocą ul. Kaliskiej, gdyż obecnie istniejące skrzyżowanie ul. (...) z ul. (...) nie daje możliwości obsłużenia ruchu przewidzianego w obrębie Planu, a ul. (...) nie spełnia wymogów dla prowadzącej znaczny ruch ulicy zbiorczej. Podkreślono, iż na etapie sporządzania koncepcji zagospodarowania i układu komunikacyjnego dla terenów Łaciny wykonane zostało szereg analiz, w tym badania symulacji ruchu. Opracowania te wykazały, m.in.: zasadność realizacji układu obwodowego tj. "ringu Łaciny", który ogranicza tranzyt poprzez tereny Łaciny, wykazuje się mniejszą uciążliwością względem zabudowy, nie obciąża istniejących ulic, w szczególności ul. (...) i ul. (...). Wyniki wskazanych analiz zostały wprowadzone do planu. Rada wyjaśniła, iż wymiary terenu 03 KD-Z zostały ustalone z uwzględnieniem rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430 z późn. zm.), tak aby umożliwić na tych terenach lokalizację pasa drogowego o szerokości określonej przepisami wskazanego rozporządzenia. § 7 ust. 1 tego rozporządzenia ustala minimalną szerokość jednojezdniowej ulicy klasy Z na 20m, dopuszczając równocześnie odstępstwa od tej wartości. § 7 ust. 3 rozporządzenia dodatkowo wymaga by szerokość ulicy, określona w ust. 1, była odpowiednio zwiększona, jeżeli przewiduje się umieszczenie w tej ulicy większej ilości pasów ruchu, ścieżek rowerowych, pasów lub zatok postojowych itp. Na poszczególnych odcinkach "ringu" oba plany miejscowe dla Łaciny (przedmiotowy Plan jak i miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "A") uwzględniają przewidywaną szerokość drogi w przedziale 23-38 m, w zależności od wyposażenia ulicy w dodatkowo elementy zagospodarowania transportowego i infrastrukturę techniczną oraz ewentualne ograniczenia terenowe. Wyjątkiem jest tutaj krótki, ok. 100-metrowy, odcinek historycznej ulicy Kaliskiej (dawna droga fortowa, której elementem jest również system zadrzewień maskujących). Studium, przewiduje ten odcinek drogi do zachowania i uczytelnienia (str. 261). Mając to na uwadze oraz istniejące zagospodarowanie, nie przewidziano w Planie poszerzenia istniejącego pasa drogowego. Rada Miasta wyjaśniła, iż tak zaprojektowana ulica w pełni odpowiada cytowanym wymogom rozporządzenia, tzn. zawężona jest poniżej wymaganej szerokości tylko w jednym, wyjątkowym przypadku, w którym uwzględnienie pełnej wymaganej szerokości było niemożliwe. Zatem postulowany przez Skarżącą przebieg i szerokość drogi 03KD-Z nie znajdują uzasadnienia. W Planie uwzględniono optymalne, zapewniające bezpieczeństwo ruchu, rozwiązanie polegające na przeprowadzeniu planowanej drogi 03KH Z pomiędzy terenami 3U i 5MW, gdyż jest to konieczne dla powiązania układu komunikacyjnego Planu z sąsiednimi terenami oraz prawidłowej obsługi ruchu. Istniejąca ul. (...) i jej powiązanie z ulicą (...) nie dają możliwości i prawidłowej obsługi komunikacyjnej tych terenów. Przyjęte rozwiązania komunikacyjne są usprawiedliwione szczególnymi okolicznościami. Odnosząc się do zarzutów dotyczących możliwości podziałów nieruchomości Rada Miasta podniosła, że zgodnie z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Analogicznie dostęp do drogi publicznej definiuje art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 782 z późn. zm.). Możliwa jest bowiem również zabudowa nieruchomości, która ma jedynie pośredni dostęp do drogi publicznej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Oznacza to, że w przypadku, gdy gmina z określonych względów nie może zapewnić nieruchomości objętej planem, na której dopuszczono zabudowę bezpośredniego lub ewentualnie nawet pośredniego dostępu do drogi publicznej, właściciel tej nieruchomości musi we własnym zakresie podjąć starania o zapewnienie sobie dojazdu do tej działki, korzystając z prawnie dopuszczalnych form, zarówno administracyjnoprawnych, jak i cywilnoprawnych. Mając na uwadze, iż dostęp do drogi publicznej może być zapewniony poprzez należące do Skarżącej działki sąsiednie, nie można uznać, iż podział jej nieruchomości został uniemożliwiony poprzez pozbawienie nieruchomości dostępu do drogi publicznej. Odnosząc się do zarzutu braku podstawy prawnej do określenia w planie minimalnej powierzchni nowo wydzielonej działki budowlanej Rada Miasta podniosła, iż art. 15 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. przewiduje obowiązkowe określanie, w treści projektu planu, zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Definicja ładu przestrzennego zawarta została w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., zgodnie z którym przez pojęcie ładu przestrzennego należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno- estetyczne. Z uwagi na treść art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. niewątpliwie ład przestrzenny obejmuje także wymagania urbanistyki i architektury. Wyznaczenie w projekcie planu minimalnej powierzchni nowo wydzielanych działek budowlanych pozwala na ukształtowanie przestrzeni tworzące harmonijną całość, co jest niezwykle istotne dla ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Nadmierne rozdrobnienie działek budowlanych uniemożliwiałoby takie harmonijne ukształtowanie przestrzeni, zakłócało jej uporządkowaną strukturę i podważało przyjęte uwarunkowania kompozycyjno estetyczne. Stanowiłoby więc element dysharmonizujący przestrzeń i zagrażałoby ładowi przestrzennemu. Wyznaczenie w projekcie planu minimalnej powierzchni nowo wydzielanych działek budowlanych jest narzędziem służącym ochronie ładu. Ponadto, wymagania urbanistyki, jako dziedziny zajmującej się rozwojem i zasadami kształtowania miast i osiedli, niejednokrotnie obejmują konieczność określania minimalnej parcelacji gruntu, jako czynniki bezpośrednio wpływającego na charakter zabudowy danego miasta czy osiedla. Określenie minimalnej powierzchni nowo wydzielanych działek budowlanych stanowi zatem element ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Na możliwość określenia w planie miejscowym minimalnej powierzchni nowo wydzielonych działek budowlanych przed wejściem w życie ustawy z dnia z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2010 r. Nr 130, poz. 871) wskazuje również orzecznictwo. Odnosząc się do kolejnego zarzutu Rada Miasta wyjaśniła, iż przyjęty w Planie zakaz lokalizacji ogrodzeń ma na celu zachowanie otwartych powiązań lokalizowanej zabudowy z terenami publicznymi i wynika z konieczności zachowania ładu przestrzennego na obszarze, który z racji na swe centrotwórcze uwarunkowania został włączony do strefy funkcjonalnego śródmieścia. Tworzenie na tym obszarze ogrodzonych "enklaw" stałoby w sprzeczności z celami zakładanymi dla tego obszaru w Studium. Równocześnie, zamieszczenie takiego zakazu w treści Planu mieści się w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego i nie stoi w sprzeczności z zapisami Studium. Odnosząc się do zarzutów dotyczących części graficznej uchwały Rada podniosła, iż jak wskazano w uzasadnieniu do zaskarżonej uchwały, skalę 1:2000 zastosowano z uwagi na wielkość obszaru objętego Planem (ponad 105 ha). Celem planu było opracowanie spójnej i kompleksowej wizji zagospodarowania terenów i stworzenie podstaw do funkcjonalno-przestrzennych przekształceń tej dzielnicy. Racjonalnym jest w takich sytuacjach tworzenie jednego aktu planistycznego dla całego obszaru dzielnicy. Tereny zajmują znaczy obszar. W związku z tym powstała konieczność wyboru jednego z rozwiązań. Pierwszym z nich byłoby stworzenie jednego aktu planistycznego dla całego obszaru, jednak nawet przy zastosowaniu skali 1:2000 mogłyby zaistnieć poważne problemy w sporządzeniu prawidłowego załącznika graficznego do takiej uchwały. Drugim rozwiązaniem byłoby podzielenie obszaru Łaciny na kilka opracowań przy zastosowaniu skali 1:1000, co utrudniałoby jednak stworzenie spójnej i kompleksowej wizji zagospodarowania dzielnicy. Teren objęty został miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego część A i B, sporządzonymi w skali 1:2000. Mając powyższe na uwadze zarzut Skarżącej w przedmiocie zastosowania niewłaściwej skali załącznika graficznego, jest bezzasadny gdyż zastosowana skala 1:2000 jest dopuszczona dla obszarów o znacznej powierzchni i była rozwiązaniem optymalnym z uwagi na konieczność stworzenia spójnej koncepcji zagospodarowania terenów poznańskiej Łaciny. Odnośnie zarzutu niezgodności z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie Rada Miasta podniosła, iż rozporządzenie nie ma zastosowania do sporządzania m.p.z.p. Ponadto, § 12 wskazanego rozporządzenia wskazuje, iż budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m albo 3 m, zatem odległości te mogą być większe. Zdaniem Rady Miasta podniesione przez skarżąca zarzuty sprowadzają się do negowania uprawnień gminy w zakresie kształtowania zasad zagospodarowania przestrzennego, co nie znajduje uzasadnienia w świetle art. 3 ust. 1 u.p.z.p. Przywoływany przez Skarżącą wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 lutego 2013 r., wydany w sprawie II SA/Po 810/12, orzeczony został w oparciu o inny stan faktyczny i nie ma podstaw do bezrefleksyjnego przywoływania go w niniejszej sprawie. W piśmie procesowym z dnia 25 listopada 2015 r. Rada Miasta dodatkowo podniosła, iż przepisy prawa nie nakładają na organ planistyczny obowiązku każdorazowego zasięgania opinii biegłego w przedmiocie stanu technicznego budynków. Zgodnie z art. 35 u.p.z.p. tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania. Brak zapisów Planu w przedmiocie tymczasowego zagospodarowania pozwala na korzystanie z terenów w sposób dotychczasowy - do czasu kiedy właściciel zdecyduje się na ich wymianę lub zmianę sposobu korzystania. Wbrew temu co sugeruje skarżąca, gdy linia zabudowy przebiega przez istniejące budynki nie oznacza to, że te budynki podlegają wyburzeniu. Wyłącznie nowe budynki muszą być lokalizowane zgodnie z linią zabudowy wynikająca z planu. W odniesieniu do obowiązującej linii zabudowy na terenie 5MW przy drodze publicznej klasy lokalnej 10KD-L Rada wskazała, iż dla rzeczonej drogi ustalono lokalizację jezdni z dwoma pasami ruchu oraz co najmniej jednostronnego chodnika. Z uwagi na fakt, iż ulica (...) (10KD-L) na odcinku przylegającym do terenu 5MW ma już istniejący chodnik po stronie północnej, tj. przy terenie 2U, należało założyć, że południowa granica jezdni może być zbieżna z linią rozgraniczającą teren 10KD-L od 5MW. Skutkowało to, mając na uwadze treść art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych koniecznością wyznaczenia linii zabudowy w odległości nie mniejszej niż 6 m od południowej krawędzi jezdni ulicy (...). Zdaniem Rady zgodnie z zapisami Studium opracowano całościową koncepcję zagospodarowania przestrzeni obszaru Łaciny, która wyznaczyła czytelną i spójną strukturę przestrzenną dla poszczególnych zespołów urbanistycznych. Pokłosiem tej koncepcji jest nowo wyznaczony układ komunikacyjny oraz nowy kwartał sześciokondygnacyjnej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej na terenie oznaczonym w Planie symbolem 5MW, w tym również nowa obowiązująca linia zabudowy. Rzeczona linia została wyznaczona w oderwaniu od istniejącej i zdewaluowanej zabudowy, w celu przekształcenia funkcjonalno-przestrzennego terenu, poprzez stworzenie czytelnej przestrzennie i sprawnej funkcjonalnie struktury miejskiej. Podkreślono, że kwestionowany sposób pokazywania linii rozgraniczenia stosowany jest powszechnie, w tym we wszystkich planach miejscowych w Poznaniu i jest zgodny z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania. Nie można w ustaleniach planu miejscowego "opisywać" przebiegu linii rozgraniczających w odniesieniu do takich elementów jak np. działka ewidencyjna, ponieważ ta może ulegać zmianom. Ponadto opisy takie w odniesieniu do każdej linii rozgraniczającej na rysunku planu zajmowałyby znaczną część tekstową planu miejscowego i czyniłyby ją kompletnie nieczytelną dla odbiorcy. Aby zapewnić maksymalną precyzję ustaleń planu miejscowego, sporządza się go w formie cyfrowej, tak aby każdy, w tym służby geodezyjne, mógł z planu odczytać dokładne współrzędne każdego punktu (węzła) na ustalonych planem liniach rozgraniczających. Praktyką jest, iż każdorazowo po uchwaleniu planu miejscowego, przekazuje się cały rysunek planu w wersji wektorowej do Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego, który to umieszcza go w Systemie Informacji Przestrzennej miasta, co dodatkowo umożliwia jednoznaczną interpretację zapisów planu. W tym kontekście wskazać także należy, iż nie można podnosić, że linia stanowi pas o jakiejś określonej szerokości. Przeciwnie, każdy odcinek linii, niezależnie od jej grubości na rysunku, zawsze posiada oś symetrii, która powinna być podstawą do ustalenia podziałów czy też dokonywania wyliczeń. Skarżąca, na potwierdzenie swego stanowiska w kwestii nieprecyzyjności wyznaczenia linii rozgraniczających, przywołuje dwie opinie sporządzone w toczącym się postępowaniu cywilnym. Rada podniosła, iż przedmiotowe opinie nie mają charakteru wiążącego i w niniejszym postępowaniu mogą mieć charakter jedynie dowodu z dokumentu prywatnego. Ponadto, trudno ocenić z czego wynika wskazana przez Skarżącą w opiniach biegłych różnica wielkości nieruchomości po wydzieleniu działek pod drogę klasy zbiorczej 03 KD-Z. Natomiast z samych opinii wynika, iż opiniujący biegli dokonali wyliczeń bez zwrócenia się do Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego ub Miejskiej Pracowni Urbanistycznej o udostępnienie linii rozgraniczających w formie wektorowej, która rozwiałaby ewentualne wątpliwości. Ponadto, różnice w wyliczeniach biegłych są niewielkie (kilkumetrowe) i nie świadczą o nieprecyzyjności ustaleń aktu prawa miejscowego. W kontekście nowo powstającego układu komunikacyjnego dodatkowo wyjaśniono, iż przyjęto szczególne warunki dla planowania niektórych ulic. Układ ulic zbiorczych na planach "A" (symbol w Studium: k2.017) Studium z 2008 r. pozostawiło do sprecyzowania na etapie sporządzenia planu miejscowego. Zapisano, że ulice te powinny połączone z obrzeżnymi elementami układu podstawowego w sposób nie powodujący mżących utrudnień w ruchu, zwłaszcza na ul. (...). Postawiono także wymóg zapewnienia połączenia klasy Z między ulicami (...) (symbol w Studium: kG.16) i (...) (symbol w Studium: kGP.6.4) (Studium: Kierunki, pkt. 8,7. Ulice układu podstawowego, F). Wskazano, iż skala 1:2000 w jakiej został sporządzony rysunek planu nie powoduje braku możliwości określenia przebiegu linii, bowiem każdy odcinek linii, bez względu na jej grubość, posiada równolegle przebiegającą oś symetrii, stanowiących zbiór punktów do których można się odnieść na mapie. W odniesieniu do zarzutów, iż przebieg linii rozgraniczających został wykreślony orientacyjne lub wręcz nieprecyzyjnie, informuję że aby zapewnić maksymalną precyzję ustaleń planu, sporządza się go w wersji cyfrowej, z której każdy, w tym służby geodezyjne, może odczytać dokładne współrzędne każdego punktu (węzła) na ustalonych planem liniach rozgraniczenia. Aby umożliwić dokonanie precyzyjnych podziałów geodezyjnych nie praktykuje się też rozgraniczania terenów łukami, ale przybliżającymi je liniami łamanymi, w których każdy punkt załamania (węzeł) może być w terenie zaznaczony tzw. kamieniem granicznym. Odczytując w ten sposób rysunek planu można stwierdzić, że: 1) linię rozgraniczającą tereny 03KD-Z i 5MW przy skrzyżowaniu dróg 03KD-Z i 10KD-L poprowadzono (na szerokości działki nr (...)) linią łamaną, składającą się z 11 odcinków, przybliżającą nie jeden, ale dwa, odwrotnie skierowane łuki; na pozostałych działkach należących do wnioskodawcy linia rozgraniczenia przebiega po prostej; 2) linię rozgraniczającą tereny 3KD-Z i 3U na terenie należącym do wnioskodawcy poprowadzono linia łamaną o dwóch odcinkach: jednym przecinającym działkę nr 33 i drugim, po granicy działek nr (...) i (...). W Studium 2008 wyznaczono obszary przestrzeni publicznej istotnej dla całego miasta, do których należą m. in. ciągi pośrednie tworzące powiązania pomiędzy dzielnicami. Zważywszy na ważne przestrzenie publiczne dzielnicy i jej okolicy - poczynając od terenów rekreacyjno-sportowych wokół Jeziora na północy, poprzez tereny zieleni publicznej przewidywanej do realizacji w miejscu obecnie działających ogródków działkowych (3ZP), po teren parku wraz ze zbiornikiem wodnym oraz nowym placem miejskim planowanymi po południowej stronie linii tramwajowej, bliskość węzła przesiadkowego komunikacji zbiorowej jakim jest Dworzec - należy zapewnić łatwość w przemieszczaniu się pieszych pomiędzy ww. punktami dzielnicy. Dopuszczenie budowy –ogrodzeń w śródmiejskiej dzielnicy uniemożliwiło by uzyskanie centrotwórczego charakteru tych terenów. W piśmie procesowym z dnia 17 grudnia 2015 r. skarżąca Spółka podjęła dalszą polemikę ze stanowiskiem Rady Miasta. Podniosła dodatkowo, iż skoro plan zakłada tymczasowość istniejącej zabudowy, to powinien także w sposób niebudzący wątpliwości ustalić termin, do którego dotychczasowa zabudowa winna zostać rozebrana. Naruszenie przepisu art. 15 ust. 2 pkt 11 u.p.z.p. nastąpiło także w odniesieniu do terenu 03KD-Z ponieważ w braku ustalenia daty, w której miałaby nastąpić budowa planowanej drogi spowodowano stan niepewności przed którą przywołany przepis miał uchronić właścicieli nieruchomości. Z załącznika graficznego do planu wynika, że obowiązująca linia zabudowy przebiega w odległości 6 metrów od linii rozgraniczającej. Z żadnego natomiast zapisu planu (ani z załącznika) nie wynika, że przedmiotowa linia rozgraniczająca pokrywa się z południową krawędzią jezdni ul. (...). W tym stanie rzeczy powołanie się na przepis art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych jest nieuzasadnione. Twierdzeniom strony przeciwnej przeczy także treść zaskarżonego planu, bowiem jak wynika z załącznika graficznego odległość obowiązującej linii zabudowy dla terenu 5MW od strony planowanej drogi 03KD-Z wynosi 5 metrów, podobnie jak ma to miejsce w przypadku odległości tej od drogi 17KD-D,a w przypadku terenu 6MW odległość ta wynosi jedynie 4 metry. Nie jest zatem tak, że jedynie właściwa i możliwa do zastosowania była odległość 6 metrów. Skarżąca podniosła, iż cyfrowa forma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowi elementu uchwały Rady Miasta i jako taka może mieć co najwyżej charakter pomocniczy, ale nie jest źródłem prawa miejscowego. Nie jest żadnym usprawiedliwieniem twierdzenie, że różnice w wyliczeniach biegłych są niewielkie. Prawo do ochrony własności nie doznaje żadnych ograniczeń w zależności od wielkości nieruchomości i przysługuje w równym stopniu każdemu. Wskazano, iż zgodnie z § 29 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz.U. Nr 263, poz. 1572) znaki i punkty graniczne wyznacza się z dokładnością do 0,1m, zatem dopuszczalny błąd w pomiarze powierzchni wynosi 0,1 x 0,1 = 0,01 m2. Różnice w przedłożonych opiniach biegłych znacznie przekraczają dopuszczalny błąd. Dokładność wyznaczenia punktu granicznego wynosząca 0,1 m w terenie w przypadku załącznika graficznego do zaskarżonej uchwały sporządzonego w skali 1:2000 odpowiada odległości 0,5 mm na mapie. Już samo to wskazuje, że tak precyzyjne ustalenie przebiegu linii rozgraniczających przy zastosowanej skali jest niemożliwe i uzasadnia zarzuty skarżącej odnoszące się do zastosowania zbyt dużej skali w załączniku do zaskarżonej uchwały. Przewidziana w planie alternatywna obsługa komunikacyjna terenu 5MW w przypadku nieruchomości skarżących jest nieodpowiednia przy uwzględnieniu przeznaczenia oraz lokalizacji tej nieruchomości. Niewiarygodne jest twierdzenie, że ul. Kaliska z powodu szpaleru drzew nie spełnia wymogów dla drogi zbiorczej 03KD-Z na odcinku wzdłuż terenu 3U skoro ten sam plan prowadzi tę drogę właśnie ul. (...) wzdłuż terenu 2U gdzie także występują szpalery drzew. Jedynie na marginesie wskazuję, iż drzewa można przesadzić lub usunąć, co jest powszechną praktyką przy budowie i modernizacji dróg. Nie zasługuje na uwzględnienie twierdzenie strony przeciwnej jakoby rozwiązanie sugerowane przez skarżącą prowadziło do zarzucenia koncepcji "ringu" jak również, że postulowany przez skarżącą przebieg drogi 03KD-Z naruszyłby jego ciągłość. Przeciwnie, ring nadal byłby do utrzymania, a jedynie na niewielkim jego odcinku (ok. 5%) należałoby wprowadzić korektę i odpowiednio przebudować skrzyżowanie z ul. (...). Ponadto, skoro w studium nieruchomość skarżącej jest przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową, to nie powinno się lokować na niej drogi klasy zbiorczej a co najwyżej drogę dojazdową i w tym zakresie zachodzi sprzeczność pomiędzy planem a studium. Co więcej, ze znajdującego się aktach wyrysu ze studium wynika jednoznacznie, że ulica (...) łączy się bezpośrednio z ul. (...) niemalże dokładnie tak jak zaznaczyła skarżąca w załączniku do pisma z dnia (...)listopada 2015 r. Co więcej, z wyrysu nie wynika, że przez nieruchomość skarżącej miałaby przebiegać jakakolwiek droga, a na pewno nie droga zbiorcza, która zgodnie z legendą do wyrysu oznaczona winna być na wyrysie charakterystycznym kolorem. Błędu popełnionego w zakresie zastosowanej skali mapy Planu nie usprawiedliwia wielkość obszaru objętego planem ponieważ to Rada Miasta określiła rozmiar tego obszaru. Nie było przeszkód aby obszar "A" podzielić na jeszcze mniejsze części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz.U. z 2016 r. Nr poz. 466) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwała, zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Stosownie do art. 101 ust. 3 cyt. ustawy, w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym. Zarazem art. 102a tej ustawy stanowi, że sprawach, o których mowa w rozdziale 10 ustawy o samorządzie gminnym, nie stosuje się przepisów art. 52 § 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że skarżąca Spółka wyczerpała tryb zaskarżenia przewidziany w cytowanych wyżej przepisach i wniosła skargę w przewidzianym ustawowo terminie, przed upływem sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia do Rady Miasta - pismem z dnia (...) lipca 2015 r. - wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W realiach rozpatrywanej sprawy odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie udzieliła Rada Miasta, jako organ, który uchwalił zaskarżony akt prawa miejscowego i jest uprawniony do jego zmiany, lecz Prezydent Miasta (pismo z dnia (...) sierpnia 2015 r., doręczone skarżącej w dniu 7 sierpnia 2015 r., w którym odmówił usunięcia naruszenia prawa). Zatem termin do wniesienia skargi liczyć należało od dnia wniesienia wezwania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2006 r. sygn. akt II OSK 1009/06 i z dnia 4 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 1236/08 - dostępne w centralnej bazie orzeczeń). Przedmiotowa skarga wniesiona została w dniu (...) września 2015 r., zatem w terminie 60 dniu od wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, tj. od dnia (...) lipca 2015 r. Tym samym uznać należało, że skarga wniesiona została w terminie. Równocześnie nie budzi wątpliwości, że zaskarżony plan miejscowy narusza interes prawny Spółki wnoszącej skargę, bowiem swym obszarem obejmuje teren będący własnością skarżącej i jednocześnie wprowadza ograniczenia w sposobie i zakresie jego wykorzystania. W świetle powyższego Sąd uznał, podzielając argumentację strony skarżącej, iż w wyniku uchwalenia przedmiotowego planu został naruszony jej interes prawny. Powyższe uwagi oznaczają, że spełnione zostały przesłanki dopuszczalności skargi, co oznacza możliwość przeprowadzenie przez Sąd jej merytorycznej oceny. Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej uchwały stwierdzić należy, że stosownie do przepisu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. nieważność uchwały rady gminy w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w całości lub części powodują: naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. W powołanym przepisie ustawodawca rozróżnia pojęcie "zasad sporządzana aktu planistycznego" oraz "trybu sporządzania aktu planistycznego", czyli sekwencji czynności, jakie podejmują organy w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego. Zasady sporządzania planu miejscowego dotyczą zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna oraz załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Zawartość planu miejscowego określają art. 15 ust. 1 i art. 17 pkt 4 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p., przedmiot określa art. 15 ust. 2 i 3, natomiast standardy dokumentacji planistycznej (materiały planistyczne, skalę opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardy oraz sposób dokumentowania prac planistycznych) określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587). Mając powyższe na uwadze w pierwszej kolejności należy zauważyć, że toczyły się już zakończone prawomocnymi wyrokami postępowania sądowoadministracyjne ze skarg innych podmiotów na zaskarżoną uchwałę Rady Miasta, w toku których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zajmował się legalnością tego aktu prawa miejscowego. W prawomocnym wyroku z dnia 7 marca 2012 r. sygn. akt IV SA/Po 4/12 Sąd nie dopatrzył się, aby Rada Miasta uchwaliła przedmiotowy Plan z naruszeniem zasad sporządzania planów miejscowych. Zdaniem Sądu nie doszło do naruszenia zasady zgodności planu miejscowego ze studium zawartej w art. 9 art. 17 pkt 4 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Wyrok ten podlegał kontroli instancyjnej i NSA wyrokiem z dnia 2 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1375/12 oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Poznaniu. W konsekwencji, wobec treści art. 170 p.p.s.a. zgodnie, z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby, brak jest podstaw prawnych dla ponownego badania przez Sąd zagadnień związanych z badaniem legalności co do zachowania procedury uchwalenia uchwały i jej zgodności z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Co za tym idzie, przedmiotem kontroli sądowej w kolejnych sprawach na ten sam akt prawa miejscowego może być jedynie zbadanie sprawy w granicach, w jakich nie była rozpoznawana wcześniej, to jest odnośnie naruszenia indywidualnego interesu prawnego podmiotu wnoszącego skargę. W konsekwencji ewentualne stwierdzenie nieważności takiego aktu może nastąpić tylko w części dotyczącej interesów prawnych skarżącego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 2008 r. II OSK 1883/07 (System informacji prawnej LEX nr 490131). Kolejnym prawomocnym wyrokiem z dnia 19 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Po 810/12, na który skarżąca Spółka powołuje się i z treści którego wywodzi korzystne dla siebie skutki, tut. Sąd stwierdził nieważność § 4 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami 3U/MW i 4 U/MW oraz załącznika graficznego do zaskarżonej uchwały w części dotyczącej linii rozgraniczających teren oznaczony na rysunku planu symbolem 02KD-G od terenów oznaczonych symbolami 3U/MW 4 U/MW i w części obejmującej oznaczenie nieprzekraczalnych linii zabudowy oraz obowiązujących linii zabudowy na terenach oznaczonych symbolami 3U/MW i 4U/MW II. Rozpoznając skargę wniesioną przez Spółkę "D", Sąd orzekł wyłącznie w odniesieniu do interesu prawnego tejże strony skarżącej, uznając iż "sporządzenie części graficznej planu na mapie o maksymalnej dopuszczalnej przepisami skali w połączeniu z brakiem w części tekstowej planu jakichkolwiek regulacji pozwalających na wyjaśnienie wątpliwości co do rzeczywistego przebiegu linii rozgraniczających teren oznaczony symbolem 02KD-G od terenu oznaczonego symbolem 3U/MW doprowadziło do sytuacji, w której nie można w sposób jednoznaczny i pewny ustalić treści normatywnej planu, w tym w szczególności ustalić czy linia rozgraniczająca teren oznaczony symbolem 02KD-G od terenu oznaczonego symbolem 3U/MW przebiega jak twierdzi skarżąca przez narożnik budynku zlokalizowanego na działce skarżącej, czy też jak twierdzi skarżony organ jedynie stycznie do frontu tegoż budynku". Konsekwencją stwierdzenia przez Sąd nieważności uchwały ww. zakresie było zakwestionowanie załącznika graficznego do zaskarżonej uchwały w części obejmującej oznaczenie maksymalnej nieprzekraczalnej linii zabudowy oraz obowiązującej linii zabudowy na terenach oznaczonych symbolami 3U/MW i 4U/MW. W tym miejscu zauważyć należy, iż z uzasadnienia wyroku wynika, że na etapie prac planistycznych i podjęcia uchwały nie uwzględniono okoliczności uzyskania przez skarżącą pozwoleń na budowę, a następnie zrealizowania inwestycji w postaci budowy budynków biurowych i w konsekwencji doszło do wytyczenia drogi publicznej oznaczonej na rysunku planu 02KD-G. Natomiast w realiach przedmiotowej sprawy zarzuty Spółki "A" dotyczą terenu będącego jej współwłasnością, którego stan faktyczny nie jest tożsamy ze stanem wyżej opisanej sprawy. Skarżąca obecnie przedmiotową uchwałę Spółka "A" zarzuciła sporządzenie części graficznej planu o maksymalnej dopuszczalnej przepisami prawa skali, niewyraźne naniesienie linii rozgraniczających w połączeniu z brakiem w części tekstowej planu jakichkolwiek regulacji pozwalających na wyjaśnienie wątpliwości co do rzeczywistego przebiegu linii rozgraniczających tereny oznaczone symbolami 3U i 5MW od terenu oznaczonego symbolem 03 KD-Z, co zdaniem skarżącej doprowadziło do sytuacji, w której nie można w sposób jednoznaczny i pewny ustalić treści normatywnej planu. Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę uznał, iż w świetle wyżej przytoczonych fragmentów uzasadnienia wyroku Sądu w sprawie II SA/Po 810/12, jak również mając na uwadze różnice w stanach faktycznych i prawnych terenów objętych obu skargami oraz argumentację przytoczoną przez Radę Miasta w odpowiedzi na skargę i w kolejnych pismach procesowych złożonych do akt sprawy, nie można podzielić argumentacji skarżącej Spółki "A", iż skoro w wyroku z dnia 19 lutego 2013 r., sygn. akt: II SA/Po 810/12, Sąd zakwestionował sposób wyznaczenia i zobrazowania linii rozgraniczających tereny na załączniku graficznym Planu oraz zbyt dużą skalę załącznika graficznego, to poglądy wyrażone w powyższym wyroku są wiążące i aktualne także na gruncie niniejszej sprawy. W odniesieniu do zaskarżonej uchwały zasadą jest, aby w każdej kolejnej sprawie ze skargi na ten akt, podlegała ona kontroli wyłącznie w granicach indywidualnego interesu prawnego strony skarżącej. Nie można zatem w sposób automatyczny przenosić stanowiska wyrażonego w wyroku sygn. akt: II SA/Po 810/12 na grunt niniejszej sprawy. Sytuacja prawna i faktyczna terenów należących do skarżącej Spółki jest bowiem odmienna od tej, jaka podlegała wcześniejszej kontroli tut. Sądu. Przeprowadzona analiza akt sprawy, w opinii Sądu, nie daje podstaw do zakwestionowania argumentacji Rady Miasta, iż zarzut nieokreśloności zapisów Planu jest nieuprawniony wobec dających się odczytać z załącznika graficznego do uchwały punktów odniesienia oraz możliwości zastosowania dostępnych metod pomiarów - z wykorzystaniem danych będących w zasobach Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego. Stanowisko to jest przekonywujące również w świetle wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania. Akt ten nie nakazuje opisywania w ustaleniach planu miejscowego przebiegu linii rozgraniczających w odniesieniu do poszczególnych elementów przestrzeni. Zakres treści części tekstowej planu miejscowego określają § 3 i § 4. Przepisy te nie zawierają wymogu szczegółowego opisania przebiegu każdej linii rozgraniczającej przy wykorzystaniu np. współrzędnych geograficznych. Podobnie § 7 pkt 7 wskazanego rozporządzenia określa co powinien zawierać rysunek planu miejscowego - także tutaj brak jest wymogu posługiwania się szczegółowymi współrzędnymi. Przepisy rozporządzenia nie ustanawiają także obowiązku określania grubości linii rozgraniczającej. Należy mieć przy tym na uwadze, że ocena, czy dana inwestycja może w świetle zapisów planu powstać i jaka może być jej lokalizacja, należy do kompetencji podmiotów dysponujących wiedzą fachową (uprawnieni projektanci, geodeci, pracownicy administracji architektoniczno – budowlanych), którzy z wykorzystaniem dostępnych metod i technik z pewnością potrafią odczytać zapisy planu. Rada Miasta argumentowała, iż aby zapewnić maksymalną precyzję ustaleń planu miejscowego, sporządza się go w formie cyfrowej, tak aby każdy, w tym służby geodezyjne, mógł z planu odczytać dokładne współrzędne każdego punktu (węzła) na ustalonych planem liniach rozgraniczających. Praktyką jest, iż każdorazowo po uchwaleniu planu miejscowego, przekazuje się cały rysunek planu w wersji wektorowej do Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego, który to umieszcza go w Systemie Informacji Przestrzennej miasta, co dodatkowo umożliwia jednoznaczną interpretację zapisów planu. Skarżąca podejmując polemikę z tymi argumentami nie wykazała, iż wskazany sposób odczytywania zapisów Planu jest nie do zaakceptowania. Marginalnie w tym miejscu należy wskazać, iż z przedłożonych do akt sprawy opinii biegłych (k. nr 149 akt sądowych (koperta z 2 opiniami) wynika, iż biegli na potrzeby ich sporządzenia nie zwracali się do ZGiKM oraz MPU o materiały umożliwiające dokładne odczytanie części graficznej Planu. Należało zatem podzielić stanowisko Rady, iż dowody w postaci sprzecznych ze sobą opinii biegłych sporządzonych na potrzeby postępowania w sprawie zniesienia współwłasności nieruchomości nie dowodzą, iż zapisy planu uniemożliwiają określenie granic terenu zarezerwowanego pod przebieg planowanej drogi 03 KD-Z. Podsumowując tę część wywodów, sądowa kontrola zaskarżonej uchwały w niniejszej sprawie nie obejmuje kontroli trybu i zasad sporządzania planu miejscowego oraz jest ograniczona do oceny, czy naruszenie indywidualnego interesu prawnego skarżącej Spółki nastąpiło w granicach prawa. Zaskarżony plan miejscowy obejmuje obszar, na którym położone są nieruchomości - działki nr (...), (...), (...),(...) o łącznej powierzchni 4.544m2, których skarżąca Spółka jest współwłaścicielem. Przedmiotowe nieruchomości położone są na terenie oznaczonych w Planie symbolami: 3U, 03 KD-Z oraz 5 MW. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę podziela stanowisko Rady Miasta, iż zaskarżona uchwała w części odnoszącej się do tego terenu jest zgodna z ustaleniami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta przyjętego uchwałą z dnia (...) września 1999 r., zmienionego uchwałą z dnia (...) stycznia 2008 r. W opinii Sądu uchwalony przez Radę Miasta w dniu (...) lipca 2009 r. m.p.z.p. wyważa chronione ustawowo wartości i dając priorytet wymaganiom ładu przestrzennego oraz potrzebom interesu publicznego. Wprowadzono ograniczenia w wykonywaniu prawa własności przysługującego skarżącej Spółki - jako współwłaścicielowi nieruchomości objętych tym planem, w tym zakaz zabudowy gruntów na terenie objętym symbolem 03-KD-Z, które jednakże są dopuszczalne w obowiązującym prawie (art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p.) a ich wprowadzenie, a przede wszystkim przeznaczenie terenów objętych planem i sposób ich zagospodarowania, były wynikiem uwzględnienia przy tworzenia planu szeregu istotnych okoliczności determinujących racjonalny sposób wykorzystania tych terenów. Droga o klasie drogi publicznej zbiorczej na obszarze 03 KD-Z stanowi nie tylko realizację polityki przestrzennej Miasta określonej w Studium, lecz jest kontynuacją rozwiązań planistycznych i komunikacyjnych przyjętych już wcześniej, od uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta - uchwała Rady Miasta z dnia (...) grudnia 1994 r. Droga planowana na terenie 03KD-Z będzie fragmentem okrężnej ulicy, tzw. "ringu A", który będzie najważniejszym elementem planowanej sieci drogowej w tej części miasta, zapewniającym sprawne funkcjonowanie transportu autobusowego oraz rozprowadzenie ruchu do najważniejszych obiektów ruchotwórczych. Jego przebieg na obszarze zaskarżonego Planu jest ściśle powiązany z siecią ulic określoną w sąsiadującym od południa miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "A", co Sąd ocenił na podstawie dostarczonego w akt sprawy m.p.z.p. (części tekstowej i graficznej) dotyczącego terenu objętego tym planem – uchwały z (...) sierpnia 2006 r. (k. nr 164-187 akt sądowych). Oba wskazane plany miejscowe tworzą spójną urbanistycznie całość, mającą uporządkować i zrewaloryzować tereny. Dodać przy tym trzeba, że ustalenia planu miejscowego, będące realizacją zapisów studium, nie mogą być skutecznie podważane dopóki nie zostanie stwierdzona niezgodność z prawem ustaleń studium. Odnosząc się do zarzutów skargi związanych z szeroko rozumianą ochroną prawa własności Sąd zważył, iż dotyczą one terenu dla którego preferowaną funkcją będą tereny budownictwa mieszkaniowego wielorodzinnego oraz komunikacyjna. Wskazać należy, iż w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. zawarto otwarty katalog wymagań, które w szczególności należy wziąć pod uwagę w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W aspekcie zarzutów skargi istotnym jest, iż na mocy powyższej regulacji gmina zobowiązana jest w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględniać m.in. tak istotne dla oceny skarżonej uchwały wartości, jak: walory architektoniczne i krajobrazowe (art. 1 ust. 2 pkt 2), prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p.), potrzeby interesu publicznego (art. 1 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p.). Uwzględniając powyższe należało odnieść się do zarzutu skargi naruszenia art. 64 Konstytucji RP i art. 140 kc poprzez działanie z naruszeniem zasady poszanowania prawa własności skarżącej. Zważyć należy, że własność nie jest prawem absolutnym. Prawo własności doznaje bowiem szeregu ograniczeń dopuszczonych tak przez Konstytucję RP, jak i art. 140 kc. Konstytucja RP w art. 64 ust. 3 stanowi, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Z kolei według art. 31 ust. 3 Konstytucji stanowi, iż ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności mogą być ustanowione tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób, zaś ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia, a ograniczenia te winny być dokonane wyłącznie w formie ustawy. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym upoważniła gminę do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do art. 6 ust. 1 tej ustawy ustalenia planu miejscowego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, a zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. w planie miejscowym rada winna obowiązkowo określić szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy. Oznacza to, że ograniczenia wykonywania prawa własności wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym w zakresie braku możliwości zabudowy, mają swe źródło w ustawie, a zatem są prawnie dopuszczalne. Plan realizuje przy tym założenia polityki przestrzennej miasta przyjęte w Studium. Nie może więc budzić wątpliwości, że kwestionowane przeznaczenie terenu skarżącej pod drogę klasy zbiorczej o określonych parametrach, dotyczy realizacji istotnego celu publicznego, w tym rozwiązania problemów komunikacyjnych, jakie na tym obszarze występują. W rozpoznawanej sprawie badanie zgodności postanowień planu w zakresie przyjętych rozwiązań komunikacyjnych musi również uwzględniać planowany sposób zagospodarowania całego obszaru "A", zgodnie z uchwałą intencyjną o przystąpieniu do prac nad planem z dnia (...) września 2004 r., obejmujący teren 167,00 ha, położony pomiędzy ulicami: (...), (...), (...) i . Za racjonalne i przekonujące Sąd uznał argumenty Miasta dotyczące przyjętego w tym zakresie sposobu zagospodarowania nieruchomości skarżącej Spółki, w konsekwencji należało stwierdzić, że wprowadzone na obszarze kwestionowanego planu miejscowego ograniczenia w wykonywaniu przez skarżącą prawa własności poprzez zakaz zabudowy są proporcjonalne do celów koniecznych dla zapewnienia racjonalnej gospodarki przestrzennej na tym terenie i nie naruszają prawa. Kwestionowane przeznaczenie nieruchomości skarżącej wynika z ich położenia - na terenie istotnym dla przyjętej koncepcji komunikacyjnej. Zdaniem Sądu w zgromadzonej dokumentacji planistycznej w sposób wystarczający wykazano celowość przyjętych rozwiązań. Organy planistyczne w żaden sposób nie uchybiły przepisom prawa poprzez wyodrębnienie do oddzielnych procedur poszczególnych obszarów terenu "A". Zgodnie z zapisami Studium opracowano całościową koncepcję zagospodarowania przestrzeni obszaru (...), która wyznaczyła czytelną i spójną strukturę przestrzenną dla poszczególnych zespołów urbanistycznych – "A" i "B". Niewątpliwie w przyjętą koncepcje wpisuje się nowo wyznaczony układ komunikacyjny, który zdefiniował m. in. nowy charakter kwartału zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej na terenie oznaczonym w Planie jako 5MW, w tym również nową obowiązującą linię zabudowy. W celu przekształcenia funkcjonalno-przestrzennego tego terenu niewątpliwie wpisuje się wyznaczenie nowej linii zabudowy, która ma na celu, jak Rada Miasta argumentuje, stworzenie czytelnej przestrzennie i sprawnej funkcjonalnie struktury miejskiej. Wskazywany przez Skarżącą budynek na działce nr (...) decyzją Powiatowego Nadzoru Budowlanego z dnia (...) listopada 2000 r. został opróżniony i wyłączony z użytkowania z uwagi na stan techniczny. Taki stan istniejącego budynku na przedmiotowej działce organu planistyczne uprawnione były uwzględnić w toku prac nad planem. Wskazać należy, iż budynek od 2000 r. podlegał dalszej dewastacji, co wynika z dokumentów przedłożonych przez skarżącą - opinii biegłego mgr inż. R. W., w tym dokumentacji fotograficznej będącej jej częścią. Należy w tym miejscu zauważyć, że ustalona w Planie nowa linia zabudowy dotyczy budynków, które dopiero powstaną. Chybione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez Radę Miasta rozporządzeń wykonawczych do ustaw Prawo budowlane oraz u.p.z.p. Przepisy aktów tej rangi nie mają zastosowania do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W opinii Sądu ustalając dostępność dla samochodów do terenu 5MW oraz 3U - zakaz lokalizacji zjazdów na drogę 03 KD-Z Rada Miasta nie przekroczyła granic władztwa planistycznego. Uwzględniając klasę tej drogi oraz jej położenie na przebiegu przez nieruchomości skarżących Rada uprawniona była do przyjęcia zapisów ograniczających dostęp z drogi 03KD-Z do terenów 2U i 3MW, natomiast dla terenu 5MW zapewniono dostępność z terenów 17KD-D i 10KD-L. Przyjmując takie rozwiązanie uwzględniono, że zarówno droga, jak i większość zabudowy na tych terenach, w chwili uchwalania Planu już istniały lub powstawały w oparciu o prawomocne pozwolenia na budowę. Tereny 2U oraz 3MW znajdują się więc w odmiennej sytuacji od większości niezagospodarowanych terenów 5MW oraz planowanej drogi na terenie 03KD-Z, pomiędzy terenami 3U a 5MW. Plan, w zgodzie z art. 15 ust. 1 pkt 10 u.p.z.p., określa zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, jak również określa sposób obsługi komunikacyjnej terenów w nim ujętych. Niewątpliwie m.p.z.p. powinien zapewniać możliwość obsługi komunikacyjnej terenów nim objętych, a w związku z tym wymogi ustawowe zostały w Planie zachowane. Rada Miasta wyjaśniła, iż w Planie dopuszczono dostęp z drogi 03KD-Z do terenów 2U i 3MW, z uwagi na to, iż w obu przypadkach krótki (ok. 120 m) odcinek drogi 03KD-Z między południową granicą Planu a ul. (...) (09KD-L) niemal w całości znajdować się będzie w strefie skrzyżowań - pomiędzy dwoma skrzyżowaniami, w tym jednym z trasą tramwajową, co wymaga zapewnienia miejsca pod dodatkowe relacje skrętne. Co więcej, dla ww. drogi plan zakłada lokalizację ścieżki rowerowej i dopuszcza komunikację autobusową, dla której konieczne będzie zlokalizowanie przystanku autobusowego (co najmniej po jednej stronie) oraz dodatkowego pasa ruchu (na całej omawianej długości). Zważyć należy, iż przystępując do prac nad planem dokonano analiz i badania symulacji ruchu, co dokumentuje dokumentacja planistyczna. Opracowania te wykazały m.in. zasadność realizacji układu obwodowego tj, "ringu Łaciny", zasady powiązań przyjętego w projekcie planu układu komunikacyjnego z układem zewnętrznym, a wyniki tych analiz zostały wprowadzone do planu, co wynika z uzasadnienia do uchwały z dnia (...) lipca 2009 r. Sąd podziela stanowisko, iż w świetle art. 15 ust. 1 pkt 10 u.p.z.p., plan miejscowy określa zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, jak również określa sposób obsługi komunikacyjnej terenów w nim ujętych. Plan miejscowy. powinien zapewniać możliwość obsługi komunikacyjnej wskazanych w nim terenów, wskazując np., z której drogi publicznej mają być obsługiwane nieruchomości. Jeśli organ uchwałodawczy gminy uzna, iż z jakiś szczególnych względów niezbędne jest ustalenie ogólnej reguły, w myśl której pewne nieruchomości nie będą obsługiwane z drogi publicznej, powinien co do zasady, przewidzieć w planie alternatywną możliwość obsługi komunikacyjnej tych terenów. Ponieważ skarżąca Spółka dysponuje prawem do działek oznaczonych numerami (...), (...), (...), (...). Z tych działek, działka nr (...) ma ok. 20-metrowy odcinek granicy z terenem 10 KD-L, a działka nr (...) została wydzielona wraz z 4-metrowym "sięgaczem" do tejże drogi. Pozostałe, po wytyczeniu drogi 03KD-Z, fragmenty działek nr (...) i (...) o powierzchni na terenie 5MW odpowiednio: około 450m2 i 30 m2, nie spełniają ustalonej Planem minimalnej wielkości działki budowlanej (600 m2) i jako takie mogą być zagospodarowane jedynie łącznie z działkami sąsiednimi Skarżącej (tj. działkami 35 i 36), a te mają dostęp do terenu 10KD-L. W związku z powyższym twierdzenia Skarżącej o sprzeczności i nieracjonalności postanowień Planu w tym zakresie nie znajdują uzasadnienia. Także zarzut o uniemożliwieniu w ten sposób wydzielenia nowej działki z działek Skarżącej należy uznać za nietrafny. Nawet, gdyby uznać, iż w tym zakresie Rada wkroczyła w kompetencje organu ZDM, to w opisanej sytuacji faktycznej zarzut naruszenia interesu prawnego skarżącej nie może zostać uwzględniony. W świetle opisanych wyżej zasad ochrony prawa własności, przeznaczenie w zaskarżonym planie obszaru działek skarżącej Spółki pod drogę 03 KD-Z miało w ocenie Sądu optymalny charakter i nie stanowiło nadużycia władztwa planistycznego (art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.p.z.p.). Odnosząc się do zarzutu braku podstawy prawnej do określenia w planie minimalnej powierzchni nowo wydzielonej działki budowlanej Sąd podzielił stanowisko Rada Miasta, iż kompetencja do przyjęcia takiego zapisu Planu wynika z art. 15 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., który przewiduje obowiązkowe określanie, w treści projektu planu, zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Wyznaczenie w projekcie planu minimalnej powierzchni nowo wydzielanych działek budowlanych pozwala na ukształtowanie przestrzeni tworzące harmonijną całość, co jest istotne dla ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Na możliwość określenia w planie miejscowym minimalnej powierzchni nowo wydzielonych działek budowlanych przed wejściem w życie ustawy z dnia z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2010 r. Nr 130, poz. 871) wskazuje również orzecznictwo. Wskazana nowelizacja miała na celu doprecyzowanie zakresu planu miejscowego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 listopada 2007 r. sygn. akt II OSK 909/07 (Lex nr 460519) przyjął, iż nie można racjonalnie założyć, że każda czynność organu gminy podejmowana w ramach przyznanego jej władztwa planistycznego wymaga konkretnego przepisu upoważniającego. Przyjęcie takiego poglądu oznaczałoby przekreślenie istoty władztwa, u podstaw, którego leży samodzielne decydowanie o przeznaczeniu i zasadach zagospodarowania określonych obszarów. Wystarczającą, zatem podstawą do działania w ramach władztwa, o którym mowa, jest zespół przepisów wielokrotnie wyżej przywoływanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w szczególności art. 3 ust. 1) oraz ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), a zwłaszcza jej, art. 7 ust. 1 pkt 1. Inną natomiast kwestią jest ewentualne nadużycie władztwa planistycznego przez gminę". W zaskarżonym Planie przyjęto minimalną powierzchnię nowo wydzielanych działek budowlanych 600 m2, co wobec przyjętej funkcji – zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (MN) nie może zostać uznane za działanie nieracjonalne i nie mające znaczenia dla ładu przestrzennego. Sąd nie podzielił również zarzutu przekroczenia władztwa planistycznego poprzez przyjęty w Planie zakaz lokalizacji ogrodzeń. Wprowadzając ten zakaz Rada wykazała, iż nie naruszyła zasady proporcjonalności. Wykazano racjonalność przyjętego zakazu, wskazując, iż ma ona na celu zachowanie otwartych powiązań lokalizowanej zabudowy z terenami publicznymi i wynika z konieczności zachowania ładu przestrzennego na obszarze, który z racji na swe centrotwórcze uwarunkowania został włączony do strefy funkcjonalnego śródmieścia. Tworzenie na tym obszarze ogrodzonych "enklaw" stałoby w sprzeczności z celami zakładanymi dla tego obszaru w Studium. Równocześnie, zamieszczenie takiego zakazu w treści Planu mieści się w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego i nie stoi w sprzeczności z zapisami Studium. Nie stanowi naruszenia prawa - art. 16 ust. 1 u.p.z.p. sporządzenie części graficznej planu na mapie o maksymalnej dopuszczalnej przepisami skali ponieważ przepis ten dopuszcza sporządzenie rysunku planu miejscowego w skali 1:2000 dla znacznych obszarów. W ramach władztwa planistycznego gmina decyduje, dla których terenów podejmie prace planistyczne mające na celu uregulowanie sposobu jego zagospodarowania w drodze planu miejscowego. Decydując się na uruchomienie procedury planistycznej gmina rozważa zasadność objęcia danego obszaru planem, uwzględniając takie okoliczności jak konieczność uporządkowania przestrzeni, powstrzymanie jej degradacji, ochrona walorów przyrodniczych, ochrona środowiska i inne. Podkreślenia ponownie w tym miejscu wymaga, iż na ocenę zaskarżonej uchwały oraz sytuacji prawnej skarżącej nie miały wpływu problemy, jakie ujawniły się na etapie zniesienia współwłasności nieruchomości w związku z rozbieżnymi opiniami biegłych na potrzeby podziału geodezyjnego tych nieruchomości. W świetle powyższego Sąd nie podzielił podniesionych w skardze zarzutów naruszenia art. 64 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 140 k.c. W ocenie Sądu w rozpatrywanym przypadku Rada Miasta wykazała, iż naruszenie interesu prawnego skarżącej było usprawiedliwione interesem publicznym, w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego i zachowaniem zasady proporcjonalności. Z przyczyn wyżej podanych, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) Sąd skargę oddalił.