II SAB/Po 56/16

Dnia 10 sierpnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 sierpnia 2016 roku sprawy ze skargi K.J. na bezczynność Wójta Gminy O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Wójta Gminy O. do załatwienia wniosku skarżącego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej z dnia 6 maja 2015 roku w zakresie pkt 3, w terminie dwóch tygodni od daty zwrotu akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku, II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, III. umarza postępowanie w pozostałym zakresie, IV. zasądza od Wójta Gminy O. na rzecz skarżącego kwotę 100,- zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. Pismem z dnia 6 maja 2015r. (data wpływu 6 maja 2015 r.) K. J. skierował do Wójta Gminy O. wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci udostępnienia następujących informacji: 1. komu (jakiemu podmiotowi) Urząd Gminy O. i w jakim zakresie zlecił obsługę prawną urzędu (z pominięciem zatrudnionego na etat pracownika), 2. jakie koszty ponosi Urząd Gminy w O. za obsługę prawną przez podmiot zewnętrzny, 3. jakie koszty Urząd Gminy O. poniósł w związku z reprezentowaniem przez prawnika z poza urzędu w sprawie o ustalenie własności Ratusza w O., 4. jakie koszty Urząd Gminy w O. poniósł za reprezentowanie przez adwokata P. S. w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu w sprawach: sygn. akt II SAB/Po 18/15 i sygn. akt II SAB/Po 19/15. Wójt Gminy O. decyzją z dnia [...] 2015r., nr [...], odmówił udzielenia K. J. informacji publicznej dotyczącej obsługi prawnej gminy powołując się na ograniczenie wynikające z treści art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm., dalej u.d.i.p.). Po rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją nr [...] (bez daty decyzji) uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując na konieczność uczestniczenia w postępowaniu podmiotów, które są stronami umów o świadczenie usług w zakresie obsługi prawnej gminy i które są zainteresowane ochroną tajemnicy przedsiębiorstwa, ponieważ mają interes prawny wynikający z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Wójt Gminy O. decyzją z dnia [...] 2015r., nr [...], wydaną na podstawie art. 10, art. 16 ust. 1 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz., dalej k.p.a.), odmówił udzielenia K. J. informacji publicznej dotyczącej obsługi prawnej Gminy. Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie wniósł K. J. wnosząc o nakazanie Wójtowi Gminy O. udostępnienia żądanej informacji dotyczącej obsługi prawnej Urzędu Gminy O. zgodnie z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej z dnia 06 maja 2015r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją bez daty nr [...] , po rozpatrzeniu odwołania w dniu 21 września 2015r. uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie organu I instancji w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Po rozpatrzeniu skargi wniesionej na powyższą decyzję przez radcę prawnego M. S., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 2 marca 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 913/15, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...] 2015 r. nr [...]. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd stwierdził, iż żądane przez K. J. informacje dotyczące obsługi prawnej gminy przez podmioty prywatne mają charakter informacji publicznej. Dotyczą bowiem sposobu dysponowania środkami publicznymi, natomiast Wójt Gminy O. jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia. Odnosząc się do kwestii zasadności odmowy udostępnienia informacji objętych umową ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (w skrócie u.z.n.k) Sąd zauważył, iż zastrzeżenie tajemnicy stanowi wyjątek od zasady jawności i z tego względu jednostka sektora publicznego nie może polegać wyłącznie na oświadczeniu przedsiębiorcy, co do jej istnienia, ale powinna samodzielnie dokonać oceny złożonego przez przedsiębiorcę zastrzeżenia pod kątem istnienia tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów u.z.n.k. Złożone zastrzeżenie może stać się skuteczne dopiero w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do ujawnienia informacji, po przeprowadzeniu stosownego badania, pozytywnie przesądzi, że zastrzeżone informacje mają charakter tajemnicy przedsiębiorstwa, w rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Sąd wskazał, że w sytuacji gdy podmiot zobowiązany do ujawnienia informacji przesądzi, że informacje objęte w umowie klauzulą poufności mają charakter tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k., to wówczas pomimo, że mają charakter informacji publicznej, nie mogą zostać udostępnione z uwagi na ograniczenie wynikające z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie zarówno Wójt Gminy O., jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., nie dokonali oceny zasadności wyłączenia jawności żądanych informacji. Zatem w przedmiotowej sprawie nie dokonano właściwej analizy wniosku skarżącego pod kątem zidentyfikowania informacji mających status tajemnicy przedsiębiorcy, o którym stanowi art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w odniesieniu do art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Sąd ten wskazał, iż Wójt Gminy O. przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, mając na uwadze powyższą wykładnię art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 11 ust. 4 u.z.n.k., powinien dokonać szczegółowej analizy zapisów w umowach zawartych z kancelarią zapewniającą obsługę prawną gminy oraz z kancelarią reprezentującą Gminę O. w sprawie o ustalenie własności Ratusza w O. i ustalić, czy wolą stron umów było ich utajnienie, a jeżeli tak, to w jakim zakresie oraz czy zastrzeżone informacje mają charakter tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Wójt Gminy O. powinien ocenić, czy zakres umów zawartych z podmiotami zapewniającymi gminie obsługę prawną, objęty ewentualną klauzulą poufności, obejmuje wnioskowane informacje. Organ powinien w uzasadnieniu decyzji wskazać treść umownych klauzul poufności z uwzględnieniem ewentualnej anonimizacji treści objętych tajemnicą przedsiębiorstwa. Po przeprowadzeniu analizy organ, w zależności od ww. ustaleń, powinien wydać decyzję o odmowie udzielenia informacji publicznej lub wydać decyzję o odmowie udzielenia informacji publicznej w części (w zakresie objętym tajemnicą przedsiębiorstwa na dzień złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej), a w pozostałym zakresie wnioskowane informacje ujawnić (w zakresie nieobjętym tajemnicą przedsiębiorstwa na dzień złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej). Kopia prawomocnego wyroku została przekazana wraz z aktami sprawy do Urzędu Gminy O. w dniu 29 kwietnia 2016 r. W dniu 3 czerwca 2016 r. K. J. złożył skargę na bezczynność Wójta Gminy O. w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 6 maja 2015 r., wnosząc o: 1. zobowiązanie przez Wójta Gminy O. do wykonania wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi, 2. zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. 3. stwierdzenie rażącego naruszenia prawa oraz wymierzenia organowi grzywny. Zdaniem strony organ winien był udzielić wnioskowanej informacji w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 2 marca 2016 r. o sygn. akt IV SA/Po 913/15. Tymczasem do dnia złożenia niniejszej skargi czynność ta nie została dokonana, nie wydano decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej ani nie stwierdzono, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Wójt w żaden sposób nie wskazał także na konieczność wydłużenia tego terminu do dwóch miesięcy. Zdaniem strony bezczynność organu ma charakter rażący bowiem obowiązek załatwienia jego wniosku wynika nie tylko z mocy przepisów, ale zostało także potwierdzone wyrokiem sądu. Powyższe uzasadnia także wymierzenie organowi grzywny. Odpowiadając na skargę Wójt Gminy O. wyjaśnił, iż pismem z dnia 15 czerwca 2016 r. udzielono K. J. odpowiedzi na wniosek z dnia 6 maja 2015 r. w zakresie żądanym przez wnioskodawcę. Zdaniem organu skarżący uzyskał pełną informację zgodnie z wnioskiem z dnia 6 maja 2015 r. Wójt wyjaśnił nadto, że niezwłocznie podjął działania, których celem było zadośćuczynienie wnioskowi. Dołożył wszelkich starań, by skarżący otrzymał pełną informację. Pismem z 29 czerwca 2016 r. K. J. potwierdził, iż organ Wójt Gminy O. udzielił odpowiedzi na jego winsok, ale nie nastąpiło to niezwłocznie, informacja ta nie została udostępniona jak twierdzi organ, w Biuletynie Informacji Publicznej, a ponadto udzielona odpowiedź nie zawiera odpowiedzi na pkt 3 wniosku z 6 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje; Przedmiotem zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu skargi jest bezczynność Wójta Gminy O. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Instytucja skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, o której mowa w art. 3 § 2 pkt. 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718) - dalej: "P.p.s.a." - ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie. Ustawodawca dopuszczając możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej zaniechał jednakże zdefiniowania pojęcia "bezczynność". W orzecznictwie podnosi się, że bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., ma miejsce w przypadkach, gdy w terminach określonych przepisami prawa, organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale pomimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 lipca 2012 r., sygn. akt III SAB/Gl 3/12 – dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu administracji konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. W konsekwencji zakres sądowej kontroli skargi na bezczynność sprowadza się do ustalenia, czy organ był zobowiązany do wydania aktu lub podjęcia czynności oraz czy w zakreślonym przepisami procesowymi terminie dokonał powyższych działań. Oznacza to, że sam brak działania przy równoczesnym przekroczeniu terminu załatwienia przesądza o bezczynności organu. Zauważyć należy, iż na gruncie rozpatrywanej sprawie, zapadał już prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 2 marca 2016 r. o sygn. akt IV SA/Po 913/15. Stanowi to istotną okoliczność rzutującą na sposób rozpoznania skargi K. J. z 3 czerwca 2016 r., zgodnie bowiem z art. 153 P.p.s.a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Jest to jedna z kluczowych zasad, zapewniająca zachowanie praworządności i mająca zapobiegać sytuacjom, kiedy to organy pomimo ponownego rozpatrzenia sprawy, dopuszczają się tych samych błędów i uchybień. Należy zatem mieć na uwadze, iż zgodnie z oceną wyrażona w ww. wyroku z dnia 2 marca 2016 r., wniosek K. J. 6 maja 2015 r. obejmuje informacje dotyczące obsługi prawnej gminy przez podmioty prywatne, które to informacje mają charakter informacji publicznej. Dotyczą bowiem sposobu dysponowania środkami publicznymi. Zgodnie bowiem z przepisem art. 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. udostępnianiu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4, w tym o przedmiocie działalności i kompetencjach (lit. c) oraz o majątku, którym dysponują (lit. f). Natomiast art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p. stanowi o udostępnieniu informacji publicznej, w szczególności o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych. Sąd, w wyżej powołanym wyroku z 2 marca 2016 r. stwierdził także, iż Wójt Gminy O. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia wnioskowanej informacji. W wyroku tym Sąd zarazem zawarł wyraźnie wskazania co do dalszego postępowania. Wójt Gminy O. został zobowiązany do szczegółowej analizy zapisów w umowach zawartych z kancelarią zapewniającą obsługę prawną gminy oraz z kancelarią reprezentującą Gminę O. w sprawie o ustalenie własności Ratusza w O. i ustalenia, czy wolą stron umów było ich utajnienie, a jeżeli tak, to w jakim zakresie oraz czy zastrzeżone informacje mają charakter tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Sąd wskazał, iż Wójt Gminy O. powinien ocenić, czy zakres umów zawartych z podmiotami zapewniającymi gminie obsługę prawną, objęty ewentualną klauzulą poufności, obejmuje wnioskowane informacje. Organ powinien w uzasadnieniu decyzji wskazać treść umownych klauzul poufności z uwzględnieniem ewentualnej anonimizacji treści objętych tajemnicą przedsiębiorstwa. Po przeprowadzeniu analizy organ, w zależności od ww. ustaleń, powinien wydać decyzję o odmowie udzielenia informacji publicznej lub wydać decyzję o odmowie udzielenia informacji publicznej w części (w zakresie objętym tajemnicą przedsiębiorstwa na dzień złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej), a w pozostałym zakresie wnioskowane informacje ujawnić (w zakresie nieobjętym tajemnicą przedsiębiorstwa na dzień złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej). W realiach przedmiotowej sprawy Sąd rozpoznając skargę K. J. musiał więc ustalić, czy Wójt Gminy O. po wydaniu ww. wyroku z 2 marca 2016 r. pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z 6 maja 2015 r. o udzielenie informacji publicznej. Zauważyć należy, iż w wyroku z dnia 2 marca 2016 r. Sąd nie określił w jakim terminie powinna być załatwiona przedmiotowa sprawa. W tej sytuacji organ był zobowiązany do rozpoznania wniosku z 6 maja 2015 r. zgodnie z wytycznymi zawartymi w powołanym wyroku, w terminie wynikających z przepisów u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnienie informacji publicznej na wniosek powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Niemniej jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w powyższym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Wyjątek od art. 13 ust. 1 u.d.i.p. został ponadto przewidziany w art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Jak wynika z tego ostatniego przepisu, jeżeli wnioskodawca domaga się udostępnienia informacji publicznej w formie, która wymaga poniesienia dodatkowych kosztów, organ administracji publicznej może pobrać tę opłatę od wnioskodawcy. W takim przypadku należy jednak w terminie 14 dni od złożenia wniosku powiadomić wnioskodawcę o wysokości opłaty. Udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem następuje po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek. Odnosząc powyższe uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy zauważyć, że po uprawomocnieniu się wyroku z dnia 2 marca 2016 r. (sygn. akt IV SA/Po 913/15) akta sprawy zostały zwrócone Wójtowi Gminy O. w dniu 29 kwietnia 2016 r. i od tej daty liczyć należy bieg terminu do załatwienia wniosku strony skarżącej z 6 maja 2015 r. Zatem termin określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. upłynął z dniem 9 maja 2016 r. W tym czasie organ administracji publicznej nie udzielił skarżącemu pełnej żądanej informacji, ani nie wyznaczył nowego terminu załatwieniu sprawy na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. W terminie tym organ nie powiadomił także wnioskodawcy, iż informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Skarżący nie został również powiadomiony w trybie art. 15 ust. 2 u.d.i.p., co odsunęłoby w czasie moment załatwienia sprawy. Wreszcie, w tak zakreślonym przedziale czasu nie została wydana decyzja administracyjna (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), która kończyłaby postępowania, umożliwiając skarżącemu ewentualną polemikę ze stanowiskiem organu administracji publicznej w toku instancji. Zatem na dzień wniesienia przedmiotowej skargi (3 czerwca 2016 r.) organ ten pozostawał w bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 6 maja 2015 r. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika jednak, że pismem z dnia 15 czerwca 2016 r. (doręczonym w dniu 20 czerwca 2016 r.) Wójt Gminy O. udzielił K. J.i informacji na pytanie nr 1, 2 i 4, zawarte w wniosku z 6 maja 2015 r. Jedynie w odniesieniu do pytania nr 3: "jakie koszty Urząd Gminy O. poniósł w związku z reprezentowaniem przez prawnika z poza urzędu w sprawie o ustalenie własności Ratusza w O." organ nie udzielił żadnej informacji wyjaśniając, iż "Kancelaria Radcy Prawnego [...] M. S. nie wyraża zgody na udostępnienie informacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa". Uznać zatem należy, iż na dzień orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie organ nie pozostawał już w bezczynności w zakresie udzielanie informacji z pkt 1,2 i 4 wniosku z 6 maja 2015 r. Informacje te zostały udzielone zgodnie z wnioskiem w dniu 15 czerwca 2016 r. Skoro zatem co do punktów 1, 2 i 4 wniosku strony skarżącej z dnia 6 maja 2015 r. ustała bezczynność organu administracji publicznej, to niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne stało się w tym zakresie bezprzedmiotowe. Nie można już bowiem wydać orzeczenia zobowiązującego organ administracji publicznej do podjęcia określonych działań. Stąd też Sąd orzekł jak w pkt III sentencji wyroku na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Niemniej stan bezczynności trawa nadal w odniesieniu do informacji z pkt 3 ww. wniosku z dnia 6 maja 2015 r. Wyjaśnienia organu sugerują, iż nieudostępnienie informacji z pkt 3 wniosku nastąpiło z uwagi na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy (art. 5 ust 2 u.d.i.p.). Tymczasem odmowa udzielenia informacji z uwagi na tę okoliczność winna nastąpić w drodze decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 14 ust. 1 u.d.i.p., na co wyraźnie zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w powoływanym wyżej wyroku z 2 marca 2016 r. o sygn. akt IV SA/Po 913/15. Niewydanie decyzji administracyjnej oraz nieudostępnienie żądnej informacji, świadczy o wciąż trwającej bezczynności organu w tym zakresie. Z tej też przyczyny Sąd zobowiązał, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Wójta Gminy O. do załatwienia wniosku skarżącego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej z dnia 6 maja 2015 r. w zakresie pkt 3, w terminie dwóch tygodni od daty zwrotu akt sprawy z odpisem prawomocnego wyroku (pkt I sentencji wyroku). Załatwienie sprawy winno nastąpić w sposób przewidziany w powołanych wyżej przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, z uwzględnieniem wytycznych zawartych w powoływanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 2 marca 2016 r. o sygn. akt IV SA/Po 913/15. Sąd, rozpoznając wniesioną skargę, stwierdził, że bezczynność organu nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3 sentencji). W ocenie Sądu rażące naruszenie prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a P.p.s.a., ma miejsce w przypadku, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań oraz bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można przyjąć, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Nie wystarczy zatem samo językowe wyjaśnienie tego pojęcia, gdyż musi zostać ono osadzone w kontekście okoliczności sprawy, w której do naruszenia prawa doszło (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12 – dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, stwierdzenie, że bezczynność miała charakter "rażącego naruszenia prawa" wymaga ustalenia, że okoliczności sprawy prowadzące do stwierdzenia stanu bezczynności lub przewlekłości organu były oczywiste i niewątpliwe. W opinii Sądu w przedmiotowej sprawie stosunkowo niedługi okres bezczynności organu nie był podyktowany celowym działaniem, czy też zaniechaniem organu, a mógł być dodatkowo podyktowane okolicznością, iż w sprawie równolegle toczyło się jeszcze jedno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym wyrokiem z dnia 10 marca 2016 r. o sygn. akt II SAB/Po 2/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozpatrzył skargę na bezczynność Wójt Gminy O. w zakresie nieudzielania informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia 6 maja 2015 r. po wydaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wyżej opisanej decyzji (bez daty) nr [...] . Akta sprawy z prawomocnym odpisem tego wyroku zostały zwrócone do Wójta Gminy O. w dniu 19 maja 2016 r., co mogło rzutować na błędną ocenę organu odnośnie początku biegu terminu do załatwienia sprawy. W konsekwencji Sąd uznał, iż nie zachodzą podstawy do przyjęcia, że brak rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej stanowił rażące naruszenie prawa (pkt II sentencji). Nie wystąpiły zatem również przesłanki do uwzględnienia wniosku o nałożenie na organ grzywny. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. (punkt IV sentencji wyroku).