II SAB/Po 72/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Robert Talaga (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza Miasta do rozpatrzenia wniosku K. J. z dnia 18 lutego 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Burmistrza Miasta na rzecz skarżącego K. J. kwotę 100 zł (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 18 lutego 2025 r. K. J. złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej procedury legislacyjnej opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego obręb K. i część obrębów G. i Z. K. J. wniósł o udostępnienie do wglądu oraz wykonanie kopii dokumentacji dotyczącej bieżących działań w ramach procedury planistycznej, w tym: 1) aktualnych korekt wprowadzanych przez projektanta planu; 2) wszelkiej korespondencji dotyczącej tego etapu opracowywania planu; 3) dokumentów potwierdzających stan zaawansowania procedury planistycznej; 4) informacji na temat przewidywanego terminu wyłożenia planu do publicznego wglądu. Wnioskodawca zaznaczył, że chodzi o udostępnienie powyższych informacji w formie bezpośredniego wglądu do akt w siedzibie urzędu oraz w formie kopii dokumentów w formie elektronicznej (jeśli dostępne) przesłanych na adres wnioskodawcy. Pismem z dnia 03 marca 2025 r. Burmistrz Miasta poinformował wnioskodawcę, iż nie został wyznaczony termin wyłożenia do publicznego wglądu dlatego i niemożliwe jest wskazanie terminu wyłożenia do publicznego wglądu, ale szacuje się, że nastąpi to w I połowie 2025 r. Organ stwierdził, że zakres wnioskowanej informacji publicznej obejmuje obowiązek przetworzenia, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej u.d.i.p.). Wnioskodawca nie uzasadnił, że żądana informacja publiczna jest szczególnie istotna dla interesu publicznego, by dokonywać wnioskowanego przetworzenia. Udostępnienie wnioskowanych informacji we wskazanej formie i wskazanym zakresie wymaga zaangażowania ponadstandardowego nakładu pracy w celu zanonimizowania i usunięcia danych prawnie chronionych znacznej ilości dokumentów. Organ wezwał wnioskodawcę do wykazania w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, w jakim zakresie występuje szczególna istotność dla interesu publicznego, by dokonać przetworzenia żądanych informacji publicznych zastrzegając, że w przypadku braku wykazania, iż uzyskanie informacji objętych wnioskiem jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, wydana zostanie decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Jednocześnie Burmistrz Miasta poinformował, że termin na rozpatrzenie wniosku, został przedłużony do dnia 28 marca 2024 r. z uwagi na konieczność uzyskania dodatkowych informacji, od których uzależnione będzie dalsze działanie w sprawie tj. przygotowanie żądanej informacji bądź decyzji administracyjnej. Pismem z dnia 13 marca 2025 r. K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta w sprawie rozpoznania wniosku z 18 lutego 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, zarejestrowanej pod znakiem [...] [...], podnosząc zarzut naruszenia: I. art. 3 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, ze zm., dalej: "u.d.i.p."), poprzez brak rozpoznania wniosku w prawidłowy sposób i udostępnienia wglądu dokumentacji zgromadzonej w ramach procedury planistycznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego obręb K. i cześć obrębów G. i Z. ; II. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez jego błędną wykładnię, a mianowicie uznanie, że samo zapewnienie wzglądu do dokumentów zebranych w ramach procedury planistycznej stanowi informację przetworzoną; III. art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz pkt 5 lit. c u.d.i.p. poprzez jego błędną wykładnię, a mianowicie uznanie, że dokumenty związane z procesem opracowywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowią informację przetworzona i wymagają wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego; IV. art. 1 ust 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm., dalej: "u.p.z.p.") w zw. z art. 8e ust. 1 pkt 1 oraz ust. 4 pkt 1 i 2 u.p.z.p. poprzez faktycznie pozbawienie dostępu do akt toczącej się procedury planistycznej, a poprzez to naruszenie zasady jawności procedury planistycznej; V. art. 61 Konstytucji RP poprzez wadliwe zakwalifikowanie wzglądu w akta procedury planistycznej jako informacji przetworzonej oraz domagania się wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego dostępu do akt procedury planistycznej, a poprzez to faktyczne i bezprawne pozbawienie mnie możliwości uzyskania informacji o działalności organów administracji publicznej poprzez zapewnienie wglądu do akt procedury planistycznej; a co za tym idzie naruszenia terminu udostępnienia tego dokumentu w ciągu 14 dni. W konsekwencji podniesionych zarzutów skarżący wniósł o: stwierdzenie bezczynności Burmistrza Miasta; uznanie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem przepisów prawa; zobowiązanie organu do udzielenia odpowiedzi wnioskodawcy w terminie 14 dni albo umorzenie w tym zakresie postępowania, jeżeli po wniesieniu skargi organ rozpozna wniosek z 18 lutego 2025 r. w sposób zgodny z przepisami prawa, a zatem w tym zakresie postępowanie sądowo-administracyjne stanie się bezprzedmiotowe; zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowo administracyjnego; zasądzenie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w trybie art. 149 §2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości. W ocenie skarżącego w piśmie z 3 marca 2025 r. organ wyraził wadliwe stanowisko, stwierdzając, że: zakres wnioskowanej informacji publicznej obejmuje obowiązek przetworzenia o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i wadliwie wezwał do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego przetworzenia informacji publicznej przyjmując jakoby żądanie skarżącego tj. zapewnienie wglądu do akt procedury MPZP, we wskazanej formie wymagało zaangażowania ponadstandardowego nakładu pracy. Organ błędnie wskazał, że termin na rozpatrzenie wniosku został przedłużony do dnia 28 marca 2024 r. Skarżący podkreślił, że prawodawca w art. 8e ust. 1 u.p.z.p. wskazał, iż zapewnienie partycypacji społecznej polega na umożliwieniu udziału interesariuszy w przygotowywaniu aktów planowania przestrzennego. Odmowa wglądu w akta procedury planistycznej w sposób rażący pozbawia skarżącego możliwości udziału w przygotowywaniu aktu planowania przestrzennego jakim jest MPZP. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta wniósł o: 1) oddalenie skargi w całości; 2) w razie uznania, że organ dopuścił się bezczynności: uznanie, że nie miała ona charakteru rażącego, niewymierzanie organowi grzywny. Według organu informacja o którą wniósł skarżący jest informacją przetworzoną, gdyż wniosek obejmował "udostępnienie wszelkiej korespondencji dotyczącej tego etapu opracowania planu" oraz "dokumentów potwierdzających stan zaawansowania procedury planistycznej", co wymagałoby przygotowania pełnej dokumentacji w tym anonimizacji wniosków zebranych do projektu planu, a także dokonania kopii całości dokumentacji (akta sprawy obejmują trzy segregatory), co samo w sobie już może stanowić informację przetworzoną. Pracochłonne i ponadstandardowe przygotowanie informacji prostych może być uznane za informację przetworzoną, pod warunkiem, że szeroki zakres wniosku o udostępnienie informacji wymaga użycia znacznych środków osobowych, np. zgromadzenia wielu dokumentów, ich zanonimizowania i skopiowania zakłócając normalny tok działania podmiotu zobowiązanego gdy tego rodzaju operacje trzeba wykonać wobec jednego lub niewielkiej ilości dokumentów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 315/14, LEX nr 1683050). W pewnych przypadkach za przetworzoną informację publiczną można uznać również takie dane, które nie wymagają nakładu intelektualnego związanego z koniecznością wytworzenia nowej informacji. Niekiedy, bowiem suma informacji prostych posiadanych przez adresata wniosku może się przekształcić w informację przetworzoną, jeżeli uwzględnienie wniosku wymaga ich zgromadzenia poprzez przegląd materiałów źródłowych, w których są zawarte, a ilość informacji prostych konieczna dla sporządzenia wykazu wskazanego we wniosku jest znaczna i angażuje po stronie wnioskodawcy środki i zasoby konieczne dla jego prawidłowego funkcjonowania." (por. wyrok NSA o sygn. akt I OSK 1600/17). Nakład pracy związany z wnioskowanym dostępem do informacji jaki musiałby wykonać organ aby jej udzielić sprawa że mamy do czynienia z informacją przetworzoną. Wniosek o udzielnie informacji publicznej był ponadto bardzo ogólny i nieprecyzyjny z uwagi na sformułowania żądań dotyczących udostępnienia dokumentów jak chociażby "aktualne korekty wprowadzane przez projektanta". Organ nie był w stanie dojść do tego o jaki dokument może chodzić skarżącemu. W ocenie organu skarżący powołując się na art. 8e u.p.z.p. nie wziął pod uwagę faktu, że procedura przedmiotowego m.p.z.p. została wszczęta w 2017 r., a więc przed dodaniem do art. 8e u.p.z.p.) i dla tej procedury nie obowiązują zapisy przywołanego przepisu. Plan którego dotyczy skarga podlegał zgodnie z art. 17 pkt 9 i 11 u.p.z.p. przed nowelizacją, jedynie wyłożeniu do publicznego wglądu wraz ze zbieraniem uwag i dyskusją publiczną. Skarżący ma możliwość brania udziału w procedurze planistycznej, poprzez wskazane w ustawie formy, tj. składania wniosków oraz uwag do projektu planu, a także brania udziału w wyłożeniu do publicznego wglądu m.p.z.p., w tym dyskusji publicznej. Skarżący złożył wniosek o dostęp do informacji publicznej podczas, gdy ustawodawca wskazując wnioski w art. 8e ust. l pkt 1) u.p.z.p. miał na myśli konkretne wnioski, które interesariusz może składać na podstawie przepisów wskazanych w rozdziale la u.p.z.p. Pismem z dnia 08 kwietnia 2025 roku K. J. złożył replikę na odpowiedź organu na skargę. Skarżący podkreślił, że organ powielił pogląd, że rozproszony w trzech segregatorach materiał miał stanowić informacje przetworzoną, którą nie jest zbiór istniejących dokumentów dostępnych fizycznie w urzędzie. Skarżący nie żądał streszczenia zawartości trzech segregatorów, a jedynie ich otwarcia celem zapoznania się z dokumentacją. Skarżący wyraził zdziwienie, że organ który uznał jego żądanie za ogólne, nie zawrócił się o jego doprecyzowanie, ani nie wskazał, że poszczególne pozycje żądania nie istnieją. Ponadto podkreślił, że dostęp do dokumentów w procedurze planistycznej służy realizacji interesu publicznego, a art. 8e u.p.z.p. obowiązywał w dacie rozpoznawania wniosku, co i tak nie miało to wpływu na obowiązujące regulacje przepisu art. 61 Konstytucji RP oraz art. 1 i 6 u.d.i.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga jest dopuszczalna. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902), zwanej dalej u.d.i.p. W przedmiotowej sprawie pismem z 18 lutego 2025 r. K. J. złożył wniosek o udostępnienie do wglądu oraz wykonanie kopii dokumentacji dotyczącej bieżących działań w ramach procedury opracowywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zainicjowanej uchwałą nr XXXV/340/2017Rady Miasta i Gminy z 28 marca 2017 r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego część obrębu K. oraz część obrębu G. i Z. ,, (dalej jako: "MPZP") w tym: aktualnych korekt wprowadzanych przez projektanta planu, wszelkiej korespondencji dotyczącej tego etapu opracowywania planu, dokumentów potwierdzających stan zaawansowania procedury planistycznej, informacji na temat przewidywanego terminu wyłożenia planu do publicznego wglądu. Skarżący wniósł o udostępnienie powyższych informacji w formie: bezpośredniego wglądu do akt w siedzibie Urzędu oraz w formie kopii dokumentów w formie elektronicznej przesłanych na jego adres e-mail. W sprawie niniejszej nie budzi wątpliwości, że Burmistrz Miasta jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. stanowi, że do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Odwołując się do tego przepisu oraz art. 6 u.d.i.p. należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2002 r. w sprawach o sygn. akt II SA 181/02, II SA 1956/02 i o sygn. akt II SA 2036-2037/02). Informację publiczną stanowi m.in. treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Informację publiczną stanowi także m.in. informacja o organach i osobach sprawujących w nich funkcje, trybie działania, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw. Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. W sprawie niniejszej żądanie udostępnienia informacji, o których mowa we wniosku z dnia 18 lutego 2025 roku stanowi żądanie udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Żądanie dotyczy bowiem kwestii związanych z wprowadzeniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarówno przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1130), jak i przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 r., poz. 2404) wskazują, że czynności planistyczne obejmują proces związany z realizacją zamierzeń publicznoprawnych organów samorządu terytorialnego, które w efekcie końcowym mają doprowadzić do przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ewentualnie wprowadzenia zmian w uchwalonym i przyjętym już planie. Postępowanie w przedmiocie uchwalenia (lub zmiany) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest postępowaniem zmierzającym do uchwalenia bądź zmiany prawa miejscowego i już choćby z tego względu wszelka informacja o jego przebiegu, w tym informacje żądane we wniosku z dnia 24 sierpnia 2021 r., stanowi informację o sprawie publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b u.d.i.p. (por. wyroki NSA z dnia 30 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 1692/15, wyrok NSA z dnia 21 listopada 2013 r. sygn. akt I OSK 1247/13, baza CBOSA.). Także wnioski składane w ramach postępowania planistycznego, które nie zmierza przecież do rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy obywatela, lecz prowadzone jest w celu przyjęcia (lub zmiany) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jako aktu prawa miejscowego, kwalifikować należy, jako informację o sprawie publicznej (por. wyrok NSA z dnia 3 stycznia 2013 r. sygn.. akt I OSK 2311/12, wyrok NSA z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 1247/13, wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 listopada 2016 r., sygn. akt II SAB/Wa 616/16; baza CBOSA.). Innymi słowy podmioty składające wnioski w ramach postępowania planistycznego dążą do odpowiedniego ukształtowania prawa miejscowego, które obowiązywać ma powszechnie na danym terenie. Wszelkie informacje związane z procedurą planistyczną stanowią zatem informację publiczną. Jawność procedury sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest warunkiem sine qua non partycypacji społecznej w prowadzonej procedurze planistycznej. Jawność procedury planistycznej przejawiająca się m.in. w umożliwieniu wglądu do akt procedury jest nie tylko wartością wyrażoną przez ustawodawcę w przywołanym art. 8e u.p.z.p., ale również pochodną konstytucyjnej zasady dostępności do informacji publicznej, w tym dokumentów urzędowych. Przywołana regulacja stanowi zatem uzupełnienie wcześniej już funkcjonujących w systemie prawnym konstrukcji prawnych. Pomimo, że nie obowiązywała ona w momencie wszczęcia procedury planistycznej w niniejszej sprawie, to jednak obowiązywała w momencie złożenia przez skarżącego wniosku o udzielenie informacji publicznej, co wzmacniało jedynie legitymację skarżącego do uzyskania żądanych informacji. Akty planistyczne bezpośrednio wpływają m.in. na sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, których dotyczą i mogą poprzez to prowadzić do ograniczenia wykonywania prawa własności. W rozpoznawanej sprawie informacją publiczną będzie zatem całość dokumentacji posiadanej przez organ i wykorzystywanej do zrealizowania powierzonych prawem zadań, jakimi są sporządzenie projektu i uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym bardziej, że postępowanie w przedmiocie uchwalenia (lub zmiany) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest postępowaniem zmierzającym do uchwalenia bądź zmiany prawa miejscowego i już choćby z tego względu wszelka informacja o jego przebiegu, stanowi informację o sprawie publicznej w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b u.d.i.p. (por. wyroki NSA z dnia 30 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1692/15, wyrok NSA z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 1247/13, wyrok WSA w Warszawie z 4 stycznia 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 713/21, LEX nr 3361075). Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Cytowana regulacja dotycząca informacji przetworzonej stanowi wyjątek od zasady statuowanej w art. 2 ust. 2 u.d.i.p., w myśl której od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Chociaż ustawodawca posłużył się w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. terminem "informacja przetworzona", to go nie zdefiniował, ani nawet bliżej nie określił. Przepisy u.d.i.p. nie zawierają także definicji "informacji prostej" (zob. wyrok NSA z dnia 27 marca 2025 r., sygn. akt III OSK 30/24). W orzecznictwie przyjmuje się, że "informacja prosta" może być definiowana w sposób negatywny, jako informacja, która nie wymaga przetworzenia (zob. wyrok NSA z dnia 27 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 1526/16). Każda informacja prosta nie jest zatem informacją przetworzoną i odwrotnie: informacja przetworzona nie jest informacją prostą. Wadą definicji negatywnej jest fakt, że nie oddaje ona istoty tego rodzaju informacji. Z tego względu poszukując pozytywnej definicji informacji prostej, uznać można, że taką informacją jest informacja, którą podmiot zobowiązany może udostępnić w takiej formie, w jakiej ją posiada (zob. wyrok NSA z 5 grudnia 2013 r., I OSK 1857/13). Natomiast pojęcie "informacji przetworzonej" zostało szeroko opisane w orzecznictwie, w którym wskazano, że informacją publiczną przetworzoną jest taka informacja publiczna, która: - w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste; - jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębniana w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, jest to zatem informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów; - jest wynikiem działań wykraczających poza zakres działań mieszczących się w ramach podstawowych kompetencji organu;- może być jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego;- nie musi być wyłącznie wytworzoną rodzajowo nową informacją; - której przygotowanie jest zdeterminowane szerokim zakresem (przedmiotowym, podmiotowym, czasowym) wniosku, wymagającym zgromadzenia i przekształcenia (usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) znacznej liczby dokumentów (por. wyrok NSA z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1746/14, wyrok NSA z dnia 16 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 915/16; wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt: I OSK 1056/18). Przenosząc dotychczasowe rozważania dotyczące definicji informacji publicznej, a także definicji informacji prostej i informacji przetworzonej na grunt niniejszej sprawy, uznać należało, że informacje dotyczące postępowania planistycznego, które prowadzone jest w celu przyjęcia (lub zmiany) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jako aktu prawa miejscowego, stanowią informację publiczną. W ocenie Sądu spełnienie żądania wyrażonego we wniosku z 18 lutego 2025 r. nie wymaga jednak wytworzenia informacji przetworzonej. Informacje, o które wnioskował skarżący istnieją i nie zachodzi konieczność ich wytworzenia poprzez przeprowadzenie czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste. Zanonimizowanie wybranych danych zawartych w aktach procedury planistycznej objętej wnioskiem nie stanowi wytworzenia nowej informacji i zarazem nie stanowi czynności wymagające ponadstandardowego nakładu pracy ze strony organu. Stanowisko organu jakoby żądane informacje wymagały przetworzenia i wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego przetworzenia informacji publicznej nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Ze sprawy nie wynika natomiast, aby skarżący miał dostęp do żądanych informacji w innym trybie. Wniosek z dnia 18 lutego 2025 roku był przy tym wystarczająco precyzyjny. Wnioskodawca nie wnioskował o dokonywanie jakichkolwiek analiz, czy badanie stanu prawnego. Pytania dotyczą procedury prawodawczej w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem dotyczą działań organu władzy publicznej. Informację publiczną stanowią nie tylko dokumenty wytworzone bezpośrednio przez organ ale także te, których organ używa do realizowania powierzonych zadań. Dostęp do informacji publicznej, zgodnie z treścią art. 61 ust. 2 Konstytucji RP, nie ogranicza się tylko do wybranej kategorii dokumentów, ale wszystkich tych informacji, które dotyczą sfery określonej w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. W rozpoznawanej sprawie organ nie udzielił wnioskodawcy pełnej odpowiedzi w żądanym we wniosku zakresie. Także w odpowiedzi na skargę organ nie wykazał, że udostępnił wszystkie informacje żądane przez wnioskodawcę. Ponadto pismem z dnia 16 czerwca 2025 roku Burmistrz Miasta oświadczył, że w sprawie dotyczącej udzielenia informacji publicznej nie została wydana żadna decyzja. W sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną, tak jak w niniejszej sprawie, organ ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem; 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy (art. 5 u.d.i.p.), 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W przypadku, gdy organ nie posiada żądanej informacji powinien o tym poinformować wnioskodawcę w piśmie. Pismo kierowane do strony wnioskującej powinno zawierać wyjaśnienie takiego stanu rzeczy (tak w wyroku NSA z dnia 22 lutego 2019 r. sygn. akt I OSK 473/17; wyrok NSA z dnia 24 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 851/09). W myśl art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, podmiot zobowiązany może ograniczyć dostęp do żądanych informacji publicznych, np. ze względu na prywatność osoby fizycznej, ewentualnie z innych powodów, o których stanowi ustawa, co w praktyce może oznaczać udostępnienie treści dokumentu odpowiednio zanonimizowanego. Rozpatrując skargę na bezczynność Burmistrz Miasta w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 18 lutego 2025 roku Sąd stwierdził, że organ pozostawał w bezczynności na dzień wniesienia niniejszej skargi, jak również pozostaje w bezczynności na dzień orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie. Organ nie udostępnił bowiem żądanej we wniosku informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku do organu, jak też nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia żądanej informacji zgodnie z treścią art. 13 ust 1 u.d.i.p. Do Sądu wpłynęła informacja pełnomocnika Burmistrza Miasta z dnia 16 czerwca 2025 roku, że w przedmiotowej sprawie nie została wydana decyzja. Organ nie wykazał też, że nastąpiło udostępnienie żądanych przez wnioskodawcę informacji w BIP. Organ udzielił jedynie odpowiedzi w piśmie z dnia 3 marca 2025 roku, że nie został jeszcze wyznaczony termin wyłożenia do publicznego wglądu przedmiotowy miejscowy planu zagospodarowania przestrzeni ale szacuje się, że nastąpi to w I połowie 2025 roku. W tym wąskim zakresie organ wykonał ciążący na nim obowiązek związany z przedstawionym żądaniem skarżącego. W pozostałym zakresie nie było natomiast podstaw do przyjęcia, że organ udostępnił informacje publiczne żądane przez wnioskodawcę we wniosku z dnia 18 lutego 2025 roku. W kwestii przedłużenia terminu załatwienia sprawy należy zwrócić uwagę, że organ wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy, który odnosił się do roku ubiegłego, a wiec został określony nieprawidłowo. Reasumując, z przywołanych względów Sąd zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku z dnia 18 lutego 2025 roku w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynność organu w rozpatrzeniu wniosku z dnia 18 lutego 2025 roku nie miała w tej sprawie miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ podjął w tej sprawie działanie w ustawowym terminie i choć nie było ono prawidłowe na gruncie u.d.i.p., to nie było podstaw, aby bezczynności organu przypisać charakter rażącego naruszenia prawa. Skarżący nie wykazał, aby doznał jakichkolwiek szkód, które wymagałyby zrekompensowania, w szczególności we wnioskowanej wysokości. Bezczynności organu nie wynikała z lekceważenia przepisów prawa, ale z okoliczności o złożonym charakterze, które organ starał się uzasadnić. Sąd wziął zatem pod uwagę okoliczności podniesione w skardze oraz w odpowiedzi na skargę i uznał za niezasadne roszczenie w części dotyczącej żądania przyznania od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w trybie art. 149 §2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a P.p.s.a. orzekł, jak w punkcie 1 i 2 wyroku. Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił wnioski o wymierzenie sumy pieniężnej, jak w pkt 3 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 4 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł.