III SA/Po 1239/13

Dnia 4 czerwca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Sędziowie NSA Tadeusz Geremek WSA Ireneusz Fornalik Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2014 roku przy udziale sprawy ze skargi C. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia ... lipca 2013 r. nr ... w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oddala skargę P. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w dniu ... grudnia 2012 r. wydał decyzję o numerze ..., w której na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) nałożył na przedsiębiorcę C. sp. z o.o. sp. komandytowa w P. karę pieniężną w wysokości ... złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu ... maja 2012 r,. w miejscowości M. został zatrzymany do kontroli samochód marki M. o numerze rejestracyjnym ..., którym kierował B.S. Kierowca w trakcie kontroli okazał wypis nr ... z zaświadczenia nr ... na przewozy drogowe na potrzeby własne wystawione na C. sp. z o.o., sp. komandytowa w Poznaniu oraz zaświadczenia o działalności, z których wynika, że jest zatrudniony przez P. sp. z o.o. w Poznaniu. W trakcie przeprowadzonego w sprawie postępowania ustalono, że prowadzący pojazd kierowca B.S. nie był pracownikiem przedsiębiorstwa C. sp. z o.o., sp. komandytowej w Poznaniu. W piśmie z dnia ... maja 2012 r. wyjaśniono, że skontrolowany kierowca jest zatrudniony w firmie P. sp. z o.o. w Poznaniu i świadczy tym samym pracę dla C. sp. z o.o. sp. komandytowej. W odwołaniu od powyższej decyzji spółka C. wniosła o jej uchylenie zarzucając rażącą obrazę prawa materialnego tj. – art. 4 pkt 4a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, poprzez błędną interpretację i przyjęcie, że odwołująca nie spełnia łącznie wymogów związanych z wykonywaniem transportu na potrzeby własne, – 2 w zw. z art. 22 kodeksu pacy poprzez ich błędną interpretację i zastosowanie jedynie art. 2 kp , pomimo, że ustawodawca nie zawarł w art. 4 pkt 4 a odesłania do art. 2 kp, a na gruncie prawa pracy zgodnie z art. 22 kp, jako pracownika należy traktować osobę, która wykonuje prace określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, za wynagrodzeniem bez względu na nazwę zawartej przez strony umowy, – błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że w niniejszej sprawie miał miejsce międzynarodowy transport drogowy w rozumieniu art. 4 ust. 2 utd, podczas, gdy spółka wykonywała krajowy transport drogowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 utd oraz przyjęciu, że B.S. nie był pracownikiem odwołującej spółki oraz, że odwołująca nie wykonywała niezarobkowego przewozu drogowego – przewozu na potrzeby własne, a tym samym niezbędne było posiadanie przez nią licencji. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją nr .... GRA.13447 wydaną w dniu ... lipca 2013 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1kpa, art. 4 pkt 3 i 4, art. 5 ust. 1, art. 13, art. 92a ust. 1 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1265 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że wykonywany w dniu kontroli przewóz nie spełniał łącznie warunków określonych w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym przemawiających za przewozem na potrzeby własne. Kierowca B.S. był zatrudniony na umowę o pracę w firmie P. sp. z o.o w Poznaniu na stanowisku kierowcy. Zdaniem organu, przepis art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym posługuje się pojęciem "pracownik" zdefiniowanym w art. 2 kp, bowiem brak jest przepisu szczególnego, który pozwalałby na przyjęcie innego znaczenia. Zgodnie zaś z art. 2 kp "pracownikiem" jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru ,mianowania lub spółdzielczej umowy o prace. Z przesłanych przez spółkę dokumentów w postaci umowy ramowej o współpracy z dnia 1 stycznia 2012 r., protokołu przesłuchania kierowcy , zaświadczeń o działalności wynika, że kierowca w chwili kontroli był zatrudniony tylko w przedsiębiorstwie P. sp. z o.o w Poznaniu. Jednocześnie organ wskazał, że w treści zaskarżonej decyzji transport drogowy określony został, jako międzynarodowy omyłkowo. C. sp. z o.o. sp. komandytowa w Poznaniu wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i domagając się uchylenia zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzuciła: – rażącą obrazę art. - art. 4 pkt 4a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, poprzez błędną interpretację i przyjęcie, że odwołująca nie spełnia łącznie wymogów związanych z wykonywaniem transportu na potrzeby własne, – art.2 w zw. z art. 22 kodeksu pacy poprzez ich błędną interpretację i zastosowanie jedynie art. 2 kp , pomimo, że ustawodawca nie zawarł w art. 4 pkt 4 a odesłania do art. 2 kp, a na gruncie prawa pracy zgodnie z art. 22 kp, jako pracownika należy traktować osobę, która wykonuje prace określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, za wynagrodzeniem bez względu na nazwę zawartej przez strony umowy, – art. 104 § 2 w zw. z art. 107 § 3kpa poprzez nierozpoznanie istoty sprawy wynikające z braku odniesienia się przez organ do argumentów podniesionych przez skarżącą w piśmie z dnia 13 lutego 2013 r. – błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że w niniejszej sprawie miał miejsce międzynarodowy transport drogowy w rozumieniu art. 4 ust. 2 utd, podczas, gdy spółka wykonywała krajowy transport drogowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 utd oraz przyjęciu, że B.S. nie był pracownikiem odwołującej spółki oraz, że odwołująca nie wykonywała niezarobkowego przewozu drogowego – przewozu na potrzeby własne, a tym samym niezbędne było posiadanie przez nią licencji. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone w szczególności przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w świetle wskazanych wyżej przepisów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, wydaną w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym ( Dz. U. z 2007r., Nr 125, poz. 874 ze zm.). Stan faktyczny przedmiotowej sprawy jest niesporny w zakresie, w jakim organy na podstawie przeprowadzonej kontroli stwierdziły prowadzenie pojazdu marki M., bez wymaganej licencji, należącego do skarżącej spółki, przez B.S. zatrudnionego przez spółkę z o.o. "P." z siedzibą w P. Zgodnie z art. 4 pkt. 4 ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) zwanej dalej u.t.d. niezarobkowy przewóz drogowy – przewóz na potrzeby własne – to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Nie budzi żadnych wątpliwości, że aby uznać dany przejazd za przewóz na potrzeby własne, muszą być kumulatywnie spełnione warunki określone w ww. art. 4 pkt 4 u.t.d (por. wyrok NSA z 28 września 2011 r., sygn. akt II GSK 905/10). Oznacza to, że brak spełnienia któregokolwiek z nich uzasadnia kwalifikowanie wykonywanego przejazdu drogowego (na potrzeby własne), jako transportu drogowego, wymagającego licencji, której wypis, kierowca pojazdu był zobowiązany posiadać i legitymować się nim na żądanie uprawnionych organów - art. 5 ust. 1 w związku z art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym - ( por. wyrok NSA z 20 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1695/11). W ocenie Sądu, organy obu instancji trafnie uznały, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, że wykonywany w dniu kontroli przejazd ww. pojazdem prowadzonym przez B.S., a należącym do skarżącej spółki, nie spełniał przesłanek niezarobkowego przewozu drogowego na potrzeby własne określonych w art. 4 pkt 4 u.t.d. Organy słusznie przyjęły, że skarżącej nie wiązał stosunek pracy z osobą prowadzącą pojazd. B.S. nie był pracownikiem strony skarżącej w rozumieniu art. 2 Kodeksu pracy. Z treści umowy z dnia 1 stycznia 2012 r. wynika, że kierowca ten był zatrudniony przez spółkę z o.o. "P.", nie zaś przez skarżącą spółkę. Kierowca nie był zatem pracownikiem strony – przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 pkt 4 lit. a u.t.d. w zw. z art. art. 2 ustawy - Kodeks pracy. W ocenie Sądu, w sytuacji gdy na gruncie ustawy o transporcie drogowym nie istnieje definicja pracownika, organy administracyjne prawidłowo odwołały się do legalnej definicji pojęcia pracownik zawartej w Kodeksie pracy. W związku z tym pojęcie "pracownik" użyte w art. 4 pkt 4 lit. a) u.t.d. niewątpliwie oznacza pracownika w rozumieniu art. 2 Kodeksu pracy (por.; wyroki NSA z 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 601/10, z 28 marca 2008. II GSK 11/08, z 3 grudnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1655/06. publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd nie uwzględnił również podnoszonych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania. W ocenie Sądu, organ prawidłowo przeprowadził postępowanie z uwzględnieniem wymogów wynikających z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, na jakich dowodach oparł swoje rozstrzygnięcie oraz jakich okoliczności nie wziął pod uwagę. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji.