III SA/Po 1343/13

Dnia 13 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka Sędziowie WSA Ireneusz Fornalik ( spr.) WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2014 roku przy udziale sprawy ze skargi M.W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2013 roku nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013r. poz. 267, zwanej dalej k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. h, art. 39a, art. 92a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1265, zwanej dalej u.t.d.), lp. 5 .1, lp. 5. 2, lp. 5. 3, załącznika do ustawy o transporcie drogowym, art. 6, art. 7, art. 8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, zwanego dalej rozporządzeniem), po rozpatrzeniu wniesionego pismem z dnia 26 czerwca 2013 r. odwołania M.W. od decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł oraz umorzenia postępowania w zakresie naruszeń polegających na nieprawidłowym operowaniu przełącznikiem cyfrowego urządzenia rejestrującego umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy oraz wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] listopada 2010 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości D., został zatrzymany do kontroli pojazd kierowany przez B.J.. Zgodnie z oświadczeniem kierowcy, pojazdem wykonywano krajowy przewóz drogowy rzeczy (na pusto po rozładunku betonu) na trasie K. – M.. W toku kontroli kierowca okazał m.in. wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy oraz kartę z tachografu cyfrowego. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...]. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...], Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na przedsiębiorcę M.W., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: W, z siedzibą w M., karę pieniężną w wysokości 15.000,00 zł. Organ wskazał, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło: – wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, – skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny, – skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego za każdą rozpoczętą kolejną godzinę, – przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do 30 minut, – przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego za każde następne rozpoczęte 30 minut, – przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, – przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego za każdą następną rozpoczętą godzinę. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie, w którym domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, podnosząc m.in., iż Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego dopuścił się obrazy art. 13 ust. 1 lit. h) rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz że kontrolowany pojazd był wykorzystywany w związku z utrzymaniem dróg, nadto opierając swoje rozstrzygnięcie na kryterium rodzaju przewożonego ładunku, błędnie bowiem przyjęto, iż przewóz betonu nie mieści się w ujęciu w/w przepisu. Po rozpatrzeniu odwołania, Główny inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując w uzasadnieniu, iż organ I instancji powinien przeprowadzić dodatkowe postępowanie wyjaśniające w znacznej części, celem wyjaśnienia zaistniałych wątpliwości. W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z treści zaskarżonej decyzji nie wynikało w sposób jednoznaczny, czy w dniach, w których stwierdzono naruszenia załącznika do ustawy o transporcie drogowym, przedsiębiorca wykonywał przewozy pojazdem używanym w związku z utrzymaniem dróg, tj. pojazdem wyłączonym ze stosowania art. 5 - 9 rozporządzenia WE nr 561/2006. Zdaniem organu II instancji, Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w toku ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego powinien ustalić ponad wszelką wątpliwość, czy w dniach, w których stwierdzono naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym kontrolowany pojazd był używany w związku z utrzymaniem dróg. Organ II instancji uznał zatem, iż zachodzi konieczność wyjaśnienia, czy kontrolowany pojazd zaliczał się do kategorii pojazdów określonej w art. 13 ust. 1 lit. h) rozporządzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na M.W. karę pieniężną w wysokości 13.000,00 zł za: – wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty w wysokości, lp. 1.7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, – skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny oraz za każdą rozpoczętą kolejną godzinę, tj. lp. 10.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, – przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut zł, tj. lp. 10.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, – przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę, tj. lp. 10.4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, – nieprawidłowe operowanie przełącznikiem cyfrowego urządzenia rejestrującego umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy, tj. lp. 12.8 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Po rozpatrzeniu odwołania od w/w decyzji, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, podnosząc, że zaskarżoną decyzję organu I instancji należy uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na fakt, iż z dniem 1 stycznia 2012 r. weszła w życie ustawa z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw, która wprowadziła zmiany w zakresie dotychczasowego wykazu naruszeń. W związku z powyższym konieczne jest ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ I instancji zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą. Ponadto jak wskazał Główny Inspektor Transportu Drogowego zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt 1 i 2 w/w ustawy nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Ponadto zgodnie z art. 92b ust. 1 w/w ustawy nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów m.in. Rozporządzenia, a także w myśl pkt 2 w/w przepisu zapewnił prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. W związku z powyższym zdaniem organu II instancji ustalenia wymagała kwestia, czy przedsiębiorca zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy oraz prawidłowe zasady wynagradzania lub premii zachęcających do naruszania przepisów Rozporządzenia lub do działań zagrażających bezpieczeństwu drogowemu oraz kwestia istnienia przesłanek z art. 92c ustawy o transporcie drogowym, tj. czy przedsiębiorca nie miał wpływu na powstałe naruszenia, albo naruszenie nastąpiło w skutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego akta sprawy nie pozwalały na jednoznaczne ustalenie powyższych okoliczności, w związku z powyższym koniecznym było uchylenie decyzji i przekazanie jej do ponownego rozpatrzenia celem wyjaśnienia powyższych okoliczności. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia 10 czerwca 2012 r. nr [...], nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za naruszenie lp. załącznika nr 3 do u.t.d.: – 5.1.1., tj. przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, w wysokości 100,00zł – 5.1.2, tj. przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu za każdą następną rozpoczętą godzinę, w wysokości 3.000,00zł – 5.2.1, tj. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut w wysokości 1.050,00zł – 5.2.2, tj. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy za każde następne rozpoczęte 30 minut w wysokości 6.200,00zł – 5.3.1, tj. skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny w wysokości 600,00zł – 5.3.2, tj. skrócenie dziennego czasu odpoczynku za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości 1.400,00zł Ponadto organ umorzył postępowanie w części dotyczącej naruszenia lp. 12.8 załącznika do u.t.d. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2011 r., tj. nieprawidłowe operowanie przełącznikiem cyfrowego urządzenia rejestrującego umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy, a także z tytułu naruszenia lp. 1.7 załącznika, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2011 r., tj. wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Pismem z dnia 26 czerwca 2013 r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji, zarzucając sporządzenie błędnego protokołu kontroli oraz błędne zastosowanie przepisów Rozporządzenia, wnosząc o uchylenie decyzji w całości lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając organowi niezastosowanie art. 7 k.p.a. w zakresie zarówno braku winy przedsiębiorcy na popełnienie naruszeń jak i tego, że kontrolowane przewozy odbywały się w związku z utrzymaniem i kontrolą stanu dróg tj. na podstawie wyłączenia wynikającego z art. 13 ust. 1 lit. h rozporządzenia. Przedsiębiorca zadania przewozowe realizował zgodnie z porządkiem prawnym, kierowcy mieli odpowiedni zapas czasu na bezpieczne realizowanie przewozu. Niesłusznym było przywoływanie przez organ I instancji w decyzji wyników innych kontroli drogowych które odbywały się innymi zestawami pojazdów. Ponadto przesłuchanie kierowcy w charakterze świadka odbyło się zbyt późno by jego zeznania można uznać za wiarygodny dowód w sprawie. Skarżący podniósł, że w sprawie należało zastosować przepisy art 92b i art. 92c u.t.d., gdyż nie wywierał presji na kierowców, wynagrodzenia nie były uzależniane od przejechanych kilometrów ani ilości ładunku i prawidłowo planował zadania przewozowe. Ponadto, przewozy betonu wykonywane kontrolowanym pojazdem miały związek z utrzymaniem i kontrolą dróg, a zatem również przemawiało to za uchyleniem kary pieniężnej i umorzeniem postępowania w sprawie. Główny Inspektor Transportu Drogowego przedmiotową decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy, stwierdzając w uzasadnieniu decyzji organ, iż zgromadzony materiał nie dawał podstaw do przyjęcia, że przewozy objęte kontrolą nie podlegały rozporządzeniu nr 561/2006 na mocy art. 13 ust. lit. h. Skarżący wykonywał transport betonu produkowanego przez Spółkę A, jednakże z treści pisma z dnia [...] listopada 2011r. wystosowanego przez ww. przedsiębiorcę wynika, że transport betonu na wykonanie robót konserwacyjnych drogi nie został wykonany. Pozostałe transporty betonu zlecane stronie dotyczyły dostaw w związku z budowami prowadzonymi na terenie miasta P.. Kierowca nie wskazał również by wykonywane przez niego przewozy miały związek z pracami dotyczącymi utrzymania dróg, a strona w postępowaniu nie przedstawiła dowodów na powyższą okoliczność. Skarżący nie przedstawił ponadto żadnych dokumentów wskazujących, że harmonogram załadunków i dostaw betonu do odbiorców umożliwiał kierowcy wykonanie przewozów z przestrzeganiem przepisów obowiązującego prawa, ograniczając się jedynie do składania wyjaśnień w tym zakresie. Dane cyfrowe pobrane do kontroli z karty kierowcy wykazały natomiast wystąpienie licznych poważnych naruszeń przepisów czasu pracy. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawierał również żadnych przesłanek wskazujących konieczność zastosowania art. 92c u.t.d., bowiem skarżący, kwestionując jedynie własną odpowiedzialność, nie przedstawił w toku postępowania żadnych dowodów na istnienie okoliczności sprawy wskazujących, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.. Ponadto organ wyjaśnił, iż sytuacja w której przedsiębiorca nie sprawuje osobistego nadzoru nad pracą kierowców wykonujących przewozy drogowe w trasie jest sytuacją typową dla specyfiki prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, w związku z czym do zadań przewoźnika lub przedsiębiorcy wykonującego przewozy na potrzeby własne jest przyjęcie i zastosowanie takich rozwiązań organizacyjnych, które wymuszałby na kierujących pojazdami, nawet znajdujących się kilkaset kilometrów od bazy przedsiębiorstwa, właściwe stosowanie przepisów rozporządzenia nr 561/2006 oraz 3821/85, a skarżący nie przedstawił dowodów potwierdzających przyjęcie ww. rozwiązań organizacyjnych bądź dyscyplinarnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję, skarżący reprezentowany przez adwokatów, wniósł o jej uchylenie i uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zarzucając skarżonej decyzji naruszenie: – art. 7, 11, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 92b i 92c ustawy o transporcie drogowym oraz art. 13 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, poprzez zaniechanie przeprowadzenia z urzędu wyczerpującego postępowania dowodowego i w konsekwencji błędne przyjęcie, że nie zachodzą podstawy do nienakładania na skarżącego kary pieniężnej, – art. 13 ust. 1 lit. h) rozporządzenia, poprzez niezasadne przyjęcie, iż przewozy wykonywane przedmiotowym pojazdem podlegały temu rozporządzeniu. – przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2 września 2009 roku w sprawie kontroli przewozu drogowego (Dz. U z 2009 r., Nr 145, poz. 1148), poprzez utrzymanie w mocy decyzji sporządzonej niezgodnie z wymogami formalnymi określonymi w powołanym rozporządzeniu poprzez zaniechania wydania decyzji zgodnie z urzędowym wzorem. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z obowiązującym w chwili składania skargi art. 92c ust. 1 lit. c) u.td., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat, a ze względu na brak przepisów przejściowych – należało stosować przepis w nowym brzmieniu z chwilą wejścia w życie. W niniejszej sprawie dwuletni okres upłynął 4 listopada 2012 r. W ocenie skarżącego organ dokonał oceny niekompletnego materiału dowodowego. Ponadto, zdaniem skarżącego, wykazał on, iż prowadzone przez niego przedsiębiorstwo realizuje zadania przewozowe zgodnie z prawem, zapewniając właściwą organizację i prawidłowe zasady wynagradzania, a na ewentualne działania kierowców godzące w porządek prawny nie ma wpływu. Skarżący wskazał również, iż przesłuchanie kierowcy dwa lata po kontroli było działaniem na niekorzyść skarżącego, bowiem kierowca po takim okresie nie pamiętał szczegółów przewozu istotnych dla skarżącego i jego stanowiska. Przedmiotowy przewóz betonu powinien podlegać wyłączeniu na podstawie art. 13 ust. 1 lit. h) rozporządzenia, w związku z utrzymaniem i kontrolą dróg – liczy się bowiem faktyczny, funkcjonalny związek z zadaniem wykonywania robót konserwacyjnych, porządkowych i innych zmierzających do zwiększenia i wygody ruchu, co miało miejsce w ocenie Skarżącego. Nadto decyzja została wydana niezgodnie ze wzorem wskazanym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 2 września 2009 r . W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji podnosząc nadto, iż strona nie udowodniła przesłanek uzasadniających zastosowanie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., strona nie skorzystała z prawa uczestniczenia w przeprowadzonym przesłuchaniu. Zebrany materiał dowodowy wskazywał, iż nie przewóz nie był wyłączony na podstawie art. 13 ust. 1 lit h) rozporządzenia. Organ wskazał również, że wydana przez organ I instancji decyzja spełniała wszystkie kryteria wymienione w art. 107 § 3 k.p.a. i nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269, ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych kryteriów, należy stwierdzić, że nie narusza ona prawa. Na wstępie wskazać należy, że niemożliwe było umorzenie postępowania ze względu na upływ dwuletniego terminu, przewidzianego przez przepis art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. wskazywanym przez skarżącego, bowiem został on dodany przez art. 1 pkt 47 lit. b) ustawy z dnia 5 kwietnia 2013 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 567) zmieniającej u.t.d. z dniem 15 sierpnia 2013 r. i tym samym nie mógł być zastosowany przez organy w chwili wydania decyzji ([...] czerwca 2013 r. przez I instancję oraz [...] lipca 2013 r. przez II instancję). W dalszej kolejności wskazać należy, iż nie jest zasadny zarzut niezastosowania wyłączenia wynikającego z art. 13 ust. 1 lit. h rozporządzenia poprzez przyjęcie, że przewóz był związany z utrzymaniem i kontrolą stanu dróg. Jak bowiem wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego (zeznań kierowcy, ale także pisma przedsiębiorcy zlecającego skarżącemu dokonanie transportu betonu stwierdzającego jego niewykonanie ze względu na wstrzymanie robót drogowych – k. 32 akt administracyjnych, tom I), skarżący nie używał pojazdu w związku z utrzymaniem i kontrolą dróg. Zgodnie z dyspozycją art. 92a u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych. Przepisy art. 92a u.t.d. regulują zatem odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy (przewoźnika drogowego lub przedsiębiorcy wykonującego przewozy drogowe na potrzeby własne, a także innego podmiotu wykonującego przewóz drogowy w rozumieniu przepisów ustawy) jak również innych podmiotów wykonujących inne czynności związane z przewozem drogowym. Obowiązek przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej wymierzenia kary administracyjnej z tytułu naruszenia przepisów, o jakich mowa w art. 92 ust. 1 u.t.d. wynika wprost z art. 92a i 93 tej ustawy. Przy ustaleniu odpowiedzialności przewoźnika znajdują zastosowanie zasady i reguły postępowania przewidziane przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, także w części dotyczącej postępowania dowodowego. Należy wskazać, że rozważane sankcje administracyjne mają przede wszystkim znaczenie prewencyjne. Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Proces wymierzania kar pieniężnych należy zatem postrzegać w kontekście stosowania instrumentów władztwa administracyjnego. Kara administracyjna nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej. Jej istotę stanowi natomiast wymuszenie na przedsiębiorcy przestrzeganie przepisów prawa. Jest więc zapowiedzią negatywnych konsekwencji, jakie nastąpią w przypadku naruszenia obowiązków wynikających z dyrektyw administracyjnych. W tej perspektywie stanowi przejaw interwencjonizmu państwowego w sferę, która została uznana przez ustawodawcę za szczególnie istotną i ma zagwarantować należyte prowadzenie działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2010 r., II GSK 976/09, dostępny w bazie orzecznictwa na stronie internetowej NSA, por. również wyrok Trybunał Konstytucyjnego z dnia 31 marca 2008 r., SK 75/06, OTK-A 2008, Nr 2, poz. 30). Ze względu na powyższe, przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 i 2, w brzmieniu obowiązującym w dniu dokonania kontroli, nie może być interpretowany w sposób, który dopuszczałby zwolnienie przedsiębiorcy z obowiązków określonych w rozporządzeniu. Inne rozumienie wypaczałoby bowiem sens wskazanego obowiązku i oznaczałoby w istocie zwolnienie przedsiębiorcy z odpowiedzialności w każdej sytuacji (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Go 344/13). Jak wynika z akt administracyjnych skarżący wykonywał transport betonu produkowanego przez Spółkę A, jednakże z treści pisma z dnia [...] listopada 2011r. wystosowanego przez ww. przedsiębiorcę wynika, że transport betonu na wykonanie robót konserwacyjnych drogi nie został wykonany. Pozostałe transporty betonu zlecane stronie dotyczyły dostaw w związku z budowami prowadzonymi na terenie miasta P.. Kierowca nie wskazał również by wykonywane przez niego przewozy miały związek z pracami dotyczącymi utrzymania dróg, a strona w postępowaniu nie przedstawiła dowodów na powyższą okoliczność. Okoliczności te zasadnie organy uznały za nie dające podstaw do przyjęcia, że przewozy objęte kontrolą nie podlegały rozporządzeniu nr 561/2006 na mocy art. 13 ust. lit. h. Przyjąć zatem należy, że z uwagi na obiektywną odpowiedzialność przewoźnika za naruszenie sankcjonowanych karą pieniężną przepisów u.t.d., jak również jego odpowiedzialność za naruszenia przepisów, których dopuszcza się kierowca, niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, dla uwolnienia się od odpowiedzialności na podstawie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 lub 2 u.t.d. powinna być wykazana przez przewoźnika przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności. Przedsiębiorca ma bowiem wpływ na to, czy zatrudniani przez niego kierowcy dopuszczają się naruszeń, nawet jeśli są one przez nich umyślnie zawinione. Wpływ ten polega, między innymi, na prowadzeniu odpowiednich szkoleń, dokonywaniu kontroli lub doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło. Podkreślenia wymaga, że przedsiębiorca ma możliwość reagowania na działania osób, którymi posługuje się przy wykonywania transportu drogowego między innymi poprzez bieżącą kontrolę dokumentacji obrazującej czas pracy kierowcy i stosowaniu środków dyscyplinujących. Przyjmuje się, że okoliczności wskazane w omawianym przepisie powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go z odpowiedzialności za wykroczenie kierowcy pojazdu będącego jego pracownikiem (por. wyroki NSA z dnia 25 maja 2011 r., II GSK 510/10 oraz z dnia 20 października 2010 r., II GSK 936/09, publ. w wyżej wskazanej bazie orzeczeń). Brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego niewyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych do prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy i dokonania błędnych ustaleń przez organ. Organ działając zgodnie z zasadami określonymi w art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa podjął wszelkie czynności w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy, zebrał i rozpatrzył materiał zgromadzony w sprawie i na podstawie jego całokształtu ustalił stan faktyczny sprawy, dokonując właściwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. W niniejszej sprawie skarżący nie przedstawił dowodów, składając jedynie wyjaśnienia. Z tych względów należy uznać, że organy zebrały w sposób wyczerpujący i trafnie oceniły cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 k.p.a.). Organ odwoławczy ustosunkował się do wszystkich twierdzeń strony, a także szczegółowo uzasadnił swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § k.p.a. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.